De filosofie van de heuvel: op de fiets naar Rome

by Ilja Leonard Pfeijffer, Gelya Bogatishcheva (Photographer)

Op 1 juni 2008 fietste Ilja Pfeijffer van Leiden naar Gorinchem. Het was de eerste etappe van een fietstocht, uitgerust met een zesdehands Batavus-racefiets van 95 euro, die hem uiteindelijk in Rome moest brengen. Een dichter van ruim honderd kilo in gezelschap van zijn geliefde, een Russische fotografe, gaan op weg voor een reis van 2600 kilometer via Tilburg, Dinant, Lyon, Marseille, Genua en Pisa. Zeker, ze komen aan in Rome, op 11 juli, na een reeks van vrolijke, vermoeiende, beangstigende, schitterende en uitdagende avonturen, maar ze komen niet weerom!

Onderweg verbleven ze in Genua en werden verliefd op de labyrintische stad en het kolkende Genuese leven. In Rome maakten ze al snel rechtsomkeert om terug te gaan naar Genua en er zich te vestigen. Pfeijffer woont er inmiddels aan de Piazza delle Erbe in het hart van het middeleeuwse stadscentrum, schreef er zijn eerste toneelstuk in het Italiaans en is (vanzelfsprekend) fan geworden van Serie A-club Genoa.

Genres: Travel, Nonfiction, Cycling, Audiobook, Literature, Dutch Literature

208 pages, Paperback

First published September 28, 2009

About the author

Ilja Leonard Pfeijffer is a poet and writer. Distinguished in nearly every genre imaginable, he is one of the most celebrated authors of the Dutch language and is recognized as one of the most compelling voices in contemporary Dutch literature. He has more than forty titles to his name, including poetry, novels, short stories, plays, essays, scientific studies, columns, translations and anthologies. Exhibiting a powerful style and classical command of form, his work has contributed to literary revival and growing engagement, both of which are explicitly expressed in his work as a columnist and television documentary maker as well.

Reviews

[b0yc0tt amaz0ñ · Rating 4 out of 5]

veelzeggend is dat ik dit bijna volledig las op een rijdende bus waar ik normaal meteen misselijk van zou worden, ofwel is wagenziekte een in je hoofd geprente kwaal ofwel toont het aan dat dit fantastische literatuur is in ieder geval voor zij die de staat van het onderweg zijn minstens even hoog in het vaandel dragen als de bestemming zelf
eens in spanje liet mijn e reader me wegens vrieskou in de steek waardoor ik het boek pas gisteren uitlas, het is een verhaal om te koesteren gevuld met liefde voor zijn oude batavus alsook voor zijn vurige en onbegrensde reisgezel
sommige omschrijvingen stoorden, veertien jaar later, mijn naar wokeness neigende manier van denken toch bleef het vooral een ode aan reizen, aan weggaan van wat vertrouwd is en bovenal aan de heuvel
grazie mille fietskoning tim die me dit aanraadde <333

[Jeroen Decuyper · Rating 4 out of 5]

Na La Superba (nog altijd met voorsprong mijn favoriete boek van Pfeiffer), Grand Hotel Europa en Peachez, een romance is dit pas mijn vierde van de hand van Ilja Leonard Pfeijjfer. Om eerlijk te zijn kende ik dit kleinood helemaal niet. Het werd mij aangeraden en letterlijk in de handen geduwd (Much appreciated, Tom!) net vóór ik zelf op reis vertrok richting Italië, zij het niet zo diep in de laars als Pfeijffer dat deed op zijn oude koersvelo, en met de wagen.

Het reisverslag vertelt het relaas - dag per dag, met het bijhorend aantal kilometers, de tussenstations en zelfs de weersomstandigheden - van een impulsieve beslissing om met zijn Russische vriendin Gelya op de fiets te springen en naar Rome te fietsen, zonder meer. Pfeijffer doet dat op een aftandse rood-wit-blauwe Batavus met groen stuurlint. Een fiets met karakter en een ziel die hij verkiest boven de glimmende carbon versies waar hedendaagse wielertoeristen mee pronken. Gelya van haar kant rijdt met een knalgele mountainbike. Meestal voorop, zoals de auteur meermaals met een fijne ironie meegeeft.

