What do you think?
Rate this book
เด็กชายเลขที่ 34
ประสบการณ์ หวาน ขม อมเศร้า แห่งวัยเยาว์ ของเด็กชายซุกซนชั้นประถมหนึ่ง ลูกอ๊อดโตช้าตัวหนึ่ง และผู้ใหญ่หวังดีอีกจำนวนหนึ่ง หนังสือภาพยอดเยี่ยมและศิลปกรรมยอดเยี่ยม รางวัล The Golden Tripod Awards for Publications ของสำนักงาน Government Information Office (GIO) แห่งชาติไต้หวัน
"นับจาก 'ต้นส้มแสนรัก' และ 'แมวน้อยร้อยหมื่นชาติ'
ก็นับว่านาเหลือเกินที่ผมไม่ได้ซึมซึ้งกับหนังสือเล่มใด
บ่ายวันนี้ผมอ่านบรรทัดสุดท้ายของ 'เด็กชายเลขที่
34' จบลงแล้วนั่งนิ่งเนิ่นนานอยู่ตรงนั้น หวนนึกถึง
เรื่องราวต่างๆ นานาที่ไหลผ่านเข้ามา และเคลื่อนผ่าน
ออกไปจากชีวิต... แล้วผมก็ร้องไห้"
วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์
"นับจาก 'ต้นส้มแสนรัก' และ 'แมวน้อยร้อยหมื่นชาติ'
ก็นับว่านาเหลือเกินที่ผมไม่ได้ซึมซึ้งกับหนังสือเล่มใด
บ่ายวันนี้ผมอ่านบรรทัดสุดท้ายของ 'เด็กชายเลขที่
34' จบลงแล้วนั่งนิ่งเนิ่นนานอยู่ตรงนั้น หวนนึกถึง
เรื่องราวต่างๆ นานาที่ไหลผ่านเข้ามา และเคลื่อนผ่าน
ออกไปจากชีวิต... แล้วผมก็ร้องไห้"
วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์
- GenresGraphic Novels
232 pages
First published January 1, 2010
26 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
May 31, 2010
ถ่ายทอดเรื่องจากมุมมองของเด็กประถมผู้เป็นเด็กไม่ดีของครอบครัวและโรงเรียนได้อย่างซื่อบริสุทธิ์และงดงาม
October 22, 2010
"เด็กชายเลขที่34" ปรากฎในห้วงความคิดที่พึงแต่จะวุ่นวายกับการเรียนแต่ละวันในชีวิตของผมโดยบังเอิญ เมื่อเพื่อนคนหนึ่งของผมนำความสอดคล้องกันในความเป็นเลขที่34 ในชั้นเรียนมากล่าวถึง แต่ในครั้งแรกนั้นผมก็เพียงได้ชื่นชมความสวยงามที่เจือบนหน้าปกและได้ทราบถึงสำนักพิมพ์ของหนังสือเล่มนี้เพียงเท่านั้น โดยไม่ได้พึงจะสนใจถึงเนื้อหาด้านในว่าจะเป็นแบบใด ครั้นเวลาผ่านไปผมได้มีโอกาสเห็นหนังสือเล่มนี้อีกครั้งที่ร้านหนังสือใกล้บ้าน และได้สำรวจเนื้อหาด้านใน เมื่อศึกษาสักพักก็เกิดความประทับใจในความเป็นหนังสือที่มีเนื้อหา "ที่สื่อตรงถึงจิตใจ" ของผมทันที จนผมได้มีโอกาสซื้อเมื่อพบหนังสือเล่มนี้เป็นครั้งที่สาม
นี่เป็นหนังสือภาพสีทั้งเล่มและมีเขียนบรรยายแต่ละภาพไว้ แต่งโดยเอินจั่วนักเขียนจากประเทศไต้หวัน และแปลมาเป็นฉบับภาษาไทยโดย อนุรักษ์ กิจไพบูลย์ทวี ที่แปลเนื้อความในภาษาจีนจากหนังสือเล่มนี้ ด้วยภาษาที่อ่านแล้วเป็นกันเอง แต่ยังคงอารมณ์ความรู้สึกของผู้อ่านที่คล้อยตามความคิดของเด็กคนหนึ่งไว้ได้เหนียวแน่น ตัวอย่างเช่น เมื่อถึงตอนที่เขาวาดรูปเล่นแล้วมีผู้ใหญ่พูดถึงการยึดการวาดรูปเป็นอาชีพ คำบรรยายในหน้าถัดไปคือ "ตลกจริง ใครจะอยากยึดเป็นอาชีพกันเล่า มันก็แค่วาดแล้วสนุกดีเท่านั้นเอง!!"
