Pepe Carvalho viaja a Bangkok para atender la llamada de socorro de una vieja amiga, Teresa Marsé. Viaja para resolver un enigma, cuando deja más de uno sin solución aparente en su país natal: ¿qué ha pasado con Celia Mataix, que ha sido asesinada con una botella de champán? ¿y con su asesina, Marta Miguel? Huyendo del misterio, busca en Bangkok un misterio aún mayor: una ciudad y una cultura que parecen haber desafiado las leyes del tiempo y de la lógica. Al volver, la realidad le espera...
Vázquez Montalbán y su desolado detective privado demuestran con esta novela que pocas veces el género negro había sido tan desesperanzado y tan irónico como en esta aventura -confusa, triste- en Bangkok.
Manuel Vázquez Montalbán was a prolific Spanish writer: journalist, novelist, poet, essayist, anthologue, prologist, humourist, critic, as well as a gastronome and a FC Barcelona supporter.
He studied Philosophy at Universidad Autònoma de Barcelona and was also a member of the Unified Socialist Party of Catalonia. For many years, he contributed columns and articles to the Madrid-based daily newspaper El País.
He died in Bangkok, Thailand, while returning to his home country from a speaking tour of Australia. His last book, La aznaridad, was published posthumously.
Όποιος αρέσκεται να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα έμπλεα αίματος και στυγερών δολοφονιών, ας δοκιμάσει κάτι διαφορετικό• ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν (για τους φίλους Μανόλο) μετά βεβαιότητας δεν είναι ο συγγραφέας που θα λατρέψει. Αλλά, εκείνος που γουστάρει αστυνομική ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (έτσι, ακριβώς, με όλα τα γράμματα της λέξης κεφαλαία), στην περίπτωση που συναντηθεί πρώτη φορά με το μυθοπλαστικό σύμπαν του σπουδαίου αυτού Καταλανού συγγραφέα, διαβάζοντας τυχαία μία, οποιαδήποτε, περιπέτεια του προσφιλούς μου Πέπε Καρβάλιο, δεν υπάρχει περίπτωση να μην μπει στον πειρασμό να διαβάσει αμέσως μετά κι άλλη μία, και μία ακόμη, και γιατί όχι ολόκληρη τη σειρά (Πέπε Καρβάλιο). Γιατί, όπως κι ο πρωταγωνιστής του [ένας ντετέκτιβ που συνηθίζει να χρησιμοποιεί ως προσάναμμα (!) τα βιβλία που διάβασε, που λατρεύει το καλό φαγητό και που ξεχωριστή θέση στην καρδιά του καταλαμβάνει μια πόρνη], έτσι κι ο Μανόλο, είναι, με τέσσερις μόνο λέξεις και σε άπταιστα ελληνικά, one of a kind. Έτσι, αξιωματικά, χωρίς χρεία αποδείξεως.
Η παραπάνω εύφημος μνεία ανήκει σ' έναν όψιμο αναγνώστη του, που, αφού περιπλανήθηκε στις θάλασσες του νότου και στις σπειροειδείς διαδρομές του ελληνικού λαβυρίνθου είπε ν' ακολουθήσει τον αγαπημένο του ντετέκτιβ σε μια ακόμη περιπέτειά του, εκτός συνόρων αυτή τη φορά. Είναι η Ταϊλάνδη η χώρα που θα υποδεχθεί τον Πέπε Καρβάλιο (στο έκτο μυθιστόρημα της σειράς) και η Μπανγκόκ το μέρος όπου θα αναζητήσει την Τερέσα Μαρσέ, μια σαρανταπεντάρα Ισπανίδα, που, αφού εξέπεμψε σήμα κινδύνου, έκτοτε αγνοείται.
