Το έγκλημα του Ψυχικού

by Παύλος Νιρβάνας

Στην περιοχή του Ψυχικού ανακαλύπτεται το πτώμα νεαρής γυναίκας, δολοφονημένης με άγριο τρόπο. Η αστυνομία εξαπολύει ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του δράστη, αλλά οι έρευνες δεν φέρνουν χειροπιαστά αποτελέσματα. Εντούτοις, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για το έγκλημα παραμένει αμείωτο, τροφοδοτούμενο κυρίως από το νοσηρό παραλήρημα του Τύπου. Στο κλίμα αυτό, ο φοιτητής της ιατρικής Νίκος Μολοχάνθης, συλλαμβάνει ένα αμετροεπές και ακραίο σχέδιο: επιδιώκοντας να ελκύσει το γενικό ενδιαφέρον "σκηνοθετεί" μεθοδικά την αυτoενοχοποίησή του ως δράστης του "στυγερού εγκλήματος", βέβαιος πως, όταν χρειαστεί, θα τον σώσει το ακλόνητο άλλοθί του. Εντελώς απροσδόκητα, όμως, αυτό καταρρέει και τότε ο Μολοχάνθης βουλιάζει ξαφνικά στην κόλαση. Μια κόλαση που ο ίδιος είχε προετοιμάσει για τον εαυτό του...

Genres: Noir, Mystery, Crime

142 pages, Paperback

First published January 1, 1928

About the author

Με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Παύλος Νιρβάνας είναι γνωστός ο λογοτέχνης Πέτρος Κ. Αποστολίδης.

Εξέδωσε πολλές ποιητικές συλλογές και δημοσίευσε πολλά χρονογραφήματα σε εφημερίδες. Διατηρούσε στενούς δεσμούς με αρκετούς λογοτέχνες της εποχής του και συνέβαλε στην ανάδειξη νεότερων λογοτεχνών π.χ. Ιωάννης Κονδυλάκης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Νίκος Καββαδίας. Τον συνέδεε αδελφική φιλία με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Λογοτεχνικά, τοποθετείται στον κύκλο του Κωστή Παλαμά. Επηρεάζεται από τον αισθητισμό και το συμβολισμό, καθώς και από το φιλόσοφο Νίτσε. Η πεζογραφία του διέπεται από ηθογραφικά και ψυχογραφικά στοιχεία, ενώ γλωσσικά ξεκίνησε από καθαρεύουσα και κατέληξε στη δημοτική γλώσσα. Ο Τέλλος Άγρας έγραψε πως "η ηθογραφία του είναι τραγική και αποκλίνει προς το ζωηρό λυρισμό, όταν δεν τρέπεται προς τον πραγματικό σαρκασμό", ενώ ο Κώστας Ουράνης ανέφερε πως "ακόμη και το χιούμορ του το χρησιμοποιεί για να προκαλέσει μειδίαμα και όχι για να καυτηριάσει.

Το 1923, βραβεύτηκε για το λογοτεχνικό του έργο με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, ενώ το 1928 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Reviews

[Tim Orfanos · Rating 4 out of 5]

Αρχικά, να αναφέρω ότι για τον αναγνώστη που δεν γνωρίζει το έργο του Παύλου Νιρβάνα, η συγκεκριμένη έκδοση δίνει την πιο ολοκληρωμένη 'εικόνα' περιλαμβάνοντας από το βιογραφικό του σημείωμα μέχρι την κριτική για το έργο του. Όσον αφορά το βιβλίο, πρόκειται για την πρώτη αστυνομική νουβέλα που γράφτηκε από Έλληνα συγγραφέα και χρονολογείται από το 1927. Ο Νιρβάνας καταφέρνει με έναν χιουμοριστικό 'νουάρ' τρόπο να σατυρίσει τα κοινωνικά ήθη της εποχής στην Αθήνα κα να θυμίσει στον αναγνώστη ότι... 'αργία μήτηρ πάσης κακίας'.

