Μια ιστορία Αγάπης που ξεκινά ένα Χριστουγεννιάτικο βράδυ σε κάποιο δρόμο της Αθήνας. Ένας εκπληκτικός βιολονίστας και μια πάμπλουτη κληρονόμος θα συναντηθούν από την Μοίρα.
Απ' εκεί θα ξεκινήσει ο μίτος μια απίστευτης ιστορίας, τεσσάρων γενεών μουσικών που μεταναστεύουν σαν πλάνητες τσιγγάνοι. Κωνσταντινούπολη, Βιέννη, Βουδαπέστη και μια δεκάδα ευρωπαϊκών πόλεων με κατάληξη την Αλεξάνδρεια και τέλος την Αθήνα. Ο Οδυσσέας που πάλλει στην καρδιά κάθε Έλληνα και που θα αφήσει μέσα από τα μέλη αυτής της οικογένειας τα ίχνη του σε κάθε τόπο.
Έρωτες και πάθη, σαγηνευτικές περιπέτειες μα και ανθρώπινα δράματα που συνιστούν την ίδια την Ζωή. Και όλα αυτά ρέουν σαν την μουσική που βγαίνει από τις χορδές ενός βιολιού και που γίνεται το σημάδι που σφραγίζει τον βίο και την πολιτεία των ανδρών που το κράτησαν στα χέρια τους. Γυναίκες που μαγεύτηκαν, ερωτεύτηκαν ή παθιάστηκαν από την δεξιοτεχνία αυτών των ανδρών που από τα μαγικά τους δάχτυλα ξεχύθηκε ένας ολόκληρος κόσμος αισθημάτων και παθών, έτσι όπως ακριβώς πρέπει και είναι η Μουσική και η μεγάλη Τέχνη όποιας μορφής. Να συγκινεί και να μαγεύει...
Ο Κώστας Καρακάσης γεννήθηκε στην Αίγυπτο από Έλληνες γονείς. Η οικογένεια του πατέρα του ήταν από την Κωνσταντινούπολη και της μητέρας του από την Κεφαλλονιά. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Υπηρέτησε εθελοντής στο Βασιλικό Ναυτικό, αλλά μετά από δεκατρία χρόνια υπηρεσίας προτίμησε την ελευθερία από τη σιγουριά της καριέρας του. Αποφοίτησε από την Σχολή Ξεναγών Κρήτης και στην συνέχεια έκανε σπουδές στην Ιστορία Τέχνης.
Οι κόσμοι του μητροπολιτικού ελληνισμού και αυτού της διασποράς παραμένουν οι δύο πυλώνες που διατρέχουν τις σκέψεις, τα βιώματα και τα κείμενά του.
Αν και δεν θεωρεί τον εαυτό του ποιητή, έχει γράψει μια μεγάλη συλλογή ποιημάτων που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ -εκτός από δύο τα οποία μελοποίησε τη δεκαετία του ’70 η Ηλέκτρα Παπακώστα και τραγούδησε η Καίτη Χωματά- αν και είχε την επίνευση του γνωστού ποιητή, λογοτέχνη, βιολονίστα και μουσικολόγου Σταύρου Καρακάση, αδελφού του πατέρα του.
Άρθρα, κριτικές, διηγήματα και πολλά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί κυρίως στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο.
Στην πεζογραφία εμφανίσθηκε μόλις το 2000 με το εκτενές μυθιστόρημά του «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν Γεννήθηκα Όμορφη» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2000), το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα ανάμεσα στα πλέον ευπώλητα βιβλία των τελευταίων πενήντα χρόνων και έλαβε βραβείο λογοτεχνίας και ηθικών αξιών από την Ε.Ε.Χ.Γ. και είχε προταθεί για το πρώτο Βραβείο Λογοτεχνίας του Ιδρύματος Τρανούλη.
Το 2005 από τις εκδόσεις Λιβάνη εκδόθηκε το «Πορτραίτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη».
Το μυθιστόρημα του «Η αγάπη δεν έχει τέλος» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006), εξελέγει δεύτερο από τον Πανελλήνιο διαγωνισμό που οργάνωσε το ΕΚΕΒΙ και ο ΣΚΑΙ, και παρέμεινε πρώτο επί ένα χρόνο στη λίστα των Best sellers σε όλη την χώρα.