De filosofie waarvan sprake in de titel wordt meermaals bijgesteld, afgesteld en verfijnd, als was het een versnellingssysteem. Rode draad in het verhaal: na elke helling komt er een afdaling en de reis naar de Eeuwige stad is belangrijker dan de bestemming op zich. Om er zeker van te zijn dat de trajecten verrassend zijn, hebben ze enkel een lichte bepakking mee en een papieren kaart van Frankrijk. Geen vooraf uitgestippelde routes, noch Strava-ritjes van anderen, maar goed-komt-het-uit ritten, volgens de orde van de dag. Gelya beschrijft dat als de 'vrolijke flodderfilosofie' van Prosta Tak, een andere manier om te zeggen dat je maar beter volledig in het moment leeft:

"In haar ogen gebeurt alles wat waardevol en belangrijk is ‘gewoon zo’. Wie van tevoren iets plant of voorbereidingen treft, is zich alleen maar zorgen aan het maken om dingen waaraan niemand iets kan veranderen. En voor je het weet, krijg je verwachtingen en dan is alles al bij voorbaat verpest, want verwachtingen zijn in haar visie de oorzaak van alles wat misgaat in mensenlevens."

Het boekje leest vlot weg, zorgt voor een enigszins verslavende lectuur: Pfeijffer slaagt erin om hun enthousiasme, tegenslagen en avonturen op een aanstekelijke manier over te zetten op de lezer. Je krijgt stante pede goesting om op je fiets te springen en te vertrekken, naar waar dan ook. En er iets van neer te schrijven.

De uitgave die ik in handen had, was de achtste, herziene druk. Een hele mooie uitgave, met een coverontwerp en foto van de hand van Stephan Vanfleteren. De epiloog plaatst dit reisverhaal in de context van het Genua dat het decor en hoofdpersonage vormt van "La Superba", de roman die pas in 2013 het levenslicht zag. Dit boekje smaakt alvast naar meer. Misschien moet ik eindelijk maar eens werk maken van Brieven uit Genua.

[Anton Segers · Rating 3 out of 5]

Een onwaarschijnlijk exploot: de zwaarlijvige, dagelijks emmers wijn drinkende I.L. Pfeijffer rijdt zonder training van Leiden naar Rome op een ouwe fiets.
Dit feitelijk, maar boeiend verslag laat je heel goed meereizen, meevoelen hoe hard de meedogenloze strijd van Pfeiffer en zijn vriendin tegen verkeer en heuvels wel is. Ook de mijmeringen over 'de weg en de bestemming' die al zwoegend door het hoofd schieten komen goed aan bod.
Twee minpunten:
1. soms worden deze filosofieën onvolgbaar schimmig en new agerig.
2. over de landschappen kom je wel een en ander te weten, maar veel contacten met mensen ter plaatse zijn er niet. Dit koppel is vooral op het overleven van deze odyssee gericht, en ook op elkaar. Dat laatste is een regelrecht mirakel, gezien het lastig en onaantrekkelijk karakter van Pfeijffers muze.

[Jerobeam · Rating 3 out of 5]

Drie sterren. Lees mijn review op depiependemeerkoet.nl.

[Michel De Jongh · Rating 4 out of 5]

Baal er bijna van dat ik dit gewoon weer echt een heel fijn boek vond.

[Suze Geuke]

dichter met meer bierbuik dan bagage en bloedmooie danser met sterkere wil dan trapas springen op respectievelijk een ielig racefietsje en een gele mountainbike, op weg naar het zuiden, op weg naar uiteindelijk dan Rome, vrijwel geheel onvoorbereid. kan niet anders dan goed gaan natuurlijk en een prachtige reis is geboren. stelletje levenskunstenaars. kneem graag wat van hun levensfilosofie over. heuvel op, heuvel af.

[Jelte Vangenechten · Rating 4 out of 5]

Wat ik voel na dit boek? De onstilbare zin om nu op reis te vertrekken, maanden spoorloos weg te zijn, te genieten van Italiaanse wijn, te wandelen tussen heuvels en bergen, te zwemmen in zeeën en meren en in de zon te liggen.

Maar ergens mee beginnen, daar is geen beginnen aan. Dat was mijn nieuwe filosofie van de heuvel. Je komt er niet overheen als je wacht. En het is logisch om te wachten, want in het dal is het warm en goed en er worden de beste wijnen geschonken en er zal immer minder noodzaak zijn om te klimmen.

