What do you think?
Rate this book
ไผ่แดง
- GenresFiction
256 pages, Paperback
First published January 1, 1954
4 people are currently reading
90 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
May 28, 2018
เป็นเรื่องเล่าถึงชีวิตในหมู่บ้านไผ่แดง หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง
มีตัวละครหลักคือ
#สมภารกร่าง พระเจ้าอาวาสวัดไผ่แดง ซึ่งเป็นเหมือนศูนย์รวมจิตใจของชาวบ้าน จะเห็นได้ว่ามีเรื่องเดือดร้อนอะไรเล็กใหญ่ก็มักมาพึ่งพระ ให้สมภารกร่างช่วยเหลือกันอยู่เสมอ
#นายแกว่น แก่นกำจร อดีตเคยเป็นเพื่อนวิ่งเล่นกันมากับสมภารกร่าง แต่ปัจจุบันเป็นเหมือนผู้นำก๊วนคนหนุ่มชาวไผ่แดง
#กำนันเจิม เป็นกำนันที่ทำหน้าที่ดูแลชาวบ้านได้ดี
เรื่องมันเริ่มที่นายแกว่น แก่นกำจร มีความคิดเห็นเอนเอียงไปทางคอมมูนิสต์ เขาคอยพูดปลุกระดมชาวบ้านเล่าถึงข้อดีในความเท่าเทียมกัน ไม่มีการเอารัดเอาเปรียบจากชนชั้นขุนนาง หรือทางการ รวมถึงพระ ก็ถูกเขามองว่าเอาเปรียบชาวบ้าน
ในแต่ละบทของเนื้อเรื่อง ก็จะมีประเด็นที่มักเกิดความขัดแย้งระหว่างนายแกว่น กับสมภารกร่างหรือกำนัน ทำให้ต้องมีการถกเถียงกันขึ้น ใครจะเถียงแพ้หรือชนะ ไม่ว่าจะยกเอาเหตุผล หรือว่าแถไปจนเจ็บสีข้างยังไง สุดท้ายสมภารก็มักจะเป็นฝ่ายชนะ 5555
เอาจริงๆ พวกประเด็นการเมืองนี่เราว่าคงไม่เน้นอะไรมาก เพราะไม่ว่ายังไง ฝ่ายพระกับกำนันก็ชนะเห็นๆ
แต่สิ่งที่ผู้เขียนจงใจนำเสนอคือ การรับสิ่งใหม่ๆ แนวคิดใหม่ รวมทั้งข่าวสารต่างๆ มาแบบผิวเผินไม่ได้ศึกษาให้รู้แจ้ง แล้วนำมาตีความกันต่อๆ ไปผิดบ้างถูกบ้าง ซึ่งทำให้เกิดความเสียหายตามมา
อีกอย่างคือการที่คนกลุ่มเล็กๆ ในหมู่บ้านเล็กๆ พยายามเรียกร้องการเปลี่ยนแปลงพยายามยึดมั่นในอุดมการณ์ ในขณะที่สภาพแวดล้อมสังคมในตอนนั้นไม่เอื้ออำนวย มันก็มีความลำบากและดูเหมือนกลุ่มคนเพี้ยนๆ ที่ทำอะไรไม่เข้าท่าในสายตาคนอื่น แต่จริงๆ แล้ว พวกเขาก็ไม่ใช่คนเลวร้าย เพียงแค่เป็นคนที่คิดเห็นต่างออกไปเท่านั้น
เรื่องนี้อ่านสนุกค่ะ ไม่มีพระเอกนางเอกแต่แค่สมภารกร่างกับเกลอเก่าอย่างแกว่นมาปะทะกันนี่ก็สนุกทุกตอนค่ะ
มีตัวละครหลักคือ
#สมภารกร่าง พระเจ้าอาวาสวัดไผ่แดง ซึ่งเป็นเหมือนศูนย์รวมจิตใจของชาวบ้าน จะเห็นได้ว่ามีเรื่องเดือดร้อนอะไรเล็กใหญ่ก็มักมาพึ่งพระ ให้สมภารกร่างช่วยเหลือกันอยู่เสมอ
#นายแกว่น แก่นกำจร อดีตเคยเป็นเพื่อนวิ่งเล่นกันมากับสมภารกร่าง แต่ปัจจุบันเป็นเหมือนผู้นำก๊วนคนหนุ่มชาวไผ่แดง
#กำนันเจิม เป็นกำนันที่ทำหน้าที่ดูแลชาวบ้านได้ดี
เรื่องมันเริ่มที่นายแกว่น แก่นกำจร มีความคิดเห็นเอนเอียงไปทางคอมมูนิสต์ เขาคอยพูดปลุกระดมชาวบ้านเล่าถึงข้อดีในความเท่าเทียมกัน ไม่มีการเอารัดเอาเปรียบจากชนชั้นขุนนาง หรือทางการ รวมถึงพระ ก็ถูกเขามองว่าเอาเปรียบชาวบ้าน
ในแต่ละบทของเนื้อเรื่อง ก็จะมีประเด็นที่มักเกิดความขัดแย้งระหว่างนายแกว่น กับสมภารกร่างหรือกำนัน ทำให้ต้องมีการถกเถียงกันขึ้น ใครจะเถียงแพ้หรือชนะ ไม่ว่าจะยกเอาเหตุผล หรือว่าแถไปจนเจ็บสีข้างยังไง สุดท้ายสมภารก็มักจะเป็นฝ่ายชนะ 5555
เอาจริงๆ พวกประเด็นการเมืองนี่เราว่าคงไม่เน้นอะไรมาก เพราะไม่ว่ายังไง ฝ่ายพระกับกำนันก็ชนะเห็นๆ
