Der Klavierstimmer

by Pascal Mercier

Ein berühmter italienischer Tenor wird während der Aufführung von Puccinis "Tosca" auf offener Bühne erschossen.

Die Kinder des Täters, die Zwillinge Patrice und Patricia, reisen nach Berlin, um zu verstehen, wie es zu dieser Tat kommen konnte. Schicht für Schicht legen sie die Beweggründe frei, die ihren Vater, einen legendären Klavierstimmer und glücklosen Opernkomponisten, zur Waffe greifen ließen.
Jahre zuvor waren sie vor ihrer inzestuösen Liebe in verschiedene Hemisphären geflohen. Ihr Wiedersehen und die zunächst unbegreifliche Tat des Vaters führen dazu, daß sie ihre Sprachlosigkeit beenden und aufschreiben, wie sie ihre einstige Intimität erlebt haben. Ein befreiender Prozeß des Erinnerns beginnt.

Genres: Fiction, Roman, Music, German Literature, Literature

509 pages, Paperback

First published January 1, 1998

About the author

Pascal Mercier is the pseudonym of Peter Bieri, a Swiss writer and philosopher.
Bieri studied philosophy, English studies and Indian studies in both London and Heidelberg.

Reviews

[Christine Bonheure · Rating 4 out of 5]

Telkens als ik een boek over muziek lees, heb ik altijd spijt dat ik nooit muziekschool heb gevolgd. Het lijkt fantastisch om deskundig over noten en partituren te kunnen meepraten. Ik heb van dezelfde auteur ook ‘Nachttrein naar Lissabon’ gelezen, helaas te lang geleden om me er nog veel van te herinneren, alleen dat ik dat een heel goed boek vond. Dit boek is van hetzelfde kaliber. Vlot verteld verhaal over de moord op een operazanger, over het hoe en de intrigerende aanloop ernaartoe. Afwisselend verteld vanuit het perspectief van tweelingzus en -broer die elkaar zeven jaar geleden van de ene op de andere dag hebben verlaten. Waarom? Lees het boek! Nu vertellen ze hun verhaal in de vorm van brieven die ze zullen overhandigen als ze elkaar terugzien. Fijn hoe elk detail bijdraagt tot het geheel. Wat de zus weet, is een betekenisvolle aanvulling op wat de broer schrijft. Knap.

[Moira Macfarlane · Rating 3 out of 5]

Een boek dat me niet direct te pakken had. Ik had net ergens gelezen dat als een boek je bij de eerste 50 bladzijden nog niet te pakken had je het beter weg kon leggen. Wànt – daarvoor was het leven te kort, het zou je geen plezier doen en het leverde niets op…. (de uitspraak komt uit De boekenapotheek -Berthoud & Elderkin) Bij blz. 50 had dit boek me dus nog niet te pakken en dacht ik terug aan de nogal stellige uitspraak. Wat voedt je met die uitspraak en wat laat je daarmee zien? [skip – daar mag iedereen zelf over nadenken]

Na die 50 bladzijden las ik dus door, met een zeer gebrekkige kennis van opera, wat de leesbaarheid er voor mij niet altijd beter op maakte. Gelukkig is er YouTube mèt opera en ben ik hier en daar de uitdaging aan gegaan om te luisteren, letterlijk om dichterbij het verhaal te komen, de verbinding aan te gaan en het zo leven in te blazen. Vanaf dat moment ging het snel en nam het verhaal over het leven van de pianostemmer en de beklemmende wereld waarin hij zichzelf gevangen houdt me mee. Mooi verhaal (beurtzang?) dat zich langzaam ontvouwt in zeven bedrijven.

Voor mij een royale 3 sterren (dat is bij mij een prima boek, mijn sterren zijn deels persoonlijk ingekleurd door wat een boek voor mijzelf betekent), ik kan me goed voorstellen dat ditzelfde boek voor een ander 4 of 5 sterren waard is!

