What do you think?
Rate this book
Pavilionul canceroşilor, Vol. 1
Propriul trup te trimite în anticamera morţii. Cum poţi fi mai tare decât tine însuţi? Cum să nu te laşi învins de cei care te condamnă nevinovat la moarte civilă? În Pavilionul canceroşilor, singurul care încearcă să găsească răspuns acestor întrebări e Oleg, protagonistul romanului. Deportat într‑un lagăr de concentrare, ca şi Soljeniţîn însuşi în anii ’50, şi bolnav de cancer Oleg crede cu toată fiinţa lui că în om există o putere ascunsă de a ieşi învingător din toate încercările la care e supus. Singura condiţie e să nu te îndoieşti nicio clipă de această forţă şi să o ajuţi, cu libertatea gândului, să iasă la iveală atunci când totul pare pierdut.
336 pages, Paperback
First published January 1, 1967
About the author
Aleksandr Solzhenitsyn
295 books4,227 followersalso known as
Alexander Solzenitsyn (English, alternate)
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (Greek)
Works, including One Day in the Life of Ivan Denisovich (1962) and The Gulag Archipelago (1973-1975), of Soviet writer and dissident Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn, awarded the Nobel Prize for literature in 1970, exposed the brutality of the labor camp system.
This known Russian novelist, dramatist, and historian best helped to make the world aware of the forced Gulag.
Exiled in 1974, he returned to Russia in 1994. Solzhenitsyn fathered of Ignat Solzhenitsyn, a conductor and pianist.
https://en.wikipedia.org/wiki/Aleksan...
Alexander Solzenitsyn (English, alternate)
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (Greek)
Works, including One Day in the Life of Ivan Denisovich (1962) and The Gulag Archipelago (1973-1975), of Soviet writer and dissident Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn, awarded the Nobel Prize for literature in 1970, exposed the brutality of the labor camp system.
This known Russian novelist, dramatist, and historian best helped to make the world aware of the forced Gulag.
Exiled in 1974, he returned to Russia in 1994. Solzhenitsyn fathered of Ignat Solzhenitsyn, a conductor and pianist.
https://en.wikipedia.org/wiki/Aleksan...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
September 1, 2021
".....Şi adevărul e că are dreptate! Nu nivelul de trai îi face pe oameni fericiţi, ci relaţia inimilor şi felul în care ne privim viaţa. Şi una şi alta se află, întotdeauna, în puterea noastră şi asta înseamnă că omul e întotdeauna fericit dacă-o doreşte, şi nimeni nu-l poate împiedica."
July 31, 2017
Review en rating volgen als ik deel 2 gelezen heb en het boek echt uit is.
Toch alvast een anekdote.
In het begin van het eerste jaar aan de unief zat ik in de aula naast een jongen die een praatje met mij wou maken. Ergens kwam de conversatie uit op boeken en lezen. Ik zei hem dat ik graag las. "Oh ja, wat dan?" vroeg hij. Ik weet niet meer wat ik precies geantwoord heb, maar zijn reactie was: "Ah, fictie dus," waarna hij zich wegdraaide en zo de conversatie beëindigde.
Dit misprijzen van non-fictie-lezers voor fictie is me altijd bijgebleven.
Alsof fictie soms ook niet heel dicht, zo niet op een eigen manier dichter, bij de realiteit komt dan non-fictie.
Zo ook met dit boek.
Toch alvast een anekdote.
In het begin van het eerste jaar aan de unief zat ik in de aula naast een jongen die een praatje met mij wou maken. Ergens kwam de conversatie uit op boeken en lezen. Ik zei hem dat ik graag las. "Oh ja, wat dan?" vroeg hij. Ik weet niet meer wat ik precies geantwoord heb, maar zijn reactie was: "Ah, fictie dus," waarna hij zich wegdraaide en zo de conversatie beëindigde.
Dit misprijzen van non-fictie-lezers voor fictie is me altijd bijgebleven.
Alsof fictie soms ook niet heel dicht, zo niet op een eigen manier dichter, bij de realiteit komt dan non-fictie.
Zo ook met dit boek.
March 16, 2013
"Nu nivelul de trai ii face pe oameni fericiti, ci relatia inimilor si felul in care ne privim viata. Si una si alta se afla, intotdeauna, in puterea noastra si asta inseamna ca omul e intotdeuna fericit dac-o doreste, si nimeni nu-l poate impiedica."
August 25, 2020
„Păi dumneavoastră de unde ştiţi, Zoienka, în care loc de pe pământ veţi fi fericită şi în care - nefericită? Cine ar putea spune că ştie acest lucru despre sine însuşi?”
„Cum se numeşte asta? Deprimare? Apăsare? Un soi de ceaţă invizibilă, dar grea şi deasă, îţi pătrunde în piept, împresurându-ţi toată fiinţa lăuntrică şi înghesuind-o la mijloc.”