แต่สิ่งที่ผู้เขียนจงใจนำเสนอคือ การรับสิ่งใหม่ๆ แนวคิดใหม่ รวมทั้งข่าวสารต่างๆ มาแบบผิวเผินไม่ได้ศึกษาให้รู้แจ้ง แล้วนำมาตีความกันต่อๆ ไปผิดบ้างถูกบ้าง ซึ่งทำให้เกิดความเสียหายตามมา
อีกอย่างคือการที่คนกลุ่มเล็กๆ ในหมู่บ้านเล็กๆ พยายามเรียกร้องการเปลี่ยนแปลงพยายามยึดมั่นในอุดมการณ์ ในขณะที่สภาพแวดล้อมสังคมในตอนนั้นไม่เอื้ออำนวย มันก็มีความลำบากและดูเหมือนกลุ่มคนเพี้ยนๆ ที่ทำอะไรไม่เข้าท่าในสายตาคนอื่น แต่จริงๆ แล้ว พวกเขาก็ไม่ใช่คนเลวร้าย เพียงแค่เป็นคนที่คิดเห็นต่างออกไปเท่านั้น
เรื่องนี้อ่านสนุกค่ะ ไม่มีพระเอกนางเอกแต่แค่สมภารกร่างกับเกลอเก่าอย่างแกว่นมาปะทะกันนี่ก็สนุกทุกตอนค่ะ
September 24, 2015
ไอ้ครั้นจะบอกว่าแรกเริ่มเดิมที อิชั้นมีท่าทีเป็นปฏิปักษ์ต่องานเขียนแนวเจ้าของนายกฉายา "เฒ่าอสรพิษ" คนนี้ก็ไม่ผิดนัก ต่อให้ท่านคึกฤทธิ์เป็นถึงปราชญ์การเมือง และปูชนียบุคคลของยูเนสโก แต่อิชั้นก็ไม่ได้ชื่นชมท่านผ่านบทบาททางการเมือง หรือความสามารถอันผิดแปลกพิสดารไปจากนักการเมืองทั่วไป เท่ากับความสามารถทางการเขียนแนวเสียดสีหยิกแกมหยอกถึงความเป็นชาวบ้านสามัยที่เลือดส่วนหนึ่งของสายตระกูลทำให้ท่านได้สัมผัสกับชีวิตชาวบ้านอย่างที่ท่านเคยเป็น "คนสิงห์บุรี" มาก่อนจะเป็นคนกรุง หรือก่อนที่ท่านจะเปลี่ยนจากการหิ้วชะลอมมาเป็นการถือกระเป๋าและสูทอาร์มานีตามฝรั่งมังค่า และไปเป็นคาเมโอในเรื่อง The Ugly American เสียอีก
นั่นเลยทำให้อิชั้นนรู้สึกประทับใจการจับเรื่อง ผสมราว เอาความมั่วนิ่มมาผสมความวิปลาสทางวรรณศิลป์ที่ร้อยเรียงออกมาได้อ่านง่ายแต่ก็ขบคิดได้ยาก เมือต้องพลันนึกถึงทั้งหลักมาร์กซิสม์ที่ท่านทั้งรู้สึกเอ็นดูและหมั่นไส้พอกัน กับหลักทางพุทธศาสนาที่ท่านผู้มีอุดมการณ์ยึดมั่นเป็นสรณะ แต่ก็พร้อมเชิดหน้ายอมรับเสียงวิพากษ์อย่างคนที่มีฉายา "เจ้าป้า" พึงจะกระทำได้อย่างสมภาคภูมิ จึงยิ่งทำให้งานเขียนเรื่องนี้ของท่านสวิงสวายแตกต่างจากงาน "ทีเดียส" ที่คนส่วนใหญ่มักมองว่าเป็น "ม๊าดเต้อพีด" ของท่านอย่าง สี่แผ่นดิน แต่ในความคิดของอิชั้น ไผ่แดง กลับกลายเป็นงานที่สะท้อนเสียงและอุดมการณ์ของท่านอย่างองอาจงดงาม ช่างน่าชื่นชมเสียจริงเลยค่ะ
นั่นเลยทำให้อิชั้นนรู้สึกประทับใจการจับเรื่อง ผสมราว เอาความมั่วนิ่มมาผสมความวิปลาสทางวรรณศิลป์ที่ร้อยเรียงออกมาได้อ่านง่ายแต่ก็ขบคิดได้ยาก เมือต้องพลันนึกถึงทั้งหลักมาร์กซิสม์ที่ท่านทั้งรู้สึกเอ็นดูและหมั่นไส้พอกัน กับหลักทางพุทธศาสนาที่ท่านผู้มีอุดมการณ์ยึดมั่นเป็นสรณะ แต่ก็พร้อมเชิดหน้ายอมรับเสียงวิพากษ์อย่างคนที่มีฉายา "เจ้าป้า" พึงจะกระทำได้อย่างสมภาคภูมิ จึงยิ่งทำให้งานเขียนเรื่องนี้ของท่านสวิงสวายแตกต่างจากงาน "ทีเดียส" ที่คนส่วนใหญ่มักมองว่าเป็น "ม๊าดเต้อพีด" ของท่านอย่าง สี่แผ่นดิน แต่ในความคิดของอิชั้น ไผ่แดง กลับกลายเป็นงานที่สะท้อนเสียงและอุดมการณ์ของท่านอย่างองอาจงดงาม ช่างน่าชื่นชมเสียจริงเลยค่ะ
September 9, 2021
Episodes in the lives of two childhood friends subsequently separated by ideology: one now the town's Buddhist monk (Krang), the other a hothead wannabe Communist (Kwaen). Guess which one always wins.
