When the eldest son of an attractive family kills a security guard and takes flight, the brother and mother he leaves behind are not - as might be expected - ostracized. Instead, the media celebrate their plight and they become media darlings. When the second murder occurs, they become stars.
Jorge Loriga Torrenova, más conocido como Ray Loriga es un escritor, guionista y director de cine español.
Tras trabajar en diversos oficios y publicar relatos en diferentes publicaciones como Underground o El canto de la tripulación, debutó en 1992 con su novela Lo peor de todo. Ésta tuvo gran éxito de público y crítica y fue publicada en toda Europa, como ejemplo de la literatura de la llamada Generación X, término que al autor le ha resultado siempre más que dudoso.
2 días y 182 páginas después. El cuarto libro del autor que leo, y vaya que es un libro impactante. La historia/vida de un asesino, pero chapado a la antigua, que no necesita un reconocimiento, que no es serial, y que lo hace por mera impulsividad.
Un libro curioso y bastante contundente (me enteré que al final hicieron la película, y creo que funciona más como algo visual, y no como algo escrito), Sin embargo, la narrativa es demasiado aleatoria, y predecible. Aunque me pregunto, ¿cómo más puede acabar la vida de un asesino?
Por momentos te engancha, y me encanta la sequedad de Loriga, y la frialdad que maneja. Creo que la calificación verdadera debería ser 3.5, lástima que en Goodreads no se puedan poner medios.
Estos personajes son bastante genuinos y humanos, no están hechos para aparentar ni para agradar, son reales, y lloran como tú y como yo. El problema con esta historia es que le falta un poco de estructura, pero por si sola creo que funciona.
Me agrado el tono oscuro que maneja, pero no habrá reseña.
La reseña de este libro se podría resumir en una frase: no he entendido nada, pero me ha gustado.
Quizá es simplificar demasiado, pero se aproxima bastante a la sensación que tuve al leerlo. El argumento (si es que lo tiene) es realmente difícil de seguir, es un disparate absoluto que no parece tener ni pies ni cabeza. No obstante, de vez en cuando el autor se destapa con una frase absolutamente brillante, de esas que te deja asintiendo con la cabeza, sonriendo y diciendo para tus adentros "qué bueno".
Al cabo de unas cuantas páginas yo desistí de intentar entender el hilo de la historia y me dediqué a esperar que siguieran apareciendo esas frases geniales. Y lo cierto es que seguían apareciendo (el libro es corto, lo cual ayuda a no arrojar la toalla y continuar leyéndolo hasta el final).
Así, que, en efecto, acabé el libro y esa fue la sensación que me quedó: no he entendido nada, pero me ha gustado.
«El sol entraba por las ventanas abiertas y también el viento que la despeinaba y la volvía a peinar y no hacía ni frío ni calor, ni era pronto ni demasiado tarde, los dos bebían cerveza y la carretera se alargaba como si no fuera a terminarse nunca y parecía de verdad que Dios estaba tocando todos sus grandes éxitos».
El libro más ecléctico de los que he leído de Loriga. Me agradó más de lo que pensaba.
Quedan pendientes ‘El hombre que inventó Manhattan’ y ‘Za Za…’
دوستش داشتم در واقع، یکی به خاطر توصیفش از یک شخصیت سایکوپات که در عین سادگی انجام میشد و تلاش عجیب و غریبی پشت این شخصیتسازی نبود و هم به دلیل رویکردی که در زمینهی رسانهها داشت. رسانههایی که اصرار دارن داستان رو شاخ و برگ بدن و مخاطب جذب کنن حتی اگر یک قتلی انجام شده باشه که در حقیقت ماجرای پیچیدهای نداره.