หนังสือเล่มนี้เป็นมุมความคิดของเด็กผู้โดดเดี่ยวในสังคมอึกทึก เปิดเรื่องด้วยประโยค "วันหนึ่ง ผมทานอาหารเช้าไปพลาง ..." ทำให้ผู้อ่านพัฒนาความฉงนขึ้นในความคิดว่า"ผม"คือใคร เมื่ออ่านไปได้สักพักก็พบว่า"ผม"หมายถึงตัวนักเขียนที่กำลังจะกล่าวถึง เด็กชายเลขที่34 ซึ่งมีอุปนิสัยรักอิสระ มีความสุขกับการใช้ชีวิตในโลกใบกว้างจนกระทั่งเขาจะต้องเข้าโรงเรียน โลกที่เคยกว้างเท่าที่เขาจะไปถึงกลับกลายเป็นกรอบสี่เหลี่ยมกรอบหนึ่ง ซึ่งเขาพบว่ายิ่งเขาพยายามดิ้นให้หลุดจากกรอบมากเท่าไร กรอบก็ยิ่งรัดเขาแน่น และขัดขวางเขาจากความสุขด้วยสากลทัศนคติในวิสัยทัศน์ของผู้ใหญ่ ทั้งเรื่องการเรียน การแข่งขัน การมีระเบียบ การอยู่ในกฏเกณฑ์สังคม การเปรียบเทียบ แต่เขาพยายามดิ้นจากกรอบมากขึ้นด้วยคติต่อต้านว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครขัดขวางอิสระของเขา จนเขากลายเป็นเด็กเกเรในสายตาทุกคน เป็นที่ไม่ยอมรับในหมู่เพื่อน เป็นที่ติเตียนในหมู่อาจารย์ และเป็นที่เศร้าเสียใจผิดหวังของพ่อแม่ เขาได้พัฒนาความสงสัยอย่างที่สุดในใจเขาว่า ทำไมผู้ใหญ่จึงต้องขัดขวางเขาทุกเรื่อง เพื่อที่จะไปในที่ที่เขาคิดว่าให้ความสุขเขาได้ เขาจึงหนีออกจากบ้าน จนสุดท้ายเขาได้ปรับตัวให้เข้ากับสังคมและพยายามเรียนต่อใช้ชีวิตในกรอบอย่างคนทั่วไป ผู้เขียนให้ข้อคิดว่า เด็กชายเลขที่34(ซึ่งได้เฉลยในตอนท้ายว่าคือตัวผู้เขียนในวัยเด็กนั่นเอง) ไม่ได้ยอมแพ้ต่อโชคชะตา แต่นี่คือสิ่งที่เขาตระหนักได้ถึงการใช้ชีวิตที่ต้องหล่อหลอมตัวเองเข้าในสังคม เปรียบเสมือนลูกอ๊อดตัวหนึ่งที่เขาเลี้ยง เป็นลูกอ๊อดที่แปลกแยกจากฝูงลูกอ๊อดทั้งหลายในความโตช้า แต่เมื่อถึงเวลาลูกอ๊อดที่กลายเป็นกบ กบทั้งหมดหายไปด้วยกันทั้งหมดอยู่รวมเป็นสังคมเดียว
เมื่อปกหลังของหนังสือเล่มนี้ถูกปล่อยจากมือขวาดีดไปยังมือซ้าย ผมได้มองย้อนกลับไปที่ความรักอิสระในวัยเด็กของตัวเองที่ค่อยค่อยถูกดูดกลืนไปในกรอบเดียวกับที่เด็กชายเลขที่34 ได้รับ และนึกถึงหน้าหนึ่งในหนังสือเล่มนี้ที่เป็นรูปผู้ใหญ่คนหนึ่งกำลังสอนเด็กคนนี้ว่า "โตขึ้นแกก็จะเข้าใจ" เด็กตอบกลับว่า "แล้วตอนนี้ลุงเข้าใจหรือยัง?" หนังสือเล่มนี้อธิบายความรู้สึกดังกล่าวได้อย่างกินใจ สะท้อนความคิดที่อาจมองว่าเป็นความคิดไม่รู้จักโต ของเด็ก แต่อีกมุมหนึ่งก็เป็นความคิดอิสระใสซื่อที่สมบูรณ์ ที่น่าโหยหายิ่งนัก
