"It was all a mystery while I was amongst you. I tried to love and failed. I tried to hate and got bored. Now I just drift through scenes and watch what you say and do. I write it down at night through a microscope. I burn specs of dust into planets, moments into eternities. I know that many married men have affairs. I know that from time to time women hate men's guts. I know the same goes for men. I know you think about sex all the time. I know you have killed people in your mind. I know that you say a lot of things to yourself that you would never say out loud. I know you say a lot of things you don't mean for fear of what the other chicken shit lying motherfuckers will say about you. I know you say one thing and do another. I know some of you hide behind the flimsy shield of political correctness. I know you, though. You want to fuck, own, and kill as much as anyone else. And all that, is what we have in common. One tragic laugh riot. No such thing as heroes, just crazy motherfuckers with good press relations."
Ο Henry Rollins είναι γνωστός για πολλά πράγματα. Τραγουδιστής των Black Flag, μίας από τις θρυλικότερες μπάντες των 80ς, συγγραφέας, stand-up performer, αρθρογράφος είναι μόνο μερικές από τις δραστηριότητες που απαρτίζουν το βιογραφικό του. Το Solipsist είναι το πρώτο βιβλίο του με το οποίο ήρθα σε επαφή, και η εντύπωση που σχημάτισα ήταν άκρως θετική.
Ο ντοστογιεφσικός άνθρωπος του υπογείου μετενσαρκώνεται ως άγραφο μέλος της Γενιάς Χ, αναπτύσσοντας και πολλαπλασιάζοντας τις ιδέες του προκατόχου του. Τα ψέματα που ρυτιδώνουν το περισπούδαστο ύφος των ηθικολόγων δεν έχουν καμία θέση στον κόσμο του σολιψιστή. Με μία γραφή κλειστοφοβική, λυτρωτική και απεικονιστική των βαθύτερων φόβων του ανθρώπινου ψυχισμού, ο Rollins θέτει ως υπέρτατη αξία την ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό, ανυψώνοντάς την ως το κυριότερο μέσο για την κατάκτηση της ετερότητας μέσα στην οποία τον καταβυθίζει ο αποξενωτικός χαρακτήρας της σύγχρονης καθημερινής διαβίωσης. Είναι επόμενο, λοιπόν, πως ένα τέτοιο αξίωμα δεν μπορεί να λάβει σάρκα και οστά χωρίς το απαραίτητο λεξιλόγιο και ύφος, ένα σύνολο από νύχια, αίμα και δόντια, συντρίμμια των μύθων που οι άνθρωποι λένε στους εαυτούς τους ώστε να αισθανθούν ανώτεροι από τον μέσο όρο.
Το τίμημα της μοναξιάς όμως είναι βαρύ. Ο κόσμος του σολιψιστή δεν αφήνει χώρο για την ανάπτυξη άλλων οντοτήτων, αυτοπεριοριζόμενος σε μία μοναδικότητα που φέρνει στο νου το αμλετικό σύμπαν. Σκιές, μακρινές φωνές, ψήγματα εμπειριών που πασχίζουν να σπάσουν τις αλυσίδες τους, μη κατορθώνοντας όμως να ενταχθούν στη σφαίρα του προσωπικού και του απτού. Η κατανόηση και η αναγνώριση του υπαρξιακού αυτού αδιεξόδου μαυρίζει τον καυτό ήλιο του Λος Άντζελες, στα σοκάκια και τις πλατείες του οποίου δεν υπάρχει τίποτα που να υπερβαίνει την έννοια του φευγαλέου.
Ο έρωτας, ο οποίος παρουσιάζεται ως βραχύβιο mirage, με την περιβολή που του δώρισε ο διαφθορέας του Kierkegaard, είναι και αυτός κάτι το ανεπαρκές, μία σύντομη έκρηξη μέσα στο κενό που απλώς έπεται της προηγούμενης και αναμένει αδιάφορα την επόμενη. Στον κόσμο του σολιψιστή, η διάρκεια σκοτώνει, οδηγεί στην σιχασιά και στην βαρεμάρα, σε συνθηκολογήσεις που απομειώνουν τον εαυτό και σείουν τα θεμέλιά του. Η αγάπη για το σαξόφωνο του Coltrane είναι ειλικρινής, σε αντίθεση με τις ανθρώπινες σχέσεις. Και παρά την ανασφάλεια στην ανάληψη ρίσκων, την οποία ο απρόσωπος αφηγητής παραδέχεται ανοικτά, το μοτίβο συνεχώς επαναλαμβάνεται, τα ίδια λάθη και οι ίδιες ενοχές. Ο σολιψιστής ενίοτε χάνεται στα θέλγητρα της καθημερινότητας, σύντομα όμως επιστρέφει στην άβυσσο του άδειου υπογείου, αναζητώντας την κρύα ζεστασία του.
Ένα βιβλίο καθηλωτικό, και ίσως ένα από τα λίγα έργα όπου η μονοτονία δρα υπέρ και όχι κατά του εγχειρήματος. Ένα τιμωρητικό μανιφέστο, μία αεναη ροή πόνου και απελπισίας, η οποία μαγνητίζει τον αναγνώστη και που αρνείται πεισματικά να κρύψει τον καθρέφτη, μέσα στον οποίο τον αναγκάζει να αντικρίζει συνεχώς το άσχημο είδωλό του.