What do you think?
Rate this book
Ιδιώνυμο
- GenresPoetry
47 pages
First published January 1, 1980
4 people are currently reading
231 people want to read
About the author
Katerina Gogou
11 books98 followersKaterina Gogou (Greek: Κατερίνα Γώγου) was a Greek anarchist poet, author and actress. Before her suicide by pill overdose at the age of 53, Gogou appeared in over thirty Greek films.
Βorn in Athens, Greece. One of her books was translated into English, "Three clicks left" in the United States in 1983 by Jack Hirschman and published by "Night Horn Books" in San Francisco. The Greek title was, 'Τρία κλικ αριστερά', and first published by Kastaniotis in 1978. Her poetry was known for its rebellious and anarchist content.
Numerous poems written by Gogou appeared in the Greek film 'Parangelia' about the life of Nikos Koemtzis who, in 1973, killed three individuals (two of whom were policemen) and injured another eight at a bouzouki club in Athens over a dance.
Βorn in Athens, Greece. One of her books was translated into English, "Three clicks left" in the United States in 1983 by Jack Hirschman and published by "Night Horn Books" in San Francisco. The Greek title was, 'Τρία κλικ αριστερά', and first published by Kastaniotis in 1978. Her poetry was known for its rebellious and anarchist content.
Numerous poems written by Gogou appeared in the Greek film 'Parangelia' about the life of Nikos Koemtzis who, in 1973, killed three individuals (two of whom were policemen) and injured another eight at a bouzouki club in Athens over a dance.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
May 16, 2019
Σπαρακτικός κι επαναστατικός λόγος από ένα πνεύμα ανήσυχο και αντισυμβατικό που έκρυβε πολύ συναίσθημα.!Πάντοτε όταν τη διαβάζω''στο μυαλό είναι ο στόχος''της..
September 10, 2021
Είμαι ελεύθερη, ελεύθερη, ελεύθερη
κι όταν έρθει ο καιρός
που θα κρέμεται στο τσιγγέλι
το πετσί μου σαν τομάρι
απ' τους κρατικούς εκδορείς και τη λογοκρισία
η φαντασία μου θα τρέχει... τρέχει... τρέχει
είμαι φευγάτη από τώρα τρέχει... γεια
κι όταν έρθει ο καιρός
που θα κρέμεται στο τσιγγέλι
το πετσί μου σαν τομάρι
απ' τους κρατικούς εκδορείς και τη λογοκρισία
η φαντασία μου θα τρέχει... τρέχει... τρέχει
είμαι φευγάτη από τώρα τρέχει... γεια
September 27, 2016
Ξεκινώ αναφέροντας κάτι πάρα πολύ βασικό:
Δεν τα πάω καλά με την ποίηση.
Πόσο μάλλον το μακρινό 2008, τότε που μόλις είχα τελειώσει το σχολείο και είχα φάει στη μάπα ένα σωρό πανάθλια κείμενα από ελάσσονες συγγραφείς και ποιητές ("που μπροστά τους ο Κοέλιο φαντάζει Ντοστογιέφσκι") και που σπανίως ξεκολλούσαν από την τιμημένη λαϊκή παράδοση και το Διγενή Ακρίτα. Εντάξει, στη Β´ Λυκείου είχα δει και λίγο Σεφέρη-Ελύτη-Εμπειρίκο, αλλά μεταξύ μας τώρα, η σχολική αίθουσα δεν ευνοεί την καλλιέργεια συναισθημάτων απέναντι στην ποίηση.
Σε ένα ξεσκαρτάρισμα βιβλίων, έπεσε στα χέρια μου ένα πολύ παλιό αντίτυπο του Ιδιωνύμου, το οποίο είχε φυλάξει η μητέρα μου από τις αρχές του '80. Μου άρεσε που ήταν ταλαιπωρημένο και κιτρινισμένο (αγαπώ τα παλιά βιβλία και αντικείμενα γενικώς) και κάπως έτσι, ξεκίνησα να το διαβάζω.
Ήταν η πρώτη φορά που με άγγιζε η ποίηση.
Είχε κάτι το τόσο αστικό και σκοτεινό, το τόσο επίκαιρο (το φθινόπωρο του 2008 είχε ήδη ξεκινήσει η μεγάλη παρακμή της Αθήνας) και η Γώγου, το "χαζοχαρούμενο" κοριτσάκι των ταινιών του χρυσού ελληνικού κινηματογράφου είχε πιάσει το νόημα πολύ καιρό πριν η Αθήνα αρχίσει να μας ξερνάει έναν έναν.
Η Κατερίνα, απίστευτα διορατική μέσα στη θλίψη και τη βαθιά απογοήτευσή της, βάζει τον αναγνώστη σε σκέψεις και αναζητήσεις ξεφεύγοντας από τη νόρμα της ελληνικής ποίησης, με έναν τρόπο χαρισματικά μοντέρνο.
Διάβασα μέσα στα επόμενα χρόνια και άλλα έργα της, όπως το Μήνα Των Παγωμένων Σταφυλιών και τους Απόντες, το Ιδιώνυμο όμως, με τη γοητεία της πρώτης ανακάλυψης, ήταν αυτό που με συγκίνησε περισσότερο.
Και κάτι ακόμα: κάπως έτσι έγινα πιο δεκτική με την ποίηση και άρχισα να την εξερευνώ περισσότερο.
5/5.
Δεν τα πάω καλά με την ποίηση.