เด็กชายเลขที่34 ได้รับรางวัล The Golden Tripod Awards for Publications สาขาหนังสือภาพยอดเยี่ยม และศิลปกรรมยอดเยี่ยมที่ประเทศไต้หวัน นับว่าเหมาะแล้วสำหรับหนังสือดีเช่นนี้ ผมเองขอแนะนำให้ทุกอ่านได้ลองศึกษาความคิดที่ท่านจะได้จากหนังสือเล่มนี้ดู เพื่อจะทำให้เกิดความคิด ได้ย้อนมองตัวเองว่าเราได้ทิ้งอะไรไประหว่างการเติบโตของเราหรือเปล่า?
นี่เป็นหนังสือภาพสีทั้งเล่มและมีเขียนบรรยายแต่ละภาพไว้ แต่งโดยเอินจั่วนักเขียนจากประเทศไต้หวัน และแปลมาเป็นฉบับภาษาไทยโดย อนุรักษ์ กิจไพบูลย์ทวี ที่แปลเนื้อความในภาษาจีนจากหนังสือเล่มนี้ ด้วยภาษาที่อ่านแล้วเป็นกันเอง แต่ยังคงอารมณ์ความรู้สึกของผู้อ่านที่คล้อยตามความคิดของเด็กคนหนึ่งไว้ได้เหนียวแน่น ตัวอย่างเช่น เมื่อถึงตอนที่เขาวาดรูปเล่นแล้วมีผู้ใหญ่พูดถึงการยึดการวาดรูปเป็นอาชีพ คำบรรยายในหน้าถัดไปคือ "ตลกจริง ใครจะอยากยึดเป็นอาชีพกันเล่า มันก็แค่วาดแล้วสนุกดีเท่านั้นเอง!!"
หนังสือเล่มนี้เป็นมุมความคิดของเด็กผู้โดดเดี่ยวในสังคมอึกทึก เปิดเรื่องด้วยประโยค "วันหนึ่ง ผมทานอาหารเช้าไปพลาง ..." ทำให้ผู้อ่านพัฒนาความฉงนขึ้นในความคิดว่า"ผม"คือใคร เมื่ออ่านไปได้สักพักก็พบว่า"ผม"หมายถึงตัวนักเขียนที่กำลังจะกล่าวถึง เด็กชายเลขที่34 ซึ่งมีอุปนิสัยรักอิสระ มีความสุขกับการใช้ชีวิตในโลกใบกว้างจนกระทั่งเขาจะต้องเข้าโรงเรียน โลกที่เคยกว้างเท่าที่เขาจะไปถึงกลับกลายเป็นกรอบสี่เหลี่ยมกรอบหนึ่ง ซึ่งเขาพบว่ายิ่งเขาพยายามดิ้นให้หลุดจากกรอบมากเท่าไร กรอบก็ยิ่งรัดเขาแน่น และขัดขวางเขาจากความสุขด้วยสากลทัศนคติในวิสัยทัศน์ของผู้ใหญ่ ทั้งเรื่องการเรียน การแข่งขัน การมีระเบียบ การอยู่ในกฏเกณฑ์สังคม การเปรียบเทียบ แต่เขาพยายามดิ้นจากกรอบมากขึ้นด้วยคติต่อต้านว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครขัดขวางอิสระของเขา จนเขากลายเป็นเด็กเกเรในสายตาทุกคน เป็นที่ไม่ยอมรับในหมู่เพื่อน เป็นที่ติเตียนในหมู่อาจารย์ และเป็นที่เศร้าเสียใจผิดหวังของพ่อแม่ เขาได้พัฒนาความสงสัยอย่างที่สุดในใจเขาว่า ทำไมผู้ใหญ่จึงต้องขัดขวางเขาทุกเรื่อง เพื่อที่จะไปในที่ที่เขาคิดว่าให้ความสุขเขาได้ เขาจึงหนีออกจากบ้าน จนสุดท้ายเขาได้ปรับตัวให้เข้ากับสังคมและพยายามเรียนต่อใช้ชีวิตในกรอบอย่างคนทั่วไป ผู้เขียนให้ข้อคิดว่า เด็กชายเลขที่34(ซึ่งได้เฉลยในตอนท้ายว่าคือตัวผู้เขียนในวัยเด็กนั่นเอง) ไม่ได้ยอมแพ้ต่อโชคชะตา แต่นี่คือสิ่งที่เขาตระหนักได้ถึงการใช้ชีวิตที่ต้องหล่อหลอมตัวเองเข้าในสังคม เปรียบเสมือนลูกอ๊อดตัวหนึ่งที่เขาเลี้ยง เป็นลูกอ๊อดที่แปลกแยกจากฝูงลูกอ๊อดทั้งหลายในความโตช้า แต่เมื่อถึงเวลาลูกอ๊อดที่กลายเป็นกบ กบทั้งหมดหายไปด้วยกันทั้งหมดอยู่รวมเป็นสังคมเดียว
