Ik omhels je met duizend armen

Giph #2

by Ronald Giphart

Dutch

Genres: Fiction, Dutch Literature, Literature, Roman, Novels

319 pages, Hardcover

First published January 1, 2000

Reviews

[Marco · Rating 1 out of 5]

Een combinatie die bij mij niet aanslaat: Giphart vertelt over de aftakeling van zijn moeder, gelardeerd met een tweede verhaallijn van feestpraat van zijn vriendenbralgroep blaatblaatblaat op de Canarische eilanden, want zijn moeder was vroeger ook zo’n feestbeest en neukte ook rond net als hij.

[Michel De Jongh · Rating 3 out of 5]

Het duurde veel te lang voor ik dit boek uit had. De afgelopen weken kookte ik langzaam gaar in m’n eigen frustratie en begon ik steeds meer uit te kijken naar het moment dat ik deze review kon schrijven. Ik zou de boel eens even flink doormidden gaan zagen.

Het overgrote deel van dit boek voelde voor mij namelijk aan alsof een Youp van het Hek-achtig figuur goedkope grappen uit de muur van de FEBO aan het rukken was om die vervolgens op te hangen aan de euthanasie van zijn moeder. Niet vergeten om in ieder hoofdstuk een paar keer ‘godverdomme’ of ‘kut’ of ‘seks’ te schrijven, anders lachen ze misschien wel niet. Ik snap dat humor een belangrijk onderdeel is hier maar het begon me gewoon echt enorm tegen te staan.

Toch moet ik hier nu om 2 uur ‘s nachts concluderen dat ik de laatste pak en beet 60 pagina’s van dit boek niet meer weg kon leggen. Ik hoopte op iets echts en werd niet teleurgesteld. Godverdomme gewoon foking ontroerend allemaal. Vloekende Youp van het Hek-aandoende FEBO fanaten hoeven van mij geen boeken te schrijven, maar ik hoop dat Giphart dat wel nog even blijft doen.

[Jarno · Rating 4 out of 5]

Ja, hij kan het dus wel echt

[Rona · Rating 2 out of 5]

Sorry maar hier kwam ik dus echt met geen mogelijkheid doorheen

[Resi Aarts · Rating 3 out of 5]

Gemengde gevoelens; aan de ene kant een vreemd, beetje ongeloofwaardig grof verhaal over een vrienden vakantie en tegelijkertijd een heel mooi verhaal over de euthanasie van z’n moeder….

[Gijs Grob · Rating 5 out of 5]

Het vervolg op Giph pakt het leven van de hoofdpersoon vijf jaar later op. Zeer onderhoudend schrijft Giph(art) over een holle feestvakantie op La Palma en over de ziekte en euthanasie van zijn moeder. De roman is uit voordat je het weet, en tussen alle flauwe grappen en alle stoere seks weet Giphart op een rake en originele manier hele mooie dingen te zeggen. Ik bedoel: wie schreef er eerder over een zonsondergang, dat de zon "de verschoten oranje kleur van de jarenzeventigmokken van mijn ouders" heeft?. Door alle (tijdgebonden) details en verwijzingen raakt deze roman misschien snel gedateerd, maar nu is het een fantastische roman. Grote klasse.

[Tamara · Rating 1 out of 5]

Ik dacht een indrukwekkend verhaal over euthanasie te gaan lezen, maar ben na enkele tientallen bladzijden afgehaakt. Ik vond het vooral helemaal nergens over gaan. Veel zinloze vunzigheid. Het kon me absoluut niet boeien.

[Britt · Rating 3 out of 5]

Ik omhels je met duizend armen. Die titel is voor mij de reden geweest om het boek te lezen. Stond al in m'n kast en ooit eerder gelezen, maar ik wist het niet meer. Ook nu blijft de titel voor mij het mooiste van het boek.
Het verhaal wisselt vooral tussen twee situaties van Giph. De eerste is een vakantie op La Palma met vrienden (uit de show bizz zal maar zeggen) en de tweede is recente geschiedenis van zijn leven met zijn werk als nachtportier in het ziekenhuis, alles rondom zijn vriendin Samarinde en het overlijden van zijn moeder (uiteindelijk mbv euthanasie). Soms vraag ik me af of sommige passages nodig waren of niet anders geschreven konden worden. Onwijs veel gevloek ook bijvoorbeeld. Het laatste +/- kwart van het boek had dat niet zo, ging meer over z'n moeder en las fijner, waardoor je er nu ook beter op terugkijkt denk ik. Bijzonder boek wel om te lezen. Maar zoals ik zei, de titel blijft voor mij het mooist, ik omhels je met duizend armen.