Μικρή και κάπως ιδιόρρυθμη νουβέλα, η πλοκή της οποίας εστιάζεται στον μεγαλύτερο γιο μιας όμορφης οικογένειας, που με το πιστόλι του σκότωσε έναν σεκιουριτά, στην συνέχεια έκλεψε ένα αυτοκίνητο με μια κοπέλα στο πίσω κάθισμα (οι δυο τους ερωτεύτηκαν τελικά), μετά σκότωσε έναν ακόμα τύπο σ'ένα βενζινάδικο, με την αστυνομία και τα ΜΜΕ να τρελαίνονται με την υπόθεση αυτή, ο καθένας για τον δικό του λόγο. Ο μικρός αδερφός του εγκληματία μας περιγράφει κάποια πράγματα για τον αδερφό του, την τρέλα που τον έπιασε, καθώς και για την παράνοια της τηλεόρασης και των εφημερίδων.
Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα από το ύφος της γραφής, την ιστορία αυτή καθαυτή ή τους χαρακτήρες. Και καλά έχουμε να κάνουμε με τον "επαναστάτη χωρίς αιτία" της δεκαετίας του '90 και με μια ιστορία υπαρξισμού αλά Σάλιντζερ ή Καμί. Απλά δεν δέθηκα με τους χαρακτήρες και τις διάφορες καταστάσεις στις οποίες έμπλεξαν. Σίγουρα είχε ένα κάποιο ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο χάρη στην όλη ιδιόρρυθμη αφήγηση, όμως στο τέλος δεν μου έμεινε κάτι.
Ο συγγραφέας έχει γράψει αρκετά βιβλία, άλλα καλούτσικα και άλλα μέτρια, ανάμεσα στα οποία και το "Tokyo Doesn't Love Us Anymore", ένα δυστοπικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, αρκετά ενδιαφέρον με βάση την περίληψη. Ευχαρίστως θα το διάβαζα αν μεταφραζόταν ποτέ στα ελληνικά (μάλλον απίθανο). Το 1997 προβλήθηκε στην Ισπανία και η ταινία "La pistola de mi hermano", που βασίζεται στην νουβέλα αυτή, σε σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα.
Un estilo que puede desconcertar al inicio de la lectura, y que en pocas páginas toma forma y a través de pinceladas (hay capítulos de un solo párrafo) te atrapa y te lleva a ese coche, a esa huida y a esa época en la que no importaba nada hasta que Kurt Cobain se voló la cabeza. Entiendo que haya gente que asocia a Ray Loriga con una estrella literaria postmoderna pasada de moda, para mí tiene un significado personal muy importante.
Era frumos ca un zeu, conducea ca un demon, citea enorm, avea suflet de poet… Şi a ucis doi oameni. Mass-media l-a numit Îngerul morţii.
Nimeni nu ştie de ce a făcut-o şi nici nu-i interesează, toţi vor o bucăţică din el, cele 15 minute de faimă ori audienţe până la stele şi ce poate fi mai fascinant decât un criminal adolescent?
A fugit cu o maşină furată în care se afla şi fiica proprietarului; s-a spus că a răpit-o, în realitate puştoaica a refuzat să coboare fiindcă s-a îndrăgostit fulgerător de frumuseţea lui şi de ideea goanei disperate cu poliţia pe urme, atât de glorificată în filme. Bineînţeles, n-a durat, nici povestea de dragoste, nici fuga lor nebună pe şosele, nici frenezia mediatică din timpul evenimentelor ori de după finalul previzibil.
"El Sol entraba por las ventanas abiertas y también el viento que la despeinaba y la volvía a peinar y no hacía ni frío ni calor, ni era pronto ni demasiado tarde, los dos bebían cerveza y la carretera se alargaba como si no fuera a terminarse nunca y parecía de verdad que Dios estaba tocando todos sus grandes éxitos."
El Loriga que me gusta. El que parece que no dice nada, pero que dice muchas cosas. El que me conquista sobremanera.
Εκπληκτικό βιβλίο που διαβάζεται με μια ανάσα. Ίσως μόνο κινηματογρφικά θα μπορούσε να μοιάζει με τον επαναστάτη χωρίς αιτία. Πολύ ψηλής ποιότητας σκιαγράφηση του δικού του επαναστάτη δίνει ο Λορίγα. Δεν αφήνει περιθώριο να τον δούμε σαν περιθωριακό αφού όλη η κοινωνία γύρω του σου αφήνει την ίδια γεύση..