[Philippe · Rating 5 out of 5]

I picked up this book unsuspectingly from my sister-in-law’s library during our recent Christmas get together. Within minutes I was lost in Pascal Mercier’s marvelous prose and when we left the gathering the first few dozens of pages were already behind me. The book has kept me in thrall until the very end. I was lucky that I had the time to utterly submerge myself in it. In a way there’s so much to tell about this book yet I feel very inadequate in trying to articulate my thoughts. Bieri/Mercier may be a professional philosopher but this does not strike me as a ‘novel of ideas’. It’s a superbly rich, multidimensional character study, a deep immersion into the psyche of a person who surrendered to the thymos, 'that part of the soul where feelings of pride, indignation and shame are located.’ Within his core family, in the shadow of these creative/destructive impulses, a most beautiful and deeply felt love develops between siblings. It is this love that transfuses the whole book with an irresistible glow. Mercier’s prose allows us to experience the world as if we are looking through a billion dollar lens, heightening sharpness, microcontrast, depth of colour and tonal subtlety. It is quite simply an addictive experience and I sympathize with the GR reader who characterised the book as his personal ‘Verschwindekabinett’. I conclude by saying that this is, in my opinion, also one of the few novels that seriously and penetratingly deals with the world of classical music. The story thematises a darker side of this distinguished art form, stuck in the past and unable to let go of its bourgeois, elitist pretentions. Now I need to restrain myself and refrain from boarding the night train to Lisbon straight away.

[Vic Van · Rating 5 out of 5]

I was a bit reluctant to start reading this book because it has 450 pages of fairly small print, but what a reading experience this has been. I have loved this even more than 'Night Train to Lisbon'.

It is much more of story with surprising twists and still plenty to philosophise about.

Really recommended!

[Amaryllis · Rating 5 out of 5]

Ich habe mir dieses Buch gekauft als ich etwa 15 oder 16 war, aus einer Laune heraus, ohne je vorher von diesem Autor gehört zu haben. Ich legte es auf meinen Nachttisch zu meinen anderen Büchern - und vergaß es. Für Monate. Als ich anfing es zu lesen wusste ich bereits nicht mehr wann oder wieso ich dieses Buch gekauft hatte, wollte ihm jedoch eine Chance geben, also fing ich schließlich an. Und musste es nach einigen Kapiteln weglegen.

Es war nicht schlecht, absolut nicht, im Gegenteil: es war so gut, dass es mich mit voller Macht traf. Die Wortgewalt, die feinsinnige Beobachtung, die detailierte, einfühlsame Beschreibung der Emotionen der Charaktere war zu viel für mich.
Also hörte ich auf zu lesen, verfluchte das Buch und den Autor für die Emotionen, die es in mir ausgelöst hatte.
Monate später begann ich wieder und brach wieder ab.

Es dauerte Jahre - mehrere Jahre, ich hatte vergessen was das Buch in mir ausgelöst hatte, wusste nicht mehr worum es ging, - bis ich es wieder aufnahm und von neuem begann, und plötzlich war ich mittendrin. Ich war 18 oder 19 mittlerweile und dieses Buch wurde zu meinem persönlichen Verschwindekabinett.
Es vereinnahmte mich, ich las Absätze wieder und wieder bis ich sie mitten in der Nacht im Schlaf hätte aufsagen können, hätte nur jemand gefragt.
Der Klavierstimmer und ich, wir hatten einige Anfangsschwierigkeiten, es dauerte lange bis wir einen Weg zueinander fanden, aber das war es wert.

Das Buch war und ist es wert gelesen, wieder und wieder gelesen zu werden, sich wieder und wieder mit dieser Wortgewalt auseinander zu setzen.
Dieses Buch verdient es gelesen und geliebt zu werden.

Der Klavierstimmer handelt, für mich, von Liebe. Liebe in der reinsten Form, Verehrung, Liebe die einen nachts wachhält und schmerzt, Liebe und Lust, und davon Dinge zu tun, die niemand verstehen würde außer der Person für die man sie tat.
Es geht um verbotene Liebe, darüber fast verrückt zu werden, wegzulaufen, neu anzufangen, sich der Angst, der Vergangenheit und der Zukunft zu stellen.