[lynn · Rating 3 out of 5]

mijn toxic trait is dat ik zou denken dat ik easy van leiden naar rome zou kunnen fietsen

[Philippe · Rating 3 out of 5]

Een leuk reisverslag als tussendoortje. De gezette dichter fietst met zijn grillige, tirannieke Russische vriendin naar Rome, met het idee om daar een tijd te blijven wonen. Leidraad is de 'flodderfilosofie' van zijn gezellin die afziet van plannenmakerij en alles maar laat betijen. Ondanks het gebrek aan training en het bescheiden fietsmateriaal (hij: een oude Batavus koersfiets, afdankertje bij de Turkse fietsenmaker om de hoek; zij: een nieuwe MTB, uit de supermarkt) verloopt de tocht zonder noemenswaardige problemen. Markant: geen van beiden vindt het blijkbaar nodig om een fietsbroek met zeemvel te dragen. In heel het boek wordt met geen woord over zadelpijn gerept. Kan tellen! Pfeiffer beschrijft met veel gusto de ontmoetingen, de onderlinge strubbelingen, het genot van talloze ijsjes en karaffen rosé en het psychologische armworstelen met de schier eindeloze opeenvolging van kilometers, hellingen en pleisterplaatsen. De tekst is gelardeerd met kiekjes uit de camera van de Russische vriendin. De filosofie van de heuvel blijkt doorheen het boek continu te metamorfoseren tot er uiteindelijk niks anders overblijft dan het elementaire inzicht dat beklimming en afdaling onlosmakelijk bij elkaar horen en dat dat zo zal zijn tot het einde der tijden. Uiteindelijk verlaat het koppel na hun aankomst de Eeuwige Stad om hun tenten, blijkbaar voorgoed, op te slaan in Genua.

[Laurent De Maertelaer · Rating 3 out of 5]

Boeiend reisverslag van een 41 dagen durende fietstocht van Pfeijffers vroegere thuisbasis Leiden naar Rome, de stad waar alle wegen hoe dan ook naar leiden (pun intended). Het hobbelige en kwalitatief wisselvallige accidentenparcours bleek uiteindelijk na een passage in Genua een reis naar een nieuw leven te zijn. 'De filosofie van de heuvel' is een onderhoudende en vaak erg grappige prelude op 'La Superba', het prijsbeest dat ik na de gesmaakte lectuur van 'Brieven uit Genua' nu toch wel heel zeker spoedig zal moeten gaan lezen om zo de Genua-trilogie af te kunnen sluiten (zij het in een niet chronologische volgorde, wat mijzelf nauwelijks deert en de auteur worst zal wezen omdat een dergelijk stoutmoedige onderneming volledig aansluit bij zijn doorgedreven laat-maar-waaien-filosofie).

[Tom · Rating 4 out of 5]

“En ik begreep dat alles gaat over verwachtingen. Precies dat was ik van deze reis aan het leren. Naar Rome fietsen js zwaar als het je doel en verwachting is Rome te bereiken en zo goed als onmogelijk als je haar verwacht te bereiken op een van tevoren vastgestelde dag via een van tevoren vastgesteld rittenschema. Elk plan dat je maakt, elke verwachting die je hebt, leidt onvermijdelijk tot teleurstelling en frustratie omdat alles altijd anders gaat dan je van tevoren hebt bedacht.”

[Ruben Desmidt · Rating 4 out of 5]

Wie net als mij benieuwd is hoe de auteur van Grand Hotel Europa aan zijn Italiaanse schrijverstafel terechtkwam, heeft met dit boek de ideale lectuur in handen.

Vol verwondering las ik het reisavontuur van Ilja en zijn metgezel. Vanop zijn Oude Batavus filosofeert hij over de heuvel, de reis en de bestemming. Heerlijk herkenbaar als reiziger.

Wie zijn meesterwerk reeds las, herkent ongetwijfeld waar hij zijn inspiratie vond voor Grand Hotel Europa.

[Simen · Rating 4 out of 5]

'De filosofie van de heuvel is de filosofie van verlangens, weerzin en verwachtingen. De heuvel bestaat alleen als je vooruit kijkt en tegen hem opziet. De heuvel bestaat als je te graag aan de andere kant wilt zijn of als je het liefste in het dal wilt blijven. Hoe meer je vooruit kijkt, hoe meer heuvels er opdoemen in je blikveld. Elke heuvel die je moet beklimmen, heb je zelf opgeworpen.'
Ofte: 'Naar Rome fietsen is een makkie als je niet naar Rome fietst.'

