What do you think?


El arco y la lira
Las reflexiones de Octavio Paz sobre el fenómeno poético, su lugar en la historia y, singularmente, en nuestra época y en nuestra vida personal son en buena parte el testimonio que el poeta da acerca de una cuestión nunca dilucidada del todo. En la primera parte de este libro, el autor examina la naturaleza del poema y hace un análisis de sus componentes - lenguaje, ritmo e imagen. El estudio del poema lleva a Octavio Paz a inclinarse sobre un nuevo problema - ¿En qué consiste la creación poética, esto es, la creación de poemas? En la segunda parte de su libro, Paz examina las diferencias y semejanzas entre la experiencia poética y la religiosa, dedica un capítulo al espinoso problema de la 'inspiración' y concluye afirmando que la experiencia poética es irreductible a cualquiera otra.
307 pages, Paperback
First published January 1, 1956
About the author
Octavio Paz
558 books1,479 followersOctavio Paz Lozano was a Mexican writer, poet, and diplomat, and the winner of the 1982 Neustadt International Prize for Literature and the 1990 Nobel Prize for Literature ("for impassioned writing with wide horizons, characterized by sensuous intelligence and humanistic integrity.")
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 64 reviews
March 3, 2015
Puro disfrute con este libro. Es emocionante y apasionado, no me sorprende ya que paz dedicó toda su vida a la poesía. Me encanta que ponga a los poetas en el lugar de magos, que la poesía esté fuera del tiempo, más cercana a los mitos y a la religión. Pasa por los distintos elementos (lenguaje, ritmo, inspiración), por el surrealismo, los distintos estilos de poesía heroica y lo que representan (mis favoritos son los griegos, pero también pasa por los isabelinos, españoles, alemanes). Después pasa por la poesía y la importancia que tiene en el mundo de hoy.
Algo esencial que dice y me encanta es el que necesitamos de la poesía para luchar contra esa realidad inevitable que es el que desde que nacemos vamos en camino hacia la muerte, y necesitamos de la poesía para reafirmarnos.
"En el poema el lenguaje recobra su originalidad primera, mutilada por la reducción que le imponen prosa y habla cotidiana. La reconquista de su naturaleza es total y afecta a los valores sonoros y plásticos, tanto como a los significativos. La palabra, al fin en libertad, muestra todas sus entrañas, todos sus sentidos y alusiones, como un fruto maduro o como un cohete en el momento de estallar en el cielo. El poeta pone en libertad su materia. El prosista lo aprisiona."
"Poesía y religión son revelación. Pero la palabra poética se pasa de la autoridad divina. La imagen se sustenta en sí misma, sin que le sea necesario recurrir ni a la demostración racional ni a la instancia de un poder sobrenatural: es la revelación de sí mismo que el hombre se hace a sí mismo."
"La poesía nos abre la posibilidad de ser que entraña todo nacer; recrea al hombre y lo hace asumir su condición verdadera, que no es la disyuntiva: vida o muerte, sino una totalidad: vida y muerte en un solo instante de incandescencia."
"El poema nos revela lo que somos y nos invita a ser eso que somos"
Y pongo una frase más, porque creo que se describe mejor por sí mismo:
"Hable de esto o de aquello, de Aquiles o de la rosa, del morir o del nacer, del rayo o de la ola, del pecado o de la inocencia, la palabra poética es ritmo, temporalidad manándose y reengendrándose sin cesar. Y siendo ritmo es imagen que abraza los contrarios, vida y muerte en un solo decir. Como el existir mismo, como la vida que aun en sus momentos de mayor exaltación lleva en sí la imagen de la muerte, el decir poético, chorro de tiempo, es afirmación simultánea de la muerte y de la vida."
Algo esencial que dice y me encanta es el que necesitamos de la poesía para luchar contra esa realidad inevitable que es el que desde que nacemos vamos en camino hacia la muerte, y necesitamos de la poesía para reafirmarnos.
