48 Million Miles

by The Shepherd

Genres: Romance

714 pages, ebook

Published January 21, 2023

Reviews

[Patrawan Dear]

# 48 Million Miles / The Shepherd

และแล้วน้องพุธของป้าก็มาจนได้ กับพล็อตกินเด็กทั่วไป แต่เด็กคนนี้เด็ดได้ใจ ไม่เหมือนใครเลย

คาแรกเตอร์และทัศนคติของพระเอกเด่นมาก ปั่นหัวและหัวใจได้ทั้งนางเอก ทั้งคนอ่าน เรียกว่าไฟส่องจ้าตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เสียทีที่มีแม่ดีงาม ในขณะที่นางเอกทำเราเหวอมากตอนเปิดเรื่อง แต่พอกลั้นใจอ่านต่อไป ถึงแค่บทที่สาม น้ำตามาเฉย สงสารนางสุดใจ

ผู้เขียนยังคงมีจุดเด่นที่บทสนทนาสนุกสนาน การซ่อนปมปัญหาแบบเนียน ๆ และความมั่นคงในความรักระหว่างกลุ่มเพื่อน รวมไปถึงการสร้างคาแรกเตอร์ตัวละครที่มีมิติ น่าสนใจ น่ารู้จัก ที่ชอบเป็นพิเศษคือการใส่ใจในรายละเอียดและความแม่นยำในการเชื่อมโยงเรื่องราว ฉาก ๆ เดียวกันจึงมีอยู่ในหลายเรื่อง หลายมุมของตัวละคร แต่สามารถทำให้คนอ่านนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องก่อนหน้าที่อ่านมาแล้วได้แบบปัง ๆ ๆ เป็นการให้เกียรติความจำของคนอ่านได้อย่างน่าทึ่งมากจริง ๆ

นอกจากนี้ ผู้เขียนยังไม่ละเลยจุดเล็กจุดน้อย มีการทบทวนและเพิ่มเติมให้ จุดไหนไม่ได้กล่าวถึงครบถ้วนในเล่ม ก็ยังอุตส่าห์มาเพิ่มเติมให้ในเรื่องถัดไป อย่างเช่นเรื่องครอบครัวของกิตคิดเห็นอย่างไรกับงานที่เขาเลือก ผู้เขียนก็มาบอกเราแล้วในเรื่องนี้ ทั้งที่เรื่องนี้กิตออกน้อยมาก ไม่จำเป็นต้องบอกเลยด้วยซ้ำ

ทางด้านเลิฟซีน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ายังคงดุเดือดเช่นเคย พูดตามตรงเราเองคิดว่ามันล้ำไปหน่อย ตามยุคสมัยที่เปลี่ยนไป แต่ยังดีที่แฝงทัศนคติที่ควรเกี่ยวกับเซฟเซ็กซ์เอาไว้ด้วย

จุดสะดุดสำหรับเราคงเป็นภาษาพูดบางช่วงตอนที่แอบสะดุ้งเป็นระยะ คือเราไม่คุ้น แต่วัยรุ่นเขาคงไม่รู้สึกผิดแปลกอะไร ไหวอยู่ ๆ

สุดท้าย... ไม่อยากรีบอ่านจบเลย ไม่รู้เมื่อไหร่ผู้เขียนจะพาพวกเขามาให้ได้มีโมเม้นต์ร่วมกันอีก

สุดท้ายกว่า... อยากบอกดชพ ว่าเรื่องหน้าอยากกินไอติมแล้วค่ะ :)

[Nicha · Rating 4 out of 5]

อ่านจบแล้วสักพักใหญ่ ชอบหมาเด็กกับพี่สาวคนสวยค่ะ
น้องพุธน่ารักมากๆ เป็นพลังบวกให้พี่พริ้งได้ดี ดูโตกว่าอายุ ทั้งความคิดและการกระทำ ไม่เหมือนเด็กปีหนึ่ง เหมือนคนที่ผ่านโลกมาในระดับนึงแล้ว
เราเป็นบิ๊กแฟนของ The Shepherd ชอบทั้งสำนวน การเล่า จังหวะจะโทน ทุกอย่างกลมกล่อม
และอินกับพี่วิปมากเลย สงสารพี่เขาเหลือเกิน

[Misspharaoh · Rating 3 out of 5]

หวานนนน คลั่งรักกระอักกันมาก
Slice of life ตามนข.ว่าไว้ค่ะ สบายๆ ไม่ม่าขำๆ

ปล.ได้กลิ่นพอ.นอ.เล่มหน้าจากไอติมกับอัยยะแฮะ🤩

[Saisamphan K. · Rating 5 out of 5]

