Dit is een soort managementboek over wat de auteurs rattengedrag noemen en hoe je dat het beste kunt bestrijden. Mijn bezwaar tegen het boekje is dat er voortdurend wordt gesproken over ‘ratten’, over mensen die vuile streken leveren, maar dat dit begrip eigenlijk nauwelijks gedefinieerd wordt, het berust dus vooral op intuïtie. Bovendien denk ik dat soms de waardering voor het morele gehalte van menselijk gedrag sterk uiteen kan lopen. Denk aan onze waardering voor politici die we wel of juist niet vertrouwen. Een zwart-wit benadering van mensen die deugen of helemaal niet deugen is riskant. Ik zie meer in het analyseren van drogredeneringen waartoe het boekje enige aanzetten geeft, maar het stigmatiseren helpt daarbij niet. Het zou best zo kunnen zijn dat niemand zonder zonden is, hoewel ik ook wel weet dat er mensen zijn die de leugen makkelijk afgaat. Ik hecht meer waarde aan integriteit dan aan loyaliteit, want leiders die loyale volgelingen zoeken dwars tegen de logica in, kunnen zeer gevaarlijk zijn zoals we op het wereldtoneel kunnen zien.