เมื่อปกหลังของหนังสือเล่มนี้ถูกปล่อยจากมือขวาดีดไปยังมือซ้าย ผมได้มองย้อนกลับไปที่ความรักอิสระในวัยเด็กของตัวเองที่ค่อยค่อยถูกดูดกลืนไปในกรอบเดียวกับที่เด็กชายเลขที่34 ได้รับ และนึกถึงหน้าหนึ่งในหนังสือเล่มนี้ที่เป็นรูปผู้ใหญ่คนหนึ่งกำลังสอนเด็กคนนี้ว่า "โตขึ้นแกก็จะเข้าใจ" เด็กตอบกลับว่า "แล้วตอนนี้ลุงเข้าใจหรือยัง?" หนังสือเล่มนี้อธิบายความรู้สึกดังกล่าวได้อย่างกินใจ สะท้อนความคิดที่อาจมองว่าเป็นความคิดไม่รู้จักโต ของเด็ก แต่อีกมุมหนึ่งก็เป็นความคิดอิสระใสซื่อที่สมบูรณ์ ที่น่าโหยหายิ่งนัก
เด็กชายเลขที่34 ได้รับรางวัล The Golden Tripod Awards for Publications สาขาหนังสือภาพยอดเยี่ยม และศิลปกรรมยอดเยี่ยมที่ประเทศไต้หวัน นับว่าเหมาะแล้วสำหรับหนังสือดีเช่นนี้ ผมเองขอแนะนำให้ทุกอ่านได้ลองศึกษาความคิดที่ท่านจะได้จากหนังสือเล่มนี้ดู เพื่อจะทำให้เกิดความคิด ได้ย้อนมองตัวเองว่าเราได้ทิ้งอะไรไประหว่างการเติบโตของเราหรือเปล่า?
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 28, 2018
Auch Ein Jahr lang Schüler 34 in Klasse A beschäftigt sich mit Kindheit, Jugend und Schule in Asien. Auch hier sind die Themen ernst und vor allen Dingen zum ersten Mal auch richtig erschrenkend, sodass mich das Buch wirklich unglaublich tief berührt hat.
Anders als in klassischen Comics gibt es keine Sprechblasen oder eine andere Form von Dialogen. Die Panels oder vielmehr Bilder des Comics nehmen jeweils eine Seite ein und darunter befindet sich der Inhalt´, der sich gemeinsam mit den Bildern zur gesamten Geschichte formt. Dadurch wirkt der Comic zwar auf den ersten Blick wenig nah, er entwickelt aber besonders durch die Charaktere eine unglaubliche Nähe ud viele Emotionen. Mir gefiel das Konzept wahnsinnig gut und ich finde den Comic sehr wichtig Deshalb gibt es von mir 5 von 5 Sternen.