พุธกับพริ้ง รักข้ามรุ่นหนุ่มน้อย ปี 1 กับพี่สาวต่างคณะ ปี 3 การพบเจอกันครั้งแรกติดค้างคำขอโทษกัน .. ชวนให้จดจำ .. การเจออีกครั้งดันตื่นมาขึ้นในห้องนอนพี่สาวคนสวย .. ความห่วงหรือรู้สึกผิด นำกุญแจมาติดห้องให้ .. จุดเริ่มต้นที่จะรุกพี่สาว 'พริ้ง' สาวสายมั่น ผมสั้นเสมอไหล่ อยู่บ้านร่วมกับเพื่อนชายแบบไม่แคร์สายตาคน ดูแลเทคแคร์คนรอบข้างอย่างใส่ใจ ภายนอกดูแข็ง ๆ 'พุธ' หนุ่มน้อยหน้าใสสไตล์เกาหลี มุกเยอะ ขี้อ้อน เทคแคร์ดูแลดี เข้ากับคนง่าย คิดเป็นระบบ ตัดสินใจ แก้ปัญหาแบบขาดจบ .. เคมีเข้ากันมาก 💞

เรื่องนี้แกนหลัก คือ การตัดสินใจเลือกแฟนของพริ้ง ซึ่งมีคู่เทียบ 2 คน คือ
🥰 พี่วิป รุ่นพี่ที่จีบพริ้งมาตั้งแต่ปี 1 แล้วให้ความสัมพันธ์แค่รุ่นพี่รุ่นน้อง ไม่พัฒนาความสัมพันธ์ไปไกลกว่านั้น แต่ทั้งคู่ก็คิดว่าตนคือคนพิเศษของกันและกัน .. (ความสัมพันธ์แบบก้ำกึ่งไปไม่สุด พี่วิปก็วันไนท์ไปเรื่อย ๆ พริ้งก็ไม่ห้าม) จนถึงจุดแตกหัก คือ พี่วิป พาเพื่อนของพริ้งมานอนที่บ้านพริ้ง .. ความสัมพันธ์แบบก้ำกึ่งจึงจบลง .. พริ้งตัดใจในความสัมพันธ์ และเริ่มชัดเจนกับพุธ .. ส่วนพี่วิป ก็รู้เฟล ไม่ยอมปล่อยพริ้ง .. จนพริ้งหาบทสรุปของความสัมพันธ์ คือ ทั้งคู่ไม่ใช่คนที่ใช่จริง ๆ ของกันและกัน
🥰 พุธ หนุ่มน้อยกล้าหาญมาจีบรุ่นพี่สาว .. แต่กลับโดนรุ่นพี่ชวนเป็น 'เพื่อนนอน' .. ความสัมพันธ์ก็ค่อยเริ่มต้นขึ้น ด้วยที่พุธสายดูแลใส่ใจ ห่วงใย อยู่เคียงข้างพริ้ง แก้ปัญหาและตัดสินใจเรื่องราวครอบครัวพริ้งได้อย่างดี ..และทุกอย่างทำด้วยความเต็มใจ ความเป็นหนุ่มหน้าใส หล่อถูกใจพี่พริ้ง .. ใจพี่พริ้งจึงเลือกพุธให้เข้ามาโคจรในใจ 🎉🎉

โดยรวมเรื่องราวสนุก การซ้อนทับเหตุการณ์ต่าง ๆ ดี .. พุธ เป็นตัวละครที่ทิ้งท้ายให้คนหลงรักมาตั้งแต่เรื่องไนท์สตาร์ .. ก็ชวนให้ตามมาอ่านกัน .. ก็ไม่ผิดหวังกับหนุ่มน้อยคนนี้

เห็นเล่มนี้ออกมานานล่ะ แต่ก็ยังไม่กดซื้ออ่าน (ช่วงนี้ไปอ่านแนวอื่น) ข้ามไปอ่านเล่มพี่วิป .. จบ ก็วนกลับมาอ่านเล่มพุธ .. แรกๆ ก็แอบปลื้มพี่วิป .. แต่พออ่านพุธไปเรื่อย ๆ (คิดว่าพุธต้องมีอะไรดีล่ะ..ถึงดึงใจพริ้งได้) .. ตกหลุมรักพุธได้อย่างง่ายดาย .. พี่วิปกลายเป็นตัวร้ายเลย 555

[Jinnie · Rating 3 out of 5]

