Het Geheim Van Eberwein

by Boudewijn Büch

Autobiografisch getint relaas over een man die in het reine probeert te komen met de herinnering aan zijn vader.

Genres: Fiction, Dutch Literature, Roman

195 pages, Paperback

First published January 1, 2003

About the author

Boudewijn Maria Ignatius Büch was een Nederlandse dichter, schrijver en televisiepresentator.

Reviews

[emmadbeer · Rating 4 out of 5]

Een boek dat zich kwalificeert als een typerende Büch-lijst.

Ten eerste wil ik me hard maken tegen de ongelofelijke onbenulligheid die zich regelmatig schuilhoudt achter de “het verhaal raakt zichzelf kwijt”-rouwstoet-kritiek. Die kritiek verraadt een compleet gebrek aan gevoel voor stijl en intentie: de ongeëvenaardheid van dit boek zit juist in de verwarring. Die verwarring héét Boudewijn – het hoofdpersonage – en is geen fout, maar vorm. Er is geen tijdlijn. Geen afgeronde verwerking van trauma. En de verwachting dat die er zou moeten zijn is hooguit naïef, op zijn eerlijkst: onleesbaar. Want Eberwein interesseert me eerlijk gezegd geen fluit, die mythe doet er nauwelijks toe; het draait om een man die, ondanks zijn geachte intelligentie en cultuurdrift, geen idee heeft wat van hem is – en wat hem door zijn vader werd toegeschreven.

Dat alles maakt ‘Het geheim van Eberwein’ een zelfbewust dwaalspoor waarin fictie, trauma, verzinsels en egocentrisme tegen elkaar opbotsen. Jammer genoeg mis ik enige reflectie van Boudewijn jegens zijn moeder (verrassing!). Wie zoekt naar plot of consistentie, zoekt in de verkeerde (spreekwoordelijke) boekenkast. Een vertelling die zijn eigen sporen uitwist terwijl hij ze schrijft.

Het aardbeienbevlekte boek is inmiddels op de post naar Zwitserland.

[Rob Bijeman · Rating 3 out of 5]

Het begint nog wel aardig en daarna raakt het boek de richting kwijt.

[Sam van Stokkom · Rating 3 out of 5]

was wel oké. ik snapte het einde niet echt; volgens mij hoorde het echt een mindblowing reveal te zijn maar ik begreep het niet. ik vind boudewijn büchs schrijfstijl wel heel fijn.

[Rob · Rating 3 out of 5]

nice book but at one point repetitive

[Toon · Rating 5 out of 5]

Toen ik dit boek tegenkwam op GR was dat een aangename herinnering aan mijn studententijd toen Boudewijn Buch nog volop aanwezig was en schreef voor het studentenblad Folia. Ik had dit boek toentertijd gelezen, wist dat ik ervan had genoten, maar het plot was me inmiddels ontgaan.
Ik heb het weer gelezen, en er wederom volop van genoten.
Pakkende schrijfstijl, en het verhaal doet erg autobiografisch aan. Het was een aangename verrassing om te ontdekken dat 'Der Jahrmarkt zu Plundersweilen' inderdaad getoonzet is door de componist Eberwein!

[Herman · Rating 4 out of 5]

Het geheim van Eberwein geldt als het vervolg op De kleine blonde dood, maar kan prima op zichzelf worden gelezen. Het verhaalt over de relatie van de hoofdpersoon met zijn vader en hoe de identificatie met die vader zijn verdere leven bepaalt. Buch bedient zich van een economische en tegelijk effectieve stijl waarin geen woord te veel wordt opgeschreven en toch een maximum aan effect wordt bereikt.

[Clemens Schoonderwoert · Rating 4 out of 5]

This very fine novel is the continuation of the book called, "De kleine blonde dood".

Storytelling is wonderful, the tale is well structured and executed, and the figures featuring in this story are very believable and lifelike.

This novel has in my view a touch of autobiography intertwined with some interesting fantasy imaginings, whenever the main character, Boudewijn, is exploring his special relationship with his late father.

While searching for answers, Boudewijn will end up especially in Germany, and there will find the whereabouts of his late father and his obsession with a composer named, Eberwein.

This relationship with his late father will turn into a state of adoration that will turn Boudewijn into an imitation of his late father and thereby his inability to communicate to and commit himself to other people permanently.

All in all, this is an easy read to follow, and one that will show that Boudewijn's late father has been a too dominant force in Boudewijn's life, so much so that Boudewijn, just like his late father has been obsessed by wanting to know everything, but at the same time has entirely forgotten to reach out for the simple things and pleasures of life itself, until Boudewijn will eventually find it at the very end, thanks to the painting of the Bull by Paulus Potter.

Really recommended to everyone, but especially to my Dutch reading friends and followers for to my knowledge this book has been only published in Dutch, still I would like to state that this is a very likeable follow-up of "De kleine blonde dood", although you can read it as a standalone, and that's why I want to call this novel: "A Very Entertaining Secret"!

[Huub · Rating 4 out of 5]

Leest lekker weg. 'hoewel de hoofdpersoon Boudewijn heet, betreft het niet de auteur' 🤣 Waarom er dan regelmatig namen zijn geanonimiseerd is me een raadsel. Afijn, sinds ik de biografie 'Boud' gelezen heb weet ik dat hij koning der fabulanten was en verbaast niets ne meer

[Anika · Rating 4 out of 5]

Toch maar een keer Goethe lezen

[Luc Sarneel · Rating 4 out of 5]

Het is misschien niet de bedoeling geweest van Büch maar ik vind zijn schrijfstijl erg grappig. Ondanks dat de verhaallijnen en personages bol staan van de treurigheid weet hij die treurnis te mengen met een soort humor die erg aanslaat bij mij. Die mengeling van vermaak en droevenis zorgt er voor dat je bladzijde na bladzijde blijft lezen. Een waardig vervolg op ‘De Kleine Blonde Dood’!

[Michel · Rating 4 out of 5]

Dit boek brengt op geloofwaardige en bij momenten eloquente wijze inzicht in het denken van de hoofdfiguur. Als zoon van ouders die het niet met elkaar kunnen vinden kiest deze de kant van zijn vader, een keuze die maakt dat hij zijn hele leven lang diens stempel met zich meedragen zal. Zijn vader is germanofiel en eerder conservatief van opvatting, een conservatisme waar hij angstvallig aan vasthoudt. Met de jeugdherinneringen die de verhouding met zijn beide ouders naar voor brengen worden belevenissen op latere leeftijd vermengd. Hier gaat het om belevenissen en discussies met een vriendin, een vriendin bij wie hij een zoon kreeg die hij in niet besproken omstandigheden verloor. Het verlies van het zoontje en een groeiend wederzijds onbegrip zijn er de oorzaak van dat beiden van elkaar vervreemden.
Als gezegd is het boek geloofwaardig geschreven en wel zo dat het autobiografisch aandoet. Het boek is het vervolg van ‘De kleine blonde dood’ maar kan wat mij betreft ook op zich gelezen worden.

[Sander · Rating 4 out of 5]

Met veel plezier gelezen! Büch's schrijfstijl vind ik erg fijn. Lijkt een autobiografisch verhaal, maar of het ook daadwerkelijk op waarheid berust is doet er voor het boek niet toe. Vier sterren!