Μαζί με το «Η αγάπη δεν έχει τέλος» εκδόθηκε το «Ιστορίες για τον Θεό και τον άνθρωπο». Το βιβλίο αυτό (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006) αφιερωμένο στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο τον Α!, έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και εξαιρετικά κολακευτικά λόγια, τόσο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, όσο και από τους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας Διόδωρο Α! και Θεόδωρο Α!, τον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιο, όπως και από το σύνολο των ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, και των αυτοκέφαλων εκκλησιών Κρήτης και Δωδεκανήσου.
Το 2007 από τις εκδόσεις Λογοσοφία εξεδόθει το βιβλίο του «Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός» και τον Φεβρουάριο του 2009 το βιβλίο του «Ο Βιολονίστας» από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Έχει τιμηθεί με το Μετάλλιο πολυετούς ευδοκίμου υπηρεσίας του Β.Ν., με το διάσημο των Υποβρυχίων και των Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ (O.S.J.).
Το 1990 εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Συνεργάστηκε με τον Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Ναυπλίου για έξη χρόνια με πέντε εβδομαδιαίες εκπομπές, εκ των οποίων το "Πολιτιστικό Περισκόπιο της Κυριακής" άφησε εποχή για την ενημέρωση των ακροατών σε θέματα πολιτισμού από την Ελλάδα και τον Κόσμο, με αναμετάδοση κλασικής μουσικής. Ταυτόχρονα είχε αναλάβει πρώτος Διευθυντής της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ναυπλίου (Δ.Ε.Π.Α.Ν.) και είναι ο εμπνευστής και δημιουργός του "Μουσικού Φεστιβάλ Ναυπλίου" το οποίο και υφίσταται μέχρι σήμερα. Επί των ημερών του, το Ναύπλιο αναδείχθηκε σε πόλη με την μεγαλύτερη πολιτιστική δραστηριότητα στην Ελλάδα εκτός της πρωτεύουσας.
Συνεχίζει να ζει στο Ναύπλιο εφησυχάζων και ασχολείται με την συγγραφή
Μου το πρότειναν ως ταξιδιωτικό βιβλίο σε ένα forum (μου αρέσουν πολύ τα ταξίδια) και περίμενα να διαβάσω κάτι τελείως διαφορετικό. Σε γενικές γραμμές είναι ένα κακό βιβλίο. Η γραφή του είναι παρωχημένη σε πολύ ενοχλητικό βαθμό, με διαλόγους του τύπου "Τι συμβαίνει; Βλέπω σταλαχτίτες θλίψης στα μάτια σου..." (γιατί το να πει απλά ότι βλέπει τα μάτια του θλιμμένα είναι υπερβολικά κοινότυπο). Cheesy και μελοδραματικά σκηνικά που παραπέμπουν σε βραζιλιάνικη σαπουνόπερα των 90's και ένα τέλος που θυμίζει κακή μελό ελληνική ταινία. Θα μπορούσα να βάλω ένα επιπλέον αστεράκι για κάποιες ιστορικές αναφορές και τη γλαφυρή περιγραφή της Κωνσταντινούπολης και του Βερολίνου που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, αλλά δε νομίζω πως το "it was ok" που του δίνουν τα 2 αστεράκια χαρακτηρίζει την άποψή μου.