[Annelore Nys · Rating 4 out of 5]

Ik ben op reis geweest! Met de fiets! Dwars door Nederland, België, Frankrijk en Italië. Zo voelt het toch. Alsof ik zelf al die heuvels, bergen en cols heb overgestoken om uiteindelijk aan te komen in Rome. Maar dan vanuit mijn tuinstoel. Heerlijk reisboek, lichte literatuur, schone volzinnen, ideale voorbereiding voor een volgende fietstrip. Genoeg gelezen: ik ga fietsen!

[Cédric Raskin · Rating 3 out of 5]

Een schrijver moet kilometers malen. Om grote gedachten en slimme verhalen vorm te geven in heldere alinea’s vol welgevormde zinnen.

Pfeijffer nam dit letterlijk. Met zijn boeken heeft de veelschrijver al tienduizenden kilometers tekst afgelegd, deze keer deed hij het ook met de fiets.

Hij fietste van Leiden naar Rome en hield er een dagboek van bij. Ik was benieuwd hoe hij zijn avontuur zou beschrijven. Zelf wandelde ik zes jaar geleden van Antwerpen naar Rome. Zouden we gelijklopende ervaringen hebben?

Neen, zo blijkt. Uiteraard herken ik, zoals elke pelgrim, de clichés over de weg en het onderweg zijn. Er zijn ook enkele rake beschrijvingen, met zijn typische ironische blik. Maar van zijn avontuur van veertig dagen had ik veel meer diepgang verwacht.

Veel verder dan wat sakkeren over de extreme moeilijkheid van zijn tocht (regen, zonneschijn, heuvels, onaangepaste fiets, volgeboekte hotelletjes) reikt het verslag helaas niet. Het gaat van terrasje naar terrasje, karaf naar karaf, hotel naar hotel, met tussen de sigaretten door ook de nadruk op de heroïek van zijn tocht.

Een pelgrimstocht geeft volop inspiratie en energie. Frisse gedachten vullen je hoofd, herinneringen komen samen met nieuwe observaties, ontmoetingen leiden tot onverwachte inzichten, kleuren en geuren maken elke dag tot een spektakel. Maar dit spektakel blijft hier beperkt tot wat Hollands oppervlakkig gezeur.

Hier had ik veel meer van verwacht. Misschien was de schrijver nog niet op zijn hoogtepunt. Passeerde dit niet langs een redacteur. Zijn dit gewoon ongefilterde krabbels van onderweg. Jammer. Ik wens hem graag een nieuwe pelgrimstocht toe, deze keer zelfs te voet. Wedden dat dit een heel ander, veel inhoudelijker, verhaal oplevert?

[Colette · Rating 4 out of 5]

Leest lekker weg :)

[Amandine · Rating 4 out of 5]

Dank leesvriendin 🙏🏻 heb nu wel zin in een fietstochtje ja

[Marc Boeckx · Rating 4 out of 5]

Het is de filosofie van verlangens en verwachtingen. De heuvel bestaat alleen als je vooruit kijkt, als je aan de kant wil zijn.

[Thijs · Rating 5 out of 5]

Een boek waarvan ik spontaan zin krijg om mijn job op te zeggen en voor onbepaalde tijd op de fiets te springen

[Rino Feys · Rating 5 out of 5]

Prosto Tak!

In het voorjaar van 2008 gaat Ilja Leonard Pfeijffer in op het voorstel van Gelya Bogatishcheva, een ruwe diamant van Russische makelij die op een mooie dag in z'n schoot is komen vallen. Het betreft een uitstap op de fiets naar, waarheen anders, Rome. Een gedroomde uitdaging voor de gezette schrijver die naast dichter en romancier vooral een kroegtijger geworden is. In tegenstelling tot het jonge blonde, vrijgevochten meisje, dat ooit balletdanseres in Siberië was, blijkt zijn conditie beneden alle peil.