Das Buch ist nicht dafür gemacht "eben mal so" gelesen zu werden.
Es ist dafür gemacht an Tagen und Abenden gelesen zu werden, während man irgendwo sitzt und sich ganz in dieses Buch hineinfallen lassen kann, es ist gemacht die Sätze wieder und wieder zu lesen, die Gefühle der Charaktere nachzuempfinden. Es ist gemacht die Schönheit der Sprache, der Sätze und Worte zu genießen; sich zu erfreuen wie Worte zueinander finden, zusammen ein Bild ergeben und Gefühle hervorrufen.
Pascal Mercier hat ein Werk geschaffen das für mich vergleichbar mit wunderschöner, reiner Musik ist.
So wie Tschaikowski es in der Musik tat, so vollbringt er ein linguistisches Wunder.



Ich verehre Pascal Mercier regelrecht, seit diesem Buch.
Ich liebe seine Werke, seinen Feinsinn, seine Art wie er mit der Sprache umzugehen versteht.
Mit diesem Buch begann meine Bewunderung für ihn und ich sehe kein Ende.

- und auch heute noch sind einige meiner liebsten Zitate aus diesem Buch, auch heute ist es noch eines meiner allerliebsten. Und ich glaube, ich muss es lesen. Schon wieder.

[Markus · Rating 3 out of 5]

I don't get why people in this book do what they do even if it explains the reasons to me if that makes sense.

[Patrick · Rating 1 out of 5]

It took me forever to get through this book - the only reason I finished it (other than general pig-headedness) was that I have in the past quite liked Mercier's writing, and kept thinking this might get better. I waited a few weeks to write this review, thinking my feelings might mellow, but they have not. This book fails in so many ways - the characters are all incredibly self-absorbed and off-putting, the conceit of the structure just gets in the way of any real plot-line, the language is stilted and overblown, and the whole thing is way, way, too long. The best thing I can say about it is that I found some satisfaction in the (probably unintended) irony that a book about opera follows the formula of many a bad opera - the heroes take forever to die, go on forever decrying the injustice of their demise in the vainglorious belief that however bad their acting and ridiculous their story, the joys of the medium (music for opera, language here) will redeem. If only.

There are several lovely books by Mercier - read one of them instead.

[Peter · Rating 5 out of 5]

Ich freue mich schon auf die Lektüre aber ich fürchte sie auch ein wenig. Vor zwei Jahren bin ich an Perlmanns Schweigen gescheitert, weil ich an Perlmanns Schweigen (eigentlich müsste es Perlmanns Leiden)heißen so Anteil nahm, das ich nicht mehr weiterlesen konnte. 19.06.2013 Diesmal habe ich das Buch ausgelesen - es war aber eine knappe Angelegenheit. Ich empfinde die Romane Bieris wie große dunkle Höhlen. Nicht in jedes Eck will ich schauen vor manchem graut mir. Bieri zwingt mich aber auch auf Dinge zu schauen die besser im Dunkeln blieben. Also Wohlfühlbücher (furchtbare Wortkreation)sehen anders aus. Wie habe ich mit dem Klavierstimmer gelitten. Welch einen Charakter hat der Autor hier erschaffen. Das Buch hat bei mir viele Eindrücke und Gedankenketten ausgelöst sodass mir eine umfassende Besprechung weder inhaltlich noch stilistisch gelingen kann. Dazu bin ich zu wortschwach.

[Bayflower]