The preface to the English translation of the novel -- written in third person but doubtless by M. R. Kukrit himself -- cheerfully admits that the author based his novel on Guareschi's "Don Camillo" stories and frequently "plagiarizes" from them. (Who else but the author would claim plagiarism without risking a libel lawsuit from the author?) Now as any teacher can tell you, more often than not plagiarism punishes itself, because the plagiarist usually does so so poorly. This would seem to be the case here. The third chapter, for instance, borrowed directly from Guareschi, is about a peace petition signed by almost everyone in town, but most of the townspeople have no idea it's Communist propaganda. Authorities to the rescue, and a second petition, disowning the first, is signed by everyone in town except the aforementioned hothead. Even his Communist comrades sign the disavowal petition and somehow nobody manages to tell Kwaen about it until Krang surprises him with the signed disavowal petition.
One wonders about the novel's title. Red bamboo doesn't exist, yet Red Bamboo is the name of the village. I guess it's not impossible that M. R. Kukrit means to suggest that some kind of rapprochement was possible between Communism's better angels (as it were) and the traditional pillars of Thai society -- one could still hint as much in the 1950s, when Field Marshal Phibun was pretending to be a democrat, without fear of imprisonment or worse -- but if so, the message comes out terribly garbled in the one story in which traditionalists and Communists openly join forces. This is in Chapter 13, in which Kwaen and his friends refuse to harvest the village elder's rice because they believe the wage to be exploitatively low. Instead of the proffered 6 ticals they demand 15. Do wage negotiations ensue? No. Given the Communists' categorical refusal to budge, the village elder, assisted by Abbot Krang, exhorts the traditionalists among the villagers to help out gratis -- and the Communists join them . . . because now it's work for the collective. But it's still the village elder's rice, isn't it? But everyone is rewarded by a tear from the village elder's eyes. Yay.
Some of the episodes are decently constructed, but some aren't, and the didacticism is laid on with a trowel. A great disappointment when compared to the two other novels of M. R. Kukrit's available in English. Of these three it's the least available -- out of print for at least a generation -- so perhaps it's suitable that it should be sought out only by diehard readers of Thai fiction. A generous two stars.
