What do you think?
Rate this book
Парадоксы Младшего Патриарха
Тяжко провинился молоденький — и, по чести, не лучший — ученик школы, где десятилетиями, веками передаются из поколения в поколение высокие секреты боевых искусств. И не исправить наказанием своенравного мальчишку, словно судьбой предназначенного для нарушения ненарушаемого Закона.
Однако — плох тот учитель, что не найдет пути к ученику. Пусть даже и велика опасность решения — сделать УЧИТЕЛЕМ УЧЕНИКА. Заставить его познать, КАКОВ он, жребий ведущего за собой младших, зависимых. Жребий того, кому предстоит схватиться с Врагом — порожденным Тьмою Оршаном, Богом-Демоном, пожирающим людские души.
ТОГДА юный «сэнсей поневоле», быть может, и ответит на странный вопрос мудрого Спящего патриарха. На вопрос, ответ на коий найдется лишь в последнем бою сил Добра и Зла...
Однако — плох тот учитель, что не найдет пути к ученику. Пусть даже и велика опасность решения — сделать УЧИТЕЛЕМ УЧЕНИКА. Заставить его познать, КАКОВ он, жребий ведущего за собой младших, зависимых. Жребий того, кому предстоит схватиться с Врагом — порожденным Тьмою Оршаном, Богом-Демоном, пожирающим людские души.
ТОГДА юный «сэнсей поневоле», быть может, и ответит на странный вопрос мудрого Спящего патриарха. На вопрос, ответ на коий найдется лишь в последнем бою сил Добра и Зла...
448 pages, Hardcover
First published January 1, 2002
1 person is currently reading
24 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
November 9, 2022
Книга з мого щасливішого дитинства, яку б не написали в сучасній Росії.
October 6, 2025
Z pozoru książka nawet przyzwoita, gładko się czytająca - i to tym lepiej, im bliżej końca. Dlaczego więc dałem tak niską ocenę? Z kilku przyczyn.
Pierwszą i główną jest nieprawdopodobne wodolejstwo. Bohater potrafi ciągnąć jedną, niezbyt głęboką myśl, nawet przez kilka akapitów, a potem jeszcze dołożyć tłustą linijkę dialogową. Taki zabieg powtarza się raz po raz. Ba! Fabuła w ogóle zdaje się być utkana z takiego mnożenia słów. W efekcie przy trzeciej noweli zacząłem pomijać akapity narracji, bo - poza nielicznymi wyjątkami - treści było tam niewiele. Wystarczyło śledzić linie dialogowe, w których większość istotnych detali i tak prędzej czy później padała.
Druga przyczyna bierze z pierwszej - z rozpisanych na 550 stron przygód niewiele wynika. Gdyby wytrząsnąć watę i wyżąć wodę, książka - wciąż przekazująca informacje niezbędne do zrozumienia fabuły - zamknęłaby się może w 200 stronach. Jest to szczególnie widoczne w przypadku pierwszej opowieści, w której bohater przejmuje władzę nad szkołą i... w zasadzie tyle. Coś tam sobie myśli, są wykonywane jakieś ćwiczenia (trudno stwierdzić, jakie konkretnie; nie wiadomo nawet, o jakiej sztuce walki mówimy), dochodzą drobne detale opisujące świat (o którym też za wiele się nie dowiadujemy), by na końcu nasz gieroj niespodziewanie awansował społecznie, i to z rozmachem. A potem znów. I znów. Aż się bałem, że w czwartej noweli po prostu stanie się bogiem.
Dodatkowy kłopot to - przynajmniej początkowo - homeopatyczne ilości magii, stosowanej jakby na siłę, żeby w ogóle było coś, co pozwoli ometkować książkę jako fantastykę. Z czasem na szczęście sytuacja w tej materii się poprawia. Nie poprawia się natomiast psychologia postaci - z głównym bohaterem w wieku młodzieńczym (bo w końcu to nastolatkowie są grupą docelową "Paradoksów..."), dysponującym jednak bogatym bagażem życiowym, doświadczeniem i posłuchem. Po prostu chodzący ideał, któremu wszystko się udaje, i praktycznie wszyscy tańczą, jak mu się zamarzy.
Dla nastolatków - zapewne będzie to książka do pochłonięcia z wypiekami na twarzy. Osoba wyrosła z pacholęctwa ma jednak sporą szansę uznać ją za marnowanie czasu.
Pierwszą i główną jest nieprawdopodobne wodolejstwo. Bohater potrafi ciągnąć jedną, niezbyt głęboką myśl, nawet przez kilka akapitów, a potem jeszcze dołożyć tłustą linijkę dialogową. Taki zabieg powtarza się raz po raz. Ba! Fabuła w ogóle zdaje się być utkana z takiego mnożenia słów. W efekcie przy trzeciej noweli zacząłem pomijać akapity narracji, bo - poza nielicznymi wyjątkami - treści było tam niewiele. Wystarczyło śledzić linie dialogowe, w których większość istotnych detali i tak prędzej czy później padała.
