Ásta og Eyvör. Eyvör og Ásta. Þær voru alltaf saman. Þær voru óaðskiljanlegar og ef einhver nefndi nafn annarar fylgdi hitt iðulega á eftir. Svona hefur þetta verið en nú er það búið. Eyvör er farin. Hún er dáinn og samt var hún bara nýorðin tólf ára. Loforðið var valinn besta sagan í samkeppninni um íslensku barnabókaverðlaunin 2007. Að mati dómnefndar lýsir hún á einstakan hátt þeim tilfinningum sem bærast með ellefu ára stelpu sem verður fyrir því að missa bestu vinkonu sína. Sagt er frá vináttu stelpnanna, áfallinu og söknuðinum, og síðast en ekki síst litla skrýtna lyklinum og loforðinu sem Ásta gefur vinkonu sinni og sver við leynistaðinn að standa við. Loforðið er áhrifarík og spennandi saga sem lætur engan ósnortinn.
Las þessa í fyrsta skipti svona 8 ára, og hún hefur setið í mér fram til dagsins í dag. Held virkilega að hún hafi tekið mikinn þátt í að móta skilning minn á missi og dauðanum. Það voru senur í henni sem að ég mundi ennþá í heilu lagi, og ég táraðist við lesturinn 🥲
Bókin talar frá mjög raunverulegu sjónarhorni 12 ára stelpu og tala ekki niður til krakkana í bókinni eða til lesandans, heldur treystir þeim fyrir svona alvarlegu sjónarhorni, en nálgast það samt með auðmýkt. Er pottþétt að fara að gefa 11 ára systur minni hana.
Las þessa bók þegar ég var lítil, fann hana aftur í pennanum um jólin og varð að lesa hana! Ég fann kökkinn myndast í hálsinum strax á fyrstu blaðsíðunni. Eins góð og mig minnti og mæli með að allir kynnist Ástu og Eyvöru.