Βιβλίο γεμάτο χρώματα, μυρωδιές και γεύσεις (οι ωραίες συνταγές του Μανόλο είναι, θα έλεγε κανείς, σε κάθε σελίδα του) από έναν εξωτικό παράδεισο, που μόνο τέτοιος δεν πρόκειται ν' αποδειχθεί για τον Πέπε Καρβάλιο.
Για το τέλος (i) μία ελάσσονος σημασίας σημειολογική επισήμανση, ότι η Μπανγκόκ έμελε να είναι η πόλη που θα έβλεπε τελευταία ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν (πέθανε στο αεροδρόμιό της από ανακοπή καρδιάς), και (ii) ένα απόφθεγμα από τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, ως απόσταγμα φιλοσοφίας:
"Σταμάτησε στο Μπενικασίμ... για να αγναντέψει τους προμαχώνες που χαμήλωναν προς την Πλάνα, κωλο-ουρανοξύστες ψηλότερους και από τους λόφους, τις ταμπουρωμένες θάλασσες. Από τον ψηλό αυτοκινητόδρομο μπορούσε να διαπιστώσει τον αφανισμό του θαλασσινού ορίζοντα δίπλα στην παρήγορη παρουσία των απείραχτων, χάρη στη συναίσθηση της παραγωγικότητάς τους, πορτοκαλεώνων. Ο άνθρωπος σέβεται μόνο ό,τι τον κάνει πλουσιότερο. Είναι, όμως, και ικανός να καλλιεργεί λουλούδια δίχως να τα τρώει ή να τα πουλά ή να αγαπά τα ζώα δίχως να τα φοβάται ή να τα καταβροχθίζει, να ταΐζει περιστέρια στην πόλη και γάτες αλανιάρες ή να φυλακίζει καναρίνια για να κελαηδούν, πιστεύοντας πως γεννήθηκαν για να του κελαηδούν και όχι για να αντιμετωπίσουν καταπρόσωπο το ρίσκο της ελευθερίας"
la mia maratona "rileggiamo carvalho" procede con grande soddisfazione: torno indietro nel tempo, in un mondo dove si comunicava grazie a telegrammi e cabine del telefono e ci si trovava lo stesso, dove il politicamente corretto non esisteva e quindi ancora doveva iniziare a fare danni, dove si cucinava in cucina e non in tv, e mi sento una vecchia babbiona che rimpiange il passato. questo poi è uno dei più belli della serie, forse addirittura il più bello di tutti.
Manuel Vásquez Montalbán nasceu em Barcelona em 1939 e morreu em Banguecoque em 2003. Além de jornalista, ensaísta e poeta é autor de dezoito romances policiais protagonizados pelo detetive Pepe Carvalho.
Pepe Carvalho é uma personagem fascinante. Apesar (ou por) das angústias próprias de quem se aproxima da meia-idade, mantém um sentido de humor corrosivo. "A perspectiva de uma velhice sem ninguém que lhe limpasse o cu se fosse necessário indignava-o, porque lhe indignava ter medo e, sobretudo, de si mesmo." Além da namorada Charo (que é puta), a sua solidão é preenchida pelo convívio com o seu peculiar assistente Biscuter e com o seu amigo Fuster, para o qual, periodicamente, prepara um Festival Carvalho completo, que consiste em inventar receitas culinárias (Pepe adora comer e cozinhar) e saboreá-las ao calor da lareira, ateada com livros da sua enorme biblioteca.
Os Pássaros de Banguecoque O caso de uma mulher desaparecida durante uma viagem, leva Carvalho a Banguecoque, onde, mais do que relatar um enredo policial, Montalbán oferece ao leitor uma visita guiada pela vida e costumes tailandeses.
Gostei muito da escrita e algumas personagens e situações, pela sua loucura e excentricidade, são muito divertidas. Não gostei muito muito muito do romance porque apanhei uma estafa na longa viagem entre Barcelona, Banguecoque e Singapura...