The preface to the English translation of the novel -- written in third person but doubtless by M. R. Kukrit himself -- cheerfully admits that the author based his novel on Guareschi's "Don Camillo" stories and frequently "plagiarizes" from them. (Who else but the author would claim plagiarism without risking a libel lawsuit from the author?) Now as any teacher can tell you, more often than not plagiarism punishes itself, because the plagiarist usually does so so poorly. This would seem to be the case here. The third chapter, for instance, borrowed directly from Guareschi, is about a peace petition signed by almost everyone in town, but most of the townspeople have no idea it's Communist propaganda. Authorities to the rescue, and a second petition, disowning the first, is signed by everyone in town except the aforementioned hothead. Even his Communist comrades sign the disavowal petition and somehow nobody manages to tell Kwaen about it until Krang surprises him with the signed disavowal petition.
One wonders about the novel's title. Red bamboo doesn't exist, yet Red Bamboo is the name of the village. I guess it's not impossible that M. R. Kukrit means to suggest that some kind of rapprochement was possible between Communism's better angels (as it were) and the traditional pillars of Thai society -- one could still hint as much in the 1950s, when Field Marshal Phibun was pretending to be a democrat, without fear of imprisonment or worse -- but if so, the message comes out terribly garbled in the one story in which traditionalists and Communists openly join forces. This is in Chapter 13, in which Kwaen and his friends refuse to harvest the village elder's rice because they believe the wage to be exploitatively low. Instead of the proffered 6 ticals they demand 15. Do wage negotiations ensue? No. Given the Communists' categorical refusal to budge, the village elder, assisted by Abbot Krang, exhorts the traditionalists among the villagers to help out gratis -- and the Communists join them . . . because now it's work for the collective. But it's still the village elder's rice, isn't it? But everyone is rewarded by a tear from the village elder's eyes. Yay.
Some of the episodes are decently constructed, but some aren't, and the didacticism is laid on with a trowel. A great disappointment when compared to the two other novels of M. R. Kukrit's available in English. Of these three it's the least available -- out of print for at least a generation -- so perhaps it's suitable that it should be sought out only by diehard readers of Thai fiction. A generous two stars.
March 3, 2020
- ชอบมาก สนุกมากๆ ศึกฤทธิ์เก่งจริงๆ เขามีวิธีในการเขียนเหน็บเขียนวิพากษ์ลัทธิคอมมี่ได้อย่างช่างหัวน่าขันแต่ก็ยังฟังดูเข้าท่ามากๆในโลกของไผ่แดง ถึงที่สุดแล้วคอมมี่ในโลกของคนหันขวาก็ดูน่าสงสารมากๆที่ถูกทำเป็นซับเจทมากๆแบบนี้ ยิ่งตอนกลับไปเยือนไผ่แดงก็เศร้ามากๆ เหมือนฝ่ายซ้ายได้ตายหมดแล้วจริงๆเหลือแค่พวกซ้ายเก่าที่ก็ไม่มีใครเห้นค่าอีกแล้ว โลกได้เปลื้ยนขั๋วมาทางขวาจัดๆแล้ว แต่ศึกฤทธิ์ก็ดูจะไม่ชอบอยู่ดี 555
November 28, 2015
การมีความคาดหวังไว้ก่อนอ่าน อาจทำให้นิยายได้สกอร์น้อยลงกว่าที่ควรจะเป็น
เราคาดหวังว่าจะได้เห็น "การโต้แย้งอย่างออกรสของทัศนะชีวิต-การเมืองที่ต่างกัน แบบไม่ต้องชี้กันว่าใครผิดถูก" ในนิยาย
แต่เหมือนนิยายจะฟันธงไปแล้ว เลือกข้างไปแล้ว ว่าแบบไหนไม่เข้าท่า แบบไหนผิด ...เลยกร่อยไปหน่อย (แบบที่เคยมาแล้วใน สี่แผ่นดิน)
แต่สิ่งหนึ่งที่เราชอบคือ การที่คนไทยเราไม่ว่าฝั่งไหน ความเชื่อไหน รู้อะไร หรือ รับอะไรมาแบบงูๆปลาๆ แล้วก็อาศัยกระแส หรือ ความเคยชิน เฮกันไปเฮกันมาโดยที่ไม่ได้รู้จริงๆ นี่ยังคงดำรงมาถึงยุคแห่ง Facebook และสงครามคีย์บอรดของ Commentator งูๆปลาๆทั้งหลาย
และก็เช่นเดียวกัน ที่ไม่ว่าจะรบกันยังไง พอถึงคราวตกทุกข์ได้ยาก คนไทยก็เลิกทะเลาะกันหันมาช่วยกัน พอเหตุการณืสงบก็มารบกันใหม่
เป็นสิ่งที่พบใน ไผ่แดง ที่เขียนมาเมื่อเกือบ 40 ปีที่แล้ว และก็ยังคงพบในสังคมไทยทุกวันนี้
