What do you think?
Rate this book
De schilder en het meisje
Het is 3 mei 1664, de dag dat een achttienjarig meisje publiekelijk wordt gewurgd op de Dam in Amsterdam. Het is een evenement waar de halve stad voor uitloopt. Een schilder voelt geen neiging te gaan kijken. Hij heeft zijn gedachten bij een doek waar hij die ochtend materiaal voor heeft rode en gouden pigmenten. Later die dag hoort hij van zijn zoon de details over de gruwelijke laatste minuten van het meisje.
Margriet de Moor vertelt het spannende verhaal van Elsje Christiaens, een meisje uit Jutland dat in een barre winter besluit per boot naar Amsterdam te reizen. Daardoorheen loopt het verhaal van de schilder en diens verdriet over zijn gestorven vrouw. In een lichte stijl beschrijft De Moor hoe gebeurtenissen uit zijn levensloop op de dag van de terechtstelling met de lotgevallen van het meisje verstrengeld raken, uitmondend in een doodstille ontmoeting.
Margriet de Moor vertelt het spannende verhaal van Elsje Christiaens, een meisje uit Jutland dat in een barre winter besluit per boot naar Amsterdam te reizen. Daardoorheen loopt het verhaal van de schilder en diens verdriet over zijn gestorven vrouw. In een lichte stijl beschrijft De Moor hoe gebeurtenissen uit zijn levensloop op de dag van de terechtstelling met de lotgevallen van het meisje verstrengeld raken, uitmondend in een doodstille ontmoeting.
254 pages, Hardcover
First published January 1, 2010
13 people are currently reading
230 people want to read
About the author
Margriet de Moor
34 books30 followersMargriet de Moor was born in Noordwijk, the Netherlands, in 1941. She comes from a Catholic family with many children and grew up with nine siblings, six of them girls. The theme of sisterhood was to become a common theme in her work. She studied Piano and Song at the Royal Conservatory of The Hague, and was especially interested in the music of avant-garde composers such as Schönberg, Satie and Debussy. She began to appear regularly on stage as a solo singer from 1968 onwards. Ten years later she resumed her studies again, this time in Art History and Archaeology at the University of Amsterdam.
Following her marriage to the sculptor Heppe de Moor she founded an art salon in 's-Graveland, near Amsterdam, in 1984. She made films and video portraits of the artists involved in the salon. One year later she began to write prose, which from the outset displayed a complex structure and atmospheric density. In 1988 de Moor's first volume of short stories appeared, »Op de rug gezien« (t: Back views), which was awarded the Gouden Ezelsoor for best selling first work. She achieved international recognition with her first novel, »Eerst grijs dan wit dan blauw« (1991; Eng. »First Grey, then White, then Blue«, 1994), which has been translated into eleven languages to date. The murder of a young woman, who disappeared years ago, is reconstructed from the perspectives of three different people.
Her musical preferences have always been modern, as is also true of de Moor's literary tastes, which include avant-garde stylists such as Beckett, Borges and Ionesco. »My creative thought is wrought from musical forms, yet I will never try to translate a specific musical form directly into literature.« In her work she is often preoccupied – against the backdrop of historical events and epochs – with the fateful powers which rail against human strivings to control life. Thus music and love are recurring themes. »De Virtuoos« (1993; Eng. »The Virtuoso«, 1996) concerns a woman's love for a castrato in 18th Century Naples. »Hertog van Egypte« (1996; Eng. »The Duke of Egypt«, 2001), similarly, describes the love story of an unusual couple, in this case between a gypsy and a female farmer, who get married in the sixties.
In her novel, »De verdronkene« (2005; t: The drowned), recently translated into German, de Moor tells the story of the flooding of the southwest province of Zeeland in 1953. The destiny of two sisters with similar looks is played out, as they switch roles on the day of the catastrophe itself. Thus one sister dies at the place where the other sister was meant to be.
De Moor has been awarded many prizes, including the Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs and the Ako Literature Prize. She lives in Amsterdam.
© internationales literaturfestival berlin
Geboren als Margaretha Maria Antonette Neefjes, moeder van beeldend kunstenaar Lara de Moor (1969) en schrijfster Marente de Moor (1972)
Following her marriage to the sculptor Heppe de Moor she founded an art salon in 's-Graveland, near Amsterdam, in 1984. She made films and video portraits of the artists involved in the salon. One year later she began to write prose, which from the outset displayed a complex structure and atmospheric density. In 1988 de Moor's first volume of short stories appeared, »Op de rug gezien« (t: Back views), which was awarded the Gouden Ezelsoor for best selling first work. She achieved international recognition with her first novel, »Eerst grijs dan wit dan blauw« (1991; Eng. »First Grey, then White, then Blue«, 1994), which has been translated into eleven languages to date. The murder of a young woman, who disappeared years ago, is reconstructed from the perspectives of three different people.
Her musical preferences have always been modern, as is also true of de Moor's literary tastes, which include avant-garde stylists such as Beckett, Borges and Ionesco. »My creative thought is wrought from musical forms, yet I will never try to translate a specific musical form directly into literature.« In her work she is often preoccupied – against the backdrop of historical events and epochs – with the fateful powers which rail against human strivings to control life. Thus music and love are recurring themes. »De Virtuoos« (1993; Eng. »The Virtuoso«, 1996) concerns a woman's love for a castrato in 18th Century Naples. »Hertog van Egypte« (1996; Eng. »The Duke of Egypt«, 2001), similarly, describes the love story of an unusual couple, in this case between a gypsy and a female farmer, who get married in the sixties.
In her novel, »De verdronkene« (2005; t: The drowned), recently translated into German, de Moor tells the story of the flooding of the southwest province of Zeeland in 1953. The destiny of two sisters with similar looks is played out, as they switch roles on the day of the catastrophe itself. Thus one sister dies at the place where the other sister was meant to be.
De Moor has been awarded many prizes, including the Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs and the Ako Literature Prize. She lives in Amsterdam.
© internationales literaturfestival berlin
Geboren als Margaretha Maria Antonette Neefjes, moeder van beeldend kunstenaar Lara de Moor (1969) en schrijfster Marente de Moor (1972)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 45 reviews
December 23, 2018
Ich bin kein Freund von historischen Romanen, aber historische Dokumentationen, in denen die Geschichte einer realen historischen Person mit einer Fiktion verknüpft wird, reizen mich schon. Auf den ersten Seiten fand ich den Roman der Niederländerin de Moor auch interessant, wobei ich mich schon da fragte, warum sie den Maler nicht beim Namen nennen wollte. Dieser Du-weißt-schon-wer ist Rembrandt, da macht die Autorin auch keinen Hehl daraus, da sie sehr konkret seine Bilder beschreibt und benennt. Die Tatsache, dass sie seinen Namen im ganzen Roman nicht nennt, muss wohl einen Grund haben. Ich denke, sie wollte sich vielleicht den Freiraum der Fiktion gestatten. Für mich ein unnötiger literarischer Kniff, denn ist wohl jedem Leser klar, dass die Geschichte vom Maler und dem Mädchen teilweise ihrer Phantasie entsprungen sein muss.