**เปิดเผยเนื้อหาสำคัญของเรื่อง**

ด้วยหัวใจที่เชื่อว่า
ไม่ว่าคุณจะเป็นอย่างไร
คุณสามารถรักและถูกรักได้เสมอ
- The Shepherd

edit: เขียนเพิ่มเติมอีกครั้ง (2/18/2023)

ช่วงเริ่มต้นเรื่องอ่านขาดตอน ปะติดปะต่อได้ว่าความสัมพันธ์ของ พุธ กับ พริ้ง เดินไวมาก ขอพูดถึง <พริ้ง> ก่อน เราคิดว่านักเขียนดึงความเป็นเจนเนอเรชันใหม่ออกมาเก่ง เขาไม่ชอบอธิบายอะไรว่าถูกหรือผิด แต่ทำๆ ไปเลย นางเอกเปิดซีนแรกด้วยการตื่นมาบนเตียงกับเพื่อนเพศตรงข้าม ธรรมดาค่ะ ใครเป็นเพื่อนกับเพศตรงข้ามไม่ได้ก็ต้อง sorry ด้วย หยอกๆ ความจริงช่วงนี้เป็นการปูภูมิหลัง บรรยากาศ สิ่งแวดล้อมเพื่อทำความเข้าใจตัวละครอ่านะ

พริ้งมีเพื่อนคือเตกับไอติม อ่านถึงเล่มนี้คงฟีลได้ว่ามหาวิทยาลัยน่าจะรวมลูกหลานคนรวยเอาไว้ คิดว่ายิ่งกว่าเอกชนบ้านเราอีกมั้ง เหมือนจำลองเอกชนแถวอังกฤษนู่นเลย รวยแตกแตน บ้านที่ตัวเอกอยู่ด้วยกันออกแนว pool villa ด้วยนะเจ๋งเว่อ นางเอกล้มเพราะพ่อเสียแต่ไม่ค่อยพูดถึงเยอะ แสดงออกทางนิสัยที่เก็บตัวทำงานตัวเป็นเกลียวแทน ทำงานจนเหมือนมีลูกหนี้ตาม อ่านไปสักพักคิดว่าน่าจะซึมเศร้าด้วย (ในเล่มไม่ได้ระบุเราคิดเองเออเอง) แต่ก้ำกึ่งเพราะฟังก์ชันเขาไม่เสียน่ะ แต่เรื่องโทษตัวเองอะไรพวกนี้ชัดอยู่



น���งเอกเรื่องนี้ลายเซ็น The Shepherd เยอะอยู่ เป็นคนแรกด้วยมั้งที่เราคิดว่าทำไมคิดแบบนี้ทำแบบนี้เนี่ย เช่น น้อยใจระดับมากกว่าคนปกติ แต่เ��าไม่ได้ชั่วอะไรมากจนรับไม่ได้นะ เช่น ตอนกระเป๋าหายสงสารอัยยะมาก สถานการณ์ตอนนั้นมันคือการกล่าวหาจริงๆ ไม่พูดดีเลย พริ้งมาน้อยใจพุธเพราะคิดว่าไม่เชื่อตัวเองอีก เงียบใส่ ยิ่งไปกันใหญ่ พริ้งออกหน้าขอโทษหลายครั้งก็โอเค แต่ก็เชมอยู่นะ (อนึ่ง ไม่มีฉากไอติมไปขอโทษอัยยะเลยเดาว่าอาจจะมีลิสต์ในเล่มอนาคต ถ้าไม่มีก็ไม่มีอะ ขาดแหว่งไป) หรือหลายตอนมากที่พริ้งจะคิดอะไรในหัวแล้วอารมณ์ดิ่งกระทันหัน



มาถึง <พุธ> พฤติกรรมพุธออกจะประหลาดอยู่สักหน่อย (อ่านตอนพิเศษก็ไม่ได้ทำให้ความประหลาดนั้นลดลง เราไม่รู้ว่าการดมคนอื่นนี่ปกติสำหรับคนทั่วไปมั้ย แต่สำหรับเรา ไม่ปกติ) คือตลกน่ารักนั่นแหละและดูฉลาดด้วย มาเฉลยเล่มนี้ว่าพุธเรียนเสดสาด แหวกแนวพระเอกคนอื่นมาเลย นิสัยบางทีก็เด็กจ๋า เสี่ยวเว่อมาก มีหลายไดอะล็อกที่อ่านแล้วอยากเอาหัวโหม่งกำแพงนิ้วหงิกงอ เยอะมวากกกกกกกกกกกกกก แม่เจ้า แถมขอมีอะไรกับนางเอกครั้งแรกนี่อย่างเพี้ยน แต่ช่วงที่น้องแกเจิดจ้าก็มีแต่ทำไมมันน้อยๆ ก็ไม่รู้ ช่วงดุดันไม่เกรงใจใครก็เท่ แต่นิสัยที่โดดไปมาสองขั้วบางทีทำให้เสน่ห์มันถูกดึงไม่ทัน ดึงออกมาไม่หมด ความแป้นแล้นอะไรบรรยายน่ารักก็น้วย แต่ส่วนมากจะขนลุกมากกว่า เอาเป็นว่า 50/50 มองๆ แล้วไม่ได้ไม่ดี แต่ว่าไม่เข้าใกล้แล้วกัน