Geçtiğimiz hafta içinde Ankara'da İmge Kitabevi'nden aldığım kitapları okumayı bitirdim. Söz konusu kitaplardan ikisini Pascal Mercier'in "Lizbon'a Gece Treni" ve "Sahnede Ölüm"ü peşpeşe okudum. Çünkü Mercier'in ilk kitabı beni müthiş etkilemişti. Bu sebeple "Sahnede Ölüm"ün sayfalarını büyük bir iştahla açtım. Biraz ilerledikten sonra kitabın tanıtımında sözü edilen, iki kardeş arasındaki sır açığa çıktı. İyi bir kitap okuru olarak uğradığım düş kırıklığını anlatacak kelime bulamıyorum. Tamam, herkes her kitabı beğenmek zorunda değil. Her okurun algıları farklı, dünyaya bakışı, inançları, ön planda tuttuğu olmazsa olmaz saydığı değerleri farklı. Neyse, dedim. Başladık bir kere bitirelim bari. Zaten benim bugüne değin elime alıp bitirmeden bıraktığım kitap sayısı çok nadirdir. Örneğin Orhan Pamuk'un "Kar" isimli kitabını irrasyonel bulup okumayı bırakmıştım. Kurguya ve roman kahramanlarının yapmacıklığına ısınamamıştım bir türlü. Kitaplığımda öylece duruyor. Kim bilir belki bir gün bıraktığım yerden tekrar okurum.

Mevzuu'yu dağıtmadan "Sahnede Ölüm" e tekrar döneyim. Kitap, Patrice ve Patricia isimli ikiz kardeşlerin birbirlerine yazdıkları günlük benzeri defterlerin içeriğinde anlatılan ailevi sırlar üzerinden yürüyor. Ortada bir sır var, kitap ilerledikçe işlenen bir cinayet var, o cinayet sonrasında ortaya çıkan yeni yeni sırlar var. İyi, hoş, güzel de kardeşim bir kitapta detaylar en ince ayrıntıları da kapsayacak biçimde bu denli sık mı tekrar edilir?

Patrice ve Patricia'nın tâ çocukluklarından itibaren yaşadıkları, paylaştıkları her şeyi anımsamaları, bunları karşılıklı dile getirmeleri okuru psikolojik bir bunalımın içine sokuyor.

Sizleri daha fazla meraklandırmayayım. İki kardeşin yaşadığı ensest ilişki, Patricia'nın hamileliği, kürtaj tercihi ve bu ilişkiden hiç pişmanlık duyulmaması karşısında ruhunuzda oluşan olumsuz atmosfer, Freud olsanız bile dayanılacak gibi değil. Kitap akmıyor. Tıkanıyor, duruyor, ilerlemekte zorlanıyorsunuz. Ailenin sırları birer birer açığa çıkmasına rağmen okuduklarınızdan heyecan duymuyorsunuz.

Başlarken belirttiğim gibi. Tamam, herkes her kitabı beğenmek zorunda değil. Bir başkası okur beğenir, ancak ben beğenmedim. Not'um on üzerinden dört.

"Sahnede Ölüm"ü tavsiye etmediğimi söylememe gerek var mı bilmiyorum. Okuduğuma ve bu kitap için verdiğim paraya, zamana, gerçekten pişmanım. Yazarın okuduğum diğer kitabında (Lizbon'a Gece Treni) bir bölüm vardı. "Hayal Kırıklığının Merhemi." Açıp orayı tekrar okudum. İlginç bir paradoks olacak ama hakikaten hayal kırıklığıma merhem gibi geldi.

Bu sabah "Sahnede Ölüm" ü yayınlayan Kırmızıkedi Yayınlarını arayıp, düşüncelerimi ilettim. Hatta; saçma bulanlar olabilir, okurlarına kitap iade seçeneği sunuyorlarsa bu kitap için iade hakkımı kullanmak istediğimi belirttim. Yanıt olumsuz. Ben bir de kitabı satın aldığım İmge Kitabevi ile görüşmeyi düşünüyorum. Bakalım onlardan nasıl bir yanıt alacağım.

Kitabın içinde altını çizdiğin hiçbir yer yok mu diyeceksiniz. Az da olsa, var elbette.

Yazıyı "Sahnede Ölüm"den altını çizdiğim satırlarla bitireyim. Uyarılarıma rağmen, inadım inat ben yine de okuyacağım kardeşim diyenlere, Allah sabır versin diyorum.