เราคาดหวังว่าจะได้เห็น "การโต้แย้งอย่างออกรสของทัศนะชีวิต-การเมืองที่ต่างกัน แบบไม่ต้องชี้กันว่าใครผิดถูก" ในนิยาย
แต่เหมือนนิยายจะฟันธงไปแล้ว เลือกข้างไปแล้ว ว่าแบบไหนไม่เข้าท่า แบบไหนผิด ...เลยกร่อยไปหน่อย (แบบที่เคยมาแล้วใน สี่แผ่นดิน)
แต่สิ่งหนึ่งที่เราชอบคือ การที่คนไทยเราไม่ว่าฝั่งไหน ความเชื่อไหน รู้อะไร หรือ รับอะไรมาแบบงูๆปลาๆ แล้วก็อาศัยกระแส หรือ ความเคยชิน เฮกันไปเฮกันมาโดยที่ไม่ได้รู้จริงๆ นี่ยังคงดำรงมาถึงยุคแห่ง Facebook และสงครามคีย์บอรดของ Commentator งูๆปลาๆทั้งหลาย
และก็เช่นเดียวกัน ที่ไม่ว่าจะรบกันยังไง พอถึงคราวตกทุกข์ได้ยาก คนไทยก็เลิกทะเลาะกันหันมาช่วยกัน พอเหตุการณืสงบก็มารบกันใหม่
เป็นสิ่งที่พบใน ไผ่แดง ที่เขียนมาเมื่อเกือบ 40 ปีที่แล้ว และก็ยังคงพบในสังคมไทยทุกวันนี้
September 18, 2021
อ่านเรื่องนี้นานมากแล้ว เขียนจากความทรงจำเท่าที่นึกออก ชอบเรื่องนี้ตรงที่เป็นเหมือนการแลกเปลี่ยนระหว่างคนสองขั้ว ไม่ต้องเชื่อตามกัน แค่ยอมรับฟังกันและกันก็ดีเกินพอแล้ว
May 3, 2017
Red Bamboo by Kukrit Pramoj
The stories of the village Red Bamboo, it’s monastery and inhabitants is first published and serialised in the ‘Siam Rath Thai Weekly Review’. My own copy and English translation dates from 1961 and is I believe never reprinted after. What is a pity because the stories are quit charming.
Unfortunately I know close to nothing about the life’s and times of their author Kukrit Pramoj, but I can imagine that he wrote these stories at the beginning of his career as a writer. At least that is what I see a beginning and talented author trying his pen.
The stories of Red Bamboo are inspired by the Don Camillo stories written by the Italian author Giovanni Guareschi, sometimes even fully plagiarised. Be that as it may the stories are given an interesting Thai touch. Although the image of the lord Buddha speaks freely in the village monastery, it does so in an impersonal sort of way, not in the way Christ talks to Don Camillo the priest. The Thai Abbot works under a different set of disciplines from that of the Catholic priest. Don Camillo’s opponent the communist mayor of the village is replaced by a not less stuborn communist villager. Showing us the interaction between traditions and the than new thoughts and doctrines of communism. All in a mild form and seasoned with humour. That way Kukrit and Giovanni let the old and the new interact, not only at the world stage, but also on the ox-cart in the small village of Red Bamboo.
The stories of the village Red Bamboo, it’s monastery and inhabitants is first published and serialised in the ‘Siam Rath Thai Weekly Review’. My own copy and English translation dates from 1961 and is I believe never reprinted after. What is a pity because the stories are quit charming.
Unfortunately I know close to nothing about the life’s and times of their author Kukrit Pramoj, but I can imagine that he wrote these stories at the beginning of his career as a writer. At least that is what I see a beginning and talented author trying his pen.
The stories of Red Bamboo are inspired by the Don Camillo stories written by the Italian author Giovanni Guareschi, sometimes even fully plagiarised. Be that as it may the stories are given an interesting Thai touch. Although the image of the lord Buddha speaks freely in the village monastery, it does so in an impersonal sort of way, not in the way Christ talks to Don Camillo the priest. The Thai Abbot works under a different set of disciplines from that of the Catholic priest. Don Camillo’s opponent the communist mayor of the village is replaced by a not less stuborn communist villager. Showing us the interaction between traditions and the than new thoughts and doctrines of communism. All in a mild form and seasoned with humour. That way Kukrit and Giovanni let the old and the new interact, not only at the world stage, but also on the ox-cart in the small village of Red Bamboo.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews