Dit boek van Armando is autobiografisch op afstand. In 64 thematisch gerangschikte hoofdstukken, onderverdeeld in fragmenten vertelt Armando over een leven voor, tijdens en na de oorlog. Vele bladzijden lang zou het iedere oorlog kunnen zijn. In het hoofdstuk 'Met name' doet Armando echter of hij (met tegenzin) moet onthullen dat de bezetters Duitsers waren. Wat abstract gehouden was, verengt zich hier tot het reèeel historische. Het spel van het abstracte en het concrete, waar ook noties als 'de plek', 'daders', 'de vijand' (personen zijn anoniem; ruimten waarin 'het schuldige landschap', 'de straat' etc. hebben geen naam) in betrokken zijn, draagt bij tot de bijzondere zeggingskracht van dit boek. Dit prachtige werk is in korte laconieke zinnen geschreven, wat bijdraagt tot het schijnbaar naïeve karakter ervan.
The English language isn't an Armando language, therefore it's difficult to say something about this book that explains what it made me feel. "Oh Armando" might be the closest.
Beste boek over de 2e WO in Ned dat ik in tijden heb gelezen. Was als kind sws fan van anne frank en ook andere zoals 'wie niet weg is is gezien' van ida vos