„[...] iată, trăieşte pe lumea asta un tătar cu numele de Sibgatov; e un om blajin, politicos şi trist”
„Cum sub halat ea n-avea decât cămaşa, şi pieptul, şi sufletul, nici sub cuvinte nu ascundea nimic, nu vedea de ce-ar face-o.”
„[...] îşi uniră din nou gurile, fiecare încercând să tragă în sine ceva din celălalt.”
„[...] a presimţit parcă din copilărie că timpul n-avea să-i ajungă.”
„Cum se numeşte asta? Deprimare? Apăsare? Un soi de ceaţă invizibilă, dar grea şi deasă, îţi pătrunde în piept, împresurându-ţi toată fiinţa lăuntrică şi înghesuind-o la mijloc.”
„[...] iată, trăieşte pe lumea asta un tătar cu numele de Sibgatov; e un om blajin, politicos şi trist”
„Cum sub halat ea n-avea decât cămaşa, şi pieptul, şi sufletul, nici sub cuvinte nu ascundea nimic, nu vedea de ce-ar face-o.”
„[...] îşi uniră din nou gurile, fiecare încercând să tragă în sine ceva din celălalt.”
„[...] a presimţit parcă din copilărie că timpul n-avea să-i ajungă.”
January 20, 2016
Primii douăzeci și cinci de ani o să-i trăiești omenește. Următorii douăzeci și cinci vei munci ca un cal. Următorii douăzeci și cinci o să latri ca un câine. Iar ultimii douăzeci și cinci te va batjocori lumea ca pe-o maimuță... [Alexandr Soljenițîn]
September 3, 2022
Not your simple before sleep kinda novel.
The story of those being treated at the post sovietic cancer ward leaves you constantly wanting more details about their future.
Many characters. Tough to understand if there is a main characted in general. All the stories are important and describe the fears, the wishes, the gossips and how we are as humans when we’re sick, how are our relatives treating us then.
Very unusual, a bit macabre, reading, that i enjoyed and found meaning between the lines.
The story of those being treated at the post sovietic cancer ward leaves you constantly wanting more details about their future.
Many characters. Tough to understand if there is a main characted in general. All the stories are important and describe the fears, the wishes, the gossips and how we are as humans when we’re sick, how are our relatives treating us then.
Very unusual, a bit macabre, reading, that i enjoyed and found meaning between the lines.
July 19, 2026
This is a classic Russian novel about the patients of a hospital for people with cancer in the 1950's. Classic in the sense the writing style is lyrical and the beauty of everyday life is celebrated. Thereby is also the working of the Soviet regime described, which is very informative. A beautiful read, I developed a warm connection with the characters and have read with a smile. Now I hope to find a copy of part two of this book.
December 25, 2017
I løpet av 2015, har jeg lest veldig mange gode bøker. Første bind av "Kreftavdelingen", er definitivt en av dem. I boka møter vi Oleg Kostoglotov, en mann med tilsynelatende mørk forhistorie. Siden denne kommer frem relativt langt ute i fortellingen, skal jeg ikke skrive mer om det, men jeg holder fast ved at Kreftavdelingen er en glemt klassiker. Uansett hvem jeg spurte, hadde ingen hørt om Solzjenitsyn. Ingen hadde hørt om "En dag i Ivan Ibrahimovitsj' liv", og ingen husket at han fikk Nobelprisen for litteratur i 1970 eller at han tilbrakte 8 år av sitt liv i Gulag for å ha kalt Stalin for "Han med barten" i en brevveksling med en kompis.
Dette kommer veldig bra frem i boka, og jeg gleder meg til å lese bind to.
Dette kommer veldig bra frem i boka, og jeg gleder meg til å lese bind to.
November 30, 2024
I really liked this book it is very well written, easy to read, although it has different layers:1 a very realistic description of life with hope and fears of cancer patients in a cancer ward in the Sovjet union in the 1950’s. 2 a description of the terrible circumstances of life in the Soviet Union under Stalin and 3 a romance between a patient, prisoner of the state and a doctor. I really liked the description of the feelings of the head characters on the first day leaving the cancer ward. Being the romantic I am I would have liked the 3 part to have a happy ending but in serious literature it is more appropriate not to end like that I guess.
May 18, 2018
Like always, it took me a while to get used to the raw Russian style, but in the end I loved it.
What I liked most: the diversity of the characters and the caring way in which the author dives into their lives and beliefs, as if trying to fotograph the political struggles and the attitude towards terminal illness from every possible viewpoint.
What I liked most: the diversity of the characters and the caring way in which the author dives into their lives and beliefs, as if trying to fotograph the political struggles and the attitude towards terminal illness from every possible viewpoint.
