Hello Everybody

by Joris Luyendijk

Joris Luyendijk, corresponsal de guerra, narra en este reportaje humano, en forma de documentado libro de investigación, cinco años de la vida de un discreto e irónico reportero en Oriente Medio. Joris Luyendijk sostiene que el periodismo tiene (todavía) sentido en nuestras sociedades.

«No pretendo escribir un libro relatando cómo democratizar el mundo árabe, ni si el Islam es o no tolerante, o quién tiene razón en la lucha entre Israel y Palestina, sino más bien lo un libro en el que se evidencie por qué en Oriente Medio es tan difícil encontrar respuestas con sentido a esas cuestiones. En realidad, un libro sobre aquellos momentos en que yo me dije a mí «¡Hola a todos!».
                                                                                                                                          Joris Luyendijk


«Hello Everybody es un libro que trata de esa distorsión de la realidad en que se han convertido las noticias de los grandes medios de comunicación occidentales, y sobre cómo esa distorsión es aún más esperpéntica y dañina cuando estos abordan un universo que a priori consideran hostil, como el denominado mundo árabe. Pero no se el de Joris Luyendijk es un libro didáctico, bien narrado y muy entretenido. En ocasiones, este colega neerlandés incluso apunta los modos humorísticos del escritor británico Bill Bryson.»
                                                                                                                                           Javier Valenzuela

250 pages, Paperback

Published June 1, 2013

About the author

Ik werd in 1971 geboren in Amsterdam, maar groeide vanaf mijn vijfde op in Hilversum, een dorp onder de rook van de hoofdstad. In 1990 kreeg ik de kans om een jaar in Amerika te gaan studeren en ik dacht met mijn Hollandse kop: als ik nou een universiteit kies in het midden van het land, zit ik lekker centraal. Zo kwam ik terecht in Kansas, en ik denk niet dat ik ooit nog zo geïsoleerd zal wonen. Mensen daar zijn al trots als ze op de kaart kunnen aanwijzen dat Europa boven Afrika ligt. Na een heerlijk jaar tussen optimistische mensen ging ik in Amsterdam studeren, wat uitmondde in een zwerftocht van politicologie, via geschiedenis, naar Arabische en religieuze antropologie. In 1995 deed ik een jaar onderzoek onder Egyptische leeftijdsgenoten, en dat leverde in 1998 naast een doctoraal ook een boek op, Een goede man slaat soms zijn vrouw.

Dat boek was weer reden voor de Volkskrant en het Radio 1 Journaal om me als correspondent Arabische Wereld te vragen. Ik bleef in het Midden-Oosten tot april 2003, waarvan de laatste drie jaar voor NRC Handelsblad en de NOS. Over deze meeslepende en verwarrende tijd gaat mijn derde boek, Het zijn net mensen. In 2001 heb ik ook nog Een tipje van de sluier geschreven, over de islam, maar dat is gedateerd en dus niet langer leverbaar. Vanaf 2003 tot 2011 woonde ik weer in Nederland. Ik deed een paar series interviews voor de televisie en bedacht samen met de Litouwse bioloog Raoul H. het programma Heerlijk eerlijk Heertje.

Toen stortte ik mij een tijdje op duurzaamheid en de elektrische auto, met als hoogtepunt de instelling van de Elektrische scriptieprijs 2010 en 2011. In september 2010 werd ik gevraagd om een maand mee te lopen op het Binnenhof in Den Haag. Dat leverde Je hebt het niet van mij, maar… op, waar sommige collega’s nogal boos over werden. Dat was wel grappig om te zien. Kort na verschijning vroeg The Guardian mij om voor ze te komen werken in Londen, en dat is dus wat ik tegenwoordig doe. Ik heb daar een blog waarvoor ik vanuit antropologisch perspectief de financiële wereld beschrijf. Het is erg leuk om te doen, en flink wennen om in het Engels te schrijven. Londen is een geweldige stad, het New York van Europa, en ik hoop er nog wel even te blijven.