Das Mädchen ist auch keine Fiktion. Die 18jährige Elsje hat Rembrandt tatsächlich gezeichnet und die Bilder hängen heute im Museum in New York. Allerdings ist das keine verklärte Schönheit, sondern Rembrandt zeichnet die Mörderin 1644 als sie nach der Erdrosselung der Öffentlichkeit noch zur Schau gestellt wurde am Pranger. Dies ist eigentlich ein hervorragender Plot für einen Roman. Ich hatte mich auf eine kriminalistische Aufarbeitung des Falls und ein Eintauchen in das Leben Amsterdams im 17. Jahrhundert gefreut. Meine Erwartung, mehr über Rembrandt zu erfahren, wurden auch erfüllt. Es gibt ganz hervorragende Kapitel, in denen der Streit mit der Stadt über ein Bild und dessen inhaltliche Umsetzung dargestellt wurde oder auch seine Ansichten über Licht und Schatten in der Malerei. Alleine dafür hat sich das Buch gelohnt, denn wenn ich an Rembrandt denke, fallen mir automatisch die vielen Schatten in seinen Bilder ein, die durch Gegenlicht auseinandergebrochen werden.
Warum hat mir das Buch dann doch nicht gefallen und wurde sogar nach über der Hälfte abgebrochen? Weil Margriet de Moor ein viel zu kompliziertes Konzept zum Aufbau der Geschichte gewählt hat und die grammatikalischen Zeiten und Erzählperspektiven ständig wechseln. Das machte das Lesen leider unnötig zäh und rätselhaft. Die Geschichte wird in erster Linie durch einen auktorialen Erzähler geschrieben, der aber nicht auf dem Wissensstand der beschriebenen Zeit steht, sondern aus der Moderne heraus erzählt. Daher weiß ich auch, wo die Zeichnungen heute hängen. Nun, dass kann man so machen, aber das dann auch die Sprache modern ist, killt die historische Atmosphäre des Buchs. Wenn de Moor von "Richtlinien" oder "Kollegen" schreibt, habe ich das Gefühl, einen Finanzthriller über die Rabobank zu lesen. Das ist gewöhnungsbedürftig, aber für mich tolerierbar. Was mir aber größte Probleme bereit, wenn der auktorialer Erzähler plötzlich für einige wenige Sätze verschwindet und wir in die Sichtweise des Malers tauchen. Zudem wechseln dann auch noch Vergangenheit- und Gegenwartsform und es wechseln die Erzählstränge zwischen dem Maler (Amsterdam) und der Geschichte des Mädchens (Dänemark). Und dann wird die Auflösung des Falls gleich auf den ersten Seiten erzählt, so dass der Spannungsfaktor auch noch wegfällt. Darüber hinaus war mir die Erzählung über Elsjes Kindheit schlichtweg zu langweilig.
Kurz um: Sehr ambitionierter Schreibstil und Erzählkonzept, welche nach meinem Geschmack zu viel des Guten sind. Für die guten Kapitel über Rembrandts Kunst gibt es wenigstens noch einen extra Stern.
Das Mädchen ist auch keine Fiktion. Die 18jährige Elsje hat Rembrandt tatsächlich gezeichnet und die Bilder hängen heute im Museum in New York. Allerdings ist das keine verklärte Schönheit, sondern Rembrandt zeichnet die Mörderin 1644 als sie nach der Erdrosselung der Öffentlichkeit noch zur Schau gestellt wurde am Pranger. Dies ist eigentlich ein hervorragender Plot für einen Roman. Ich hatte mich auf eine kriminalistische Aufarbeitung des Falls und ein Eintauchen in das Leben Amsterdams im 17. Jahrhundert gefreut. Meine Erwartung, mehr über Rembrandt zu erfahren, wurden auch erfüllt. Es gibt ganz hervorragende Kapitel, in denen der Streit mit der Stadt über ein Bild und dessen inhaltliche Umsetzung dargestellt wurde oder auch seine Ansichten über Licht und Schatten in der Malerei. Alleine dafür hat sich das Buch gelohnt, denn wenn ich an Rembrandt denke, fallen mir automatisch die vielen Schatten in seinen Bilder ein, die durch Gegenlicht auseinandergebrochen werden.
Warum hat mir das Buch dann doch nicht gefallen und wurde sogar nach über der Hälfte abgebrochen? Weil Margriet de Moor ein viel zu kompliziertes Konzept zum Aufbau der Geschichte gewählt hat und die grammatikalischen Zeiten und Erzählperspektiven ständig wechseln. Das machte das Lesen leider unnötig zäh und rätselhaft. Die Geschichte wird in erster Linie durch einen auktorialen Erzähler geschrieben, der aber nicht auf dem Wissensstand der beschriebenen Zeit steht, sondern aus der Moderne heraus erzählt. Daher weiß ich auch, wo die Zeichnungen heute hängen. Nun, dass kann man so machen, aber das dann auch die Sprache modern ist, killt die historische Atmosphäre des Buchs. Wenn de Moor von "Richtlinien" oder "Kollegen" schreibt, habe ich das Gefühl, einen Finanzthriller über die Rabobank zu lesen. Das ist gewöhnungsbedürftig, aber für mich tolerierbar. Was mir aber größte Probleme bereit, wenn der auktorialer Erzähler plötzlich für einige wenige Sätze verschwindet und wir in die Sichtweise des Malers tauchen. Zudem wechseln dann auch noch Vergangenheit- und Gegenwartsform und es wechseln die Erzählstränge zwischen dem Maler (Amsterdam) und der Geschichte des Mädchens (Dänemark). Und dann wird die Auflösung des Falls gleich auf den ersten Seiten erzählt, so dass der Spannungsfaktor auch noch wegfällt. Darüber hinaus war mir die Erzählung über Elsjes Kindheit schlichtweg zu langweilig.
Kurz um: Sehr ambitionierter Schreibstil und Erzählkonzept, welche nach meinem Geschmack zu viel des Guten sind. Für die guten Kapitel über Rembrandts Kunst gibt es wenigstens noch einen extra Stern.
October 13, 2014
Ondanks dat ik heel slecht in het boek kwam, bleef het boek me om de een of andere reden in zijn greep houden. Waarschijnlijk waren het de prachtige poëtische zinnen en daarbij de motieven passie, geluk en kunst die me steeds het boek weer lieten pakken. Ook dit boek was een worsteling totdat ik uit de beschrijving van een schilderij ontdekte dat de schilder Rembrandt van Rijn was. Vanaf dat moment las ik het boek in een adem uit.
Terwijl ik mijn moeder enthousiast vertelde over dit boek met haar prachtige citaten sprong de televisie op de reclame voor het programma De gouden eeuw. De woorden Elsje Christians en Amsterdam vielen en mijn mond viel open van verbazing. Toevallig kwam er de dag erna een documentaire over het meisje waar ik zojuist het tragische lot van had gelezen. Dit vind ik het leuke van lezen; iets terug zien ergens anders in!
‘Kunstenaars moeten zichzelf goed vinden. Een beetje goed helpt niet.’, de Moor is zich daar zeker van bewust. Behalve dat ze haar vingers laat glijden over de noten der muziek, raakt ze ook de woorden met muzikale composities. Zo ontstaat er een melodie van poëtische historie. Deze kunst overbrugt de tijd en verenigt de dood met leven. ‘Alles op alles zetten om maar te blijven bestaan. Alleen maar dat. Er zijn en er blijven.’ En zo schudden twee kunstenaars elkaar de hand.
Terwijl ik mijn moeder enthousiast vertelde over dit boek met haar prachtige citaten sprong de televisie op de reclame voor het programma De gouden eeuw. De woorden Elsje Christians en Amsterdam vielen en mijn mond viel open van verbazing. Toevallig kwam er de dag erna een documentaire over het meisje waar ik zojuist het tragische lot van had gelezen. Dit vind ik het leuke van lezen; iets terug zien ergens anders in!