Hay gente a la que Ray Loriga no les convence, pero yo soy lo opuesto. Podría decir que soy prácticamente un fanático de este hombre. Frases que cortan, puñetazos directos a la comodidad que tiran al suelo todo lo que pensamos que hay que construir, historias que te dejan mirando al horizonte. Ray Loriga sin duda es de los mejores escritores de nuestra literatura. No es para todo el mundo, pero es uno di noi.
Să citești romanul acesta e ca și cum ai merge cu 120 km/h pe un drum plin de gropi. Scrierea fragmentată și repetiția obsesivă a unor fraze m-au cam iritat. Probabil că are un înțeles ceva mai profund dincolo de fraze... Mă așteptam la cu totul și cu totul altceva. Nu zic că e un roman prost, doar că nu are niciun Dumnezeu și m-a plictisit teribil.
Muy cinematográfico (fue adaptado al cine, aunque yo pensaba más en películas como Asesinos Natos), y creo que, para bien o para mal, muy hijo de la época en la que se escribió. Referencias a la cultura anglosajona, muy en línea con lo que se venía haciendo en la música indie de la época, rompiendo con lo anterior y mencionado, por ejemplo, a Sonic Youth.
“Para alguien que no se haya fijado nunca en que existen botas con la punta redonda y otras realmente puntiagudas, y que además hay botas de cuero bueno y otras que parecen de plástico, y que sobre todo existen botas de serpiente pitón que son la cosa más bonita del mundo y que nada más verlas se le van a uno los ojos, sin remedio, y se marea y siente que no se puede ser feliz ni nada parecido, ni siquiera estar contento, si no va uno por el mundo dentro de esas botas, para el que no sepa nada de esto, lo que sigue y lo de antes y toda esta maldita historia le parecerá una cosa de locos.”
Mini-romanul (134 de pagini care se consuma in maxim doua ore) Cazuti din cer este construit ca un road movie, trimiterile la Pe drum al lui Kerouac sau la filme precum Natural Born Killers, Thelma and Louise si Kalifornia sunt mai mult decat evidente. De fapt, Loriga nu a ascuns niciodata ca este un mare fan al scriitorilor americani (Kerouac, Bukowski, Miller etc.), iar Cazuti din cer se dechide chiar cu un citat din Kerouac: "Prefer sa fiu slabanog decat sa fiu celebru".
Povestea pustiului care goneste intr-o decapotabila alaturi de o fata pe care o rapeste dupa ce impusca un agent de paza, fara sa aiba un motiv intemeiat, este narata cu tristete, sensibilitate, dar si cu ironie de fratele fugarului. Capturarea criminalului este transformata intr-un spectacol de televiziune, intocmai ca in NBK, iar fratele devine, fara sa vrea, o mini-vedeta pe care emisiunile tabloid o modeleaza dupa bunul plac.
"Pe mort nu-l cunoaste nimeni asa, pur si simplu, dar pe asasin da. Nu vreau sa spun ca ar fi in regula, doar spun ca fiecare pistol are doua capete si ca la fiecare dintre capete se afla cineva si daca aceasta poveste este explicata bine, nu asa cum au prezentat-o la televizor, cantecul suna altfel. Desi, e adevarat, continua sa fie un cantec plin de morti. "Fuga este personajul principal in Cazuti din cer, toate personajele fug de ceva (de rautate disimulata, de ipocrizie, de constrangeri si reguli apasatoare, de sine), fiecare in felul sau. Pana la urma, e un pas mic pana la a ceda presiunilor si a apasa butonul care nu trebuie, cel care da drumul elasticului si care te arunca in afara societatii, departe de tot ce inseamna respecta regulile/ supune-te. Iar tentatia este mare in fiecare dintre noi. Este vorba de acel what if pe care-l contemplam de atat de multe ori. Si uneori este vorba de what if i pull the triger.