O Montalbán foi sempre um dos meus escritores preferidos. Inteligente, cínico, mordaz, gastrónomo. Tinha este livro para a ler há vários anos e foi como voltar a um lugar onde fomos felizes e vê-lo com olhos novos. Este livro não envelheceu bem, está datado, muito ligado à Catalunha do pós-Franco e da loucura dos anos 80. Passadas umas décadas em vez de patine ganhou um ligeiro cheiro a mofo. É pena porque dava tanto gozo ler. Fico com a memória do fabuloso Mares do Sul.
Carvalho, meno problematico di Marlowe, ma più cinico. Tenero nelle sue relazioni (Charo, Biscuter) e assurdo nella sua maniacale ricerca di cibo da cucinare. Ex intellettuale convinto che oggi brucia i libri, ma non può bruciare i residui che hanno lasciato nella sua testa. E forse mangia con lo stesso accanimento enciclopedico con cui prima leggeva.
Ο Πέπε Καρβάλιο είναι ένας από τους πιο γνωστούς λογοτεχνικούς ιδιωτικούς ντετέκτιβ και αυτή είναι η έκτη περιπέτειά του.
Λατρεύει να τρώει και να μαγειρεύει, εφευρίσκοντας νέες συνταγές βασισμένες στα ταξίδια του και στις γαστρονομικές του ανησυχίες. Του αρέσει το καλό κρασί και το ουίσκι. Όποτε έχει κέφι κάνει το τραπέζι στον φίλο και λογιστή του, Φουστέρ, συνοδεύοντας το γεύμα με μια φωτιά στο τζάκι που έχει ανάψει χρησιμοποιώντας ένα από τα αμέτρητα βιβλία της βιβλιοθήκης του. Είναι προσεκτικός στη δουλειά του, καθόλου αλαζόνας, όπως πολλοί συνάδερφοί του, αν και το έχει εύκολο κι αυτός να βρει μια γυναικεία συντροφιά, όπως άλλωστε συμβαίνει και σε πολλούς άλλους συναδέλφους του όπως διαβάζουμε στα διάφορα μυθιστορήματα.
Αυτή τη φορά ασχολείται με δύο τρεις υποθέσεις ή έστω προσπαθεί να ασχοληθεί. Έχει μια δουλειά που ολοκληρώνεται στην αρχή του βιβλίου και η οποία λαμβάνει χώρα στη Βαρκελώνη, που είναι και η βάση του. Στην ίδια πόλη συμβαίνει μια δολοφονία που φαίνεται ενδιαφέρουσα και ο Πέπε προσπαθεί να πλησιάσει τους εμπλεκόμενους, μάρτυρες ή και υπόπτους, μήπως και κάποιος του αναθέσει την εξιχνίαση του εγκλήματος. Δεν είναι και πολύ τυχερός στην προσπάθειά του όμως έχει ενδιαφέρον να δει κανείς πως πλησιάζει τους υποψήφιους πελάτες του. Παράλληλα, μια φίλη του που της έχουν πέσει πολλά, αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι με γκρουπ στην Ταϊλάνδη. Πότε πότε του τηλεγραφεί για να τον ενημερώσει για το πως περνάει μέχρι που μια μέρα το τηλεγράφημα που φτάνει δεν είναι ευχάριστο και ανέμελο, αλλά φανερώνει κάτι διαφορετικό. Η Τερέσα ζητάει τη βοήθειά του καθώς βρίσκεται σε κίνδυνο. Ο Καρβάλιο θα προσπαθήσει να εντοπίσει τους συγγενείς της Τερέσα ώστε να τους ενημερώσει για την κατάστασή της και εκείνοι με τη σειρά τους να στραφούν στο Ισπανικό προξενείο στην περιοχή για βοήθεια. Εν τέλει, ο Πέπε Καρβάλιο θα ταξιδέψει ως την Μπανγκόκ ψάχνοντας τα ίχνη της Τερέσα.
Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται σε Βαρκελώνη και Ταϊλάνδη, ισόποσα θα έλεγε κανείς κατανεμημένο και στις δύο περιοχές. Ο αναγνώστης γνωρίζει ή αναθυμάται τον μπον βιβέρ ντετέκτιβ στο πρώτο μισό και έτσι ξέρει πάνω κάτω τι να περιμένει στο δεύτερο μισό του βιβλίου. Καλό φαγητό, ενδιαφέρουσες συνταγές, καλό κρασί και καλή παρέα όποτε αυτό είναι δυνατόν. Ο Καρβάλιο δε δουλεύει τσάμπα όμως θα προσπαθήσει και να αξιοποιήσει ένα μακρινό ταξίδι που δεν κάνει κανείς κάθε μέρα. Στην αναζήτησή του θα βρεθεί μέχρι και στο Κο Σαμούι, που εκείνη την εποχή, τη δεκαετία του ‘80, δεν είχε τον τουρισμό που έχει σήμερα, δεν ήταν καν τουριστικός προορισμός!
Στις σελίδες του βιβλίου θα διαβάσει κανείς για τις ομορφιές και τις πλατείες της Βαρκελώνης. Θα διαβάσει όμως και για μια Μπανγκόκ που δεν ξέρω αν συναντά κανείς ακόμη και τώρα. Θα μπορούσε πάντως να είναι η ίδια πόλη, ακόμα και τόσα χρόνια μετά, μιας κα�� όλα αυτά που ακούμε για τον σεξοτουρισμό στην εξωτική πόλη δεν έχουν εκλείψει. Ελπίζω να έχουν τουλάχιστον μειωθεί όμως. Ο Καρβάλιο μας ξεναγεί στα στενά και σκοτεινά σοκάκια της καθώς επίσης και στους κήπους και τις ομορφιές της. Ο υπόκοσμος υπάρχει σε όλα τα μέρη του κόσμου και δεν είναι προνόμιο της Μπανγκόκ της δεκαετίας του ‘80, όπως επίσης και οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί, πολιτικοί και γενικότερα οι έχοντες εξουσία.
Carvalho terminó el chorizo y fue a por otro, con los mismos dedos, con los mismos ojos posesivos, con el mismo olfato dispuesto a regalarse con el aroma de aquella momia de cerdo y pimentón, probablemente extremeño.
Culpa del nombre de la novela, veía con reojo esta entrada de la serie Carvalho: uno de los encantos más grandes de ella son los paisajes urbanos de Barcelona que pinta el autor, y la posibilidad de no haber la Ciudad Condal en la novela olía sospechosamente a experimentos literarios. Además, la idea de unos vacaciones en el Oriente ha sido usada y abusada tanto (un ejemplo particularmente soso es 'You Only Live Twice', una novela de Bond, en la que hay ninjas con cojones mágicos), que yo ni esperaba nada decente.
Sin embargo, "Los Pájaros de Bangkok" resulta la mejor novela de la serie que he leído. El autor profundiza mucho a PP, mostrando su vida en los momentos cuando no hay casos interesantes. Holmes toma coca y toca la violìn: pues, ¿qué hace Carvalho? Cocina, come y se convierte en un antisocial (sus encuentros con la puta, la profesora y la pianista en la primera mitad de la novela revelan la faceta verdaderamente oscura de su carácter).
Es más, medio libro sucede en Barcelona, y sólo una mitad es sobre las aventuras de PP en Tailandia (que, no obstante las sospechas, tienen el aspecto de que el autor había investigado el tema bien, y no parecen un botiquín de tópicos).
Al final hay que añadir que la novela tiene un estructura más compleja de lo que he visto en la serie, y los 3 (¡tres!) casos que se resuelven a lo largo del libro se complementan y satisfacen al lector de su manera cada uno.
La saga del inspector Carvalho es magnífica. Dentro de la propia saga hay novelas policíacas excelentes y otras más normalitas. LOS PÁJAROS DE BANGKOK es de las buenas.