"En el poema el lenguaje recobra su originalidad primera, mutilada por la reducción que le imponen prosa y habla cotidiana. La reconquista de su naturaleza es total y afecta a los valores sonoros y plásticos, tanto como a los significativos. La palabra, al fin en libertad, muestra todas sus entrañas, todos sus sentidos y alusiones, como un fruto maduro o como un cohete en el momento de estallar en el cielo. El poeta pone en libertad su materia. El prosista lo aprisiona."
"Poesía y religión son revelación. Pero la palabra poética se pasa de la autoridad divina. La imagen se sustenta en sí misma, sin que le sea necesario recurrir ni a la demostración racional ni a la instancia de un poder sobrenatural: es la revelación de sí mismo que el hombre se hace a sí mismo."
"La poesía nos abre la posibilidad de ser que entraña todo nacer; recrea al hombre y lo hace asumir su condición verdadera, que no es la disyuntiva: vida o muerte, sino una totalidad: vida y muerte en un solo instante de incandescencia."
"El poema nos revela lo que somos y nos invita a ser eso que somos"
Y pongo una frase más, porque creo que se describe mejor por sí mismo:
"Hable de esto o de aquello, de Aquiles o de la rosa, del morir o del nacer, del rayo o de la ola, del pecado o de la inocencia, la palabra poética es ritmo, temporalidad manándose y reengendrándose sin cesar. Y siendo ritmo es imagen que abraza los contrarios, vida y muerte en un solo decir. Como el existir mismo, como la vida que aun en sus momentos de mayor exaltación lleva en sí la imagen de la muerte, el decir poético, chorro de tiempo, es afirmación simultánea de la muerte y de la vida."
May 5, 2024
El reino de la poesía es el «ojalá».
Octavio Paz es enormemente proverbial en todas sus observaciones, –cada oración es una sentencia para enmarcar–, y a veces tiene que detenerse en sus digresiones porque se vuelve demasiado panorámico criticando a sus maestros; entonces se encamina a Oriente dejándose influenciar por su filosofía y es cuando su discurso se vuelve muy metafísico.
No sabía que en la experiencia poética había tanto de magia, mística y religiosidad.
Octavio Paz es enormemente proverbial en todas sus observaciones, –cada oración es una sentencia para enmarcar–, y a veces tiene que detenerse en sus digresiones porque se vuelve demasiado panorámico criticando a sus maestros; entonces se encamina a Oriente dejándose influenciar por su filosofía y es cuando su discurso se vuelve muy metafísico.
No sabía que en la experiencia poética había tanto de magia, mística y religiosidad.
April 28, 2026
Un libro admirable, con páginas y páginas bellísimas (ya solo la primera justificaría su lectura). A Octavio Paz le latía el corazón en el pecho. Precioso.
November 30, 2019
Se lo recomendaría a mi peor enemigo.
November 19, 2014
Paz's sweeping analysis covers all the great subjects of poetry and reasons why we write poetry. Mythos and original religiosity, revolutionary ethos, status as exile or social outcast, et al. His prose is hypnotic and elliptical, or else it runs in circles and his point can occasionally be difficult to decipher or...circular. Still Paz is an autodidact for sure, and his massive knowledge of all things human, ancient, rational, or irrational provides an entertaining basis for this study of poetics. It is to his credit that after reading this I had more...not questions per se, but a sense of the mysteries of poetry than when I started.
He pushes for a true return to an ultimate surrealism, one that would create a society with poetry at the center, and thus poetry would emanate as a form-of-life far beyond a mere "activity" "commodity" or other tokens of self expression. This is intriguing stuff to say the least.
He pushes for a true return to an ultimate surrealism, one that would create a society with poetry at the center, and thus poetry would emanate as a form-of-life far beyond a mere "activity" "commodity" or other tokens of self expression. This is intriguing stuff to say the least.
January 19, 2013
Libro de mierda que no terminé ni pienso terminar. Lo que debería ser un ensayo sobre la poesía (y que calculo te ayudaría a pensar sobre el tema) es una acumulación torpe de frases asertivas sobre qué es y qué debería ser la poesía. La poesía es esto, la poesía es lo otro, blabla. Demasiado seguro de sí mismo, demasiado langa, demasiado grasa.