"Beni kaçıran korkuydu. Neden korkuyordum? Kadim bir tabuyu bozmuştuk. Bu, suçluluk hissi duymamıza neden olabilirdi. Ama korku? Vicdanımın sızlamaması beni şaşırtmıştı, bugün bile şaşırtır. Hayır, söz konusu olan o değildi. Korkumun nedeni daha çok tehditkârdı. Kendimi yitirmemdi. Bedenen ayrı olmamız, her şeye rağmen iki kişi olmamızın güvencesiydi; son bir ara duvar görevi görmüştü. Her gece o duvar da yıkılıyordu ve senden daha az arzulu olmasam da içimde müthiş bir korku patlak veriyordu, sınırların kaldırılacağı korkusu ki bu da felakete denkti. belki senin heyecanlı yüzünde okuduğum yabancılık, benim sınırlarımı koruyacak bir özsavunma eylemiydi. Bilmiyorum" Syf.55

"Birlikte susarken çok şey olabilir, bunu şimdi biliyorum. Suskunluk gelişen bir şeydir, susanlar, o suskunluk içinde inanılmaz büyük adımlar atabilirler. İnsanlar o arada birbirine o kadar yaklaşabilir ki, sonunda düşünceler ve duygular birbirine değebilir. Arada hiçbir boşluk kalmaz, anlıyor musun, hiçbir boşluk kalmaz." Syf.363

İyilikle kalın...

[Els De Laere · Rating 4 out of 5]

'Soms moet je gewoon vergeten wat anderen hebben gezegd en gedaan, ook als het pijn doet. Anders ben je voortdurend met je nare herinneringen bezig, en die worden almaar meer, en dan kom je niet meer aan leven toe.'

Een operazanger is vermoord. Via een brievenverhaal die de kinderen van de vermeende dader aan elkaar schrijven, kom je traag tot de ontdekking welke schrijnende geschiedenis aan dit drama voorafging.

[Alex Elemans · Rating 4 out of 5]

De pianostemmer gaat over het tot het uiterste nastreven van succes met het schrijven van operapartituren maar tegelijkertijd over het vernietigen van hoop. Een fantasiewereld en de beklemmende gevolgen daarvan voor de omgeving. Mercier gaat in een trage vertelling, met extra lagen en uitstapjes en soms op het pathetische af, helemaal los als woordkunstenaar. Je moet er wel even voor gaan zitten en soms even afstand nemen.
Maar de vernuftige verhaalvorm en de schuivende panelen daar binnen bleven mij ook trekken. Waar kwam dat streven naar succes vandaan en wat deed het met de familie? Mercier zet dit neer door als het ware terug te kijken met behulp van dagboeken van de tweeling Patrice en Patricia. Met mooie overgangen waarin het familieverleden uiteindelijk in detail de revue passeert. Maar ook wat het in het heden doet. Een fascinerend geheel, waarin P&P van woordeloze saamhorigheid en intimiteit in hun jeugd na hun “vlucht” ,onder voortdurende mentale druk, ontwikkelen naar het “zelf aangroeien van eigen herinneringen” en hun afscheid.
Mercier gebruikt een 4 ogen principe vanuit wat de tweeling schrijft: hoe zagen ze elkaar en hoe vertaal je dat jaren later? Naarmate de tijd vordert verschuift de focus meer naar de beleving van de relaties met vader (de pianostemmer) en moeder (gehandicapte danseres met een morfineprobleem). Dat gaat allemaal in kleine stapjes en bijna willekeurig door de tijd. Oplettendheid is dus geboden.
Het is fascinerend hoe Mercier de climax, de onvermijdelijke crash van de fantasiewereld, stukje voor stukje via de dagboeken heel indringend opbouwt en eindeloos (lijkt het) vasthoudt. Wat al gebeurd is komt steeds dichterbij. Evenals de impact die het ,met de kennis van nu, heeft op de tweeling.
Het absolute slot steekt daarbij af alsof Mercier de regie weggeeft.

[Louise · Rating 1 out of 5]

Pascal Mercier has written some excellent books. This is not one of his best, IMHO. It seems to me the book would have benefited from being told from a completely different POV. The most compelling part of the narrative is the history and development of the relationship between Frederic & Chantal Delecroix. The book would have held my interest far more if it had been told chronologically from their younger days until the tragic end. Narrated as it is by the adult children of Frederic & Chantal, the book suffers a lack of a sympathetic protagonist. It reads like the navel-gazing, melancholy ponderings of 2 self-absorbed younger adults who are trying to understand their tragically self-absorbed and co-dependent parents. Mercier turns a good phrase,and he introduces interesting philosophy and observation of human behavior into his books; however, this one just wasn't much fun to read.