[Dide Schuit · Rating 3 out of 5]

Uren verstreken in Rembrandt met deze. Vind het gedeelte over de laatste fase van zijn moeder heel mooi en kwetsbaar. Vond de rest grof zoals we van Giphart wel kennen. Vond het einde misschien een beetje te grof. Verder wel vermakelijk.

[Marieke Izelaar · Rating 3 out of 5]

Alsof je in het hoofd van een enorme ADHD’er zit, zo schiet het verhaal associatief heen en weer. Tegen het einde komt er toch nog wat lijn in het verhaal, doordat veel samenkomt. De schrijfstijl was grappig, het verhaal niet zo boeiend.

[Ctalreads · Rating 1 out of 5]

Giphart heeft een groot vocabulair en weet mij met vlagen ook te prikkelen. Maar na 100 blz niet meer en rest er voor mij een onaantrekkelijk verhaal van veelal onsympathieke mensen. Voor anderen vast een waanzinnig boek maar voor mij een zeldzame DNF.

[Dominique]

DNF @ 62%. Je moet een boek een kans geven, maar als je na zoveel pagina's nog geen verhaallijn hebt kunnen ontdekken... Het zal voor velen vast een leuk boek zijn om weg te lezen, maar dit verhaal over een vakantie met veel random terugblikken trekt me niet.

[Eva]

1

[Roos · Rating 2 out of 5]

Ik vind de schrijfstijl heel fijn om te lezen. Ik had met dit verhaal alleen wat moeite met de opbouw.

[Jan Geerling · Rating 4 out of 5]

Ik las dit boek slam-bam midden in mijn studententijd op het hoogtepunt van mijn Giphart adoratie. Ik was gek op zijn boeken en vond “ik Omhels...” wellicht zijn beste boek. Het stuk over de ziekte en euthanasie van zijn zijn moeder is prachtig geschreven en raakt me 20 jaar later nog steeds.

Destijds vond ik het andere deel van het verhaal, de vakantie op la Palma met acteervrienden, ook prettig, het zorgde voor mooi tegengewicht tegen de andere helft van het verhaal. Helaas heeft het boek één manco waar Gipharts boeken aan het einde wel vaker last van hebben: vergalopperen in een grotesk einde waarin iedereen mee de ondergang in genomen lijkt te moeten worden. De manier waarop de laatste 50 pagina’s van het La Palma deel tot een conclusie komen maakt dat ik het boek een sterretje minder geef. Een probleem dat hij tegenwoordig (ik denk even aan zijn recente roman “alle tijd”) nog steeds heeft.

Desondanks ben ik er, net als twintig jaar geleden, doorheen gevlogen.

[Sigried · Rating 3 out of 5]

In ‘Ik omhels je met duizend armen’ vertelt Giphart over de spierziekte en dood van zijn moeder. Dat verhaal wordt gestructureerd door een stroom van anekdotes over een vakantie met vrienden in La Palma. Het contrast tussen beide verhalen is groot, te groot voor mij. Hoewel enkele vakantieanekdotes voor de nodige luchtigheid zorgen, zijn de grappen en verhalen vaak te flauw en/of te dik aangezet om indruk te maken. Dat het hoge tempo geen ruimte laat voor sentimentaliteit is de grote sterkte van het boek. De zorg en liefde voor zijn moeder worden op een humoristische en realistische manier verteld, zonder daarbij afbreuk te doen aan de twijfels en het verdriet die regelmatig voor storm in het hoofd zorgen. Door de prachtige taalvondsten en scherpe observaties is het boek voor mij eerder 4 dan 3 sterren waard, maar de stoere cowboyverhalen staan de uiteindelijke ontroering in de weg. 3,5 sterren voor het geheel.