February 27, 2020
Cada lector busca algo en el poema. Y no es insólito que lo encuentre: ya lo llevaba dentro.
Un ensayo lucido, donde toca preguntas como que es la poesía y poema, el acto de escribir, de escribir poesía, la poesía como revelación, su forma y su historia, donde se toma a la poesía como una forma de acto absoluto o religioso donde se unen vida y muerte, ser y no ser, palabras y nada, el lenguaje, ritmo cósmico, la imagen que es una reconciliación con la condición humana y el poeta crea esa imagen para regresar a su yo ser yo primitivo, original ser esa misma imagen que crea, esa forma de ser todos y nada soy yo y los otros, mi voz y la otra voz, todos los hombres y cada uno, la inspiración es lanzarse a ser, si, pero también y sobre todo es recordar y volver a ser. La evolución entorno a la historia de la humanidad en relación con la historia de la poesía siendo esta mas primitiva trascendiendo la historia pero dependiente de ella
Un ensayo lucido, donde toca preguntas como que es la poesía y poema, el acto de escribir, de escribir poesía, la poesía como revelación, su forma y su historia, donde se toma a la poesía como una forma de acto absoluto o religioso donde se unen vida y muerte, ser y no ser, palabras y nada, el lenguaje, ritmo cósmico, la imagen que es una reconciliación con la condición humana y el poeta crea esa imagen para regresar a su yo ser yo primitivo, original ser esa misma imagen que crea, esa forma de ser todos y nada soy yo y los otros, mi voz y la otra voz, todos los hombres y cada uno, la inspiración es lanzarse a ser, si, pero también y sobre todo es recordar y volver a ser. La evolución entorno a la historia de la humanidad en relación con la historia de la poesía siendo esta mas primitiva trascendiendo la historia pero dependiente de ella
March 14, 2013
25/06 - O Octavio Paz nos faz ver que o poético não está em um gênero, mas em uma visão de mundo. E coloca a imaginação como fundamento da razão e não a pretensa soberania da razão sobre todas as outras atividades mentais. Além disso, não é apenas o poema, mas o drama e o romance também passam por seu exame. Um livro eterno.
Considero esse livro um tratado poético, panorama geral da situação da poesia em tempos de mito e em tempos de total solidão dos poetas. Octavio Paz discorre levemente sobre o assunto, embora sempre dialogando com outras propostas para a discussão das artes poéticas. (2013)
Considero esse livro um tratado poético, panorama geral da situação da poesia em tempos de mito e em tempos de total solidão dos poetas. Octavio Paz discorre levemente sobre o assunto, embora sempre dialogando com outras propostas para a discussão das artes poéticas. (2013)
May 30, 2010
I read this book in Spanish for my literature studies class. At the time, there were no copies of this book available for sale in Brazil, so we had to take turns borrowing it from the library. I was glad when I was able to purchase a Mexican edition of it in the US when I was living there. It's an amazing book to understand poetry, unlike any other theory of literature books I have read. It is at the same time instructive and poetic.
June 18, 2009
This book bursts out of the gate from the very first page with a high vocational sense of poetics as the true religion. It, in tandem with The Ever-Present Origin, helps implement a stance toward the creative process that is deeply enlightening.
July 31, 2024
4,5 (muy sangrón este Octavio y que se decida con sus contradicciones)
April 14, 2026
la poesía como un acto mágico ✨
August 4, 2024
No puedo explicar la belleza de este libro. Directo a mis favoritos
February 3, 2026
Lo que inicialmente iba a ser una lectura para la tesis ha terminado siendo un ensayo brillante sobre literatura, con un estilo espectacular, teórico y poético, que ahonda y bucea en el verso, la prosa, el ritmo y la imagen. Qué genialidad los fragmentos que estudian La tierra baldía y los Cantos. Absolutamente espectacular ❤️🔥
February 15, 2012
Este libro es una hendija: espacio de dulce violencia en que el mundo consciente y la consciencia subjetiva del mundo se amalgaman para inmediatamente fundirse (y fundirnos) en una única verdad conciliadora: en la inspiración que disuelve la antinomia original (el yo y su otredad) y nos permite tolerar la existencia. Un rato más... Sin tanta zozobra. Muy recomendable para los "jóvenes poetas".