Ο ήρωας της νουβέλας διψά για αναγνώριση και δόξα ώστε να ξεπεράσει τη στατικότητα της ζωής του, αλλά καταλήγει να αυτοπαγιδευτεί και να κινδυνεύσει. Το πρωτοποριακό πνεύμα του συγγραφέα διαφαίνεται μέσα από τις gothic ιεροτελεστίες υποστήριξης προς τον βασικό ήρωα από μια ομάδα γυναικών που παραδόξως θαυμάζει τη γενναιότητά του, όσο και από τους ξεκαρδιστικούς διαλόγους με τους συγκρατούμενούς του στο κελί της φυλακής. Η σάτιρα και το δραματικό στοιχείο της ιστορίας συνθέτουν ένα αρκετά γοητευτικό 'πορτρέτο' της Αθήνας της επιπόλαιης δεκαετίας του '20.

Από τα υπόλοιπα διηγήματα του βιβλίου ξεχωρίζουν 'Ο Προφήτης΄, 'Το συναξάρι του παπα-Παρθένη και 'Το πέρασμα του Θεού' όπου η έντονα απαισιόδοξη διάθεση του συγγραφέα 'παλεύει' με το μεταφυσικό στοιχείο και τη τάση για φιλοσόφηση της ζωής.

Συνολική βαθμολογία: 3,9/5 ή 7,8/10.

Βαθμολογία για το ' 'Εγκλημα του Ψυχικού': 4,3/5 ή 8,6/10.

[R.L. · Rating 3 out of 5]

Περίεργη περίπτωση ο συγκεκριμένος συγγραφέας. Αναγνωρίστηκε όσο λίγοι στην εποχή του ως πνευματικός άνθρωπος, έγραφε χρονογραφήματα για πολλές εφημερίδες για δεκαετίες, ασχολήθηκε με ποίηση, θεατρικά έργα, πεζογραφήματα... Οι περισσότεροι τον περιγράφουν ως άνθρωπο καλλιεργημένο, ευγενικό, με ήπιο χαρακτήρα, πολυταξιδεμένο (ήταν στρατιωτικός γιατρός στο Ναυτικό) και με γνώσεις επί παντός του επιστητού, ιδιαίτερα αγαπητό όχι μόνο στους λογοτεχνικούς και μεγαλοαστικούς κύκλους, αλλά και στον απλό κόσμο.

Σίγουρα, χρησιμοποιεί μια γλώσσα προσιτή, χωρίς απαιτήσεις αλλά προσεγμένη, στρωτά Ελληνικά σε κοφτές προτάσεις που διαβάζονται εύκολα και από τον σημερινό αναγνώστη. Το θέμα στο συγκεκριμένο διήγημα, αν και όχι συνταρακτικά πρωτότυπο, σίγουρα είναι κάπως ασυνήθιστο για την εποχή του. Ωστόσο η πλοκή γίνεται αρκετά αναμενόμενη και κάπως παρωχημένη και κάποια επεισόδια που περιγράφονται θα μπορούσαν να λείπουν για να προσδώσουν πιο γρήγορο ρυθμό. Το τέλος έρχεται πολύ "βολικό" για τον ήρωά μας και έχει μια χροιά ηθικοπλαστική και μελό, που είναι προϊόν της εποχής που γράφτηκε το διήγημα, αλλά εμένα με ξένισε. Ένα έργο ούτε καλό, ούτε κακό.

Γενικά νομίζω ότι "Το έγκλημα του Ψυχικού" αντανακλά κάπως την ψυχοσύνθεση του συγγραφέα, από την άποψη ότι αρχικά αφήνει περισσότερες υποσχέσεις απ΄ότι εκπληρώνει στο τέλος, διαβάζεται ευχάριστα, δεν είναι βαρετό, δεν έχει όμως να προσφέρει και ιδιαίτερες εξάρσεις και συγκινήσεις. Έτσι κι ο Νιρβάνας νομίζω ήταν ένας άνθρωπος αδιαμφισβήτητα ταλαντούχος και συμπαθής , αξιοπρεπής συγγραφέας που είχε τις προϋποθέσεις για κάτι παραπάνω, αλλά παρ όλη την όποια αξία του, δεν προσέφερε κάτι πρωτοποριακό στην λογοτεχνία της εποχής ούτε έχει βρεθεί ως τώρα κανείς να τον μνημονεύει για κάποιο συγκεκριμένο έργο του, κάποιο χαρακτηριστικό στην θεματολογία ή το ύφος του ή τελοςπάντων για οποιοδήποτε στίγμα που άφησε πίσω του.
Ίσως ακουστεί λιγάκι άδικο,αλλά ο χαρακτηρισμός που μου έρχεται στο μυαλό είναι "χρυσή μετριότητα" . Να το διαβάσετε χωρίς να έχετε υψηλές προσδοκίες και δεν θα σας απογοητεύσει (ούτε όμως θα σας γοητεύσει).