Bij de Turkse fietsenmaker koopt hij zich een oude racefiets. Ze kiezen voor eenvoud en beperken hun hele hebben en houden tot de inhoud van een klein rugzakje. Zelfs een degelijke wegenkaart hebben ze niet bij. Zo vatten ze de reis aan, goed voor zo'n slordige 2600 kilometer door bossen en langs autosnelwegen, over berg en dal. Dankzij Pfeijffers magische bankkaart wordt er geen honger geleden en zijn er slaapplaatsen in overvloed.
Ondertussen bedenkt hij zijn filosofie van de heuvel. Eerst meent Ilja dat de heuvel plat is. Daarna stelt hij zich voor hoe de heuvel een slapende reus is, waar hij zo licht en stil mogelijk overheen moet. Maar bij elke nieuwe heuvel lijkt hij gedwongen zijn theorie te herzien.

Er is nog een andere reden waarom Ilja akkoord gaat met de reis. Als hij in Leiden te dicht bij Gelya komt, floept ze als een zeepje uit z'n hand. Gek wordt hij hiervan, en hij hoopt dat de wil van het onafhankelijke meisje op weg naar Rome zal breken. Helaas voor hem verloopt het niet zoals hij had verwacht. 'Prosto tak!' is haar levensmotto: alles wat waardevol en belangrijk is, gebeurt vanzelf. Met de jeugd aan haar zijde maakt zij zich nergens zorgen over, vooral niet over de liefde.

'De filosofie van de heuvel' is een buitenbeentje in het oeuvre van Pfeijffer, een voor zijn doen bedrieglijk eenvoudige en eerlijke, als dagboek opgevatte reconstructie van een veroveringstocht. Geheel tegen zijn eigen regels in geeft de verliefde schrijver zich schaamteloos bloot, en het lijkt hem Siberisch koud te laten of het boek door kenners van zijn werk al dan niet op hoongelach en achterdocht onthaald zal worden. Gekruid met milde ironie brengt hij op meeslepende wijze verslag van een (toog)grap die tot een krankzinnige onderneming leidt met voor beiden blijvende gevolgen, want uiteindelijk besluit het tweetal om in Genua te blijven wonen. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk en je kunt als lezer alleen maar bewondering voelen voor de manier waarop afstand wordt genomen van het alledaagse.

Tegelijk waakt de Leidse leeuw erover dat het nergens melig wordt. Want hoewel het Ilja wat tegen lijkt te zitten in zijn streven op romantisch vlak, schept hij steeds meer behagen in het fietsen en ondertussen filosofeert hij erop los. Soms gaat hij daarin zover dat je bijna van een spirituele ontdekkingsreis zou kunnen spreken.
Dankzij de sfeervolle foto's van Gelya, fotografe van dienst, en de nauwkeurig bijgehouden reisinfo (afstanden, routes, vertrek en aankomstijden) kan de lezer het traject naadloos volgen en eventueel nog eens overdoen.

En uiteindelijk is het ook een heilzaam boek. Want Pfeijffer komt erachter dat een heuvel en alle daarop volgende heuvels voor een groot stuk in je hoofd zitten. Samen vormen ze een onoverwinnelijke berg. Bannen die handel. Prosto tak! Gewoon op je af laten komen. De rest volgt vanzelf.

Rino Feys
(© Cutting Edge - 23 november 2009)

[Els Lens · Rating 4 out of 5]

Dit is een heerlijk vakantieboek.
Het eerste boek dat ik van deze schrijver las.
Het gaat over een fietstocht naar Rome, maar uiteindelijk vindt Ilja beter zijn draai in Genua, waar hij dan ook daadwerkelijk gaat wonen.
Vandaar zijn latere boek: “Brieven uit Genua”.
Moet ik toch ook eens lezen. Mijn interesse is gewekt.

Citaten:
“Er was geen enkele reden om haast te maken en verder te fietsen. Er waren ook wat onbelangrijke dingen te doen, zoals naar het internetcafé gaan en ergens lijm kopen om het stuurlint van de Oude Batavus weer vast te plakken. Daar moesten we toen weer heel hard van uitrusten in de schaduw op ons terras met nog meer witte wijn en rosé.”

“Een bobbelig stuk asfalt veranderde in een groot gezicht toen ik eroverheen reed. Het sperde zijn mond open. Een doodgereden vogel vloog krijsend op.”

“Het gesteente was niet grijs, maar rood. De zon was aan het ondergaan en zette het landschap in een vlammend rood licht. De blauwe zee contrasteerde op een bijna onnatuurlijke wijze met de bijna onnatuurlijk felle roodtinten van het land. Het leek op een sciencefictionlandschap. We waren niet langer op aarde, maar op een bloedrode planeet in een verafgelegen zonnestelsel. Ik verwachtte na zonsondergang minstens drie manen te zien.”