May 1, 2012
This is just that kind of book that you have to read and read and read... in more than a week. You have to sit down and concentrate, and after that, let it go for a while, and go for it again and again. It´s that kind of book... to me at least it is. So I will come back for it later.
October 7, 2015
Mas que un ensayo, una reflexion poetica sobre la poesia. A veces Paz se pierde en sus juegos de palabras. Dificil a veces de seguir. Su reflexion sobre otros poetas y poemas extraordinaria. El ensayo Los Signos en Rotacion de lo mejor.
August 6, 2011
Un libro de ensayos acerca de la poesía escrito asimismo con tono poético. Toda una experiencia leerlo.
January 14, 2015
I love this book! You could read it over and over for the rest of your life and get something new out of it each time. Poetry is so much more than what it is thought to be. Great book. Thank you Paz
Read
July 20, 2018| A sedutora intermitência |
Escrever sobre "O arco e a lira", de Octavio Paz, é ser redundante, é caminhar perigosamente pela vida ou pela alta voltagem quando andamos pela via poética. Aliás, não existe tal via. Tudo é o nada poético, e, portanto o é. Da vida sobra a morte, e desta algo brota mais periclitante que sua ordem, a permanência de olhos bem abertos. Paz soube atingir o ápice do que é poesia quando enxergou, e nos mostrou, qual seu inenarrável princípio e seu cúmulo tardio. Entrar nestes ensaios que compõe tal obra magnânima não é investigar e conhecer a poesia, é sentir o pulso da existência, do acordar e sonhar, sem interrupções. Esta obra é um grito alertando o que somos, de onde evaporamos e para que morremos. O arco e a lira nos contamina de nós mesmos. É o se deparar com o reflexo de nossos espelhos pela única via permeável: o desencontro da prosa, a harmonia no caos, a religião solitária de vínculos dos objetos e deuses, que mesmos com significados e nomes, berram por novos substantivos clareados. A vida é possível quando encontramos esse diálogo poético. Retirar a prosa e evitar o abandono da linguagem trás aos ouvidos luzes escuras, aos olhos melodiosos e a pele um subterfúgio das novidades de outrora que são únicas, aqui e hoje. Este estudo poético nada mais é que o estudo sobre a humanidade, sobre a habitação que cansa de viver mas não de tudo nomear, desde os sentidos aos mirabolantes vazios. Somos esses espectros de significados que a todo instante arde para se reconhecer. Muros que lamentam por uma poesia sem padrão, uma poesia única, individual, formosa. O que fazes quando o dia cai dentro destes arcos e liras? Octavio Paz responde com a nossa própria alma em um pequeno documento. Deixar nossas almas nestas páginas talvez seja o melhor caminho para existirmos hoje. Uma ode à poesia e a insistência do desejo de ser livre dentro da linguagem que nos cede vida, desejo e o mais difícil, o afago entre um espírito compulsivo e o fim.