‘Kunstenaars moeten zichzelf goed vinden. Een beetje goed helpt niet.’, de Moor is zich daar zeker van bewust. Behalve dat ze haar vingers laat glijden over de noten der muziek, raakt ze ook de woorden met muzikale composities. Zo ontstaat er een melodie van poëtische historie. Deze kunst overbrugt de tijd en verenigt de dood met leven. ‘Alles op alles zetten om maar te blijven bestaan. Alleen maar dat. Er zijn en er blijven.’ En zo schudden twee kunstenaars elkaar de hand.
April 19, 2013
In het Metropolitan Museum of Art in New York bewaren ze twee pentekeningen die Rembrandt in de zeventiende eeuw maakte van een terechtgestelde jonge vrouw, wiens lichaam na de publieke executie in de stad op het galgenveld buiten Amsterdam aan een paal werd vastgemaakt en overgegeven aan de elementen. Het ontzeggen van een graf was een straf boven op de straf van de executie.
Historici vlooiden uit dat het gaat om Elsje Christiaens, een 18-jarige Deense, die twee weken eerder in Amsterdam was aangekomen om werk te zoeken als dienstmeid. Ze vond geen werk, haar hospita eiste betaling voor het onderdak, sloeg haar en Elsje sloeg terug met een bijl.
Rond dit gegeven schreef Margriet de Moor haar roman:de oudere schilder met al zijn littekens opgelopen n het leven (dode kinderen en echtgenotes)ontmoet de dode Deense immigrante wiens korte avontuur zo slecht afloopt.
In afwisselende flash backs uit het leven van "de schilder" en uit het korte leven van Elsje krijgen we een verbeelde reconstructie van de gebeurtenissen uit 1664, hoe beide protagonisten op dat punt zijn aanbeland en hoe zij dat beleefd hebben.
De taal is traag, de zeventiende eeuw (de aflopende Gouden Eeuw van Nederland) is schraal. Een vreemde combinatie van afstandelijke feitelijke vertelling die alleen maar suggereert welke emotionele storm er doorheen de personages moet trekken bij al die intense gebeurtenissen. Zo ervaar ik het boek ook: ik kan zien dat het knap gedaan is maar ik raakte er emotioneel nauwelijks bij betrokken. Misschien meer iets voor Rembrandt kenners, die plezier kunnen beleven aan de herkenning van de hints naar bekende gegevens uit leven en werk van de schilder, die er ongetwijfeld insteken.
Historici vlooiden uit dat het gaat om Elsje Christiaens, een 18-jarige Deense, die twee weken eerder in Amsterdam was aangekomen om werk te zoeken als dienstmeid. Ze vond geen werk, haar hospita eiste betaling voor het onderdak, sloeg haar en Elsje sloeg terug met een bijl.
Rond dit gegeven schreef Margriet de Moor haar roman:de oudere schilder met al zijn littekens opgelopen n het leven (dode kinderen en echtgenotes)ontmoet de dode Deense immigrante wiens korte avontuur zo slecht afloopt.
In afwisselende flash backs uit het leven van "de schilder" en uit het korte leven van Elsje krijgen we een verbeelde reconstructie van de gebeurtenissen uit 1664, hoe beide protagonisten op dat punt zijn aanbeland en hoe zij dat beleefd hebben.
De taal is traag, de zeventiende eeuw (de aflopende Gouden Eeuw van Nederland) is schraal. Een vreemde combinatie van afstandelijke feitelijke vertelling die alleen maar suggereert welke emotionele storm er doorheen de personages moet trekken bij al die intense gebeurtenissen. Zo ervaar ik het boek ook: ik kan zien dat het knap gedaan is maar ik raakte er emotioneel nauwelijks bij betrokken. Misschien meer iets voor Rembrandt kenners, die plezier kunnen beleven aan de herkenning van de hints naar bekende gegevens uit leven en werk van de schilder, die er ongetwijfeld insteken.
February 23, 2014
Mooi boek dat een kant van de Nederlandse geschiedenis belicht waar volgens mij niet zoveel mensen van weten. Het verhaal en de personages zijn interessant, maar ik had nog veel meer over ze willen weten: in plaats van het personage van de schilder echt goed uit te werken is de schrijfster namelijk veelmeer ingegaan op langdradige plaatsbeschrijvingen en oninteressante/onbelangrijke dialogen. Vond het af en toe ook wel erg lastig om de draad te blijven volgen door de perspectiefwisselingen en het niet-chronologische tijdsverloop.
June 16, 2025
Vast wel goed maar absoluut niet voor mij: ellenlange beschrijvingen in oubollig Nederlands, eendimensionale karakters, heel veel verkleinwoorden, veel onduidelijkheid door onnodig veel sprongen in tijd en pas helemaal aan het einde wordt de connectie tussen Elsje en Rembrandt duidelijk (maar eigenlijk is er niet eens echt een connectie, hij tekent haar gewoon). Elsje vond ik geen geloofwaardig personage, ze werd nooit vermenselijkt. Ze bleef weinig meer dan een “blond jong meisje”. Haar bijlige daad kwam voor mij uit het niks en werd nergens adequaat geduid, wat het plot niet versterkte. Wel interessant boek als je van kunst en Amsterdam houdt, maar je moet er wat voorover hebben.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 27, 2017
Prachtige sfeervolle historische roman.
Read
November 19, 2017“De schilder en het meisje”, Margriet De Moor.
Bibliografisch adres:
De Moor, Margriet, Amsterdam: De Bezige Bij, 2010, 253 p.
Biografie:
De Nederlandse schrijfster Margriet de Moor werd in 1941 te Noordwijk geboren als Margaretha Maria Antonetta Neefjes. Zij groeide op in een kinderrijk katholiek gezin. De Moor bezocht de ulo en de hbs en studeerde daarna piano en solozang aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Aan het einde van de zeventiger jaren studeerde zij kunstgeschiedenis en archeologie aan de universiteit van Amsterdam.
Na haar huwelijk met Heppe de Moor nam Margriet de achternaam van haar man aan. Het gezin woonde lange tijd in Bussum. In 1988 debuteerde Margriet de Moor met de verhalenbundel "Op de rug gezien". Deze bundel werd genomineerd voor de AKO-literatuurprijs en won het Gouden Ezelsoor.
De eerste roman van Margriet de Moor verscheen in 1991 en werd een jaar later bekroond met de AKO-literatuurprijs. Na de dood van haar man, Heppe de Moor, verhuisde Margriet de Moor met haar twee dochters naar Amsterdam.
Eigen recensie:
Door Ilenia Valenza, 1/11/2017.