[Rene Ijzermans · Rating 1 out of 5]

Pffff, wat een vermoeiende man, die Giphart. Weliswaar begint hij in dit boek met een bijzondere eerste zin van een hele pagina over hoe de eerste molecuul na chemische reacties en talloze vermenigvuldigingen van cellen na vier miljard jaar tot de mens leidt, maar wat daarop volgt is zo adhd-achtig vrolijk. Ik wist het eigenlijk wel, maar gaf hem toch een kans omdat zijn eerste boek "ik ook van jou", mij zo ontzettend was bevallen. Maar ja, ruim twintig jaar geleden alweer. Waarschijnlijk maakt dat ook het verschil. Hij zal best leuk zijn voor de jonge lezers aan wie hij op een kolderieke manier en met heel veel vaart allerlei werelden van seks en geneugten openbaart, maar aan mij is dit niet besteed. Ik ben dan ook niet zo ver gekomen.

[Carola Janssen · Rating 3 out of 5]

Een paar van ons vonden Giphart te grof (één achtte het boek alleen goed genoeg om de open haard mee aan te steken, maar dat hebben we weten te voorkomen, lol) Allemaal vonden we dat het zwaartepunt in het verhaal wat meer bij het sterfbed van zijn moeder had mogen liggen. Dat gedeelte was erg goed geschreven, de rest boeide veel minder. Ronald heeft in ons gastenboek beloofd in een volgend boek meer over de dood te schrijven.

[Lisa · Rating 2 out of 5]

In het kader "Nederlandse auteurs lezen" / "klassiekers" passeert dit boek van Ronald Giphart ook de revue, maar ik ben er niet echt van onder de indruk. De hele verhaallijn met de vrienden op La Palma is plat en de personages hebben niet echt duidelijk / sprekende karakters. Draait het enkel om de seksscenes? Giph lijkt vooral zichzelf vrij leuk te vinden. Enige verhaallijn die pakt (de laatste 60 blz) is de dood van zijn moeder. Maar om daar 250 blz op te wachten is niet belonend genoeg ...

[Mieke · Rating 4 out of 5]

Ronald Giphart, die lees ik ook altijd graag. Hij heeft een bepaalde toon die ik graag hoor.
Hoe hij in een soort oppervlakkig-lollig lijkende taal bepaalde situaties zo kan beschrijven, dat ze diep raken, ik vind dat meesterlijk. Het contrast tussen de belevenissen van de vriendengroep en het afscheid nemen van zijn moeder gaf tempo aan het boek. Nog meer van dit, alstublieft!

[Anneleen · Rating 1 out of 5]

Een teleurstelling, op een kwartiertje uitgelezen. Wist me niet te boeien en had weinig inhoud. Not my cup of tea!

[Aart · Rating 4 out of 5]

4,5

‘Ik omhels je met duizend armen’ is een fijne en ontroerende roman over seks, seks, seks, vriendschap, liefde en de dood. Giphart verhaalt over een vakantie van het hoofdpersonage Giph met zijn ‘vrienden’ op het Spaanse eiland La Palma, en een reeks aan gebeurtenissen in de hieraan voorafgaande vijf jaren van zijn leven aan de hand van meerdere terugblikken. Hierbij grijpt Giphart terug op het reeds beproefde concept uit zijn eerdere roman ‘Giph’, waarbij het hoofdpersonage als het ware een brief schrijft aan de lezer en laatstgenoemde op sommige momenten daadwerkelijk aanspreekt. In de terugblikken op zijn leven staan de liefdesrelatie van de hoofdpersoon met zijn vriendin(Samarinde), de relatie met zijn vrienden en ouders, en de ziekte alsmede euthanasie van zijn moeder centraal.