Cazuti din cer are si foarte multe pasaje cinematografice, pe care Loriga nu le-a lasat sa se odihneasca prea mult intre copertile cartii, ci le-a transformat intr-un film regizat chiar de el (La pistola de mi hermano), in care apare si Viggo Mortensen.
„La pistola de mi hermano„, titlul ecranizării realizate după acest roman, este mult mai descriptiv decât „Căzuți din cer„. Cu toate acestea, Ray Loriga m-a uns din nou pe suflet, după ce anul trecut Eroi a fost cartea mea preferată. Având în vedere că autorul este și regizor, sunt convinsă că filmul este cel puțin la fel de grozav precum cartea.
Povestea este simplă, deși se desfășoară pe etape. Un adolescent fură o mașină, o fată și viețile a doi bărbați – totul cu un pistol furat, dar, de fapt, găsit în gunoi. Ceea ce m-a fascinat și la cealaltă carte scrisă de Ray Loriga este tocmai stilul de scriere fragmentat, desfășuarea acțiunii într-un mod foarte vizual, lent și plin de profunzime. Nu este vorba atât despre ceea ce se întâmplă, ci despre gândurile și sentimentele care reies dintr-o poveste. Acest gen de realism psihologic este stilul meu literar preferat și transformă aproape orice carte în favorita mea.
No es para mí, quizá como lectura para chavales de bachillerato resulta atractiva por cambiar un poco la tónica de meterles el Conde Lucanor por el culo aunque no quieran.
Va sobre dos hermanos adolescentes y la medio novia de uno de ellos que resulta ser también un asesino. La obra contiene diálogos entre ella y el chaval y también alguna intervención de policías que los investigan. Es una novela cortilla bastante insustancial que peca de hipersexualizar continuamente a una menor (todo el rato hablando de sus pequeñas tetillas y, en ocasiones, del pelo pelirrojo de su coño) que es un objeto, personaje femenino sin mayor pretensión que seguir perpetuando la cultura de la pedofilia dominante en el imaginario colectivo, lol.
No hay densidad psicológica ni conflicto ético elaborado ni ná interesante. Un cero patatero.
Rememorando mis lecturas de juventud. Qué bueno es reencontrarte con el Ray Loriga que está entre Héroes y Tokio ya no nos quiere. Es una obra de culto para una generación, la mía, que estamos dejando paso a las nuevas generaciones, autores e historias. En el libro narrado por el hermano del protagonista con su particular visión de admiración hacia el hermano del que desconocemos su nombre, se cuenta la huida sin rumbo, pues solamente sabemos que va hacia el mar, de un joven y una chica a la que ha secuestrado con una pistola que al principio tenía tres balas. La primera bala fue disparada tras acusar el guardia de seguridad falsamente y sin pruebas al joven de un pequeño hurto.
Repleto de reminiscencias cinéfilas y de canciones rock, este libro es un viaje interior que además de la huida de la policía que les persigue, se discuten y critican los convencionalismos actuales, la visión de Dios en este mundo actual y los valores del bien y del mal que tiene la sociedad. Para mí un diez.
– ¿Por qué no te has bajado? – Mi padre me pega – A lo mejor tendría que habérmelo cargado a él también
Ahora en serio, no entiendo por qué me gusta tanto. El estilo tan directo, el juego del poder, la narrativa no lineal, o los simbolismos que no temen a la confusión, no lo sé. Pero hacía tiempo que no me ponía a leer sin pretensiones, me dormía pensando en el libro, me despertaba pensando en el libro, y no podía parar hasta terminar. Sin duda, lo recordaré por mucho tiempo.
حقیقت اینست که شاید بهتر باشد چنین آثاری ترجمه نشوند چرا که آثاری با نگاه سطحی و در بهترین حالت دارای درجهی کیفی متوسط نه تنها کمکی به ادبیات و کتابخوانی نمیکند بلکه بازدارندگی را قوت میبخشد