Beauty and Beast (τουλάχιστον η μια ιστορία γιατί είχε και άλλες 3) γραμμένο με ένα πολύ δραματικό τρόπο. Αυτό το βιβλίο ήταν τόσο μεγάλο και κουραστικό που απλά νόμιζα ότι δεν θα τελειώσει ποτέ! Ήταν πολύ λεπτομερές χωρίς λόγο σε κάποια σημεία (π.χ. στην αρχή του βιβλίου υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο που περιγράφει με πάρα πολλές λεπτομέρειες την Αθήνα του ’60 το οποίο δεν πρόσθεσε απολύτως τίποτα στην όλη ιστορία) και πολύ επιγραμματικό σε κάποια άλλα . Με αποτέλεσμα να σε ζαλίζει και να μη σε αφήνει να δημιουργήσεις μια ξεκάθαρη εικόνα του τόπου και του χρόνου που βρισκόταν ο κάθε χαρακτήρας. Επίσης το βιβλίο αυτό ήταν σαν μην μπορούσε να αποφασίσει αν ήταν ένα πολιτικό βιβλίο ή ένα ρομαντικό – δραματικό βιβλίο. Έδωσε τόσο πολύ σημασία στα πολιτικά της κάθε εποχής που ήταν σαν να ξέχασε να δώσει την ανάλογη σημασία στις πράξεις και τα συναισθήματα των ανθρώπων που ζούσαν στην εποχή αυτή. Ακόμα ένα μεγάλο πρόβλημα που είχα με αυτό το βιβλίο ήταν η πλοκή του. Όλες αυτές οι εποχές και οι άνθρωποι της κάθε εποχής ήταν πολύ μπερδεμένα μεταξύ τους με αποτέλεσμα να το κάνει τσαπατσούλικο και να σου προκαλεί πονοκέφαλο. Ίσως να ήταν καλύτερο αν ήταν όλες οι ιστορίες σε χρονολογική σειρά... Τέλος, αυτό που δεν μου άρεσε ήταν η μεγάλη "ιστορία αγάπης" γιατί την βρήκα κάπως προβλέψιμη και κάπως πολύ δραματική χωρίς λόγο… Γενικά αυτό το βιβλίο ήταν πολύ κουραστικό αν και είχε κάποια ωραία σημεία…
Ο πανέμορφος και η ζάπλουτη. Ο Ίων και η Αλκυόνη. Δε θα μπορούσε φυσικά να είναι ποτέ Κώστας ή Γιάννης ή Δημήτρης ούτε αυτή Ελένη ή Μαρία. Τα μαλλιά είναι πάντα χρυσοκάστανα ή ασημόγκριζα. Το ξανθό ή το μελαχρινό είναι υπερβολικά απλά. Ακατάσχετη περιγραφή της παλιάς Αθήνας χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος (δεν θέτει την ατμόσφαιρα...) μόνο και μόνο απλώς γιατί ο συγγραφέας θέλει να κάνει επίδειξη ότι ανήκει κι αυτός στους εστέτ της εποχής. Η απόλυτη επιτήδευση. Αυτό μου αποπνέει όλο το στιλ γραφής. Αδυνατώ να το διαβάσω...
Ένα πολύ ωραίο βιβλίο!!!! Δεν ήταν καθόλου βαρετό, το βρήκα πολύ καλογραμμένο και την ιστορία πολύ ενδιαφέρουσα. Στο βιβλίο υπάρχουν πολλά ιστορικά στοιχεία κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα. Ο μόνος λόγος που δεν του έβαλα 5 αστέρια είναι γιατί σε κάποιο σημείο το βρήκα να κάνει φοβερή κοιλιά (γύρω στις 30 - 40 σελίδες), κάτι που δεν μου φάνηκε να ταιριάζει με αυτό το αριστούργημα!!!!
Σε κάποια σημεία η λεπτομερής περιγραφή της εποχής κουράζει και δεν προσφέρει κάτι στην ιστορία και η εναλλαγή των ιστοριών μπρος πίσω σε μπερδεύει και αποσυντονιζει
οι μέρες που ξανασυναντηθηκα με ένα από τα πολύ αγαπημένα μου βιβλία έχουν και τη μέρα της απώλειας του συγγραφέα του. ας μένει η μνήμη του ζωντανή όπως τα διαμάντια που μας χάρισε
Ως ιστορία τραβηγμένη και κομμάτι απίθανη. Από την άλλη διαβάζεται πολυ εύκολα. Αν μπορούσε να αποφύγει τα σημεία "με ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι" όπως το απόσπασμα από την συνεύρεση του Ίωνα με την Αλκυόνη: “ Μαζί είδε και την τεράστια ένταση του κορμιού του κατά τον πιο ανάγλυφο τρόπο, έτσι όπως διαγραφόταν μέσα στην χρυσόσκονη αυτής της μαγείας”
Δυσκολεύτηκα αρκετά να το τελειώσω. Με κούρασε αφάνταστα τόση περιγραφή της παλιάς Αθήνας. Το πιθανότερο ήταν να το άφηνα αν δεν είχα την μανία να τελειώνω όλα τα βιβλία που ξεκινάω να διαβάσω.