June 13, 2017
Pag.331
După ce-si sărută tatăl, Alla mai adaugă, ridicandu-si încurajator mana cu degetele rasfirate:
- Ei, tata, lupta-te pentru sănătate! Lupta-te, trateaza-te, zvarle de pe tine tumoarea - și nu-ti face griji pentru nimic! Totul, dar absolut totul, va fi perfect!
După ce-si sărută tatăl, Alla mai adaugă, ridicandu-si încurajator mana cu degetele rasfirate:
- Ei, tata, lupta-te pentru sănătate! Lupta-te, trateaza-te, zvarle de pe tine tumoarea - și nu-ti face griji pentru nimic! Totul, dar absolut totul, va fi perfect!
December 7, 2023
Waar denk je aan bij een kankerpaviljoen met het nummer 13 ten tijde van de Sovjet Unie. Daar gaat dit boek over. Lekker taaie stof.
April 30, 2026
De ware levensstroom liep via de geheime papieren die diep weggeborgen lagen in de aktentassen van Rusanov en Zijn collega's. Jarenlang kon dit leven een man in alle stilte volgen dan plotseling zou het zich een ogenblik lang openbaren, - met vuur- spuwende kaken uit zijn onderaardse koninkriik omhoogstijgend; het zou het hoofd van ziin slachtoffer er met één ruk afdraaien of vuur over hem uitbraken en daarna verdwijnen niemand wist waarheen. Naderhand bleef, oppervlakkig gezien, alles hetzelfde - club, kantine, verzoeken om uitkeringen, mededelingenblaadjes, werk - maar als de arbeiders door de ingang van de fabriek liepen zou er één man ontbreken: ontslagen, overgeplaatst of uit de weg geruimd.
De Rusanovs hielden van het Volk, hun grote Volk. Ze dienden het Volk en waren bereid hun leven voor het Volk te geven. Maar naarmate de jaren verliepen merkten ze dat ze steeds minder in staat waren echte menselijke wezens te verdragen: die obstinate wezens die altijd weerstand boden, die weigerden te doen wat hun gezegd werd en die bovendien iets voor zichzelf vroegen.
Hoe kon hij ergens anders aan denken? Hoe kon hij bang zijn voor iemand anders? Op wie kon hij rekenen?... Hier was het noodlot - tussen zijn kin en zijn sleutelbeen. Hier werd recht gedaan. En tegenover deze gerechtigheid kon hij geen invloedrijke vriend geen bewezen diensten, geen enkel verweer aanvoeren.
Dus moest Yefrem zonder dat het de geringste zin had zijn bed uit. Hij moest de wil opbrengen, met alle vijfennegentig kilo van zijn lichaam overeind te gaan staan; de wil om zijn benen, armen en rug te spannen, om zijn met vlees beladen botten uit de verstijving te wekken waarin ze juist aan het verzinken waren; om zijn gewrichten aan het werk te krijgen en dat hele gevaarte omhoog te vijzelen; een pilaar te worden, die pilaar een jasje aan te trekken en over de gangen en de trap te verplaatsen om zonder enig nut gemarteld te worden, om dozijnen meters verband los te laten winden en door andere vervangen...
Omdat hij een intellectueel was moest Vadim een formule vinden om te kunnen leven met de panter van de dood naast Zich in hetzelfde ziekenhuisbed; om als een buurman naast hem te wonen. Hoe kon hij de resterende maanden leven en ze vruchtbaar maken, als het nog maar máánden waren? Hij moest de dood als een nieuwe en onverwachte factor in ziin leven analyseren.
De Rusanovs hielden van het Volk, hun grote Volk. Ze dienden het Volk en waren bereid hun leven voor het Volk te geven. Maar naarmate de jaren verliepen merkten ze dat ze steeds minder in staat waren echte menselijke wezens te verdragen: die obstinate wezens die altijd weerstand boden, die weigerden te doen wat hun gezegd werd en die bovendien iets voor zichzelf vroegen.
Hoe kon hij ergens anders aan denken? Hoe kon hij bang zijn voor iemand anders? Op wie kon hij rekenen?... Hier was het noodlot - tussen zijn kin en zijn sleutelbeen. Hier werd recht gedaan. En tegenover deze gerechtigheid kon hij geen invloedrijke vriend geen bewezen diensten, geen enkel verweer aanvoeren.
Dus moest Yefrem zonder dat het de geringste zin had zijn bed uit. Hij moest de wil opbrengen, met alle vijfennegentig kilo van zijn lichaam overeind te gaan staan; de wil om zijn benen, armen en rug te spannen, om zijn met vlees beladen botten uit de verstijving te wekken waarin ze juist aan het verzinken waren; om zijn gewrichten aan het werk te krijgen en dat hele gevaarte omhoog te vijzelen; een pilaar te worden, die pilaar een jasje aan te trekken en over de gangen en de trap te verplaatsen om zonder enig nut gemarteld te worden, om dozijnen meters verband los te laten winden en door andere vervangen...
