گذرگاه میلر

by Joel Coen, Ethan Coen, امید نیک‌فرجام (Translator)

‫گذرگاه میلر که با الهام از رمان‌های کلید شیشه‌ای و خرمن سرخ دشیل هَمِت نوشته شده، تفسیری تازه از ادبیات همت را به نمایش می‌گذارد و حتی از آن نیز فراتر می‌رود و با استفاده از ارجاعات مختلف به فیلم‌های گنگستری و فیلم نوآر، از منابع الهامِ هَمِتی خود موفق‌تر ظاهر می‌شود و در نهایت، یکی از جالب‌ترین برداشت‌های سینمایی از ادبیات هَمِت ــ که مورد توجه فیلمسازات دیگری هم بوده ــ شکل می‌گیرد.
‫برادران کوئن که «کارگردان دوسر» لقب گرفته‌اند، قراردادهای ژانر نوآر و نیز دیالوگ و زبان را به بهترین شکل در گذرگاه میلر به‌کار بسته‌اند، چنان‌که در این فیلم استفاده از زبان گنگستری در شکل‌گیری فضا و شخصیت‌ها بسیار کلیدی می‌نماید. آن‌ها اثر خود را به شکلی ساخته‌اند که گاه به‌نظر می‌رسد وجه داستانی و زبان آن بیشتر از وجه بصری برایشان حائز اهمیت بوده است، اما درعین‌حال، وجه بصری را نیز ابداً دست‌کم نگرفته‌اند. در مجموع، این اثر و سایر آثار این دو تن حاکی از دانش سینمایی، فرهنگی و تاریخی آن‌هاست ــ دانشی که در بطن فرهنگ امریکایی و در جوار سینمای هالیوود، به ساخت فیلم‌هایی مستقل و کم‌هزینه می‌انجامد که مخاطبانی جهانی دارند. گذرگاه میلر از جمله آثار برادران کوئن است که بسیار مورد توجه مخاطبان و منتقدان قرار گرفت و نخل طلایی جشنوارهٔ کن را در سال 1991 از آن خود کرد.
‫كتاب حاضر متن فيلمنامه به همراه دو نقد از آن است.

199 pages, Paperback

Published August 24, 2008

About the author

Joel Coen and Ethan Coen, known together professionally as the Coen brothers, are four-time Academy Award winning American filmmakers. For more than twenty years, the pair have written and directed numerous successful films, ranging from screwball comedies (O Brother, Where Art Thou?, Raising Arizona, The Hudsucker Proxy) to film noir (Miller's Crossing, Blood Simple, The Man Who Wasn't There, No Country for Old Men), to movies where genres blur together (Fargo, The Big Lebowski, and Barton Fink). The brothers write, direct and produce their films jointly, although until recently Joel received sole credit for directing and Ethan for producing. They often alternate top billing for their screenplays while sharing film credits for editor under the alias Roderick Jaynes. They are known in the film business as "the two-headed director", as they share such a similar vision of what their films are to be that actors say that they can approach either brother with a question and get the same answer.

Reviews

[Realini Ionescu · Rating 4 out of 5]

Suburbicon, written by Joel Coen, Ethan Coen, George Clooney and directed by the latter
Eight out of 10


Critics and audiences have not been thrilled by this motion picture, in spite of the cast, writers and all the other premises.

I found it very good, if not marvelous.

There are quite a few gruesome scenes and the public might have been influenced by those, but then Fargo, True Grit, No Country for Old Men, Blood simple and other Coen Brothers creations are violent, or can terrify viewers to extremes no reached by horror movies.
We could argue that Gardner is the main villain in this motion picture that does not lack negative personages.

Matt Damon is very good, as always, in the role of this monstrous man who would contemplate eliminating everyone that can block his way to – rather sick, disgusting – pleasures.
Nicky aka the excellent Noah Jupe is his son, but the boy who is about eight will soon see the material his parent is made of.

The monster is married to one twin sister, but he is willing to eliminate her, with the complicity of his sister-in-law.
However, everything goes wrong when the insurance representative, Bud Cooper, played by the wondrous Oscar Isaac, finds there is something wrong with the claim and the sinister truth behind it.

Nevertheless, this yet another villain, for instead of reporting his findings to his company, he comes to the house, while there is devastation next door, to get a cut of the money.
In the background for this scene, but we could say just as important in the structure of Suburbicon, we have a racial calamity, for the people living next door are African Americans.

They have moved to this apparent small piece of heaven thinking that the community would be friendly, only to find that the reality is horrible and this is more like hell than paradise.
In a way, we could think of American Beauty, albeit the carnage in Suburbicon is nothing to compare with the other film, but they both depict what lies beneath the surface, the illusive bliss of suburbia – well, some of them

Bud Cooper explains to Gardner that since he is aware of the murder and he is in charge of the case, he must share in the spoils, when the host asks for the reason why he would not kill him.
The insurance expert is amused by this question and says that he is not the only one who would find the truth about the claim and it will sound off all the alarms if he dies…

Which is exactly what happens to him, for he has just drank from a cup where a toxic substance had been mixed, although it fails to dispatch him for good, right away.
Therefore, we have the famous Coen Brothers morbid, hilarious humor mixed with terror, as Cooper runs from the house, down the street, where due to the attack of racists on the neighbor’s home, this parallel tragedy is not observed – not for a while – and bud has to run for him.