De oplettende lezer zal het al snel opvallen dat er nogal veel passages de revue passeren waarin de seksuele escapades van personages uit het boek uitgebreid worden besproken. Een niet te ontkennen observatie die, in combinatie met de cynische, ironische, humoristische en banale schrijfstijl, bij de lezer kan leiden tot de mening dat Giphart niet meer dan een ronduit oppervlakkige roman heeft weten te produceren. Dit is opnieuw een niet te ontkennen observatie, maar wel een erg gemakkelijke constatering. Naar mijn mening is dit namelijk precies het gevoel dat Giphart in deze roman tot uiting heeft willen brengen. Met de inhoud en schrijfstijl van zijn roman lijkt Giphart de oppervlakkigheid, kinderachtigheid, vergankelijkheid, banaliteit van het leven en van (een veelheid aan individuen op) de wereld, van het papier te willen laten afspatten(missie volbracht!). Een andere verklaring voor deze bewuste luchtigheid en oppervlakkigheid is mogelijk gelegen in de omstandigheid dat de ziekte en euthanasie van zijn moeder, de inspiratie was voor Giphart om deze roman te schrijven. Uit meerdere passages in het boek blijkt dat Lotti(de moeder) luchtig doet over haar dood en altijd luchtig heeft gedaan over alles in het leven. Een opgewekt einde is haar streven. Een opgewektheid en luchtigheid die Giphart, ondanks het verdriet van het hoofdpersonage, in de passages over de ziekte en dood van Lotti tot uiting laat komen. Hiermee brengt Giphart dus eigenlijk een ode aan haar levensinstelling en -stijl. Bovendien weet hij in de stukken over met name Lotti wel degelijk ook te ontroeren, waarmee hij een knappe balans heeft weten te vinden. Dus oppervlakkig? Ja. Een reden om het boek na één hoofdstuk weg te leggen? Neen!

Wat mij verder erg goed bevalt aan deze roman is de ironische schrijfstijl, waarmee Giphart alledaagse en minder alledaagse gebeurtenissen beschrijft. Hierbij zijn de tranen van het gelachen meerdere keren over mijn wangen naar beneden gerold. Het lukt Giphart om humoristisch te schrijven, doordat hij met zijn schrijfstijl situaties tot leven kan brengen waarbij hij ervoor zorgt dat je het beeld wat wordt beschrijven voor je kan zien, en hierbij ook nog eens het juiste gevoel wordt opgewekt. Giphart is naar mening uniek in deze humoristische schrijfstijl, aangezien ik weinig andere literaire werken kan bedenken die eenzelfde uitwerking op mij hebben. Tot slot blijft Giphart een taalvirtuoos die kan spelen met woorden en prachtige zinnen op papier weet te zetten. Dit zijn lang niet altijd ellelange complexe zinnen, maar juist ook eenvoudige vindingen. Een voorbeeld hiervan is: ‘In remlicht is iedere meisje mooi’.

Nu ga ik even het rempedaal van een auto indrukken….

[Maud · Rating 3 out of 5]

humoristisch geschreven en zet je zeker aan het denken. In het begin is alleen niet duidelijk wat nou het plot precies is. het einde is ook zeer shockerend en zorgt dat ik de main character echt despise.

[Tessel · Rating 3 out of 5]

Mooi geschreven, en na bijna tien jaar kan ik het mij nog steeds wel herinneren. De stijl is wat rauw, some cynisch en het voelde meer als een momentopname dan een afgeronde roman. Miste nog iets.

[juulferg · Rating 1 out of 5]

Wat een eigengeilerig boek. Ik dacht, misschien wordt het verderop nog wat, maar nee. Snap eigenlijk niet eens dat de uitgever dit boek publicabel vond.

[Worm ‘s Got A Gun · Rating 2 out of 5]

2 punten.

Verwarrend, bij vlagen grappig.

[Joel.Stardust · Rating 2 out of 5]

2.5

[Ann Eyskens · Rating 4 out of 5]

Bij momenten wat ruwe taal.
Het thema euthanasie wordt wel realistisch gebracht.

[Niels Martens · Rating 4 out of 5]

Prima boek. Onderhoudend een sprankelende schrijfstijl weeft humor en hartzeer moeiteloos door elkaar, waardoor het verhaal zowel ontroerend als grappig is

[Ronald K · Rating 4 out of 5]

Apart