[Dolf Patijn · Rating 2 out of 5]

Review in Dutch and English.

Ik vond Nachttrein naar Lissabon erg mooi en had hoge verwachtingen van de pianostemmer. Deze werden helaas niet waargemaakt. Ik vond het een langdradig, vrij saai boek. De karakters spraken me ook niet echt aan en omdat het zo uitgesponnen is, verdrinkt het verhaal in een soms overbodige woordenstroom. Ik heb gehoord dat Mercier andere boeken heeft geschreven die wel weer erg de moeite waard zijn dus ik geef de hoop nog niet op. :)

I really liked Night train to Lissabon and had high hopes of this book. Unfortunately this book wasn't all that great. It was too long-winded and the characters not interesting enough. The story might have been a lot more interesting if he hadn't drowned it in a stream of superfluous words.

[Marlene · Rating 1 out of 5]

Langatmig und schwermütig, dabei ohne jegliche Spannung (zumindest bis Seite 99, dann habe ich abgebrochen). Es passierte mir einfach zu wenig, stattdessen haben die beiden Geschwister ihre Beziehung zueinander lang und breit reflektiert und jede Kleinigkeit, die ihnen passiert, auf den jeweils anderen bezogen. Mir persönlich war das zu dick aufgetragen. Irgendwann war ich nur noch genervt davon und es hat mich gar nicht mehr interessiert, wie die Geschichte weitergeht. Schade, denn Merciers "Nachtzug nach Lissabon" hat mir sehr gut gefallen. "Der Klavierstimmer" war aber leider gar nicht mein Fall.

[Jule · Rating 4 out of 5]

if you want to read a book that moves you, read this one. it is quiet in a way, it seems innocent, and young. i got to feel with the two protagonists, a twin couple. and when the book ended, and we departed, it left a little empty space.

[Mona · Rating 5 out of 5]

Zauberhafte Geschichte. Eines der besten Bücher, die ich in letzter Zeit gelesen habe.

[Yosum · Rating 3 out of 5]

Bu kitap ikiz kardeşler Patrice ve Patricia’nın ayrı kaldıkları 6 yıl boyunca yaşadıklarını ve daha da geriye giderek çocukluklarında birbirlerinden gizledikleri olayları anlattıkları defterlerden oluşuyor. Olaylar geriye gidişlerle anlatmış. Bu çok katmanlı bir geriye gidiş: Uzak geçmiş,
geçmiş, yakın geçmiş ve şimdiki zaman olarak sınıflandırılabilir. Bu sık rastlanan bir anlatı biçimidir fakat bu kitapta ilk kez hangi zamandan söz edildiğini anlamadığım ve tekrar tekrar okuduğum bölümler oldu.
Kitapta ikizlerin birbirleriyle yasak bir ilişkiye girmeleri sonucunda önce Patricia’nın ayrılıp Paris’e sonra da Patrice’in daha da uzaklara Şili’ye gitmesi ve buralardaki yaşantıları anlatılıyor. Bir de işlenen cinayet ve sonrasında çocukların bilmediği aile sırlarının ortaya çıkışı var.
İkizlerin annelerinin de bir zamanlar babası tarafından tacize uğraması ama aynı zamanda annenin de oğlunu taciz etmesi ve ikizlerin aralarındaki ilişki de düşünüldüğünde “ bu kadarı da bir kitap için fazla artık” dedim kendime.
Mercier kitapta başarısız bir partisyon yazarı olan babayı çok başarılı anlatmış. Bolca opera ismi ve bazılarının bölümleri de verilmiş. Murakami’nin kitaplarında da mutlaka bir klasik müzik parçası vardır ve ben de bu parçayı bulur dinlerim. Bu sefer öyle olmadı. Belki de bunun nedeni klasik müziği çok seviyor olmama karşın operadan hoşlanmıyor olmamdır. Kitabın bu bölümlerinde çok sıkıldığımı söylemeliyim.
Mercier’in dilimize çevrilmiş olan tüm kitaplarını okuduktan sonra , bu yazarın bir kurgu sorunu olduğunu düşünmeye başladım. Dili, anlatımı çok güzel. Kitabı okutturuyor fakat kurgusu yüzünden insan “ çok beğendim” diyemiyor.