Se le Signore e i Signori lo desiderano, per Carvalho si pu� passare da qui... Verso i quaranta, un lavoro stabile con buone possibilit� di carriera senza necessariamente compromettere colleghi, un aspetto sano ma non molto tonico con capelli di fresco taglio leggermente diradati, qualche intolleranza alimentare e bruciori di stomaco stagionali, una moglie biondo cenere, madre dell'anno e che lavora part-time come interprete in un centro congressi, una figlia con discrete doti di sportiva che accompagna in piscina mentre ripassa alle conferenze tenute nella vetrosa ma linda biblioteca di quartiere "i nodi del centro sinistra iberico"; un ciclo a cura di un vecchio compagno di scuola ora operatore culturale in quota ai socialisti. Questo tipo, qui, non c'�. C'� al suo posto Pepe Carvalho: agnostico, apolitico, apota. Ex comunista poi agente CIA, salutista nel senso che augura spesso alla salute alzando qualche prodotto vitivinicolo (dei quali assicuro la qualit�) non necessariamente iberico, moderatamente violento ma senza alcuno scrupolo, amante nel senso che ama, ricambiato di una onesta prostituta senza il tradizionale e pesante cuor d'oro. Investigatore annusapatte della Barcelona eternamente incinta di quartieri deformi problemi e rogne, amico di un comedonico lustrascarpe ex franchista e datore di lavoro di altro feto caduto (poco) in disgrazia non essendo mai salito verso alcunch�. Brucia libri, non brucia mai ci� che cucina, mangia anche da solo e se proprio odia star solo invita un Commercialista suo vicino... Iniziate e non smetterete. Avvertenza: Pepe � per duri veri, stoici certificati, talvolta � cos� insopportabilmente inguaribilmente latinamente romantico che lo picchiereste gratis purch� smetta di farvi venire il magone. Pepe Carvalho ogni tanto mette da parte qualche soldo per la pensione e potersi fumare sigari anche da vecchio.
Direi anche 1 stella e mezzo.. Come tanti ho letto Vazquez Montalban perché grande appassionata di Montalbano. Pensavo che ci avrei ritrovato uno stile simile, delle atmosfere che ricordano quelle delle avventure vigatesi di Montalbano... e invece sono rimasta profondamente delusa. Ho trovato due trame gialle poco interessanti, in cui non mi sentivo spinta a leggere per sapere come proseguivano, condite inoltre da una scrittura prolissa ed eccessivamente forbita (al punto che ho dovuto cercare diverse parole sul vocabolario, e dire che io mi considero bravina in italiano) e da svariate divagazioni poco pertinenti e poco interessanti (una su tutte l'incontro a venti pagine dalla fine del libro con il francese economista normalien). Forse questo libro non era il più adatto per cominciare a leggere le avventure di Pepe Carvalho, visto che si svolge lontano dagli ambienti abituali di questo detective privato, ma certamente non mi ha invogliato a proseguire la sua conoscenza.
L’aereo per Bangkok è partito con notevole ritardo, il viaggio è stato veloce, l’atterraggio morbido, e la città tailandese ha presentato subito il suo biglietto da visita: una cacofonia di colori odori suoni voci persone movimento. E tanta tanta tanta miseria. Oltre che corruzione e vizi all’ennesima potenza.
Dal punto paesaggistico, il tour non è stato male: le descrizioni dei luoghi sono i passaggi più notevoli, quelle dei personaggi forse meno, ma le poche parole usate ne inquadrano bene le caratteristiche, soprattutto quelle fisiche.
Peccato sia stato un viaggio più simile a una vacanza, che a una trasferta per una pseudo-indagine. Il ritorno è stato piuttosto frettoloso, l’epilogo ancora di più, l’ho trovato alquanto freddo, distaccato e quasi tronco.
Un racconto che di giallo ha ben poco, non saprei proprio come inquadrarlo, forse un noir ... mah! sicuramente è il libro più inutile che abbia letto quest’anno.