Omdat hij een intellectueel was moest Vadim een formule vinden om te kunnen leven met de panter van de dood naast Zich in hetzelfde ziekenhuisbed; om als een buurman naast hem te wonen. Hoe kon hij de resterende maanden leven en ze vruchtbaar maken, als het nog maar máánden waren? Hij moest de dood als een nieuwe en onverwachte factor in ziin leven analyseren.
June 16, 2024
Vol. I + II
Pavilionul 13 - locul spre care converg toate natiile din Rusia mare: rusi, tatari, uzbeci etc. Cetateni din diferite paturi sociale (membri de partid, deportati, ingineri, agricultori) ajung in acelasi loc: pavilionul cu numarul ghinionist unde sunt impartiti in "chirurgicali" si "radiologici". Vin cu speranta ca vor scapa repede si se vor intoarce la vietile lor de dinainte.
Salonul este viu si parca tine o familie mare si dinamica. Se citesc carti si ziare, se joaca jocuri, se dezbate sensul vietii, se urmaresc evolutiile tratamentelor si operatiilor, se afla trecuturi, se fac sperante pentru viitor.
Destinele isi urmeaza cursul, medicii lupta pentru a castiga timp, ani sau luni, paturile se elibereaza si se ocupa imediat.
Pavilionul 13 - locul spre care converg toate natiile din Rusia mare: rusi, tatari, uzbeci etc. Cetateni din diferite paturi sociale (membri de partid, deportati, ingineri, agricultori) ajung in acelasi loc: pavilionul cu numarul ghinionist unde sunt impartiti in "chirurgicali" si "radiologici". Vin cu speranta ca vor scapa repede si se vor intoarce la vietile lor de dinainte.
Salonul este viu si parca tine o familie mare si dinamica. Se citesc carti si ziare, se joaca jocuri, se dezbate sensul vietii, se urmaresc evolutiile tratamentelor si operatiilor, se afla trecuturi, se fac sperante pentru viitor.
Destinele isi urmeaza cursul, medicii lupta pentru a castiga timp, ani sau luni, paturile se elibereaza si se ocupa imediat.
October 5, 2025
Zeer boeiend met de nodige humor, ironie en/of cynisme.
Heel veel raakpunten met De ondraaglijke lichtheid vh bestaan van Kundera. Waarom leven we ? Hoe ver mag geneeskunde gaan ? Voortschrijdend inzicht geneeskunde. Collectiviteit <-> individualiteit. En natuurlijk ook over ontwortelen, deportaties, 'verdeel en heers'-politiek, diversiteit.
'de lijfspreuk van zijn dierbare grootvader :"Een dwaas wilt beleren, maar een wijs man wilt leren." '
'We zijn zo bang van de dood dat we alle gedachten aan zij die gestorven zijn verjagen. We kijken zelfs niet naar hun graven om.'
'Het is van de trieste maar onontkoombare aspecten van het mensdom, dat de mensen zich niet halverwege hun leven kunnen vernieuwen door een plotselinge, abrupte verandering van beroep '
Heel veel raakpunten met De ondraaglijke lichtheid vh bestaan van Kundera. Waarom leven we ? Hoe ver mag geneeskunde gaan ? Voortschrijdend inzicht geneeskunde. Collectiviteit <-> individualiteit. En natuurlijk ook over ontwortelen, deportaties, 'verdeel en heers'-politiek, diversiteit.
'de lijfspreuk van zijn dierbare grootvader :"Een dwaas wilt beleren, maar een wijs man wilt leren." '
'We zijn zo bang van de dood dat we alle gedachten aan zij die gestorven zijn verjagen. We kijken zelfs niet naar hun graven om.'
'Het is van de trieste maar onontkoombare aspecten van het mensdom, dat de mensen zich niet halverwege hun leven kunnen vernieuwen door een plotselinge, abrupte verandering van beroep '
February 15, 2015
Loved the technique! A wonderful book simple in its complex, deep consciousness over reality and the dreams and tragic little lives of everyday people from every corner and social status.
It isn't cancer at all, it's a waking up, eye opening experience: dying with your soul cleansed or live this life supplement, being the same but changed in many ways.
It's not a disease it's a blessing: the tumor consumes the body enriching the soul.
It isn't cancer at all, it's a waking up, eye opening experience: dying with your soul cleansed or live this life supplement, being the same but changed in many ways.
It's not a disease it's a blessing: the tumor consumes the body enriching the soul.
February 25, 2023
One of my absolute favorites. This book was one of those that solidified my decision to go to medical school.
Displaying 1 - 18 of 18 reviews