Twintigduizend militairen voerden de afgelopen vier jaar een gevaarlijke missie uit als lid van de Task Force Uruzgan. Of ze nu als vrachtwagenchauffeur de kampen bevoorraadden of als vlieger op de knop weapons release drukten: hun ervaringen zijn uniek.
Het Nederlandse publiek vernam via de pers hoe de missie verliep, maar bij de Slag om Chora in 2007 waren journalisten niet welkom. En over de uitbundige avond waarop Nederlandse militairen dansten met een Afghaans warlord lees je niets. Toch zijn het historische momenten die verteld moeten worden.
In Task Force Uruzgan komen de militairen zelf aan het woord. Ze schreven hun persoonlijke ervaringen op, onder begeleiding van Arnon Grunberg. Het leverde verhalen op die zeldzaam zijn in de Nederlandse taal. Deze schrijvende militairen bliezen een befaamd literair genre, berichten van het front, nieuw leven in.
Taskforce Uruzgan staat bol van de indrukwekkende verhalen. Het is een enorm pluspunt dat deze geschreven zijn door de soldaten zelf, in plaats van door de lens van een journalist. Je leest het echt uit eerste hand. Ook is het erg positief dat niet alleen de 'sexy' gebeurtenissen waar je meestal over leest als het om oorlogsverslaggeving gaat (gevechten, etc.), maar ook de dagelijkse routine, de verveling, de cultuurschok, en andere vaak onderbelichte onderwerpen aan bod komen. Het enige dat ik wel echt miste in deze bundel waren verhalen vanuit Afghaans perspectief. Ik deel de teleurstelling van de redacteur van het boek dat hij geen Afghaanse tolk wist te strikken om zijn verhaal te doen volledig. Nu is het toch wel weer erg een boek waarin óver Afghanen wordt gesproken, terwijl ik ook zo benieuwd ben naar wat zij zelf te vertellen hebben. Desalniettemin is het een indrukwekkend boek dat zonder meer de moeite van het lezen waard is.