Fortemente delusa da Pepe... non so, al momento, se darò mai un’altra opportunità a questo autore e alla sua serie.
A proposito: li chiamano swallows, rondini... rondini cinesi.
🌏 LdM: Thailandia 🇹🇭 🌏 Asia
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ho letto questo libro molti anni fa: è stato il primo libro di Montalban che ho letto, prestatomi da un amico, e ne sono stata folgorata. è uno dei pochi libri che ho riletto nella mia vita, e ancora trova posto sul mio comodino, insieme ad altri due/tre libri "della vita". trovo riduttivo focalizzare l'attenzione su uno degli aspetti che rendono, a mio avviso, geniale la scrittura di Montalban, vorrebbe dire non parlare degli altri...superfluo dire che in seguito ho letto tutto quello che ha scritto l'imperdibile Manolo!
Una vez más Carvalho más que moverse es movido. Esta vez hacia Bangkok en viaje de ida y vuelta hacia su pasado y su futuro, en un batiburrillo de casos de los que sólo medio resuelve uno. Los otros dos se resuelven, o no, solos. Viajes: Tailandia, Malaysia, La Manga del Mar Menor. Libros quemados: 'La última cinta', de Justo Jorge Padrón; 'Acto sin palabras' de Samuel Beckett; 'Teoría estética', de Theodor W. Adorno.
Sono molto affezionata al mio primo Pepe Carvalho, quando ancora di detective -gourmet non ce n'erano molti in giro. Anche dopo averli letti quasi tutti, questo resta uno dei più belli della serie, e certamente il meglio tradotto.
La hija de un empresario desaparece durante un viaje organizado a Thailandia y Carvalho es contratado para ir a buscarla. Esta aventura asiática del detective le servirá para descubrir todo el exotismo culinario y cultural de aquel país.
Carvalho, un altro personaggio che ti viene voglia di seguire come già fu per me Malaussene! Prima o poi mi ci metterò di buzzo buono... peccato che non sia andata in ordine :-(
Qué absoluta maravilla de prosa, de lenguaje, de admiración por el sudeste asiático y de devoción por la comida. Nunca he pasado tanta hambre leyendo un libro.
Interessante romanzo che spazia dal giallo investigativo al diario di viaggio. L'investigatore Carvalho rimbalza fra due casi, uno che riguarda un omicidio nella sua Barcellona, e l'altro relativo alla scomparsa di una ragazza spagnola durante un suo viaggio in Asia.I due casi vengono narrati contemporaneamente, ma il focus è ovviamente su quello della donna scomparsa in Asia, per il quale il nostro investigatore si metterà in viaggio per condurre ricerche in prima persona. La storia vera e propria parte solamente a circa 1/3 del romanzo. La prima parte infatti è una lunga caratterizzazione del nostro protagonista, che è un investigatore privato molto appassionato di buon cibo e buon bere. Vengono descritte le serate che si dedica, la ricerca di botteghe in cui comprare specifici prodotti, alcune ricette e la sua abitudine di invitare persone a cena. Sempre all'inizio viene rappresentato anche un caso, subito risolto, in cui Carvalho indaga su ammanchi finanziari di un'azienda. Ho trovato questa parte troppo lunga, alcune descrizioni mi sono risultate superflue.
Anche nel proseguire il libro c'è un continuo rimbalzare fra nomi di persone, personaggi non proprio fissi che vengono rinominati dandomi difficoltà, località dell'asia, descrizione di mezzi pubblici con orari, coincidenze, destinazioni che a un certo punto mi avevano rotto le scatole.
In compenso la trama, quando si entra nei passaggi chiave della ricerca della ragazza, è bella e anche l'approfondimento sulla cultura asiatica, biddista e musulmana non mi è dispiaciuto.
Diciamo che sarebbe stato bello leggere questa storia in maniera più asciutta, 150 pagine invece di 300.
