What do you think?
Rate this book
Verzamelde verhalen #3
Verzamelde verhalen 3: 1887-1888
In Moskou vestigde Tsjechov zich in 1884 als arts. Uit die tijd dateert zijn beroemde uitspraak dat de geneeskunde zijn wettige echtgenote en de literatuur zijn maîtresse was. Hoe deze ‘verhouding’ in de jaren 1887-1888 omsloeg leze men in dit fascinerende derde deel van zijn verzamelde verhalen. In diezelfde periode nam zijn jaarproductie geleidelijk af maar werden zijn verhalen langer.
Voor zijn verzameld werk, dat hij in 1899 samenstelde voor de uitgever Adolf Marx, selecteerde Tsjechov slechts 57 verhalen uit die periode. Daaronder de slechts acht verhalen die hij in 1888 schreef.
Eén daarvan is het wanhopig mooie verhaal ‘De steppe’. Het springt boven alle andere verhalen uit, niet alleen omdat het met zijn bijna 100 bladzijden het langste is dat hij ooit schreef. ‘De steppe’ is Tsjechovs liefdesverklaring aan zijn land, het land dat hij zo graag bereisde, en aan het leven zelf. In het verhaal wordt de zoon van een handelaar in een karavaan naar de grote stad gebracht, waar hij naar de middelbare school zal gaan. Het is hoogzomer en tijdens de lange reis slaapt de jongen ’s nachts bovenop een hooiwagen. Liggend op zijn rug luistert hij naar wat de ouderen elkaar vertellen en staart hij naar de sterbezaaide hemel. Dan laat Tsjechov de gesprekken verstommen, trekt alle registers open en brengt de steppe zelf tot leven...
Een dan óók nog ‘De naamdag’, ‘De kus’, 'Kasjtanka’, ‘Zonder titel’ en en... Ach het is zo mooi allemaal!
Voor zijn verzameld werk, dat hij in 1899 samenstelde voor de uitgever Adolf Marx, selecteerde Tsjechov slechts 57 verhalen uit die periode. Daaronder de slechts acht verhalen die hij in 1888 schreef.
Eén daarvan is het wanhopig mooie verhaal ‘De steppe’. Het springt boven alle andere verhalen uit, niet alleen omdat het met zijn bijna 100 bladzijden het langste is dat hij ooit schreef. ‘De steppe’ is Tsjechovs liefdesverklaring aan zijn land, het land dat hij zo graag bereisde, en aan het leven zelf. In het verhaal wordt de zoon van een handelaar in een karavaan naar de grote stad gebracht, waar hij naar de middelbare school zal gaan. Het is hoogzomer en tijdens de lange reis slaapt de jongen ’s nachts bovenop een hooiwagen. Liggend op zijn rug luistert hij naar wat de ouderen elkaar vertellen en staart hij naar de sterbezaaide hemel. Dan laat Tsjechov de gesprekken verstommen, trekt alle registers open en brengt de steppe zelf tot leven...
Een dan óók nog ‘De naamdag’, ‘De kus’, 'Kasjtanka’, ‘Zonder titel’ en en... Ach het is zo mooi allemaal!
624 pages, Hardcover
First published January 1, 1955
5 people are currently reading
30 people want to read
About the author
Anton Chekhov
5,811 books9,960 followers
Antón Chéjov
(Spanish)
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
December 30, 2023
Anton Chekhov’s stories get better with age. I found the collections of his work from
1880-1885
and
1885-1886
interesting, but they didn’t impress me as much as I had hoped. This third volume, published in Dutch by Van Oorschot, contains some more in-depth stories, including the novella The Steppe. The Story of a Journey about the wanderings of a young boy heading for grammar school along with his uncle and an old priest, when he is suddenly left behind to spend a few days in the company of farmers. Unlike the Chekhov I’ve come to know so far, these stories actually show some character development.
Chekhov is a sharp, but grim observer: his characters find themselves in dire positions, they suffer from troubled consciences or self-pity and most of them are gloomy, grumpy or downright nasty. The author doesn’t hesitate to arouse emotions and plays with sensitive topics such as suicide, although it did struck me that he refrains from any form of sexuality. If the majority of stories hadn’t been so short, I would have appreciated them more. I struggled with the amount of names and the caricatures sometimes annoyed me, especially when combined with victim behaviour.