[Hans Moerland · Rating 2 out of 5]

Bij het lezen van “De pianostemmer” is, behalve wellicht enige kennis van opera, een grote mate van geduld en concentratie vereist – en niet te vergeten een zekere welwillendheid.
De roman bestaat uit, elkaar afwisselende, teksten die een tweelingbroer en –zus voor elkander op schrift stellen. Ze richten zich in beginsel tot elkaar, maar veelvuldig ook tot anderen, anderen die in voorkomende gevallen op hun beurt ook ineens als verteller veel ruimte krijgen. Zodoende is geregeld onduidelijk of in ieder geval niet meteen duidelijk wie er, direct dan wel indirect, aan het woord is. De lezer, die bovendien niet zelden in het duister tast omtrent tijd en plaats van handeling, mag beslist geen enkel aanhalingsteken over het hoofd zien.
Aldus doet de structuur die Mercier heeft gekozen voor het onderhavige, ook nog eens al te gekunstelde en ronduit melodramatische, verhaal, erg geforceerd aan. En wat een nodeloze en theatrale omhaal van woorden behelst “De pianostemmer”, wat een herhalingen, wat een onechtheid, wat een geneuzel. Nee, in de verste verte haalt dit boek het niet bij “Nachttrein naar Lissabon” en “Perlmann’s zwijgen”, en zelfs niet bij “Lea”.

[Katharina Sundown · Rating 4 out of 5]

Eine berührende Geschichte einer Familie mit vielen Abgründen.
Die Geschichte wird erzählt in Briefen, die zwei Zwillingsgeschwister aneinander schreiben.
Obwohl das Verhältnis der Protagonisten durch universelle Tabus belastet wird, bewahrt das Buch trotzdem ein Feingefühl für die einzelnen Figuren und die Vielschichtigkeit und Komplexität ihrer Handlungen.
Für mich waren die Fragestellungen, die das Buch aufgeworfen hat, sehr interessant:was bedeutet Familie, wie gut kann man einen anderen Menschen kennen(selbst wenn man glaubt alles von ihm zu wissen), wie stark ist man durch seine Vergangenheit vorbestimmt, was bedeutet es sich von den Eltern und der Familie zu emanzipieren?
Ein bewegendes Buch, mit sehr starken, bewegenden Passagen (ein Highlight war für mich die wunderschön beschriebene, emotionale Erinnerung an die New York Reise der Tochter mit dem Vater).
An einigen Stellen ist dieser Roman vielleicht auch etwas langatmig, aber trotzdem insgesamt eine besondere Lese-Erfahrung!

[Harald G · Rating 4 out of 5]

Pascal Mercier is a craftsman of words and unparalleled in his ability to transform his refelctions and observations of the mind into beautifully structured sentences. As was his other famous novel "night train to Lisbon" was the piano tuner a deeply touching book, portraying the life of the Delacroix family. Composed of Frederic, the father and a piano tuner by trade, the mother (a former ballet dancer) and the twin children Patrice and Patricia, does the book tell the story of intergenerational abuse, the clashing of social classes, the complex relationship between the twins and a lot of classical music in between. Hard to put on, an excellent novel really.

[Frank · Rating 4 out of 5]

Een bijzonder boeiend en spannend boek. Elk boek van het hoofdstuk is een “schrift” van een van de tweeling aan de ander, gevolgd door een schrift van de ander. Zo volg je het hele verhaal vanuit twee afwisselende perspectieven, met zowel gedeelde gebeurtenissen en personages als unieke. Een heel fijne manier om een spannend verhaal te ontdekken. In het begin kan het wat stroef lopen, maar zodra je eenmaal op stoom komt is dit boek moeilijk weg te leggen.