Un intrigo personale e dai risvolti internazionali è il cuore di questo piacevolissimo romanzo giallo dalla penna del maestro narrativo Manuel Vázquez Montalbán. L’ indagine del detective Pepe Carvalho si snoda tra residenze della borghesia barcellonese e le mete del turismo thailandesi, tra dinastie imprenditoriali catalane e gruppi della malavita siamese.
Carvalho è un investigatore attento e mai arrogante a differenza dei protagonisti hardboiled molto presenti nel genere crime & thriller. Nonostante sia un osservatore ossessivo di grazie femminili ed un assaggiatore compulsivo delle pietanze gastronomiche più disparate, egli è bonario ed è facile entrare in empatia con lui. Gourmet e voyeur, ha la stoffa adatta per intrattenere ogni lettore in casi tanto affascinanti quanto spinosi.
Lo stile dell’ autore è magico ma realista, rievoca Borges e Marquez e li tesse insieme ad elementi classici alla Christie e Simenon; le descrizioni sono raffinate e il senso dello humour non è mai assente, il tutto per rendere scorrevole e appassionante l’ immersione nelle 297 ricche pagine redatte dal geniale catalano. La traduzione a cura di Sandro Ossola riesce ad evocare bene il testo in lingua originale, questo anche quando non lo si conosce e non si sa lo spagnolo.
La novela tiene un estilo de escritura con un buen balance entre metáforas y descripciones. Tuvo varias frases memorables y fue difícil elegir solo una. Nunca había leído al autor e imagino que tiene más obras con el mismo protagonista.
El libro tiene un buen ritmo y no se siente ni lento ni demasiado acelerado. La situación se va complicando conforme avanza la trama, pero en ningún momento sentí que los conflictos estuvieran forzados.
Hay una gran variedad de personajes, la mayoría memorables. El protagonista me pareció muy completo, con varios aspectos que lo hacían sentir real, no era ni excesivamente noble ni tampoco arrogante. Simplemente hacía un trabajo por el cual recibiría una paga. Quizá le faltó un poco de desarrollo, porque no evolucionó mucho a lo largo de la historia.
También me gustó que la novela muestra la cultura tailandesa no solo de las ciudades turísticas como Bangkok o Chiang Mai, incluyó poblaciones pequeñas que pocos y extranjeros conocen.
Me pareció un libro entretenido y bien escrito. Lo recomiendo incluso para los que no son tan fanáticos de las novelas de detectives.
La sexta novela de Pepe Carvalho me ha resultado menos interesante que las otras, pese a tener ese enorme tono narrativo y literario que siempre tiene Vázquez Montalbán. En esta ocasión hay tres casos mezclados en la novela: la muerte de una mujer de la alta sociedad catalana a la que le abren la cabeza con una botella de champaña en su casa, la desaparición de una amiga de Pepe, Teresa Marsé, en viaje por Tailandia, y un caso de un desfalco en una empresa de toldos.
En el primer caso, poco misterio hay, salvo el del momento en que la asesina confiese, y sirve a Montalbán para meterse con los pijos, la universidad y las mujeres liberadas. En el segundo caso, el turismo de masas y el vicio organizado para turistas, y algún personaje estrafalario, en un viaje un tanto absurdo, y también presentar al catalán agarrado como tópico real. Y en el último, arremeter contra la burguería catalana con bastante mala baba.
El exceso de barroquismo y una parte central en Bangkok me resultan algo pesadas. La obsesión culinaria del protagonista es ampliada y por fin le da a su protagonista un aviso por sus excesos. Pero en general me resultó algo indigesta, aunque siempre es un placer leer a un escritor con mayúsculas.
Romanul face parte din seria romanelor politiste al caror protagonist este detectivul Pepe Carvalho, fost politist, gurmand inrait. Pe langa tenta politista romanul are si note de calatorii destul de bine creionate.