มาที่การดำเนินเรื่อง ช่วงต้นเดินไวมาก พระเอกเข้ามาในชีวิตและมีอิทธิพลต่อนางระดับอุกกาบาตชนโลกระเบิดตู้ม เราพยายามจะเข้าใจว่าเพราะพริ้งแพ้ให้คนใส่ใจอะไรแบบนั้นเลยรักพุธเร็ว พุธนี่ตอนพิเศษทำให้ดูแย่อยู่เพราะหลงเนื้อหนังมังสาพริ้งจน เอิบ นั่นแหละ แล้วคบหากัน จนนีน่าเข้ามาพุธได้ยินกลับบ้านมาเจอพี่วิประเบิดลง เข้มข้นๆ เราพอจะเดาได้ตั้งแต่คบละว่าจะเลิกกัน soon แต่เหตุการณ์ก่อนหน้ามันดีมากที่เขาช่วยเหลือกันเลยคิดภาพทะเลาะไม่ออก แล้วพริ้งไม่ได้ผิดอะไรแค่เหตุการณ์มันชนติดกันเฉยๆ พอเลิกเลยดูงี่เง่านิดนึง แล้วพุธก็มาเฉลยกับแม่ว่าตัวเองงี่เง่า อืม จ่ะ

((( เสริม: ขอพูดถึงบทวิป ค่อนข้างตกใจกับประชากร FC เพราะเล่มก่อนเขาเป็นเหมือนตัวโจ๊กในกลุ่ม มาวับๆ แวมๆ แล้วหาย พอถึงเล่มนี้พลิกบทบาทเลย ปากดี นิ่งขรึม เซอร์หน่อย ดิบนิดๆ รุ่นน้องให้ความเคารพ ตอนอ่านไม่ได้รู้สึกว่าเขาจะชอบพริ้งอะไรขนาดนั้น เราเลยรู้ว่าพุธเป็นพระเอกตั้งแต่บทแรก ((เสริม: ถ้าอ่านรายตอนจาก raw จะเห็นคนจิกหัวนักเขียนว่าใครเป็นพระเอกอยู่ครึ่งปี) จริงๆ เรารู้ว่าใครพระเอกเพราะบทเยอะ แค่นั้นแหละ easyๆ) ชอบที่ความเป็นวิป นิสัยอะไรเขียนได้ชัดเจนดี (เรากลับมองว่าเล่มนี้เขามีเสน่ห์กว่าตัวหลัก ทั้งที่เล่มก่อนๆ เราออกทางเฉยๆ มากกว่า) ตอนทำตัวไม่ดี เพื่อนเขาด่าได้ตรงใจเรามาก ฟิน (55555) ตกใจที่กล้าเล่าว่าตอนนอนกับนีน่ามีนัวอยู่บ้าง แต่นีน่าดูจำอะไรไม่ได้ เลยจดไว้ในหัวก่อนว่าแนวโน้มเล่มหน้า น่าจะ วิป & นีน่า ไหม แต่ก็อาจจะไม่ใช่นีน่าเพราะอยู่คณะเดียวกัน )))

พุธยังคงแปลกต่อเนื่อง มาถึงซีนคิดได้แล้วจีบพริ้งกลับ ด้วยการพาอัยยะ เพื่อนมาร์กี้ (ที่สนิทกับพุธกว่ามาร์กี้อีกมั้ยนิ มีกินข้าวบ้านกันด้วย และ เอ่อ พี่ยูเป็นรุ่นพี่คณะพุธ แต่เล่มก่อนอัยยะยังไม่รู้จักพุธ มาเล่มนี้กินข้าวบ้านกันแล้ว รับส่งกันด้วย เลยว่าดูสนิทกันกว่ากี้อีก ตอนอยู่กับกี้เหมือนเป็นคนตาม แต่กับพุธเหมือนเป็นเพื่อนกันเลย เรานอกเรื่องอีกละ) พุธพาอัยยะไปทิ้งให้เตกับไอติม อัยยะเหมือนหนูตัวเล็กที่ร้องจิ้ดๆๆ ตลอดเวลา เอาไปทิ้งไว้กับชายฉกรรจ์สองคน T-T ทำไมทำกับเพื่อนแบบนี้