Kudos to Aai Prins, who made an excellent translation into Dutch and added valuable notes.
Chekhov is a sharp, but grim observer: his characters find themselves in dire positions, they suffer from troubled consciences or self-pity and most of them are gloomy, grumpy or downright nasty. The author doesn’t hesitate to arouse emotions and plays with sensitive topics such as suicide, although it did struck me that he refrains from any form of sexuality. If the majority of stories hadn’t been so short, I would have appreciated them more. I struggled with the amount of names and the caricatures sometimes annoyed me, especially when combined with victim behaviour.
Kudos to Aai Prins, who made an excellent translation into Dutch and added valuable notes.
Het leven is griezelig en wonderbaarlijk, dus wat voor griezelverhaal je in Rusland ook vertelt, hoe je het ook verfraait met roversnesten, lange messen en wonderen – in het hart van de toehoorder zal het altijd klinken als een echo uit het echte leven, en alleen wie zeer onderlegd is in de letteren zal wantrouwend een wenkbrauw ophalen, maar er dan toch het zwijgen toe doen.
November 21, 2011
Begin jaren negentig las ik de verzamelde verhalen in de vertaling van Charles Timmer. Ik herinner het me nog steeds als vijf van de allermooiste boeken die ik in de twintigste eeuw heb gelezen.
De nieuwe vertaling wordt alom bejubeld als een grote verbetering. Dat kan ik alleen maar beamen.
En na drie verhalen van dit deel durf ik al wel te zeggen dat dit weer vijf van de allermooiste boeken zullen zijn die ik deze eeuw nog zal lezen.
De nieuwe vertaling wordt alom bejubeld als een grote verbetering. Dat kan ik alleen maar beamen.
En na drie verhalen van dit deel durf ik al wel te zeggen dat dit weer vijf van de allermooiste boeken zullen zijn die ik deze eeuw nog zal lezen.
May 9, 2021
In de "verzamelde verhalen" van Tsjechov staan de verhalen op volgorde waarin ze geschreven zijn. Deel 3 Bevat de verhalen uit 1887 en 1888. Nadat hij een aantal jaren voor tijdschriften had geschreven wordt Tsjechov nu "ontdekt" door de serieuze literatuurcritici. Hij krijgt contacten die hem helpen zijn verhalen meer inhoud te geven en zich meer te richten op de verhaallijn en hij staat niet langer onder druk om zijn verhalen (betaald per regel) binnen een bepaald door de krant bepaald maximum te houden.
Zijn verhalen waren eerder al mooi maar beginnen vanaf nu nog veel meer inhoud te krijgen. Je ziet ook de typische stijl van Tsjechov zich ontwikkelen - een stijl waarin waarin iedereen gelijk is, waarin mensen al struikelend zoekende zijn naar een beter leven en waarin veel ongezegd blijft, tot aan het open einde toe.
Ik heb wel eerder genoten van de verhalen van Tsjechov maar nu de "onlinebibliotheek.nl" alle verhalen online heeft staan lees ik ze allemaal, dik 3000 pagina's in chronologische volgorde.
Zijn verhalen waren eerder al mooi maar beginnen vanaf nu nog veel meer inhoud te krijgen. Je ziet ook de typische stijl van Tsjechov zich ontwikkelen - een stijl waarin waarin iedereen gelijk is, waarin mensen al struikelend zoekende zijn naar een beter leven en waarin veel ongezegd blijft, tot aan het open einde toe.
Ik heb wel eerder genoten van de verhalen van Tsjechov maar nu de "onlinebibliotheek.nl" alle verhalen online heeft staan lees ik ze allemaal, dik 3000 pagina's in chronologische volgorde.
August 19, 2023
Een van mijn favorieten is ‘Het Duel’. Een typische novelle van Tsjechow, ook meesterlijk verfilmd in 2010 met hoofdrollen voor Andrew Scott en Tobias Menzies.
August 4, 2024
All in all, a sad collection of deressing stories. Except for 'Steppe'
Displaying 1 - 5 of 5 reviews