[Βρόσγος Άντυ · Rating 3 out of 5]

Στο "Έγκλημα του Ψυχικού" (1928) παρά το γεγονός ότι εμφανίζονται τα πρώτα βασικά ειδολογικά στοιχεια του αστυνομικού μυθιστορήματος, και στη βιβλιογραφια αναφέρεται ως το πρώτο που γράφτηκε ποτέ στη χώρα, εν τούτοις δεν μπορεί a priori να καταταχθεί σε αυτήν την κατηγορία.
Πρόκειται κατά τη γνώμη μου περισσότερο για μια ηθογραφία της Αθήνας των αρχών του 20ου αιώνα δοσμένη πάντως με αξιοζήλευτο τρόπο. Η αφήγηση ακουμπάει οριζόντια την ελληνική κοινωνία, δίνοντας τα στοιχεία των τάξεων, των αντιλήψεων και των στερεοτύπων της εποχής με έναν σχετικά ανάλαφρο αλλά απολύτως ουσιαστικό τρόπο.
Όπου πάντως και να το κατατάξει κανείς το μόνο σίγουρο είναι ότι πρόκειται για ένα ενδιαφερον ανάγνωσμα.

Ένα στυγερό έγκλημα διαπράττεται στο Ψυχικό. Ένα πτώμα αγνώστου ταυτότητας ανακαλύπτεται κάτω από έναν σωρό από πέτρες.

Ο Παυλος Νιρβάνας (Πέτρος Αποστολίδης) ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα, ένας ευρυμαθης ανθρωπος και ένα ανήσυχο πνεύμα. (Γιατρός, πεζογράφος, ποιητής, φωτογράφος, θεατρικός και κινηματογραφικός συγγραφέας.)

[Giota]

Ένα από τα τελευταία βιβλία που έγραψε ο Παύλος Νιρβάνας. Έχει χαρακτηριστεί ως σατυρικό μυθιστόρημα και πραγματεύεται μια πραγματικά αλλόκοτη ιστορία.

Έπειτα από την ανακάλυψη ενός δολοφονημένου γυναικείου πτώματος, ένας εμμονικός φοιτητής Ιατρικής, ο Νίκος Μολοχάνθης, πορωμένος από τα αστυνομικά μυθιστορήματα που διαβάζει, συλλαμβάνει μια ακραία ιδέα: να σκηνοθετήσει την «ενοχή» του για το συγκεκριμένο έγκλημα, αφού δεν έχει βρεθεί ακόμη ο δολοφόνος, έχοντας περάσει ένα μικρό χρονικό διάστημα. Έτσι, αφού φροντίζει να τακτοποιήσει τα ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον τουκαι να διευθετήσει θέματα που τυχόν προκύψουν αν συλληφθεί, αρχίζει να περιτριγυρίζει στο σημείο του φόνου, προκειμένου να τραβήξει την προσοχή της Αστυνομίας, γεγονός που καταφέρνει.

Τί θα γίνει τελικά όταν καταδικαστεί σε θάνατο, έχοντας όλα τα στοιχεία αδιάσειστα ως προς την ενοχή του;

http://www.clevernews.gr/egklima-tou-...

Με γλαφυρότητα ο Νιρβάνας μας μεταφέρει στην Αθήνα του ’20, αν και θα λέγαμε ότι δε στέκεται πολύ στην περιγραφή του σκηνικού και του τοπίου, αλλά ασχολείται περισσότερο με την απόδοση της ψυχολογικής και διανοητικής κατάστασης του πρωταγωνιστή.

Έντονες επίσης και οι αναφορές σε λαογραφικά στοιχεία της εποχής, καθώς και λαϊκές δοξασίες. Για παράδειγμα αναφέρεται σε κάποιο σημείο ότι οι δημοσιογράφοι έγραψαν στον Τύπο πως ο κατηγορούμενος ήταν εγκληματική φυσιογνωμία, αφού παρουσίαζε… προγναθισμό, παρα φύση πρόσφυση των ώτων και επαλληλία των κοπτήρων οδόντων της άνω γνάθου.