“De schilder en het meisje”
Het verhaal gaat over Elsje, een meisje van 18 uit Denemarken, dat geld gekregen heeft van haar zus Sarah-Dina om naar Amsterdam te gaan. Het verhaal loopt snel walgelijk af omdat ze de slaapvrouw heeft vermoord. De straf wordt uitgesproken: de doodstraf via de wurgpaal en het opsteken van het lichaam op het galgenveld. Elsje kon de huur van de kamer niet betalen daarom vermoord ze de vrouw en wordt ze nadien gestraft. Op diezelfde dag is de schilder bezig met een schilderij ‘Het joodse bruidje’. Hij is nog steeds in de rouw om de dood van zijn tweede vrouw die door een ziekte (de pest) gestorven is. De schilder had niets gemeen met het volk, hij was helemaal niet geïnteresseerd in al die straffen die publiek geëxecuteerd werden. Maar toen zijn zoon hem wat uitleg gaf over wat hij gezien had, werd hij geraakt en liet hij naar het galgenveld waar het lichaam van Elsje lag, een uiterst eenvoudige tekening van het arme meisje maken. Op 3 mei 1664 kruisen de wegen van de schilder en het meisje elkaar. Het boek las ik niet vlot, die vond ik vaak te detailleert. Ik vond het soms wel goed omdat je in bepaalde scènes zin hebt om heel gedetailleerd te weten wat er gebeurt, vooral ik, omdat ik nieuwsgierig ben, maar in het algemeen was het te veel, niet voldoende beperkt, daar kreeg ik er last van. Margriet De Moor wil laten zien dat je het heden en verleden naast elkaar kunt laten bestaan. Ze gebruikt een stralend, blinkend taalgebruik waardoor het verhaal op de een of andere manier mooier wordt, je krijgt meer zien om het vanuit een positiever perspectief te lezen. Dat zegt Johan de Haes in haar recensie ook maar anders geformuleerd. Margriet speelt vooral met tijd en ruimte. Vaak schrijft ze over een bepaald gebeurtenis en nadien keert ze terug in het verleden. Schilderijen en muziek spelen in het verhaal ook een belangrijke rol aangezien het hoofdpersonage in het verhaal een schilder is, hij is dus heel artistiek en krijgt inspiratie dankzij het verhaal van Elsje. Ik vond het een goedgeschreven en spannende historische roman. Ook heel boeiend en emotioneel. De auteur is Margaretha Maria Antonetta De Moor of beter bekend onder de afkorting, Margriet De moor. Dit boek liet een echt succes in haar carrière zijn, het is een boek die je eenmaal gelezen, nooit zal vergeten. Het boek is een soort eerbetoon. Ten eerste, voor de schilder in het verhaal zelf en ten tweede voor de auteur. Verf en pen zijn twee belangrijke woorden omdat, zoals Johan De Haes letterlijk in haar recensie zei: “Verf en pen zijn het antwoord op onbegrijpelijk en gruwelijk leed.” Personages en plekken worden heel mysterieus beschreven, dat vind Johan De Haes ook. Gudrun Gilhuis-Glenthøj heeft in zijn recensie iets geschreven waarmee ik helemaal akkoord ben, hij zegt dat Margriet De Moor haar personages precies reëel omvormt, een gezicht, persoonlijkheid, hart en een ziel heeft gegeven.
Je zult ze nooit vergeten.
Bronvermelding:
Argument van Johan de Haes die ik in mijn eigen leeservaring heb overgenomen: http://cobra.canvas.be/cm/cobra/boek/...
Recensie waaruit ik een zin genomen heb, en geparafraseerd: http://www.letterenfonds.nl/nl/boek/7...
Bibliografisch adres:
De Moor, Margriet, Amsterdam: De Bezige Bij, 2010, 253 p.
Biografie:
De Nederlandse schrijfster Margriet de Moor werd in 1941 te Noordwijk geboren als Margaretha Maria Antonetta Neefjes. Zij groeide op in een kinderrijk katholiek gezin. De Moor bezocht de ulo en de hbs en studeerde daarna piano en solozang aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Aan het einde van de zeventiger jaren studeerde zij kunstgeschiedenis en archeologie aan de universiteit van Amsterdam.
Na haar huwelijk met Heppe de Moor nam Margriet de achternaam van haar man aan. Het gezin woonde lange tijd in Bussum. In 1988 debuteerde Margriet de Moor met de verhalenbundel "Op de rug gezien". Deze bundel werd genomineerd voor de AKO-literatuurprijs en won het Gouden Ezelsoor.
De eerste roman van Margriet de Moor verscheen in 1991 en werd een jaar later bekroond met de AKO-literatuurprijs. Na de dood van haar man, Heppe de Moor, verhuisde Margriet de Moor met haar twee dochters naar Amsterdam.
Eigen recensie:
Door Ilenia Valenza, 1/11/2017.
“De schilder en het meisje”
Het verhaal gaat over Elsje, een meisje van 18 uit Denemarken, dat geld gekregen heeft van haar zus Sarah-Dina om naar Amsterdam te gaan. Het verhaal loopt snel walgelijk af omdat ze de slaapvrouw heeft vermoord. De straf wordt uitgesproken: de doodstraf via de wurgpaal en het opsteken van het lichaam op het galgenveld. Elsje kon de huur van de kamer niet betalen daarom vermoord ze de vrouw en wordt ze nadien gestraft. Op diezelfde dag is de schilder bezig met een schilderij ‘Het joodse bruidje’. Hij is nog steeds in de rouw om de dood van zijn tweede vrouw die door een ziekte (de pest) gestorven is. De schilder had niets gemeen met het volk, hij was helemaal niet geïnteresseerd in al die straffen die publiek geëxecuteerd werden. Maar toen zijn zoon hem wat uitleg gaf over wat hij gezien had, werd hij geraakt en liet hij naar het galgenveld waar het lichaam van Elsje lag, een uiterst eenvoudige tekening van het arme meisje maken. Op 3 mei 1664 kruisen de wegen van de schilder en het meisje elkaar. Het boek las ik niet vlot, die vond ik vaak te detailleert. Ik vond het soms wel goed omdat je in bepaalde scènes zin hebt om heel gedetailleerd te weten wat er gebeurt, vooral ik, omdat ik nieuwsgierig ben, maar in het algemeen was het te veel, niet voldoende beperkt, daar kreeg ik er last van. Margriet De Moor wil laten zien dat je het heden en verleden naast elkaar kunt laten bestaan. Ze gebruikt een stralend, blinkend taalgebruik waardoor het verhaal op de een of andere manier mooier wordt, je krijgt meer zien om het vanuit een positiever perspectief te lezen. Dat zegt Johan de Haes in haar recensie ook maar anders geformuleerd. Margriet speelt vooral met tijd en ruimte. Vaak schrijft ze over een bepaald gebeurtenis en nadien keert ze terug in het verleden. Schilderijen en muziek spelen in het verhaal ook een belangrijke rol aangezien het hoofdpersonage in het verhaal een schilder is, hij is dus heel artistiek en krijgt inspiratie dankzij het verhaal van Elsje. Ik vond het een goedgeschreven en spannende historische roman. Ook heel boeiend en emotioneel. De auteur is Margaretha Maria Antonetta De Moor of beter bekend onder de afkorting, Margriet De moor. Dit boek liet een echt succes in haar carrière zijn, het is een boek die je eenmaal gelezen, nooit zal vergeten. Het boek is een soort eerbetoon. Ten eerste, voor de schilder in het verhaal zelf en ten tweede voor de auteur. Verf en pen zijn twee belangrijke woorden omdat, zoals Johan De Haes letterlijk in haar recensie zei: “Verf en pen zijn het antwoord op onbegrijpelijk en gruwelijk leed.” Personages en plekken worden heel mysterieus beschreven, dat vind Johan De Haes ook. Gudrun Gilhuis-Glenthøj heeft in zijn recensie iets geschreven waarmee ik helemaal akkoord ben, hij zegt dat Margriet De Moor haar personages precies reëel omvormt, een gezicht, persoonlijkheid, hart en een ziel heeft gegeven.
Je zult ze nooit vergeten.
Bronvermelding:
Argument van Johan de Haes die ik in mijn eigen leeservaring heb overgenomen: http://cobra.canvas.be/cm/cobra/boek/...
Recensie waaruit ik een zin genomen heb, en geparafraseerd: http://www.letterenfonds.nl/nl/boek/7...
December 4, 2014
http://procitajto.com/2014/12/04/slik...