Anders als in klassischen Comics gibt es keine Sprechblasen oder eine andere Form von Dialogen. Die Panels oder vielmehr Bilder des Comics nehmen jeweils eine Seite ein und darunter befindet sich der Inhalt´, der sich gemeinsam mit den Bildern zur gesamten Geschichte formt. Dadurch wirkt der Comic zwar auf den ersten Blick wenig nah, er entwickelt aber besonders durch die Charaktere eine unglaubliche Nähe ud viele Emotionen. Mir gefiel das Konzept wahnsinnig gut und ich finde den Comic sehr wichtig Deshalb gibt es von mir 5 von 5 Sternen.
June 8, 2018
Als der kleine Junge eingeschult wird, hat das freie Herumstreunen mit seinem Freund A Ding ein Ende, während seine Eltern tagsüber arbeiten. Er muss eine Schuluniform tragen, in der Reihe marschieren, stillsitzen und gehorchen. Der Erstklässler findet keine Freunde und wird oft bestraft. In einem kurzen Moment der Freiheit findet er eine Kaulquappe und nimmt sie mit nachhause. Die Entwicklung von Xiao Hei, der kleinen Schwarzen, zum Frosch wirkt auf ihn so wunderbar wie die von Superman. Die Kaulquappe wird - heimlich - zum Idol der ganzen Klasse. Das kleine Wesen symbolisiert alles, was Nummer 34 in seinem Leben vermisst: das freie Herumstromern, Muße zum Nachdenken und Entdecken eigener Interessen. Eine neue Lehrerin scheint Nummer 34 zu verstehen, doch schnell wird klar, dass bei aller Zugewandtheit auch sie in Kategorien von Wettbewerb und Ehre denkt. Für Nummer 34 ist es schwer zu verstehen, warum genau das verboten ist, was ihm Freude macht, und warum alle anderen Schüler dieses Korsett akzeptieren. Eltern und Schule stellen die Regeln auf, die Schule jedoch steht in der Hierarchie ganz oben und straft die Eltern mit, wenn ein Schüler nicht ins Raster passt. Unter den Uniformen ist rein optisch bereits Widerstand zu ahnen; denn jedes Kind sieht anders aus, bewegt sich anders. Identische Champignons lassen sich beim besten Willen aus diesen Kindern nicht züchten. Jahre später sitzt das rebellische Kind von damals an einem normal chaotischen Zeichentisch, um für seine neu geborene Nichte sein Leben in diesem Buch aufzuzeichnen.
Großflächige und dabei detailreiche Illustrationen mit sehr kurzen Texten erzählen in dieser Graphic Novel (es ist kein Comic) im Bilderbuchstil von einem Kind, das ausgegrenzt wird, weil es sich dem Druck der Anpassung nicht beugen will. Die Freude am Beobachten der Natur bringt der Erstklässler bereits mit, die ihm eine gute Schule vermitteln sollte, und fällt damit aus dem Raster der Konformität. Die Einsamkeit von Schüler Nummer 34 spricht aus jedem Bild. Wäre die Botschaft nicht so deprimierend, dass Schule Talente zerstören kann, die sie fördern sollte, ließe sich diese Geschichte bereits mit Vorschulkindern gemeinsam ansehen.
Großflächige und dabei detailreiche Illustrationen mit sehr kurzen Texten erzählen in dieser Graphic Novel (es ist kein Comic) im Bilderbuchstil von einem Kind, das ausgegrenzt wird, weil es sich dem Druck der Anpassung nicht beugen will. Die Freude am Beobachten der Natur bringt der Erstklässler bereits mit, die ihm eine gute Schule vermitteln sollte, und fällt damit aus dem Raster der Konformität. Die Einsamkeit von Schüler Nummer 34 spricht aus jedem Bild. Wäre die Botschaft nicht so deprimierend, dass Schule Talente zerstören kann, die sie fördern sollte, ließe sich diese Geschichte bereits mit Vorschulkindern gemeinsam ansehen.