[Rosemie Lauwers · Rating 2 out of 5]

Lastig boek. Mooi verhaal maar zeer wijdlopend, veel herhaling. De structuur, afwisselend een hoofdstuk door de zus beschreven, en het andere door de broer is wel interessant qua standpunt maar daardoor lees je veel dingen die je eigenlijk al weet. Er zitten ook brieven van de vader en de moeder in verwerkt en dat maakt het alleen maar omslachtiger. Zeer ernstig boek en geen humor. Wel verrassend einde.

[Sebastian Rinken · Rating 3 out of 5]

The merit of reflecting on the potentially overwhelming weight of memories and the difficulty of starting afresh is overshadowed by this novel’s hilariously artificial storyline. Incest, murder, pederastia, suicide - all in one family. The crucial scene in the Opera: quite a stretch too. Predictably, the final is programmatic rather than plausible. Even the main characters’ names: would anyone name twins almost identically? I really couldn’t warm up to this one, but I did finish.

[lufus · Rating 3 out of 5]

Der erste Teil des Buches hat mich ganz unverhofft in seinen Strudel gesogen und die Geschichte der beiden Geschwister und ihr schwieriges Familienkonstrukt hat mich fasziniert. Mercies Schreibweise liest sich leicht und doch mit viel sprachlicher Eleganz. irgendwo im letzten Drittel ist die Geschichte ohne mich abgebogen und die einzelnen Charaktere kamen mir immer unglaubwürdiger und empathieunwürdiger vor. Irgendwann wollte ich nur noch fertig werden.

[Ann · Rating 5 out of 5]

Wat een prachtig proza! Om traag te lezen en te herlezen.

Een boek over liefde waarin met groot inlevingsvermogen het kleinste voorval in detail beschreven wordt om hiervan te getuigen.
Een boek over volharding, stijfkoppige volharding zelfs. Een volharding waar je niet zo zeer bewondering voor kan hebben maar die tot medelijden leidt.
Een boek over pijn: fysieke en psychische pijn.

[Marlies Vaz · Rating 3 out of 5]

Ik vond het begin van het verhaal nogal traag en niet erg boeiend, maar ik ben blij dat ik het heb uitgelezen, want tegen het einde wordt het zeer spannend en zelfs beklemmend.
Met de hoofdpersonages heb ik niet veel, maar met hun ouders, die vooral in het laatste kwart van het boek aan het woord komen, des te meer! Daarom toch nog drie sterren.

[Eva Boucles · Rating 4 out of 5]

Lastig om over dit boek een review te schrijven. Ik was al fan van de schrijver en nog steeds na dit boek. Alleen vond ik de incestueuze relaties die maar bleven komen, heftig. En soms begreep ik niet over wie het nu ging. Over de tweelingbroer, de vader of de tweelingzus? Vooral op het einde pakte het boek mij niet meer. En ik blijf nog met veel vragen zitten. Dat voelt onbevredigend.

[Robby · Rating 5 out of 5]

Ich habe neulich auf https://casinoallianz.com/echtgeld-ca... einen interessanten Vergleich gefunden. Die Seite erläutert systematisch, worauf man beim Einstieg in ein Online-Casino wie „Verde“ achten sollte: Sicherheit, Zahlungsarten, Bonusbedingungen. Für alle, die sich orientieren möchten, ist der Beitrag eine hilfreiche Übersicht über ein modernes Echtgeld-Casino-Angebot.

[Lachlan · Rating 4 out of 5]

Very beautifully written, but ultimately too long-winded for me. Multiple subtle psychological niceties that are not sufficiently offset by plot developments. But you have to admire Mercier's novelistic abilities and courage in tackling the touchy subject of incest.

[Caspar Ewals · Rating 5 out of 5]

Schitterend boek. Na nachttrein naar Lissabon de 2e van deze schrijver. Compositie, woordgebruik, zinsopbouw en onderwerpen dusdanig goed dat ik er 5 sterren geef.