((( เสริม: เต & อัยยะ & ไอติม น่าจะได้สักคู่แหละ ตอนทะเลาะกันเรื่องกระเป๋าดุเดือดมาก ไอติมอารมณ์ร้อนกว่าไนซ์อีก ปากแบบว่าเบิร์นแผดเผา ชอบความตั้งชื่อร้าน 26 องศาไร้แดด ฮามากจริงๆ ส่วนเตนิสัยดูมีอะไรนะคะช่วงต้นชอบฮีอยู่ ทำตัวพิลึกจนดูน่าสนใจ น่าจะมีเล่มทั้งคู่มั้ง ไม่รู้จะมีโอกาสมั้ย )))

เขาวกมาทะเลาะกันอีกเพราะกระเป๋าหาย ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ fast and furious มากแม่ ( เนื้อเรื่องตรงนี้เข้าข้างพุธนะเพราะว่าเราอ่านเล่มมาร์กี้มาแล้วและในเล่มนี้อัยยะยังคงเป็นเด็กดีอย่างต่อเนื่อง) อัยยะถูกกล่าวหา พุธปกป้องอัยยะแล้วถามว่า หากระเป๋าดี เราคิดว่าปกติมาก เวลาของหายคำถามแรกของชาวบ้านคือ 'หาอีกรอบไหม หาดีหรือยัง' ประมาณนี้อยู่แล้ว พอโกรธกันเลย อืม จ่ะ อีกรอบ แต่พยายามทำความเข้าใจเพราะนิสัยตัวละครหลักเบอร์หนึ่งคือนางเอก พริ้งคือตัวกำหนดเรื่องราวที่จะเดินต่อไป นิสัยเขาจมและเศร้า หลายรอบถ้าตัดอารมณ์ออก หลายปัญหาจะจัดการง่ายมาก แต่ถ้าไม่มีอารมณ์ก็ไม่ใช่มนุษย์อีกเลยชั่งน้ำหนักกับพล็อตส่วนนี้ว่า ได้อยู่ ล่ะนะ

หลังจากนั้นก็เข้าใจกันอีกครั้งเพราะบังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิตแหละ พริ้งมาเจอพุธร้านไอติม เมา ส่งบ้าน คืนดี ร้องไห้ปรับความเข้าใจกัน ความสัมพันธ์ของคู่นี้เรียกว่าดำผุดดำว่าย คือความ พ ย า ย า ม จะต่อกันให้ติดของคู่นี้สูงมาก เห็นเลย ว่ามันไม่ใช่การสปาร์ค ต้องเป็นการ ลอง ลองคบลองดูใจลองทำนั่นทำนี่ลองดูว่ารอดมั้ย ลองทั้งเรื่องจริงๆ ส่วนตัวคิดว่านักเขียนอยากให้พุธมาเป็นความสบายใจของพริ้ง แค่วิธีการเจอกันของสองคนนี้และการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างทางของเขายังไม่โดนใจเราเท่าไหร่ แต่อ่านแล้วทำให้หายคิดถึงตัวละครดีค่ะ



edit: จุดที่ติดในใจสำหรับเราคือ
- เปิดประเด็นไว้เยอะน่าสงสัยน่าสนใจทุกอันแต่ตอนปิด ปิดเบา ทำให้ตอนสงสัย=สงสัยมากและอยากรู้อยากเห็น ทว่าตอนเฉลยปมเรากลับรู้สึกเฉยๆ เป็นส่วนใหญ่เสียมากกว่า