December 14, 2025
ซื้อไว้นานแล้ว
จำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าเคยอ่านไปแล้วหรือนี่คือการอ่านครั้งแรก แต่ถ้าได้อ่านตอนเด็กกว่านี้ก็คงจะชอบมากกว่านี้น่าดู เผลอน่าจะได้ห้าดาวด้วยซ้ำถ้าเป็นวัยที่อินกับเรื่องแนวนี้กว่านี้อยู่
เล่ทนี้เป็นกราฟฟิกโนเวลที่พูดถึงระบบการศึกษา และสภาพแวดล้อมสังคมครอบครัวที่เป็นเหมือนกรงขังของเด็กคนหนึ่ง กรงขังที่เป็นแม่พิมพ์ที่พยายาม shape เด็กออกมาเป็นแพทเทิร์นเดียวกันซ้ำ ๆ และกำจัดคนที่แตกต่างจาก���ั้นกรือปรับตัวไม่ได้ให้ไม่มีที่ยืน
เอาจริง ๆ มาอ่านตอนโตขนาดนี้ปกติอาจจะต้องรู้สึกสะเทือนใจไปกับรูปแบบความคิดด้านบนนี้ แต่อีกใจก็คือมันช่วยไม่ได้จริง ๆ
นอกเหนือจากที่ว่าระบบของโลกใบนี้มันเป็นแบบนี้ แต่นัยหนึ่งคือถึงเราไม่ได้ถูกบังคับให้ทิ้งตัวตนในวัยเด็กทิ้งไป ยังไงทุกอย่างก็ย่อมเปลี่ยนแปลงและคนเราก็ต้องโตขึ้นมาสักวันใดก็วันหนึ่ง
ที่เราโหยหาความคิดความใฝ่ฝันอิสระที่มีในวัยเด็กเป็นเพราะเราหลงไปกับความ nostalgia หรือเปล่า หรือเป็นแค่เพียงเพราะเราเบื่อหรือไม่พอใจปัจจุบันตรงหน้าเราแค่นั้น
จำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าเคยอ่านไปแล้วหรือนี่คือการอ่านครั้งแรก แต่ถ้าได้อ่านตอนเด็กกว่านี้ก็คงจะชอบมากกว่านี้น่าดู เผลอน่าจะได้ห้าดาวด้วยซ้ำถ้าเป็นวัยที่อินกับเรื่องแนวนี้กว่านี้อยู่
เล่ทนี้เป็นกราฟฟิกโนเวลที่พูดถึงระบบการศึกษา และสภาพแวดล้อมสังคมครอบครัวที่เป็นเหมือนกรงขังของเด็กคนหนึ่ง กรงขังที่เป็นแม่พิมพ์ที่พยายาม shape เด็กออกมาเป็นแพทเทิร์นเดียวกันซ้ำ ๆ และกำจัดคนที่แตกต่างจาก���ั้นกรือปรับตัวไม่ได้ให้ไม่มีที่ยืน
เอาจริง ๆ มาอ่านตอนโตขนาดนี้ปกติอาจจะต้องรู้สึกสะเทือนใจไปกับรูปแบบความคิดด้านบนนี้ แต่อีกใจก็คือมันช่วยไม่ได้จริง ๆ
นอกเหนือจากที่ว่าระบบของโลกใบนี้มันเป็นแบบนี้ แต่นัยหนึ่งคือถึงเราไม่ได้ถูกบังคับให้ทิ้งตัวตนในวัยเด็กทิ้งไป ยังไงทุกอย่างก็ย่อมเปลี่ยนแปลงและคนเราก็ต้องโตขึ้นมาสักวันใดก็วันหนึ่ง
ที่เราโหยหาความคิดความใฝ่ฝันอิสระที่มีในวัยเด็กเป็นเพราะเราหลงไปกับความ nostalgia หรือเปล่า หรือเป็นแค่เพียงเพราะเราเบื่อหรือไม่พอใจปัจจุบันตรงหน้าเราแค่นั้น
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 8, 2019
Enzo เรื่องและภาพ
แปล อนุรักษ์ กิจไพบูลทวี
เรื่องของเด็กชายที่เป็นขบถ ไม่ชอบระบบโรงเรียน