To kill this would be accomplice, he uses a metal stick – was it a golf club – which hits the victim so hard that it would not come out and the killer has to put a foot on the face of the corpse to extract it.
Absurd, funereal jocularity is present in the consequent scene, where the monster takes the body, places it in the trunk of the deceased, then drives it away, all the time followed by another Goodfella, called Sloan.

Gardner takes a bicycle from the car that he abandons with the dead body inside and cycles away, on a thing that is destined for boys or girls aged eight or less and he has to put his knees above his head to pedal!
This is when Sloan, who is yet another monster who wants money, approaches him, because like the departed insurance man, he has inside knowledge and he is a dangerous, professional killer.

However, an incoming vehicle blows him away, for he was too busy to plan his enrichment to consider he is driving parallel with the bike, on the wrong side of the road.
And if you are familiar with the Coen Brothers ‘style, it is in their habit to kill a vicious figure like that, just as he was showing a self-assurance that he was sure would make him wealthy.

It did not.

Suburbicon is very good, if not outstanding.

[Rêbwar Kurd · Rating 4 out of 5]

در «گذرگاه میلر»، صدای برگ‌های پاییزی زیر پا و غرش خفهٔ اسلحه‌ها، سازهای اصلی سمفونیِ خشونت و وفاداری‌اند. برادران کوئن، با مهارتی بی‌نظیر در بازخوانی قراردادهای ژانری، این بار به دل دنیای فیلم نوآر و گنگستری دهه‌های ابتدایی قرن بیستم می‌روند؛ اما نه برای ادای احترام، بلکه برای دمیدن روحی تازه در کالبدی آشنا. این فیلم نه تقلید است و نه اقتباس، بلکه بازآفرینی‌ای‌ست درخشان از ادبیات هَمِت، با امضای تلخ و پیچیدهٔ کوئن‌ها.

تام ریگان، با بازی تماشایی گابریل بیرن، شخصیتی‌ست که هم در متن و هم در حاشیه ایستاده. مشاور آرام یک رئیس مافیایی که بیشتر از قدرت، با شک و دوگانگی وام‌دارِ فضای اخلاقی آثار هَمِت است. تصمیم‌های او، بیش از آن‌که از دل قهرمانی یا جاه‌طلبی بجوشد، از تردید، وفاداری متزلزل و بازی‌های چندلایهٔ وفاداری و خیانت سرچشمه می‌گیرند. کوئن‌ها، با این شخصیت، ما را به عمق دنیایی می‌برند که در آن هیچ چیز سیاه یا سفید نیست؛ تنها سایه‌های خاکستری‌اند که در دود سیگار و نور مورب پنجره‌ها جان می‌گیرند.

زبان فیلم، یکی از ارکان هویتی آن است. دیالوگ‌ها دقیق، گزنده، و با طعم ادبیاتی خاص نوشته شده‌اند؛ گویی هر جمله باید نه‌تنها وضعیت روایی را پیش ببرد، بلکه ضربه‌ای به ساختار ذهنی مخاطب نیز وارد کند. گویش گنگستریِ خاص فیلم، برآمده از سنت آمریکایی دههٔ ۳۰، به زیبایی با شخصیت‌ها و فضای فیلم تنیده شده؛ دیالوگ‌هایی که بیش از آن‌که برای «فهم» باشند، برای «جای‌گذاری در فضا» هستند. این همان مهارتی‌ست که کوئن‌ها در آن استادند: خلق جهانی کامل با زبان.

اما جنبهٔ بصری فیلم نیز به همان اندازه نفس‌گیر است. فیلم‌برداری بی‌نظیر بری سوندا با نورپردازی‌های سیاه‌وسفیدِ استعاره‌وار، از یک‌سو ادای دینی‌ست به نوآر کلاسیک، و از سوی دیگر، استفاده‌ای تازه از معماری بصری برای ساخت فضایی تهدیدگر، مه‌آلود و گاه سوررئال. جنگل گذرگاه میلر، بیش از آن‌که فقط یک مکان باشد، تبدیل به موقعیتی روان‌شناختی می‌شود؛ جایی برای آزمون وفاداری، قتل، و دروغ‌هایی که نفس می‌کشند.

«گذرگاه میلر» همچنین تصویری‌ست از زوال. هم زوال اخلاق در دل جهان گنگستری، هم زوال خود ژانر، و هم زوال مفاهیم کلاسیکی چون وفاداری، شرافت، یا حتی عشق. کوئن‌ها ژانر را به بازی می‌گیرند؛ گویی با هر صحنه دارند به ما یادآور می‌شوند که سینما، همان‌قدر که می‌تواند صادق باشد، می‌تواند دروغ هم بگوید — و این دروغ، گاه صادقانه‌ترین راهِ گفتن حقیقت است.

در نهایت، «گذرگاه میلر» فیلمی‌ست دربارهٔ جایگاه مبهم انسان میان قدرت و اخلاق، میان ماندن و خیانت. در جهانی که مرزهای قطعی وجود ندارند، تصمیم‌گیری، همیشه باخت دارد. و شاید این‌جا، صداقت سینمای برادران کوئن نمایان می‌شود: در این‌که پایان، لزوماً پاک‌کننده نیست؛ بلکه صرفاً لحظه‌ای‌ست برای نفس‌کشیدن پیش از افتادنِ دوباره در گرداب.