Mijn vingers zijn bevroren. De wind giert door het metalen rooster. je kunt beter overwinteren op een eenzame ijsschots dan op een brandtrap. Het was bijna goedgegaan. Ik wilde net langs het raam van zijn keuken sluipen, toen het licht binnen ineens aanging. Hij leek recht op mij af te lopen. Ik zakte door mijn knieën en kroop op handen en voeten achterstevoren naar beneden. Als ik door was gelopen naar boven had hij me niet in kunnen halen, maar dan had hij mijn geheime route geweten. En die heb ik nog nodig. Er brandt nog steeds licht in zijn keuken en er komen geluiden door het openstaande bovenraampje. Geluiden en heerlijke etensgeuren. Gebakken spek, gok ik, en bruine bonen. Er is vast ook een portie voor mij bij. Kom maar mijn diertje, hier zijn lekkere hapjes, ik zal je geen kwaad doen, ik hou van je. Als hij nu de keuken uit ging kon ik langs het raam lopen. Was hij maar niet zo'n huiselijk persoon, die uren staat te kokkerellen. Had hij maar een magnetron, zoals wij.
Interesting and witty story about a 14-year old. Though she clearly thinks with a more mature mind. It's funny and sad at the same time as the author portrays the life of Lori. I read the book in two days, the deeper meaning of the book is simple yet true. It's a good read.
Dit is een re-read en het was interessant om hem opnieuw te lezen als volwassene. Het boek komt uit 2000, maar de maatschappelijke problemen spelen nog steeds. Lori is een interessant personage om te lezen vanuit haar moeilijke positie met haar moeder en hoe ze alle ballen hoog probeert te houden.
Het boek gaat naar mijn mening iets te snel. Ik had graag iets meer verdieping gezien, maar het leest wel echt heel erg snel weg.