รักความอิสระ และความสุข
เล่าเรื่องของผู้เขียนในอดีต (อย่างน้อยก้ทำให้คนอ่านเชื่ออย่างนั้น)
*สามารถสร้างจุดหักมุมได้
ผมไม่ได้เอาลูกอ๊อดไปทิ้ง ผมซ่อนไว้ต่างหาก
หนังสือจบ ลงด้วย การหายตัวไปของลูกอ๊อดที่กำลังจะกลายเป็นกบ
น่าจะหมายถึง การสิ้นสุดวัยเยาว์
และการพบเจอกับตัวเอกอีกคนที่ยอมรับระบบในป่า เมื่อจนตรอก ถึงที่สุด
ตั้งคำถามกับเราเช่น เราต้องไล่ให้เด็กคนหนึ่งจนตรอกที่สุดหรือจึงจะทำฝห้เค้ากับมารับระบบ การศึกษาได้
แม้ว่าความรัก ทำให้บ้านกลายเป็นรังที่อบอุ่นได้ แต่ก้ทำให้บ้าน กลายเป็นกรงขังได้เช่นกัน
แปล อนุรักษ์ กิจไพบูลทวี
เรื่องของเด็กชายที่เป็นขบถ ไม่ชอบระบบโรงเรียน
รักความอิสระ และความสุข
เล่าเรื่องของผู้เขียนในอดีต (อย่างน้อยก้ทำให้คนอ่านเชื่ออย่างนั้น)
*สามารถสร้างจุดหักมุมได้
ผมไม่ได้เอาลูกอ๊อดไปทิ้ง ผมซ่อนไว้ต่างหาก
หนังสือจบ ลงด้วย การหายตัวไปของลูกอ๊อดที่กำลังจะกลายเป็นกบ
น่าจะหมายถึง การสิ้นสุดวัยเยาว์
และการพบเจอกับตัวเอกอีกคนที่ยอมรับระบบในป่า เมื่อจนตรอก ถึงที่สุด
ตั้งคำถามกับเราเช่น เราต้องไล่ให้เด็กคนหนึ่งจนตรอกที่สุดหรือจึงจะทำฝห้เค้ากับมารับระบบ การศึกษาได้
แม้ว่าความรัก ทำให้บ้านกลายเป็นรังที่อบอุ่นได้ แต่ก้ทำให้บ้าน กลายเป็นกรงขังได้เช่นกัน
March 1, 2018
ชอบอ่านหนังสือภาพอยู่แล้ว เพราะตัวหนังสือน้อยดี ผู้เขียนวาดภาพได้เรียบง่าย แต่สื่อความหมายได้ดีมาก ชอบการใช้สี เนื้อเรื่อง ทำให้หวนนึกถึงสมัยตัวเองเป็นเด็กประถม ความคาดหวังของผู้ใหญ่ และกฎระเบียบของสังคมที่เข้มงวด อ่านแล้วรู้สึกหนักอึ้ง และเอาใจช่วยเด็กชายเลขที่ 34 ไปด้วย เนื้อหาสะท้อนความเป็นจริงได้ดีมากๆ
ชอบข้อเขียนของผู้แปลท้ายเล่มด้วย กว่าจะออกมาเป็นฉบับภาษาไทย ไม่ง่ายเลยจริงๆ
ชอบข้อเขียนของผู้แปลท้ายเล่มด้วย กว่าจะออกมาเป็นฉบับภาษาไทย ไม่ง่ายเลยจริงๆ
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 20, 2010
พาข้ามน้ำข้ามทะเลมาอย่างยากลำบาก ด้วยความเชื่อมั่นว่ามันเป็นหนังสือที่ดี และสุดท้ายก็ไม่ทำให้ผิดหวัง... ตัวเราในวันนี้ อาจเป็นเด็กชายเลขที่ 34 ในวันวาน อาจได้เวลาไปเปลี่ยนเอาตัวเองในวันวานกลับมาได้แล้ว
July 13, 2014
ชอบมาก เราเคยเลขที่ 34 ด้วยล่ะ ถ้าถามว่าได้ข้อคิดอะไรไหม ส่วนตัวแล้ว...ไม่ได้ 555 แต่ได้อารมณ์มาก เข้าถึงอารมณ์จริงๆ แม้จะอ่านง่าย จบในชั่วโมงเดียว แต่ก็ได้แอบย้อนไปวัยเด็ก
Displaying 1 - 9 of 9 reviews