Ένα ένδιαφέρον διηγήμα, ευανάγνωστο, που κεντρίζει το ενδιαφέρον και δεν κουράζει τον αναγνώστη.

[Uninvited · Rating 4 out of 5]

Το Έγκλημα του Ψυχικού ήταν πολύ διασκεδαστική ιστορία. Μπορώ να τη φανταστώ 80s βιντεοταινία με τον Ψάλτη στο ρόλο του Μολοχάνθη! Επίσης, για βιβλίο που γράφτηκε σχεδόν 100 χρόνια πριν, με εντυπωσίασε η goth γυναικοπαρέα! Πάρα πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα.

Στη συγκεκριμένη έκδοση υπάρχουν 5 μικρά διηγήματα ακόμα. Από αυτά, το Συναξάρι του Παπα-Παρθένη και το Πέρασμα του Θεού ήταν τα καλύτερα - μάλιστα το Συναξάρι το θεωρώ και την καλύτερη ιστορία του βιβλίου. Εκπληκτική η περιγραφή της καταιγίδας στο Πέρασμα, το οποίο θα ήταν πραγματικά μία από την καλύτερες ιστορίες που έχω διαβάσει, αν δεν είχε αυτό το απότομο, και λίγο χαζό, τέλος.
Το διήγημα Ζωής Όνειρο ήταν πολύ όμορφο στις περιγραφές του, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν κατάλαβα τι ήθελε να πει. Ίσως πρέπει να το ξαναδιαβάσω.
Τα άλλα δύο διηγήματα (Ο Προφήτης / Το Άχτι της Γενιάς του) ήταν αρκετά χαμηλότερης ποιότητας, ευτυχώς όμως πολύ μικρά. Λίγο γέλιο ίσως βγάζει το τέλος του Προφήτη, αν προσπαθήσει κανείς να κάνει εικόνα τη σκηνή, αλλά κατά τα άλλα πολύ αδιάφορα και τα δύο.

Συνολικά πάντως αξίζει, αν κάποιος θέλει να διαβάσει το Έγκλημα, να αγοράσει αυτή την έκδοση, η οποία συμπληρώνεται και με μερικά πολύ ενδιαφέροντα σημειώματα.

[Άννα Τσιαπούρη · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλίο με ρομαντική και σατυρική διάθεση, σασπένς και αγωνία, που προμηνύει τη λαχτάρα της εφήμερης δημοσιότητας στα μέσα ενημέρωσης και την ενδεχόμενη τραγική της κατάληξη.

Full review at Insta @vivliofreneia

https://www.instagram.com/p/Cz4oi8PIe...

[The Reading Bibliophile · Rating 4 out of 5]

Loufoque et absurde, le 1er polar se savoure comme un bonbon.

[Φερειπείν · Rating 3 out of 5]

Το έγκλημα του Ψυχικού και άλλα διηγήματα. Παύλος Νιρβάνας.
📖📖📖
Πολύ "τακτοποιημένος" λόγος, "συγυρισμένη" έκφραση, γλώσσα δουλεμένη μορφολογικά μα χωρίς αυτό που λέμε ψυχή, με μόνα ίσως φωτεινά διαλείμματα στη μονότονη αλλά πάντα κομψή της απόδοση, κάποια λεπτή ειρωνία που την τροφοδοτεί όσο είναι δυνατό με πνεύμα διακόπτοντας τη γραμμικότητά της.
Η πλοκή είναι από αυτες που κατά τη γνώμη μου "πάσχει" από δύο ποιότητες. Η μία μπορεί να απογειώσει την ιστορία και η άλλη να την "τακτοποιήσει" όπως όπως παρασύροντας σε έναν κατά κάποιο τρόπο συγγραφικό λήθαργο δημιουργία και δημιουργό. Είναι αποκλειστικά θέμα χειρισμών. Ωστοσο είναι μια τρομερά έξυπνη και ενδιαφέρουσα σύλληψη και δεν μπορούσα να μην οδηγούμαι σε σκέψεις πώς στο καλό θα χειριζόταν ένα τέτοιο υλικο κάποιος άλλος δημιουργός ίσως πιο σύγχρονος.Για την ακρίβεια ο Μαρτεν Παζ κυκλοφορούσε άνετος και εύρωστος δημιουργικά στο μυαλό μου, σίγουρη πως πάνω σε μία τέτοια παλαβή ιστορία θα μπορούσε να κεντίσει βελονιά βελονιά το ταλέντο του "προκαλώντας" κάτι υπέροχο. Υπάρχει ομολογουμένως μια γοητευτική αφέλεια στην ιδιοσυγκρασία του ήρωά του στο διήγημα αυτό, που θα ήθελα πολύ να τη δω να εξελίσσεται σε κάτι παραπάνω. Αχ ένας Ντοστογιέφσκι τι είδους μαγεία θα άπλωνε πάνω σε έναν τέτοιο ήρωα με το ραβδάκι του!
📖📖📖
Ο Νιρβάνας ωστόσο μοιάζει να αυτο-οριοθετείται σε τόσο στενό πλαίσιο που χάνει την ευκαιρία να ξεχωρίσει. Μοιάζει να ψαλιδίζει τη φαντασία προς όφελος μιας ήσυχης απόδοσης, μιας γραφής τόσο -όσο τοποθετημένης στο αυστηρώς διαμορφωμένο και απόλυτα στιλιζαρισμένο σώμα της αρχικής του
ιδέας. Σαν να μην επέτρεψε ποτέ σ' αυτή την ιδέα να αυτονομηθεί αλλά έπρεπε να υπακούσει τυφλά στην εκ προοιμίου πρόθεση του συγγραφέα της, γι'αυτό μοιαζει στεγνή, εγκλωβισμένη στην αποξηραμένη ομορφιά της.
Έμεινα λοιπον να ονειρεύομαι, αν όχι κάποια απογείωση, έστω μια στοιχειώδη υπο-γείωση που θα λειτουργούσε ως έξοδος κινδύνου για τα πάθη, τα οποία υποβόσκουν μεν αλλά πάντα σε λανθάνουσα ένταση• νομίζω πως η γραφή του Νιρβάνα είναι υπερβολικά ευσυνείδητη για να επιτρέψει ανθρώπινα ξεσπάσματα, χάνοντας έτσι σε αυθορμησία.

[George K. · Rating 4 out of 5]

Τον Οκτώβριο δόθηκε με την εφημερίδα Real News τούτο το βιβλίο και το είδα σαν μια καλή ευκαιρία να το προμηθευτώ και να το διαβάσω επιτέλους, έχοντας ακούσει κάποιες αντιφατικές κριτικές γι' αυτό, γνωρίζοντας πάντως πως είναι από τα πρώτα ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα και ότι στην εποχή του έκανε μια κάποια εντύπωση. Λοιπόν, το βρήκα πολύ καλό! Δεν γνώριζα πώς ήταν η γραφή του Νιρβάνα και φοβόμουν μην ήταν εντελώς παρωχημένη, εντέλει αποδείχτηκε πολύ ωραία, ευχάριστη, με καλό χιούμορ και μπόλικη σατιρική και ειρωνική διάθεση, σίγουρα η γραφή με κέρδισε και με έκανε να διαβάσω το βιβλίο ξεκούραστα και ευχάριστα από την αρχή μέχρι το τέλος. Όσον αφορά την ιστορία, τη βρήκα και αυτή καλή, αρκετά ενδιαφέρουσα και με κάποια ωραία τρικ εδώ κι εκεί, και μπορεί να μην εντυπωσιάζει ή να καταπλήσσει τον σημερινό αναγνώστη, πάντως αναμφισβήτητα έχει πολλά ατού, ένα εκ των οποίων είναι σίγουρα η γλαφυρή αναπαράσταση της Ελλάδας της δεκαετίας του 1920. Γενικά, αποδείχτηκε ένα ενδιαφέρον και άκρως ψυχαγωγικό μυθιστόρημα και με έκανε να θέλω να διαβάσω και άλλα γραπτά του Νιρβάνα, όπως π.χ. το "Το αγριολούλουδο", που πολύ σύντομα σκοπεύω να αγοράσω. (7.5/10)

[Ισμήνη Σταυρίτη · Rating 3 out of 5]

Καταγράφεται ως το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα στην ελληνική λογοτεχνία. Αν και ή πλοκή του δεν είναι αυτό που έχουμε συνηθίσει από βιβλία του είδους αγωνιώντας να κάνουμε το ψυχογραφηματα των ηρώων για να εντοπίσουμε το δολοφόνο και να αναφωνησουμε ευρυκα πριν την τελική αποκάλυψη έχει στοιχεία νουάρ.
Αν δεν ξέρεις τι έχεις στα χέρια σου είναι εύκολο να σε "σοκάρουν" τα ηθογραφικά στοιχεία που παραθέτει ο συγγραφέας, σε μια εποχή που η γυναίκες άξιζαν τόσο όσο τα αδέσποτα της εποχής.
Το ξεδίπλωμα των χαρακτήρων της ιστορίας,σελίδα σελίδα, παράλληλα με την περιγραφή του κοινωνικού γίγνεσθαι της εποχής μας δίνει μια εικόνα για όλα όσα έχουν ριζώσει βαθιά στους ανθρώπους και σήμερα παλεύουμε να αλλάξουμε αργά αλλά σταθερά.
Εξαιρετική η γραφή του Νιρβάνα, έχει μόνο να προσφέρει σε όποιον καταπιαστεί με το έργο του.
🌺🌹🌷🌻

[Γιάγκος Πλατής · Rating 3 out of 5]

Αυτή η ιστορία μου άφησε αμφίθυμες εντυπώσεις… Από τη μία, βρήκα το πλάνο του Νιρβάνα ευφυές, δεδομένου ότι είναι ένα από τα πρώτα δείγματα αστυνομικής υφής. Βέβαια, θα το έβρισκα ευφυές ακόμη και τώρα, μιας που θέτει, ίσως και ερήμην του, πελώριο ψυχολογικό υπόβαθρο στην εν δυνάμει και την εν ενεργεία εγκληματικότητα. Η ιστορία σατιρίζει τις συνθήκες εκείνης της εποχής που δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα, αναφέρεται στην υπεροψία, την προδοσία, τις θεσμικές πληγές και τα πατριαρχικά πρότυπα. Από την άλλη, κάποιες φάσεις πέρασαν με βιασύνη και έχασα τον ειρμό μου σε αρκετά χωρία, ειδικά προς το τέλος, που ακόμη δε μου έχουν αποσαφηνιστεί. Επιπλέον, διάβασα μια πολύ μέτρια έως κακή μετάφραση, η οποία πέραν των τυπογραφικών λαθών που είχε, στερούσε στη γραφή τη ζωντάνια. Αμφιταλαντεύομαι, οπότε θα βάλω 3,5 αστέρια.

[Stefanos · Rating 3 out of 5]

Γνώρισα το βιβλίο μέσα από το ραδιόφωνο του Τρίτου, όπου μεταφέρθηκε σε ραδιοφωνικές συνέχειες. Αν και το είδος των αστυνομικών μυθιστορημάτων δεν είναι το αγαπημένο μου, το βιβλίο αυτό είναι περισσότερο μία ηθογραφία της εποχής εκείνης (γράφτηκε το 1927) με αρκετή δόση χιούμορ. Αρκετά ενδιαφέρον.

[Δημητρης Παπαγεωργιου · Rating 5 out of 5]

Το πρώτο αστυνομικό βιβλίο γραμμένο από Έλληνα! πολύ καλό

[Stavroula · Rating 4 out of 5]

Διδακτικό,συμβολικό,σατυρικό. (αργία μήτηρ πάσης κακίας, τα φαινόμενα απατούν) . Γλώσσα προσιτή και προσεγμένη. Τραγική γελοιογραφία της κοινωνίας.

[Kostas Kanellopoulos · Rating 3 out of 5]

Τριγκερ γοουορνινγκ: εγκωμιασμος γυναικοκτονιων

[Pierre-Antoine · Rating 4 out of 5]

vraiment rigolo cette histoire

[Σταύρος Παυλίδης · Rating 4 out of 5]

Ευχάριστο, ανάλαφρο ανάγνωσμα.Ένας νεαρός , θέλοντας να γίνει γνωστός,αναλαμβάνει την ευθύνη για ένα φόνο που ποτέ του δεν διέπραξε.Και όλα γίνονται άνω-κάτω!