Elsje Christiaens, danska djevojka na pragu života, krenula je 1664. iz rodnog Jutlanda na putovanje u Amsterdam, velebno i čarobno mjesto gdje sluškinje tretiraju bolje i od samih gospodarica, s namjerom da se pridruži starijoj polusestri Sarah-Dini u avanturi zvanoj život. Nekoliko novčića i sposobnost da ispiše pet slova vlastitog imena bili su, uz nešto odjeće u putnoj škrinjici, jedina djevojčina blaga. Lakomislena i ustrajna u namjeri da pronađe sestru nije ni slutila kako će ta potraga ostati otvorena i nakon što njenu životu dođe kraj. I baš kao što će, odlukom amsterdamskih gradskih otaca njeno zadavljeno tijelo biti lišeno topline groba i izloženo pogledima znatiželjnih dok trune na vješalima usred polja Volewijk, hirom ostarjelog slikara njena će sudbina doživjetispasenje uskraćeno njenoj duši, a najfinija životna ironija nekoliko će stoljeća kasnije taj crtež sakriti u depo njujorške MOMA-e i time ga sačuvala od propadanja.
Taj je crtež, neznatan u opusu velikog Rembrandta, profesionalno zainteresirao i stvaralački zagolicao maštu nizozemske povjesničarke umjetnosti i žene bogatog kulturološkog iskustva, Margaret de Moor i poslužio kao završna stanica njena romana o slikaru i djevojci, romana koji usporedno, na dva kolosijeka, prati dvije životne priče, jednu u nastajanju i jednu u nestajanju, mladu djevojku punu nade i snova i slikara, poznatog i priznatog, ali izbrazdanog ožiljcima što mu ih je nanijela životna igra. Njihove puteve de Moor iscrtava vještim i brzim, oštrim pokretima kakvima je Rembrandt stvarao svoja najpoznatija djela, ostavljajući ih u njihovoj sirovosti i dodajući im, ako išta, tamne i teške boje ne bi li njima dočarala turobnu atmosferu kojom su, u veličanstvenom Amsterdamu, obavijeni slikar i djevojka. Vještom pripovjedačkom rukom autorica vodi čitatelja kroz dva, ni po čemu slična, života, dva života što će dodirnu točku pronaći tek nakon što jedan od njih dođe svome kraju. Na ploči života isprepliću se prošlost i sadašnjost, Elsjein i Rembrandtov životni put mjestimice se tako priljubljuju da je gotovo nemoguće povjerovati kako se nikada nisu i dotakli. Sve do trenutka kada je mlada Dankinja osuđena na smrt zbog ubojstva što ga je počinila, slikarev je sin nazočio smaknuću, a šok i uznemirenost kojom je mladić kasnije odisao naveli su slikara da se uputi na polje leševa i vještom rukom u vremenu sačuva jedan od mnogih trenutaka što će ih djevojčino izloženo tijelo tamo provesti.
Slikar i djevojka slkarski je roman čiji cilj nije, poput nekih sličnih, bio ispričati priču o nastanku jednog umjetničkog djelaa. Ono je samo medij i njegovim posredstvom Margaret de Moor priča povijesnu priču svojim kratkim, oštrim i brzim, gotovo filmskim slikama i bogatim literarnim minimalizmom vješto prikazujući duh ondašnjeg vremena, hladan i turoban, poput amsterdamskog vremena. Istovremeno, mračna i tegobna priča, prepuna gotovo slikarskih igara svjetla i sjene, opsjena i iluzije, miješanja stvarnosti i mašte, više no o slikaru i djevojci, govori o trima ženama, različitih dobi, statusa, porijekla, ženama čiji se putevi nikada nisu susreli, ali sve su te žene ovjekovječene u slikarevim majstorijama, sve su, svaka na svoj način, od života dobile smrtnu presudu i niti jedna nije bila spremna napustiti ovaj svijet. Slikar je svaku od njih s ovog svijeta ispratio i odao im priznanje na način na koji je najbolje znao. Na isti je taj način, stoljećima kasnije, de Moor odala priznanje njemu, stvorivši roman u mnogočemu sličan Rembrandotvim djelima, težak, mjestimice nedokučiv, roman koji ne trpi pasivnog čitatelja i zahtijeva potpunu koncentraciju i predanost, no prije svega, roman čiji su stil i izraz, baš kao i oni nizozemskog slikara, vrijedni divljenja.
January 29, 2013
Een tweetal tekeningen van een meisje, dood, hangend aan een paal, rok wapperend in de wind, met een bijl bungelend naast haar. Dat is alles wat Margriet de Moor nodig had om deze fenomenale roman te schrijven. Of de geschiedenis van het Deense meisje Elsje Christians, berooid en eenzaam, levend op een paardaalders, die zo snel op raakten, op zoek naar haar lieve zus in het verre Amsterdam, waardoor ze de huur voor haar zolderkamertje niet meer kon betalen, volledig door Margriet verzonnen is, lijkt vrij waarschijnlijk. Het arme kind, helemaal alleen vertrokken van haar ouderlijke huis in Denemarken, on maar geen werk vinden in Amsterdam, maar moest toch wel haar ondeerdak betalen.
Tussendoor lezen we de lotgevallen van de schilder, Rembrandt, zijn werk, zijn liefde voor zijn vrouwen, beide hem ontschoten, de eerste door en slopende ziekte, de tweede in een razendsnel tempo, typerend voor de zwerziekte, waar zovelen aan ten onder zijn gegaan.
De schilder heeft veel verdriet, gemis, alleen een zoon is hem.bijgebleven, alle andere kinderen zijn jong gestorven, wat veel gebeurde in die tijd.
Door toeval krijgt de zoon de wurging van het meisje te zien, wat zijn vader ertoe laat besluiten om het stoffelijk overschot, hangend in de Volenwijck, te tekenen. Waarom weten we niet, maar het resultaat mag er zijn.
Margriet weet je als geen ander mee te slepen, dwars door de tijden heen, zonder moeite meerdere verhaallijnen combinerend tot een prachtig geschreven geheel vormend, een schets wat je een doorkijkje verschaft naar het leven ten tijde van Rembrandt, die het niet makkelijk heeft gehad.
Ik stel voor dat Margriet nog een paar schilders onder de loep gaat nemen, want ik heb de smaak, na dit boek, helemaal te pakken!
Tussendoor lezen we de lotgevallen van de schilder, Rembrandt, zijn werk, zijn liefde voor zijn vrouwen, beide hem ontschoten, de eerste door en slopende ziekte, de tweede in een razendsnel tempo, typerend voor de zwerziekte, waar zovelen aan ten onder zijn gegaan.
De schilder heeft veel verdriet, gemis, alleen een zoon is hem.bijgebleven, alle andere kinderen zijn jong gestorven, wat veel gebeurde in die tijd.
Door toeval krijgt de zoon de wurging van het meisje te zien, wat zijn vader ertoe laat besluiten om het stoffelijk overschot, hangend in de Volenwijck, te tekenen. Waarom weten we niet, maar het resultaat mag er zijn.
Margriet weet je als geen ander mee te slepen, dwars door de tijden heen, zonder moeite meerdere verhaallijnen combinerend tot een prachtig geschreven geheel vormend, een schets wat je een doorkijkje verschaft naar het leven ten tijde van Rembrandt, die het niet makkelijk heeft gehad.
Ik stel voor dat Margriet nog een paar schilders onder de loep gaat nemen, want ik heb de smaak, na dit boek, helemaal te pakken!