Escrever sobre "O arco e a lira", de Octavio Paz, é ser redundante, é caminhar perigosamente pela vida ou pela alta voltagem quando andamos pela via poética. Aliás, não existe tal via. Tudo é o nada poético, e, portanto o é. Da vida sobra a morte, e desta algo brota mais periclitante que sua ordem, a permanência de olhos bem abertos. Paz soube atingir o ápice do que é poesia quando enxergou, e nos mostrou, qual seu inenarrável princípio e seu cúmulo tardio. Entrar nestes ensaios que compõe tal obra magnânima não é investigar e conhecer a poesia, é sentir o pulso da existência, do acordar e sonhar, sem interrupções. Esta obra é um grito alertando o que somos, de onde evaporamos e para que morremos. O arco e a lira nos contamina de nós mesmos. É o se deparar com o reflexo de nossos espelhos pela única via permeável: o desencontro da prosa, a harmonia no caos, a religião solitária de vínculos dos objetos e deuses, que mesmos com significados e nomes, berram por novos substantivos clareados. A vida é possível quando encontramos esse diálogo poético. Retirar a prosa e evitar o abandono da linguagem trás aos ouvidos luzes escuras, aos olhos melodiosos e a pele um subterfúgio das novidades de outrora que são únicas, aqui e hoje. Este estudo poético nada mais é que o estudo sobre a humanidade, sobre a habitação que cansa de viver mas não de tudo nomear, desde os sentidos aos mirabolantes vazios. Somos esses espectros de significados que a todo instante arde para se reconhecer. Muros que lamentam por uma poesia sem padrão, uma poesia única, individual, formosa. O que fazes quando o dia cai dentro destes arcos e liras? Octavio Paz responde com a nossa própria alma em um pequeno documento. Deixar nossas almas nestas páginas talvez seja o melhor caminho para existirmos hoje. Uma ode à poesia e a insistência do desejo de ser livre dentro da linguagem que nos cede vida, desejo e o mais difícil, o afago entre um espírito compulsivo e o fim.
March 23, 2021
„Bez historie - bez lidí, kteří jsou počátkem, podstatou a cílem historie - by se báseň nemohla zrodit ani vtělit: a bez básně by ani nebylo historie, protože by nebylo vzniku ani počátku.” Octavio Paz jako básník a esejista dokazuje estetiku poezie jako celkového rámce našeho bytí. Báseň je tedy podle něj v nás, my jsme báseň a v báseň se i tvoříme.
January 27, 2023
Un ensayo impecablemente bien escrito, pero que al final decae por tendencioso.
December 9, 2024
Un libro de cabecera para todos quienes piensan que la literatura es de este mundo y de otro.
March 24, 2024
muerte a la ontología !!!
December 10, 2016
Es un libro, que a mi parecer, tiene altibajos. Pero vamos poniendo algunas cosas claras: "Poesía y Poema", "La imagen", "Los signos en rotación" y "Whitman, poeta de América" son ensayos maravillosos, llenos de fuerza en la prosa y que tocan temáticas importantes para la reflexión poética.
Aunque ahí es donde pienso se encuentra el problema, este libro se piensa como una reflexión poética sobre la poesía y eso hace que en muchas ocasiones se pierda el hilo del ensayo.
Aún con todo eso, siempre es interesante leer lo que los poetas tengan que decir sobre la poesía.
Aunque ahí es donde pienso se encuentra el problema, este libro se piensa como una reflexión poética sobre la poesía y eso hace que en muchas ocasiones se pierda el hilo del ensayo.
Aún con todo eso, siempre es interesante leer lo que los poetas tengan que decir sobre la poesía.
September 6, 2014
This is a very good book for those who have interest in linguistic, poetry, art and philosophy. With a good writing, you can read it in a few days without noticing. The author reminds me of Einstein in the Negerplastik book where the african sculptures are understood as autonomous creations without being necessarily an instrument for art or history, but a whole new creation that causes estrangement to the viewer.
July 20, 2016
Lo recomiendo no para quien busque un manual de técnica poética, sino más bien para quien se haya percatado del lugar de la labor del poeta en el mundo actual. Para la sociedad contemporánea la poesía no existe, y pese a que Octavio Paz ahondó en el tema hace ya cincuenta años, sus reflexiones siguen siendo vigentes. Este es un libro que exige dedicación pero que entrega mucho más.
December 27, 2011
¡He registrado un libro en BookCrossing.com!
http://www.BookCrossing.com/journal/10348502
http://www.BookCrossing.com/journal/10348502
August 13, 2013
Excellent essay by Octavio Paz!
May 20, 2014
Un libro maraviloso sobre la poesía por un poeta sublime que amaba palabras y poemas.
Displaying 1 - 30 of 64 reviews