- เล่มนี้ดึงตัวละครเก่ามาเยอะมากสำหรับเราไม่อะไรแต่ถ้าใครเผลอซื้อเล่มนี้เล่มแรกต้องมีงงกันบ้าง เราที่อ่านครบหมดยังสงสัยนิดหน่อยว่าพี่คนนี้มายังไง เพราะว่าหลายตัวละครถูกพูดถึงในบทสนทนามากกว่าไม่ได้ออกมาเป็นตัวเป็นตน หรือทิ้งประเด็นหรือ hint เป็นหลักเป็นแหล่งอะไรไว้ (ข้อดีของนักเขียนที่เราชอบจากเล่มก่อน พอเล่มนี้จางๆ เลยเป็นที่มาว่าทำไมเราบอกว่าเชื่อมเรื่องไม่สมู้ทเท่าไหร่ (เล่าในหัวข้อถัดไป)) แต่เมื่อเกิดปัญหาพวกเขาจะถูกนำมาใช้เป็นตัวกระตุ้นให้หึงหรือตัวแก้ปัญหากันทั้งเรื่องเลย (เท่าที่นึกออก อัยยะ, ไนซ์, มาร์กี้, ป๊อป etc.) มันให้ฟีลบทเขาจางมากตอนต้นแต่พอมีคอนฟลิกพวกเขาก็มีตัวตนโป้งป้างแสงสาดส่องไปหาทันที เอาจริงๆ มันไม่ได้เป็นอะไรนะ แต่มันทำให้การอ่านไม่แน่น เหมือนปมเชือกมันอ่อนแรงประมาณนั้น



- การเชื่อมเนื้อเรื่องเหตุการณ์ประหลาดทำให้รู้สึกแปลก (ตอนแรกคิดไม่ออกว่าตรงไหน ตอนนี้คิดออกแล้วเป็นวรรคเป็นเวร) ทุกครั้งที่ปัญหาเกิดขึ้น จะมาอย่างกระทันหัน ถามว่าตรงนี้แปลกไหม? ต้องตอบว่า ไม่แปลก แต่การที่ดำเนินเรื่องแบบเหตุการณ์ชนเหตุการณ์ถ้าสนด้ายไม่เรียบ ต้องโทษว่าตาของเรามันไปเห็นเองไม่ได้จงใจจับผิด

เช่น การส่งบทพี่ยูและอัยยะเข้ามาช่วยเหลือพุธหลังจากเลิกกันครั้งแรก=ทำให้อึ้ง เพราะปฏิสัมพันธ์ในเล่มของพุธกับทั้งสอง=น้อยมาก พอเกิดปัญหาแล้วเขาหยิบตัวละครมาใช้ ทำให้รู้สึกว่า หยิบ (v.) จริงๆ โชคดีที่เป็นเพื่อนกันจากเล่มก่อนโชคดีที่พี่ยูเป็นรุ่นพี่คณะโชคดีที่อัยยะกำลังหัดขับรถโชคดีบลาบลาบลา,

กระเป๋าหายในตำนาน ตอนอ่านภาวนาว่า 'อย่าโทษอัยยะ ได้โปรด ถ้าจะทะเลาะกันช่วยอย่าดึงอัยยะเข้ามา' BUT ไม่มีวาสนาอย่าขอพรนะฮะ (5555) ทั้งเล่มเนี่ยน้ำตาคลอกับฉากนี้เลยสงสารอัยยะมาก พริ้งเงียบตลอดเวลาจริงๆ การเงียบของเขาน่ากลัว ยิ่งมาเฉลยว่าความจริงก็รู้ว่าไม่ใช่อัยยะแต่เงียบ ยิ่งน่ากลัว และนักอ่านหลายคนโมโห มันเป็นเรื่องที่ต้องทำใจจริงๆ ว่าจะเกิดรีแอคชันนี้จากคนอ่าน เราคิดว่าถ้าพูดถึงความสะเทือนใจสะเทือนขวัญจากอดีตที่ทำให้กลายมาเป็นพริ้งในทุกวันนี้ <<เรื่องพ่อของเขาบ้านที่ล้มละลายแม่ที่หนีไปแต่งงานใหม่ตัวเองที่อายุยังน้อยแต่ต้องรับมือกับปัญหาคนเดียว>> ที่จมดิ่งคิดมากคิดวนคิดเวียนทำงานหามรุ่งหามค่ำ มันจะปังปุริเย่มาก นักอ่านจะเข้าใจพริ้งลึกซึ้งกินใจกว่านี้ แต่การข้ามไปข้ามมาพูดอ้อมค้อม ให้ไอติมทักว่าอยู่คนเดียวไม่ได้บ้าง ให้พริ้งที่จู่ๆก็หยิบบุหรี่มาสูบเฉยเลย ให้พริ้งที่เอาแต่ผลักไสคนอื่นออก การไม่ขยี้สักจุดและเปิดประเด็นแต่ไม่พูดถึงเท่าไหร่ ค่อนข้างจะทำให้ตัวละคร พริ้ง อ่อนแรงสำหรับเราจริงๆ เราคิดว่าถ้าเล่าเยอะหน่อย อาจไม่ต้องรอเหตุการณ์เกิดขึ้นกับตัวเองก่อนถึงจะอินกับนิยายเรื่องนี้ได้ (TMI: พ่อเราเสียเหมือนกัน ตอนเด็กก็ลำบาก อาการต่างๆ มาแสดงออกตอนโต ทำให้รู้ว่าพริ้งน่าจะเป็นอะไร แต่เรารู้ไม่ได้หมายความว่าเรา ต้อง เข้าใจ),