Amestecul genurilor, din pacate, nu face cartea mai atractiva, din contra plictiseste. La prima vedere, Carvalho pleacă la Bangkok în urma unui SOS trimis de vechea sa prietenă, Teresa Marsé. Dar poate că fuge de lumea lui cotidiană, unde realitatea nu-i mai ajunge, poate că aleargă după fantome, printre care și cea a Celiei Mataix, trimisă pe lumea cealaltă de o sticlă de şampanie, şi a ucigaşei sale, Marta Miguel. Sau se duce până acolo doar pentru a afla numele unor păsări din Bangkok ori pentru a se convinge că pământul e rotund, iar deznodământul îl aşteaptă abia la întoarcere.
Uno más de Pepe Carvalho, bien llevado y que además, nos saca de su habitual Barcelona y nos lleva a Bangkok. Hay tres casos independientes en la novela, el primero es una investigación de desvíos de dinero de una empresa familiar, resuelto como la mayoría de estos casos en la vida real, el segundo es un asesinato dentro de un grupo de conocidos que nadie quiere saber quién es el culpable y el tercero es el que nos lleva a Asia tras una petición de socorro de una conocida de Carvalho. Este tercer caso es el grueso de la novela, descubrimos un Bangkok q empieza a ser turístico lleno de mafias, corrupción, intereses, droga y prostitución y aquí Carvalho tiene que lidiar con lo peor de cada casa. El final es muy bueno, poniendo el punto en los tres casos de manera correcta y verídica.
Molt estranya la figura d'un detectiu privat oferint-se per investigar un assassinat als principals sospitosos... semblava un comercial de qualsevol sector! I la fugida a Bangkok i la tornada des d'allà sense problemes de la Teresa Marsé, i el viatge d'ell per trobar-la sense aconseguir-ho... Massa difícil de lligar tot plegat.
Recepta: espagueti a l'Annalisa i saltimboca a la romana. Viatge: Tailàndia. Llibres per encendre la llar de foc: un llibre de versos de Justo Jorge Padrón i dos peces teatrals de Beckett, L'última cinta de Krapp i Acte sense paraules. Teoria estètica de Theodor W. Adorno.
Pues creo que con éste le voy a dar unos meses-años de descanso a revisitar los libros de Carvalho de mi infancia. Mezcla dos casos del detective, y sumerge bien en ambos, haciendo una correcta transición entre uno y otro, pero la verdad es que la evolución de ambos es un poco decepcionante, y el final bastante descabellado. Aunque en este caso hay menos pasajes dedicados a la pasión culinaria del detective, y entiendo que también del escritor, si que, para mi gusto, hay un exceso de párrafos discursivos sobre temas muy diversos, que aportan bastante poco a la historia. Vamos, que se ha hecho pesado, la verdad.
Novel policíaca atípica. Si te cansas de Mankell, Conolly, Nesbo, Larsson, Christie, Chandler o Kerr, con las historias de Pepe Carvalho pasas a un plano distinto. El Harry Hole o Bosch español es un poco más pasivo, si cabe, y un apasionado de la gastronomía. Con eso ya tienes asegurado el entretenimiento. La historia en esta ocasión, da cien mil vueltas antes de llegar a su conclusión, y como en esa frase que está ya más gastada que el Carpe diem pero sin dejar de ser cierta, vale más el camino que la llegada a la meta.
Splendida doppia storia ambientata tra Barcellona e Bangkok. Una donna viene uccisa a Barcellona da un colpo dato con una bottiglia di champagne da un'altra donna che si sente umiliata e ha una reazione incolsulta che poi la porterà tra sensi di colpa e recriminazioni, al suicidio. Nell'altra storia una donna, amica di Carvalho, gli manda una richiesta di aiuto dalla thailandia e Pepe parte alla sua ricerca tra polizia corrotta e malavita. Splendida la descrizione del paese e dei turisti che vi si recano