December 4, 2018
Twee verhaallijnen, die van de schilder (Rembrandt) en het meisje (Elsje) komen uiteindelijk uiteraard bij elkaar als de schilder het inmiddels levenloze meisje vereeuwigt. De Moor beschrijft beide levenslopen naar dat moment toe, met veel horten en stoten, tijdsprongen, perspectiefwisselingen en vooruitblikken (ook ver voorbij de levens van de schilder en het meisje). Ze heeft daarmee een roman geschreven die op compositieniveau allesbehalve lekker wegleest. Dat lijkt nergens voor nodig, het haalt vooral de tempo en het kleine beetje spanning (hoe zou het met het meisje aflopen?) eraf.
De aanloop van vooral Elsje (zus achterna, op naar Amsterdam) impliceert dat de uiteindelijke daad te verklaren valt, maar dat is niet zo. Plots is er de bijl. Eigenlijk geldt hetzelfde voor de aanloop van het schilderij dat de schilder uiteindelijk maakt. Zijn dode tweede vrouw heeft ook maar weinig met de 'climax' te maken.
Het is jammer dat het verhaal als geheel zo oninteressant is, want De Moor geeft wel mooie beschrijvingen van het door de pest geplaagde Amsterdam en (ruime) omgeving van de tijd van Rembrandt.
De aanloop van vooral Elsje (zus achterna, op naar Amsterdam) impliceert dat de uiteindelijke daad te verklaren valt, maar dat is niet zo. Plots is er de bijl. Eigenlijk geldt hetzelfde voor de aanloop van het schilderij dat de schilder uiteindelijk maakt. Zijn dode tweede vrouw heeft ook maar weinig met de 'climax' te maken.
Het is jammer dat het verhaal als geheel zo oninteressant is, want De Moor geeft wel mooie beschrijvingen van het door de pest geplaagde Amsterdam en (ruime) omgeving van de tijd van Rembrandt.
January 28, 2014
Amsterdam, grad Rembrandta 17. stoljeće.
3. svibnja 1664. dok Rembrandt razmišlja koje boje da upotrijebi na slici koju će poslije nazvati ''Židovska nevjesta'', na glavnome gradskom trgu odvija se pogubljenje jedne djevojke. Njezino je ime Elsje, u Amsterdam je došla prije nekoliko tjedana potražiti svoju sreću, a sada je osuđena za okrutno ubojstvo, koje ne poriče i za koje se ne kaje. Njezino tijelo ostavljeno da visi Rembrandt će istoga dana nacrtati i to će biti jedan od njegovih najdojmljivijih crteža. Slika je pohranjena u muzeju Metropolitan u New Yorku i nije izložena za javnost.
Sviđa mi se podloga priče i činjenice, ali da je bar više obavijeno sa emocijama bila bi odlična. Ovako te krutie, teške rečenice roman čini ''teškim'', bez živosti i ne baš opuštajućom literaturom.
3. svibnja 1664. dok Rembrandt razmišlja koje boje da upotrijebi na slici koju će poslije nazvati ''Židovska nevjesta'', na glavnome gradskom trgu odvija se pogubljenje jedne djevojke. Njezino je ime Elsje, u Amsterdam je došla prije nekoliko tjedana potražiti svoju sreću, a sada je osuđena za okrutno ubojstvo, koje ne poriče i za koje se ne kaje. Njezino tijelo ostavljeno da visi Rembrandt će istoga dana nacrtati i to će biti jedan od njegovih najdojmljivijih crteža. Slika je pohranjena u muzeju Metropolitan u New Yorku i nije izložena za javnost.
Sviđa mi se podloga priče i činjenice, ali da je bar više obavijeno sa emocijama bila bi odlična. Ovako te krutie, teške rečenice roman čini ''teškim'', bez živosti i ne baš opuštajućom literaturom.
January 3, 2015
Dit boek gaat over een schilder in A'dam (al lezende herken je hem).
En het gaat ook over een meisje uit Denemarken, dat naar A'dam komt, omdat haar stiefzus daar ook naar toe is gegaan.
Het verhaal speelt zich af op 3 mei 1664. Er vindt een terechtstelling plaats, een meisje van 18 zal gewurgd worden.
In diverse flashbacks lezen we hoe het het meisje is vergaan en wat de schilder allemaal heeft meegemaakt.
Uiteindelijk komen zij op die dag in mei bij elkaar.
Ik vond het erg mooi geschreven, apart taalgebruik.
En het gaat ook over een meisje uit Denemarken, dat naar A'dam komt, omdat haar stiefzus daar ook naar toe is gegaan.
Het verhaal speelt zich af op 3 mei 1664. Er vindt een terechtstelling plaats, een meisje van 18 zal gewurgd worden.
In diverse flashbacks lezen we hoe het het meisje is vergaan en wat de schilder allemaal heeft meegemaakt.
Uiteindelijk komen zij op die dag in mei bij elkaar.
Ik vond het erg mooi geschreven, apart taalgebruik.
March 5, 2018
Peggio che peggio.
Adesso...Non mi aspettavo furore e sangue, ma nemmeno la narrazione random della vita e dei pensieri del "pittore" (sto uomo un nome non ce l'ha) e gli spizzichi e bocconi estemporanei della vita dell'assassina.
Lento, noioso.
Devo smettere di leggere romanzi "d'arte".
La recensione completa qui:
http://madeforbooks.blogspot.it/2018/...
Adesso...Non mi aspettavo furore e sangue, ma nemmeno la narrazione random della vita e dei pensieri del "pittore" (sto uomo un nome non ce l'ha) e gli spizzichi e bocconi estemporanei della vita dell'assassina.
Lento, noioso.
Devo smettere di leggere romanzi "d'arte".
La recensione completa qui:
http://madeforbooks.blogspot.it/2018/...
July 28, 2018
Ik was eerst wat terughoudend omdat het verloop zo'n bokkensprongen maakt.
Onder invloed van het laatste bedrijf en na het bekijken van de'echte' tekening was ik dan toch verkocht. Mooi historisch verhaal.
Onder invloed van het laatste bedrijf en na het bekijken van de'echte' tekening was ik dan toch verkocht. Mooi historisch verhaal.
August 16, 2019
Heel mooie sfeerschepping en historische achtergrond. Het boek nodigt uit om plaatsen en personen op het internet op te zoeken. Uiteraard weet je vrijwel onmiddellijk dat de schilder Rembrandt moet zijn. Het meisje blijkt ook bestaan te hebben: Elsje Christiaens.
January 28, 2024
Mooie beschrijvingen van de stad Amsterdam in de 17e eeuw, en deels ook heel mooie proza, maar helaas raakte ik niet emotioneel betrokken bij de personages. En de vele wisselingen van vertelperspectief en tijd helpen ook al niet.
December 15, 2020
Veel te veel wisselingen van tijd
March 12, 2021
knjiga zbog koje sam se morala vraćati u stvarnost
October 15, 2021
Erg mooi geschreven, elke zin is een verhaal op zich! En het is spannend!
January 19, 2022
Ook een 9 op 10 voor deze roman die over de verbeelding gaat in een historische context.
May 26, 2022
Mja.. Mooi boek, maar soms kan ik de diepzinnigheid (?) niet volgen
April 19, 2024
Ik geef op. Het is een goed boek maar ik kom er gewoon niet inz
Read
September 20, 2024DNF, echt heel uitzonderlijk dat ik een boek niet uitlees maar ik kon gewoonweg niet in het verhaal komen.
December 31, 2023
Ongelofelijk saai.
June 15, 2022
Confusing.
August 6, 2023
Tja.. het verhaal van het meisje is op zich wel interessant. Dat van de schilder vond ik vreemd. Ofzo. Zeer wollig taalgebruik, wat voor mij niet echt een functie had.
Wel een goede motivatie om weer eens wat musea te bezoeken voor het werk van Rembrandt!
