حرف بزن لعنتی/ بگو وقتی شاعران می میرند/ نگران جهان می شوی/ بگو که خودنویست را هنوز پر می کنی. ستاره ها سرانجام خورشید را سر به نیست می کنند. واقعا تاسف خوردم که چه مجموعه شعرهای رقت انگیزی منتشر می شه. همش 10% کتاب قابل لمس بود و کل شعرها و نثرش چیز خاص و دندون گیری نداشت. نه حرفی برای گفتن نه حس نابی برای توصیف و شکل خاص از روایت!