[The Cannibal · Rating 3 out of 5]

♫ Quand on est con, on est con ♪ le chantait si bien Georges Brassens et ici, nous avons un champion du monde en puissance…

Hitchcock, lui, aurait dit que le faux crime était presque parfait. Tellement parfait que Nikos pourrait y perdre la tête, surtout au sens propre.

Nikos (pas Aligas) Molochantis est un jeune homme naïf et con, rêvant de ce que Andy Warhol nommera plus tard : le quart d'heure de gloire.

Là, pour le moment, il vit dans l'oisiveté en dilapidant la petite fortune qu'avait amassé son père aux prix de lourds sacrifices et à la sueur de son front. Notre Nikos n'est même pas capable de voir que ses prétendus amis ne le sont que parce qu'il a de l'argent et qu'il donne des fêtes et refile des drachmes à ces piques-assiettes.

Et comme cet imbécile veut connaître la gloire, il ne trouve rien de mieux que de se faire arrêter pour un crime qu'il n'a pas commis et dont plus personne ne parle, quasi.

Il pense juste garder le silence durant quelques jours et puis, miracle, son ami Stéphanos viendra donner aux autorités son alibi, puisqu'il mangeait avec lui le soir du crime qui eut lieu dans le quartier de Psychiko.

Ah, j'oubliais, comme il est crétin comme pas deux, notre Nikos, il donne procuration à Stephanos pour que ce dernier puisse lui apporter de l'argent lorsqu'il sera en prison.

Ce roman policier grec est paru sous forme de feuilleton en 1928, l'action, elle, se déroule dans les années 1910, mais pas de précision exacte sur l'année. Pourtant, elle pourrait être contemporaine, les réseaux sociaux en moins.

Contemporaine ? Bien sûr ! Quand on voit ce que certains sont prêts à publier comme photo d'eux pour obtenir des likes ou des folowers, au final, ils ne sont pas trop différents de notre Nikos qui rêve qu'on parle de lui et auquel j'ai fini par m'attacher.

Cet homme naïf qu'il est et qui a rudement besoin de grandir dans sa tête devient attachant au fil du récit.

Ici, nous sommes clairement dans la satire d'une société, d'une jeunesse en mal de sensations fortes puisque notre Nikos va même avoir des tas de femmes qui vont s'intéresser à lui, dont un groupe de jeunes filles. Les crimes d'honneur ou romantique, ça les rends toutes choses, mais elle peuvent tourner casaque très vite aussi.

Le ton est caustique aussi envers la presse qui, un jour, parle d'un meurtre et ensuite, plus un mot. Presse qui, un jour, couvre un assassin de gloire, le photographie, l'interview, et ensuite, l'oublie car la presse est passée à autre chose.

Quant à la police, elle n'en sortira pas grandie non plus !

Voilà donc un court roman de 200 pages qui m'a agrippé les mains jusqu'au bout tant je voulais savoir si l'ombre de la guillotine n'allait être qu'une ombre ou si notre pauvre ami allait subir le même sort qu'un roi et une reine de France.

Un roman court, mais intense, de par la folie de Nikos, de par son idée totalement débile de s'accuser d'un crime qu'il n'a pas commis, de par le brocardage de la société grecque qui n'est pas si éloignée de la nôtre, encore moins de notre époque ou de certaines personnes en quête de gloire ou juste que l'on parlent d'elles.

Caustique, jubilatoire, satirique, ironique. Un roman policier à l'envers puisque nous commençons avec un innocent (dans tous les sens du terme, quasi) qui s'accuse.

Une réussite.

[cha · Rating 2 out of 5]

L’histoire m’avait tout de suite donné envie. Nikos le personnage principal était intéressant puisqu’on pouvait plus le qualifié d’anti-héros qu’héros. Malheureusement je n’ai pas été autant envoûtée que je l’aurais espérée. Malgré tout ce livre se lit sans difficulté. Lecture agréable mais pas de coup de cœur 👍

[Marguerite (M) · Rating 2 out of 5]

Rating : 2 stars

Read for work.