زیبایی شناسی انتقادی

by Walter Benjamin, Herbert Marcuse, امید مهرگان (Translator)

زیبایی شناسی انتقادی: گزیده نوشته هایی در باب زیبایی شناسی از والتر بنیامین، هربرت مارکوزه و تئودور آدورنو
مترجم : امید مهرگان

Genres: Philosophy, Art, Criticism, Sociology

128 pages, Paperback

First published January 1, 2001

About the author

Walter Bendix Schönflies Benjamin was a German Jewish philosopher, cultural critic, media theorist, and essayist. An eclectic thinker who combined elements of German idealism, Romanticism, Western Marxism, Jewish mysticism, and neo-Kantianism, Benjamin made influential contributions to aesthetic theory, literary criticism, and historical materialism. He was associated with the Frankfurt School and also maintained formative friendships with thinkers such as playwright Bertolt Brecht and Kabbalah scholar Gershom Scholem. He was related to German political theorist and philosopher Hannah Arendt through her first marriage to Benjamin's cousin Günther Anders, though the friendship between Arendt and Benjamin outlasted her marriage to Anders. Both Arendt and Anders were students of Martin Heidegger, whom Benjamin considered a nemesis.
Among Benjamin's best known works are the essays "The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction" (1935) and "Theses on the Philosophy of History" (1940). His major work as a literary critic included essays on Charles Baudelaire, Johann Wolfgang von Goethe, Franz Kafka, Karl Kraus, Nikolai Leskov, Marcel Proust, Robert Walser, Trauerspiel and translation theory. He also made major translations into German of the Tableaux Parisiens section of Baudelaire's Les Fleurs du mal and parts of Proust's À la recherche du temps perdu.
Of the hidden principle organizing Walter Benjamin's thought Scholem wrote unequivocally that "Benjamin was a philosopher", while his younger colleagues Arendt and Theodor W. Adorno contend that he was "not a philosopher". Scholem remarked "The peculiar aura of authority emanating from his work tended to incite contradiction". Benjamin himself considered his research to be theological, though he eschewed all recourse to traditionally metaphysical sources of transcendentally revealed authority.
In 1940, at the age of 48, Benjamin died by suicide at Portbou on the French Spanish border while attempting to escape the advance of the Third Reich. Though popular acclaim eluded him during his life, the decades following his death won his work posthumous renown.

Reviews

[فرشاد · Rating 4 out of 5]

زیبایی‌شناسی انتقادی، روایتی‌ست از ایده‌های اصلی مکتب فرانکفورت درباره‌ی زیباشناسی و هنر، در قالب دو مقاله و یک نامه‌نگاری، که عینیت خود را به واسطه نقد زیباشناسی کلاسیک مارکسیستی و پیکربندی دوباره رابطه هنر با جامعه یا امر غیرهنری، به‌دست می‌آورد.

[Amirhossein · Rating 5 out of 5]

بهترین ترجمه فارسی از مقاله دوران‌ساز بنیامین، 《اثر هنری در عصر بازتولیدپذیری مکانیکی》، رو در این کتاب می‌تونین پیدا کنین.

علاوه بر این، نامه‌ی آدورنو به بنیامین که در پاسخ به این مقاله نوشته شده، و مقاله 《بعد زیبایی‌شناختی》مارکوزه هم در این کتاب در کنار مقاله بنیامین قرار گرفتن.

[Hosna · Rating 3 out of 5]

ترجمه‌ی بسیار خوب و روان.

[Sahand]

ترجمه‌ی مهرگان خوبه.

[امیرمحمد حیدری · Rating 5 out of 5]

بنیامین بی‌نظیر است. اصالت هنر در عصر بازتولیدپذیریِ تکنیکی هنر؟ این سوال و جواب بی‌نظیرترِ بنیامین در باب بافت سنتی هنر، به عقل جن هم نمی‌رسید. هنر از دیدگاه مارکوزه هم جالب بود، البته چیزی از خود نگذاشت، صرفا از دیدگاه‌های مختلف مورد بررسی قرار داد و به‌نظرم مته را زیادی به خشخاش گذاشت (خصوصا در باب عدم اختیار ما در به‌وجود آوردن هنر).

[Saber shiri · Rating 1 out of 5]

این کتاب شامل دو مقاله در زمینه زیباشناسی انتقادی است که توسط والتر بنیامین و هربرت مارکوزه نوشته شده‌اند. در پایان، نامه‌ای از تئودور آدورنو آمده است که در آن، نقدهایی بر نظریات و مقاله والتر بنیامین مطرح شده است. با توجه به محدودیت محتوا (فقط دو مقاله)، این کتاب را نمی‌توان به عنوان منبعی جامع و مفید برای مطالعه و یادگیری تلقی کرد.

[Ali]

ارزش منحصر به فرد اثر هنریِ "اصیل" بر شالوده آیین استوار است، آیینی که اثر هنری، در آن، واجد ارزش کاربردیِ اصلی و آغازین خود بود. این امر، حال هر اندازه هم که وساطت یافته باشد، حتی در دنیوی ترین صُوَرِ پرستش زیبایی، در هیأت آیینِ سکولار شده قابل تشخیص است. کیش دنیویِ با زیبایی که با رنسانس شکل گرفت و به مدت سه قرن اعتبار خود را حفظ کرد، پس از سرآمدن این مدت، با نخستین تکانه سختی که دچار شد، آن شالوده ی آیینی خود را آشکارا عیان ساخت. زیرا هنگامی که هنر با پیدایش نخستین ابزار واقعا انقلابیِ باز تولید، یعنی عکاسی، فرا رسیدن بحران را احساس کرد، به یاری آموزه هنر برای هنر، به این وضع واکنش نشان داد، آموزه ای که در حکم نوعی الاهیات هنر است. سپس از بطن آن مستقیماً نوعی الاهیات سلبی در هیأت ایده ی هنر "ناب" سر برآورد که نه فقط هر نوع کارکرد اجتماعی، بلکه نیز هر نوع تعین از طریق موضوع را رد کرد.
اثر هنری در عصر بازتولید پذیریِ تکنیکیِ آن/ والتر بنیامین