Wel een goede motivatie om weer eens wat musea te bezoeken voor het werk van Rembrandt!
December 19, 2014
«Questa è Amsterdam, questo è il mondo». Sono i primi giorni di maggio del 1664. È per una singolare fatalità – avrebbe dovuto trovarsi piuttosto nel suo atelier – che il pittore sta camminando lungo il Rozengracht. Ha l’aspetto di un pensatore, che guarda silenziosamente la folla, come le stesse rughe della fronte rivelano e lo sguardo penetrante suggerisce. Del resto non sono elucubrazioni astratte, «i pittori sono abituati a pensare con le mani», e con ragione. Nella luce del mattino, diretto in Warmoesstraat da uno dei suoi fornitori e assorto, è mosso da qualcosa di più del fare acquisiti per una tela, «un’opera in divenire che era già molto più avanti del suo intelletto e dei suoi pensieri». Poco tempo prima, Elsje Christiaens si era imbarca sulla Dorothe per navigare dallo Jutland fino ad Amsterdam, la città nella quale avrebbe incontrato di nuovo l’amata Sarah-Dina, e per questo ora meta tanto desiderata. La grande piazza del mercato, i ponti, i mulini, i negozi: «È in quella città che si deve andare, in quella città, tesoro», ripeteva appassionata. Dopo notti di intense chiacchierate con la sorella, Elsje aveva compreso a poco a poco che la bellezza di Amsterdam non fosse sufficiente a dar ragione di un tale rapimento. Un marinaio, un olandese, era in realtà il fulcro di ogni sogno e la donna innamorata era andata via con lui per non tornare mai più. In viaggio Elsje, una ragazza molto bella, di quasi diciotto anni, non avrà paura per se stessa e, benché ignara di dove si trovi, sarà determinata a ritrovare la sorella più grande perché «viaggiare è uno stato d’animo. È innocente e privo di problemi morali, perché quando si viaggia si ha il proprio obiettivo fisso davanti di sé. Questo è viaggiare»…
Dopo Sonata a Kreutzer e Mareggiata, il grande ritorno di Margriet de Moor, qui sulle tracce di Elsje Christiaens, la giovane serva danese ritratta dal pittore Rembrandt, in un romanzo nel quale l’arte e le passioni – pur mantenendo una relazione con i fatti, anche brutali, realmente accaduti – si uniscono alla forma più delicata della prosa; inflessibile e affascinante, il destino della giovane Elsje, giustiziata dopo essere stata accusata di omicidio, incontrerà la storia del grande artista del Seicento, concentrato a disciplinare le emozioni, eppure profondamente richiamato ai propri drammi. «Disegnare è il silenzio dei pensieri», afferma la scrittrice, e irresistibilmente intravedere il soggetto artistico farà accadere per Rembrandt proprio quel silenzio, che sarà disarmante creazione. Nel loro insieme, i due elementi, disegnare e pensare, formeranno per l’appunto la storia, nel corso della quale, per un tallero, e grazie ad esso, sorprenderemo il genio artistico all’opera. Individuati i moti dell’animo del pittore e della ragazza, soffermandoci ad esaminare le relazioni che intercorrono fra loro, osserveremo l’imponenza delle luci e delle ombre nella vita e nella morte e comprenderemo il tributo al pittore da parte di Vincent van Gogh, così espresso: «Ma La Sposa ebrea, che quadro d’infinità tenerezza…».
http://www.mangialibri.com/node/12142
Dopo Sonata a Kreutzer e Mareggiata, il grande ritorno di Margriet de Moor, qui sulle tracce di Elsje Christiaens, la giovane serva danese ritratta dal pittore Rembrandt, in un romanzo nel quale l’arte e le passioni – pur mantenendo una relazione con i fatti, anche brutali, realmente accaduti – si uniscono alla forma più delicata della prosa; inflessibile e affascinante, il destino della giovane Elsje, giustiziata dopo essere stata accusata di omicidio, incontrerà la storia del grande artista del Seicento, concentrato a disciplinare le emozioni, eppure profondamente richiamato ai propri drammi. «Disegnare è il silenzio dei pensieri», afferma la scrittrice, e irresistibilmente intravedere il soggetto artistico farà accadere per Rembrandt proprio quel silenzio, che sarà disarmante creazione. Nel loro insieme, i due elementi, disegnare e pensare, formeranno per l’appunto la storia, nel corso della quale, per un tallero, e grazie ad esso, sorprenderemo il genio artistico all’opera. Individuati i moti dell’animo del pittore e della ragazza, soffermandoci ad esaminare le relazioni che intercorrono fra loro, osserveremo l’imponenza delle luci e delle ombre nella vita e nella morte e comprenderemo il tributo al pittore da parte di Vincent van Gogh, così espresso: «Ma La Sposa ebrea, che quadro d’infinità tenerezza…».
http://www.mangialibri.com/node/12142
January 29, 2013
Als we de titel van dit boek lezen, dan denken we eerst dat het over de liefde. Met andere woorden gaat dit boek over de liefde relatie tussen de schilder en zijn model. Maar het is niet zo. Dit boek gaat niet over de liefde. We kunnen het in de eerste zin zien: “Op de dag dat ze het meisje gingen wurgen, was de schilder al ‘s ochtends de stad in gegaan.” (blz.9). Dan denken we dat dit boek over moorden (dood) gaat. Als we de laatste zin op dezelfde bladzijde lezen “Het was Justitiedag” (p.9), komen er daarna een heleboel vragen voor, namelijk waarom ze het meisje gingen wurgen?, wie is dat meisje?, wie zijn ze? En wat is ‘de justitiedag’?
De belangrijke informatie kunnen de lezers in het nawoord van de Moor vinden. Er staat onder andere het Jaarboek van het Genootschap Amstelodamum, Een kleine geschiedenis van Amsterdam van Geert Mak. In het nawoord kunnen we de naam Elsje aantreffen. Is dat de naam van ‘het meisje’?. De schrijfster verwijst naar het boek Een kleine geschiedenis van Amsterdam van Geert Mak. In dat boek schrijft Geert Mak dat er een achtienjarig meisje tijdens de openbare executie op de Dam begin mei 1664 ter dood veroordeeld werd. De tijd wanneer het verhaal zich afspeelt is opgelost. Els Christiansen werd ter dood veroordeeld omdat ze haar slaapvrouw met een bijl vermoord . Els moest de huur betalen maar zij had geen geld (p. 200-201, p. 211).
Het is interessant om te weten hoe was de rechtspraak in de zeventiende eeuw, de periode die in de geschiedenis van Nederland ook de Gouden Eeuw wordt genoemd. In die tijd volgens Beijer in Openbare Strafrechtspleging. Nederlandse Strafrechtsdagen (2002) was er in Amsterdam de strafrechtspleging in handen van de seculiere justitie (Beijer 2002:26). Op een justitiedag verzamelden er mensen zich rondom de Dam waar de schavotstraffen werden voltrokken (Beijer 2002:27).
De informatie over het meisje vinden we in de andere bladzijden. Het meisje heet Elisabeth oftewel Elsebet oftewel Else Christians (p.32). Haar naam wordt ook in het hoofdstuk 5 Elsje Christiaens als titel gebruikt (p.35). Ze kwam uit Jutland (p.31 en p. 147), een schiereiland van het Europese vasteland waar noordelijke deel behoort tot Denemarken en het zuidelijke deel vormt de Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein. Els ging naar Amsterdam om haar zus op te zoeken en te werken (p.102, p.147).
En wie is de schilder? Er wordt in dit boek de naam van de schilder nooit genoemd. De schilder was belangrijk want hij maakte de tekening van het meisje (Elsje) nadat ze ter dood veroordeeld werd. Dit is volgens mij ‘de relatie’ tussen de schilder en het meisje. Als we de kennis over Nederland in de zeventiende eeuw kennen, dan weten we wie de schilder is. We kunnen daarover weten uit de schilderijen die in dit boek staan (p.58, p.70, p.88, p.118, p.169, p.232).
Hierbij is de Moor geslaagd om een stukje geschiedenis (de kunstgeschiedenis) van Nederland te presenteren maar volgens mij is dit boek moeilijk voor de lezers die geen kennis over de geschiedenis (de kunstgeschiedenis) van Nederland hebben.
De belangrijke informatie kunnen de lezers in het nawoord van de Moor vinden. Er staat onder andere het Jaarboek van het Genootschap Amstelodamum, Een kleine geschiedenis van Amsterdam van Geert Mak. In het nawoord kunnen we de naam Elsje aantreffen. Is dat de naam van ‘het meisje’?. De schrijfster verwijst naar het boek Een kleine geschiedenis van Amsterdam van Geert Mak. In dat boek schrijft Geert Mak dat er een achtienjarig meisje tijdens de openbare executie op de Dam begin mei 1664 ter dood veroordeeld werd. De tijd wanneer het verhaal zich afspeelt is opgelost. Els Christiansen werd ter dood veroordeeld omdat ze haar slaapvrouw met een bijl vermoord . Els moest de huur betalen maar zij had geen geld (p. 200-201, p. 211).
Het is interessant om te weten hoe was de rechtspraak in de zeventiende eeuw, de periode die in de geschiedenis van Nederland ook de Gouden Eeuw wordt genoemd. In die tijd volgens Beijer in Openbare Strafrechtspleging. Nederlandse Strafrechtsdagen (2002) was er in Amsterdam de strafrechtspleging in handen van de seculiere justitie (Beijer 2002:26). Op een justitiedag verzamelden er mensen zich rondom de Dam waar de schavotstraffen werden voltrokken (Beijer 2002:27).
De informatie over het meisje vinden we in de andere bladzijden. Het meisje heet Elisabeth oftewel Elsebet oftewel Else Christians (p.32). Haar naam wordt ook in het hoofdstuk 5 Elsje Christiaens als titel gebruikt (p.35). Ze kwam uit Jutland (p.31 en p. 147), een schiereiland van het Europese vasteland waar noordelijke deel behoort tot Denemarken en het zuidelijke deel vormt de Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein. Els ging naar Amsterdam om haar zus op te zoeken en te werken (p.102, p.147).
En wie is de schilder? Er wordt in dit boek de naam van de schilder nooit genoemd. De schilder was belangrijk want hij maakte de tekening van het meisje (Elsje) nadat ze ter dood veroordeeld werd. Dit is volgens mij ‘de relatie’ tussen de schilder en het meisje. Als we de kennis over Nederland in de zeventiende eeuw kennen, dan weten we wie de schilder is. We kunnen daarover weten uit de schilderijen die in dit boek staan (p.58, p.70, p.88, p.118, p.169, p.232).
Hierbij is de Moor geslaagd om een stukje geschiedenis (de kunstgeschiedenis) van Nederland te presenteren maar volgens mij is dit boek moeilijk voor de lezers die geen kennis over de geschiedenis (de kunstgeschiedenis) van Nederland hebben.
Read
October 20, 2015(piše Petra Miočić)
Što život zaboravlja, umjetnost pamti. Priča mlade Dankinje, Elsje Christiaens odavna bi bila zaboravljena da nije crteža Elsje Christiaens hanging on the gibblet, minornog u opusu velikog Rembrandta, ali važnog za očuvanje jedne mikropovijesti. Ironijom životne igre, Elsjeino je zadavljeno i izloženo tijelo ostavljeno na milost i nemilost prirodnim silama, no crtež je već desetljećima sakriven od pogleda u depou MOMAe. Upravo kako bi ga se zaštitilo od propadanja.
Tako skriven crtež je zaintrigirao nizozemsku povjesničarku umjetnosti bogatog kulturološkog iskustva, Margriet de Moor i poslužio kao završna stanica njezina romana o slikaru i djevojci, romana koji usporedno, dvama kolosijecima, prati dvije životne priče, jednu u nastajanju i jednu u nestajanju, mladu djevojku punu nade i snova te slikara, poznatog i priznatog, ali izbrazdanog ožiljcima što mu ih je nanijela životna igra. Njihove puteve de Moor iscrtava vještim i brzim, oštrim pokretima kakvima je Rembrandt stvarao svoja najpoznatija djela, ostavljajući ih u njihovoj sirovosti i dodajući im tamne i teške boje ne bi li njima dočarao turobnu atmosferu kojom su, u veličanstvenom Amsterdamu, obavijeni slikar i djevojka.
U Slikaru i djevojci umjetičko djelo Margriet de Moor služi kao medij preko kojega će svojim kratkim, oštrim, gotovo filmskim slikama literarno minimalistički ispričati povijesnu priču. Ovaj je roman, svojevrsni hommage velikome Rembrandtu, u mnogočemu sličan slikarovim djelima. Težak, mjestimice nedokučiv, roman je to koji ne trpi pasivnog čitatelja i zahtijeva potpunu koncentraciju i predanost. No, prije svega, radi se o romanu čiji su stil i izraz, baš kao i oni nizozemskog slikara, vrijedni divljenja.
Što život zaboravlja, umjetnost pamti. Priča mlade Dankinje, Elsje Christiaens odavna bi bila zaboravljena da nije crteža Elsje Christiaens hanging on the gibblet, minornog u opusu velikog Rembrandta, ali važnog za očuvanje jedne mikropovijesti. Ironijom životne igre, Elsjeino je zadavljeno i izloženo tijelo ostavljeno na milost i nemilost prirodnim silama, no crtež je već desetljećima sakriven od pogleda u depou MOMAe. Upravo kako bi ga se zaštitilo od propadanja.
Tako skriven crtež je zaintrigirao nizozemsku povjesničarku umjetnosti bogatog kulturološkog iskustva, Margriet de Moor i poslužio kao završna stanica njezina romana o slikaru i djevojci, romana koji usporedno, dvama kolosijecima, prati dvije životne priče, jednu u nastajanju i jednu u nestajanju, mladu djevojku punu nade i snova te slikara, poznatog i priznatog, ali izbrazdanog ožiljcima što mu ih je nanijela životna igra. Njihove puteve de Moor iscrtava vještim i brzim, oštrim pokretima kakvima je Rembrandt stvarao svoja najpoznatija djela, ostavljajući ih u njihovoj sirovosti i dodajući im tamne i teške boje ne bi li njima dočarao turobnu atmosferu kojom su, u veličanstvenom Amsterdamu, obavijeni slikar i djevojka.
U Slikaru i djevojci umjetičko djelo Margriet de Moor služi kao medij preko kojega će svojim kratkim, oštrim, gotovo filmskim slikama literarno minimalistički ispričati povijesnu priču. Ovaj je roman, svojevrsni hommage velikome Rembrandtu, u mnogočemu sličan slikarovim djelima. Težak, mjestimice nedokučiv, roman je to koji ne trpi pasivnog čitatelja i zahtijeva potpunu koncentraciju i predanost. No, prije svega, radi se o romanu čiji su stil i izraz, baš kao i oni nizozemskog slikara, vrijedni divljenja.
Displaying 1 - 30 of 45 reviews