หรือไนซ์กับบทสอนหุ้นให้แม่ของพริ้ง เราสารภาพว่าอินเรื่องแม่คนนี้น้อยถึงน้อยมาก ช่วงเวลาที่พริ้งเผชิญในเรื่องจากญาติพี่ญาติป้าญาติลุงเนี่ยมัน แ ย่ ม า ก ระดับพีคกว่านางเอกทุกคนที่มีมา พริ้งเจอและโดนเองลำพังมาตลอด จนเราอ่านแล้วลืมดันคิดไปว่าพ่อแม่เขาตาย แต่ความจริงคือแม่ยังอยู่ พอแม่ของพุธสอนเราคิดว่าก็ดี แต่ไม่คิดว่ามันจะช่วยให้การกระทำของแม่พริ้งดูสมเหตุสมผลอะไรเท่าไหร่ ไม่รู้แม่เขารู้มั้ยว่าลูกเกือบโดนข่มขืน หรือเรื่องความจำเป็นในการย้ายยาย หรือภายหลังบ้านต้องก่อกำแพงแล้วนะ หรืออื่นๆ อีกมากมาย ภาพแม่ทิ้งพริ้ง ทิ้งลูกตัวเอง มันชัดกว่าภาพแม่เองก็ลำบากน่ะ,



หรือซีนเล็กอย่างป๊อปน้องรหัสที่เขาหาพริ้งอย่างมีนัยยะสำคัญจนดูจงใจ, ซีนเฟย์ที่ล้ำเส้นจนเกินมนุษย์ปกติตลอดเวลา, เพื่อนมาเมาร้านไอติมและพริ้งบังเอิญมาช่วยงานพอดีทำให้เปิดโอกาสได้คืนดีกันอีกครั้ง etc. เหล่านี้ตอนอ่านไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไรนะ แค่ด้ายมันยึกยือมาตลอด พอฐานไม่มั่นคง เหตุกาณ์ต่อมาเลยทำให้เป๋ๆ เคลืองตาอยู่บ้าง (แต่ฝีมือการเขียนดีเหมือนเดิม เราติดแค่ลำดับการเล่าเรื่อง) เป็นที่มาว่าทำไมเราบอกว่าเล่ามันไม่สมู้ทเหมือนเคย ยิ่งเจอว่ามีมีทีมบกท้ายเล่มยิ่งสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขียนหรือเปล่า

- อยากให้พุธสำนึกกับพริ้งเยอะๆ ว่าเมาแล้วจะทำแบบนั้นไม่ได้ มันเรียกว่าการขืนใจ แต่พูดถึงค่อนข้างน้อยกว่าที่เราคิด คือถามว่าเราคาดหวังเยอะไปไหม เราต้องคาดหวังเยอะอยู่แล้ว เพราะพริ้งมี trauma จากเรื่องลุงเกือบโดน sexual assault แต่ที่โดนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันคือ sexual harassment พอพุธมาทำให้พริ้งกลัว ทั้งๆ ที่รู้ว่าพริ้งโดนอะไรมาบ้าง เราจึงหวังว่าเขาจะพยายามแก้ไขจุดนี้ให้ เหมาะสม มากกว่าการขอโทษแล้วไม่พูดถึงอีกเลย แถมยังจะเอามาใช้เป็นการคืนดีกันในภายหลังอีก มันแปลกไปหมดจริงๆ



- ปกติเราชอบอ่านตอนพิเศษมากแต่ตอนพิเศษครั้งนี้เลี่ยนปู เสี่ยว เจ็บคอ หวานงอนกันเป็นมะม่วงดอกไม้สุกสุดๆ แต่นานาจิตตังคนชอบก็คงมี

โดยรวมอ่านแล้วทำให้เราหายคิดถึงตัวละคร หายคิดถึงมหาวิทยาลัยนี้ หายคิดถึงฝีมือการเขียนของนักเขียน เราพูดๆไปนี่ไม่ได้เกลียดแค้นอะไรนักเขียนนะ แค่บางทีมันไม่ถูกจริตเราแต่ถูกจริตคนอื่นมันก็มี เล่มนี้อาจจะไม่โดนใจเราเฉยๆ ฝากกำลังใจให้เล่มหน้า จะได้เห็นผู้ชายวัยทำงานมีคนรักก็ตื่นเต้นหลาย ไม่เคยอ่านวัยทำงานของนักเขียนมาก่อน

[Bunnyb · Rating 3 out of 5]

ซื้อ ebook มา อ่านจบรวดเดียวเลย
จำ "พุธ" ได้จากเรื่องก่อน เพราะคาแร็คเตอร์เด่นมาก
พูดเก่ง ไม่กลัวใคร อยากรู้อยากเห็น
เป็นมนุษย์สังคมเต็มๆ แต่เล่มนี้ได้เห็นอีกด้านของพุธ
ที่ตั้งใจอะไีรก็ศึกษาค้นคว้าจริงๆ
ถึงจะเพิ่งอยู่ ปี1 แต่เก่งเรื่องธุรกิจ หุ้น เศรษฐศาสตร์เกินคาดมาก

นางเอก "พริ้ง" อยู่ปี 4 นิเทศฯ น่าจะเก่งด้านการตัดต่อ
อดีตครอบครัวเคยรวย แต่พอเสียพ่อไปก็ต้องหาเงินส่งเสียตัวเอง
+ดูแลคุณย่าด้วยส่วนนึง เพราะความเปลี่ยนแปลงในชีวิต
พริ้งเลยปกป้องตัวเองด้วยการสร้างเกราะภายนอกให้นิ่งๆ
เหมือนไม่แคร์ใคร แต่ดีที่มีเพื่อนสนิท 2 คนที่อยู่บ้านเดียวกัน


เรื่องนี้เริ่มต้นสนุกดี พริ้งกับรุ่นพี่ชื่อ "วิป" มีความรู้สึกพิเศษให้กัน
แต่ไม่มีใครเดินหน้า จนพุธก้าวเข้ามาด้วยคาแร็คเตอร์รุ่นน้อง
ขี้อ้อน ใจกล้า หน้าทน 555 และความเอาใจใส่ ดูจริงใจ
เลยทำให้พริ้งหวั่นไหว นั่นแหละ วิปถึงได้ออกอาการ
ไม่ชอบวิป เป็นคนไม่กล้าตัดสินใจ โลเล กั๊กๆ
แต่พริ้งเองก็ค่อนข้างใกล้เคียงกัน ที่เห็นชัดในเรื่องนี้คือความกำกวม
จะเอายังไง ไม่เคลียร์ให้ชัดๆ กันไปเลย จนวันที่พุธบอกเลิกพริ้ง
ตอนอ่านคิดว่า เออ… ถ้าไม่ชัดเจนก็ถอยออกมาก่อนเถอะ
แต่เป็นพระเอกได้ไม่นาน น้องพุธก็กลับไปง้อเค้าอีก จบกัน^^"

คาแร็คเตอร์พุธจะงุ้งงิ้งๆ หน่อย แต่ก็เป็นที่พึ่งให้พริ้งได้
พริ้งเองอายุมากกว่าแต่ก็มีบางครั้งที่ดูเหมือนตัดสินใจได้ไม่ดี

จุดนึงในเรื่องที่ไม่ชอบเลยคือ ตอนที่อัยยะถูกหาว่าเอากระเป๋าพริ้งไป
ถึงตอนหลังจะเคลียร์กันด้วยการขอโทษ แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง
แผลใจแบบนี้มันไม่หายไปด้วยการขอโทษหรอก ส่วนปมพริ้งกับแม่
รู้สึกว่าตอนหลังพอจะเคลียร์กันได้ก็ง่ายจัง

สรุป คหสต เรื่องนี้อ่านได้เรื่อยๆ แต่ดราม่าจะเยอะหน่อยค่ะ

[Miki · Rating 4 out of 5]

ลังเลระหว่างสามดาวกับสี่ดาวค่ะ
แต่รักในความกินเด็กเป็นอมตะ เลยให้สี่ดาวไปเลย
ตั้งแต่อ่านดชพ มารู้สึกเล่มนี้เป็นเหมือนอ่านเรื่อย��มากกว่า ไม่ค่อยมีจุดพีค เป็นเหมือนเรื่องเล่ามีบรรยากาศระหว่างเพื่อน รุ่นพี่รุ่นน้องที่มีความสนิทสนมกัน
กับอีกความรู้สึกคือ น้อนพุธลูกหมาน้อยลู๊กกกก คลั่งรักระดับเกินร้อยไปเล้ยยยยย

[Polyj · Rating 4 out of 5]

เอ็นดูพระเอกหมาน้อย