Ik lees in de recensies dat heel wat lezers door dit boek zin krijgen om ook zo ver te gaan fietsen. Als zo'n dikke ongetrainde man, op een versleten fiets, dat kan, dan kan toch iedereen het?
Het gaat om het onderweg zijn, niet om het reisdoel. Dat wordt in het boek meermaals herhaald. Van zodra je ergens persé wil geraken, binnen een bepaalde tijd, gaat het mis.
Het heeft geen enkel belang hoe lang de tocht duurt.
(Toch rijden ze vaak meer dan 100 km per dag! Ze vertrekken vaak pas in de namiddag en fietsen dan tot na zonsondergang.)
Nou, ik kreeg door dit boek zeker geen zin om te gaan fietsen, met mijn zware fiets, en al zeker niet over bergen.
Maar van in mijn zetel was het wel leuk, al die bergen overwinnen.

[Gerbrand · Rating 3 out of 5]

“In het gedicht ’Itahaka’ van Kavafis staat zoiets dat je alle enge monsters niet hoeft te vrezen op je reis. Je zult de cyclopen en laistrygonen niet ontmoeten, tenzij je ze meeneemt in je eigen hoofd.”

Op 1 juni 2008 beginnen Ilja Leonard Pfeijffer en zijn vriendin Gelya aan de fietstocht van Leiden naar Rome. Zonder al te veel planning. Ilja schaft voor Euro 95 een oude batavus racefiets aan. Ongetraind en met overgewicht (Ilja) beginnen ze aan de tocht.

Deze reis heeft de basis gelegd voor de verdere carriere van Ilja Leonard Pfeijffer. Het doel van de reis is Rome, en dat bereiken ze ook, maar hij vindt zijn bestemming in Genua.

Het boek is voorzien van foto’s. De tekst onderhoudend en vertoont af en toe de klasse die Ilja in zijn latere romans roem zal brengen. En ondanks dat dit geen meesterwerk is, inspireren doet het wel.

Dag 3:
“Het gaat om het gaan. De weg is geen middel tot een doel. De weg is zelf het doel. De bestemming leidt alleen maar af van de weg. Je kunt alleen maar leren en genieten van de weg als je in staat bent de bestemming te vergeten.”

Dag 17:
“Ik had veel te veel verwachtingen en raakte daardoor veel te vaak gefrustreerd. Ik kon niet genieten van hoe het was omdat ik veel te veel dacht aan hoe het zou moeten worden.”

Dag 24:
“En als je alles van tevoren hebt bedacht, gebeurt het toch anders. En als het precies zo gebeurt als je had bedacht, is het al saai terwijl het gebeurt, omdat je het precies zo al van tevoren had bedacht.”

Dag 31:
“De filosofie van de heuvel is de filosofie van verlangens, weerzin en verwachtingen. De heuvel bestaat alleen als je vooruit kijkt en tegen hem opziet. De heuvel bestaat als je te graag aan de andere kant wilt zijn of als je het liefste in het dal wilt blijven. Hoe meer je vooruit kijkt, hoe meer heuvels er opdoemen in je blikveld. Elke heuvel die je moet beklimmen, heb je zelf opgeworpen.”

[John Jansen · Rating 5 out of 5]

Buitengewoon mooi opgeschreven reisverslag. Ik heb redelijk lang over dit boek gedaan, iedere dag 2 of 3 stukjes (dagritten) gelezen, om het niet te snel uit te hebben. Af en toe kwamen ze op een route waar wij ook gefietst hebben en dan was het dubbel genieten. Bij sommige passages de wenkbrauwen gefronst over de hoeveelheid alcoholische drank die er genuttigd wordt of als de schrijver het nodig vindt om iets onaardigs over wielrenners te zeggen. Prachtig boek.