Druga przyczyna bierze z pierwszej - z rozpisanych na 550 stron przygód niewiele wynika. Gdyby wytrząsnąć watę i wyżąć wodę, książka - wciąż przekazująca informacje niezbędne do zrozumienia fabuły - zamknęłaby się może w 200 stronach. Jest to szczególnie widoczne w przypadku pierwszej opowieści, w której bohater przejmuje władzę nad szkołą i... w zasadzie tyle. Coś tam sobie myśli, są wykonywane jakieś ćwiczenia (trudno stwierdzić, jakie konkretnie; nie wiadomo nawet, o jakiej sztuce walki mówimy), dochodzą drobne detale opisujące świat (o którym też za wiele się nie dowiadujemy), by na końcu nasz gieroj niespodziewanie awansował społecznie, i to z rozmachem. A potem znów. I znów. Aż się bałem, że w czwartej noweli po prostu stanie się bogiem.
Dodatkowy kłopot to - przynajmniej początkowo - homeopatyczne ilości magii, stosowanej jakby na siłę, żeby w ogóle było coś, co pozwoli ometkować książkę jako fantastykę. Z czasem na szczęście sytuacja w tej materii się poprawia. Nie poprawia się natomiast psychologia postaci - z głównym bohaterem w wieku młodzieńczym (bo w końcu to nastolatkowie są grupą docelową "Paradoksów..."), dysponującym jednak bogatym bagażem życiowym, doświadczeniem i posłuchem. Po prostu chodzący ideał, któremu wszystko się udaje, i praktycznie wszyscy tańczą, jak mu się zamarzy.
Dla nastolatków - zapewne będzie to książka do pochłonięcia z wypiekami na twarzy. Osoba wyrosła z pacholęctwa ma jednak sporą szansę uznać ją za marnowanie czasu.
January 29, 2023
aż mi smutno ze się skończyła 😭😭
September 22, 2024
Ciekawe nietypowe przygody, sytuacje i postaci. To coś zupełnie niszowego i kameralnego oprawione w filozoficzną otoczkę. Ciężko się oderwać.
May 24, 2016
Фентезі також буває глибоким. Може змінити погляд на життя. Саме твоє життя. Тебе самого...
Не вірите? Тоді прочитайте "Парадокси...". Книга дуже... як би це сказати... парадоксальна! Добро та зло тут часто міняються місцями, і ти раптом розумієш, що справжнє добро — це зло. Парадокс? Звісно! Саме про це книга. Про пошуки себе. Про пізнання життя, його законів, його принципів, які, як виявляється, пізнати неможливо...
Світ після подібних книг стає трошки інакшим. І читач — також. І не відвертайтеся від книги лише тому, що це — фентезі, бо багато чого втратите.
І ще: це одна з небагатьох книг, які я вже хочу перечитати ще раз, щойно перегорнувши останню сторінку. А це про багато чого говорить.
Не вірите? Тоді прочитайте "Парадокси...". Книга дуже... як би це сказати... парадоксальна! Добро та зло тут часто міняються місцями, і ти раптом розумієш, що справжнє добро — це зло. Парадокс? Звісно! Саме про це книга. Про пошуки себе. Про пізнання життя, його законів, його принципів, які, як виявляється, пізнати неможливо...
Світ після подібних книг стає трошки інакшим. І читач — також. І не відвертайтеся від книги лише тому, що це — фентезі, бо багато чого втратите.
І ще: це одна з небагатьох книг, які я вже хочу перечитати ще раз, щойно перегорнувши останню сторінку. А це про багато чого говорить.
January 9, 2014
Если Вам хотя бы раз в жизни приходило в голову, что Вы можете руководить(учить, принимать решения) лучше, чем тот, на кого Вы сейчас смотрите, то эта книга для Вас. Из ученика - в учителя, из подчиненного - в руководители. Правда, главный герой не мечтал и не думал обо всем вышеперечисленном, однако ему привалило именно это "нежданное счастье". Все повествование наполнено непростыми ситуациями и попытками принять верное решение. Стиль изложения от первого лица, полный легкой самоиронии, подкупает с первых страниц книги.
March 18, 2015
Очень странно, что у этой книги такие высокие оценки. Или я проморгала в описании пометку "юмористическое фэнтези". Начинается книга хорошо. И первую треть читать весьма приятно. А потом начинается такая лютая ересь...
Displaying 1 - 7 of 7 reviews