[Matthijs · Rating 4 out of 5]

De pandemie laten het avontuur op zich wachten. Ik kon afgelopen jaar niet meer liften naar het Oostblok of richting het zonnige zuiden. Gelukkig bestaan er boeken als deze om je het avontuur goed in te beelden. Pfeijffer beschrijft een fietstocht die hij in 2008 maakte met Gelya, zijn vriendin. Hij begon in mijn huidige woonplaats: Leiden, vanuit de sleutelstad trok hij door België, Frankrijk en Italië naar de eeuwige stad: Rome.
Elk hoofdstuk bestaat uit een dagverslag met een beeldend verslag van de mensen, terrassen en avonturen die de reis rijk is. Ook filosofeert de schrijver over de strijd die elke beklimming van de heuvel is, diepe overdenkingen over het fietsen en de reis; pijn, afstand en de band met zijn oude Batavus.
Ik kan niet wachten om weer op avontuur te gaan en ik denk dat mijn pijlen mede door dit boek op het zuiden gericht zullen zijn.

[Benny · Rating 4 out of 5]

De filosofie van de heuvel is heel simpel, maar wat die is, daar moet je zelf maar achterkomen.

Pfeiffer, een drinkende dichter van ruim 100 kilo, en Gelya, jong, eigenzinnig en Siberisch, besluiten holderdebolder zuidwaarts te fietsen. Ze vertrekken op een blauwe maandag, zo maar, omdat het moet. Gewoon zo. In Leiden neem je de weg naar Zoeterwoude-Dorp, dan zuidwaarts tot aan de zee, en daar naar links.

De tocht confronteert I.L. Pfeiffer met enkele waarheden, en met zichzelf, en daar brengt hij dan verbazingwekkend keurig verslag van uit. Drieënveertig dagen lang, want zo lang duurt de tocht.

Het is een waar genot om die verslagjes te lezen. De filosofie van de heuvel is een heerlijk boekje. Prosta Tak!

[Steven · Rating 3 out of 5]

De filosofie van de heuvel is een simpel reisverslag van een man die plots op een dag besluit vanuit Leiden naar Rome te vertrekken. Op de fiets. En wel op een zesdehandse Batavus die hij pas voor 95 euro heeft gekocht van de Turske fietsenmaker om de hoek. Samen met zijn vriendin fiets hij over hoge heuveltoppen en diepe dalen tot uiteindelijk de eeuwige stad als eindbestemming. Hij overpeinst de reis, en komt uiteindelijk tot de conclusie dat onderweg zijn de bestemming zelf is. Het boek is simpel maar vlot geschreven, en doet sterk denken aan Jelle Brandt Corstius' As In Tas. En na het lezen wil je eigenlijk zelf ook stiekem zo snel mogelijk de fiets op stappen om maar onderweg te zijn en de sleur van het dagelijks leven te ontlopen.

[Heleen De Vries · Rating 4 out of 5]

Zoals Pfeijffer op pagina 22 schrijft: “in het gedicht ‘Ithaka’ van Kavafis staat zoiets dat je alle enge monsters niet hoeft te vrezen op je reis. Je zult de cyclopen en laistrygonen niet ontmoeten, tenzij je ze meeneemt in je eigen hoofd.” is het boek zelf ook. Een reisverhalen. Geen verwachtingen. Geen doel. Je begint met lezen en als zij op hun fietsen over de weg vliegen, vlieg je als lezer ook. Als zij een lange lome slechte dag hebben, struikel je ook over de woorden van de regels. En uiteindelijk? Heb je genoten. Het is uit. Over. Voldaan.

[Tom D'Hauwer · Rating 4 out of 5]

After reading this book, you dare to take on any cycling holiday. It is not the goal that is important, but the adventure of pushing your personal boundaries. A master card naturally helps to solve the practical lodging problems. Soft, ironic writing style.

[Bart Decaigny · Rating 5 out of 5]

Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met de auteur: zijn boeken zijn soms geweldig, al is hijzelf als ik persoon bij wijlen onuitstaanbaar. In dit boek is hij - uiteraard - zijn vrolijke zelve, maar het valt behoorlijk goed mee. Leuk boek, leest vlot, en je leest hier en daar de kiemen voor andere boeken van hem. Maar het is een stuk lichter dan zijn andere werken, je leest het in een keer uit.

[Mitch Wind · Rating 4 out of 5]

Pfeijffer bewijst hier maar weer eens hoe zeer hij de meester van het woord is. Waar het voor menig mens een ware opgave zou zijn om een 41-daagse fietstocht op levendige wijze te beschrijven, lukt het Pfeijffer om niet alleen alle steden, dorpjes en gehuchten onderweg prachtig te beschrijven, maar ook vijanden als asfalt en heuvels menselijke eigenschappen toe te dichten en tot leven te wekken.