Πόσο μάλλον το μακρινό 2008, τότε που μόλις είχα τελειώσει το σχολείο και είχα φάει στη μάπα ένα σωρό πανάθλια κείμενα από ελάσσονες συγγραφείς και ποιητές ("που μπροστά τους ο Κοέλιο φαντάζει Ντοστογιέφσκι") και που σπανίως ξεκολλούσαν από την τιμημένη λαϊκή παράδοση και το Διγενή Ακρίτα. Εντάξει, στη Β´ Λυκείου είχα δει και λίγο Σεφέρη-Ελύτη-Εμπειρίκο, αλλά μεταξύ μας τώρα, η σχολική αίθουσα δεν ευνοεί την καλλιέργεια συναισθημάτων απέναντι στην ποίηση.
Σε ένα ξεσκαρτάρισμα βιβλίων, έπεσε στα χέρια μου ένα πολύ παλιό αντίτυπο του Ιδιωνύμου, το οποίο είχε φυλάξει η μητέρα μου από τις αρχές του '80. Μου άρεσε που ήταν ταλαιπωρημένο και κιτρινισμένο (αγαπώ τα παλιά βιβλία και αντικείμενα γενικώς) και κάπως έτσι, ξεκίνησα να το διαβάζω.
Ήταν η πρώτη φορά που με άγγιζε η ποίηση.
Είχε κάτι το τόσο αστικό και σκοτεινό, το τόσο επίκαιρο (το φθινόπωρο του 2008 είχε ήδη ξεκινήσει η μεγάλη παρακμή της Αθήνας) και η Γώγου, το "χαζοχαρούμενο" κοριτσάκι των ταινιών του χρυσού ελληνικού κινηματογράφου είχε πιάσει το νόημα πολύ καιρό πριν η Αθήνα αρχίσει να μας ξερνάει έναν έναν.
Η Κατερίνα, απίστευτα διορατική μέσα στη θλίψη και τη βαθιά απογοήτευσή της, βάζει τον αναγνώστη σε σκέψεις και αναζητήσεις ξεφεύγοντας από τη νόρμα της ελληνικής ποίησης, με έναν τρόπο χαρισματικά μοντέρνο.
Διάβασα μέσα στα επόμενα χρόνια και άλλα έργα της, όπως το Μήνα Των Παγωμένων Σταφυλιών και τους Απόντες, το Ιδιώνυμο όμως, με τη γοητεία της πρώτης ανακάλυψης, ήταν αυτό που με συγκίνησε περισσότερο.
Και κάτι ακόμα: κάπως έτσι έγινα πιο δεκτική με την ποίηση και άρχισα να την εξερευνώ περισσότερο.
5/5.
October 2, 2018
''Και δεν είναι που θέλω να ζήσω..
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα ..
Και ούτε που θα σε ξαναδώ..''Ιδιώνυμο
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα ..
Και ούτε που θα σε ξαναδώ..''Ιδιώνυμο
May 4, 2017
Θαρθεί καιρός που θ' αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Να το θυμάσαι Μαρία.
August 15, 2020
Αν είναι αλήθεια όσα έχουν πει οι θρησκείες για τη ζωή μετά το θάνατο, τότε με την τελευταία πνοή και τη πρώτη ευκαιρία θα δώσω μια αγκαλιά στην Κατερίνα.
May 22, 2020
"Το φιλμ στις ταινίες είναι χρωματιστό
Στη ζωή μαυρόασπρο"
"Είναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια
και μπερδεύω πού σταματάει τ' όνειρο
και πού αρχίζει η αλήθεια."
"Γι' αυτό αν τύχει και μ' αγαπήσεις
πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ
πώς θα μ' αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ."
"Και δεν είναι που θέλω να ζήσω
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ"
Στη ζωή μαυρόασπρο"
"Είναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια
και μπερδεύω πού σταματάει τ' όνειρο
και πού αρχίζει η αλήθεια."
"Γι' αυτό αν τύχει και μ' αγαπήσεις
πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ
πώς θα μ' αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ."
"Και δεν είναι που θέλω να ζήσω
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ"
October 27, 2025
"Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία."
32 ποιήματα, γροθιά στο στομάχι. Η πένα της Γώγου κινείται ωμά, οργισμένα, και με αμείλικτη ειλικρίνεια. Μια φωνή που δεν ζητά άδεια, δεν χαρίζεται, δεν σωπαίνει.
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία."
32 ποιήματα, γροθιά στο στομάχι. Η πένα της Γώγου κινείται ωμά, οργισμένα, και με αμείλικτη ειλικρίνεια. Μια φωνή που δεν ζητά άδεια, δεν χαρίζεται, δεν σωπαίνει.
October 24, 2021
Ασυμβίβαστη, πνεύμα αναρχικό μα και άνθρωπος ειλικρινής και εύθραυστος. Αυτή είναι η Κατερίνα. Κάποια κομμάτια από ποιήματα της τα είχα διαβάσει κι είναι αυτό το πρώτο βιβλίο που πιάνω στα χέρια μου. Με βγάζει ασπροπρόσωπη, χρόνια μετά το αναρχικό φευγιό της.
January 25, 2022
Ανατριχίλα!
"σφαίρες - λέξεις στο χαρτί
γράμματα με πέτσες και αίμα
η ποίηση μας ψυχοσωματική -
κανένας σας πια δε μπορεί να μας χωρίσει
και τη ζωή μου
και όποιος κοτάει ας κάνει προς τα δω χειροβομβίδα
με τραβηγμένη περόνη."
"σφαίρες - λέξεις στο χαρτί
γράμματα με πέτσες και αίμα
η ποίηση μας ψυχοσωματική -
κανένας σας πια δε μπορεί να μας χωρίσει
και τη ζωή μου
και όποιος κοτάει ας κάνει προς τα δω χειροβομβίδα
με τραβηγμένη περόνη."
April 8, 2018
Κάποια ποιήματα ήταν εξαιρετικά!
January 30, 2022
Η μοναξιά μας λέω
Για τη δική μας λέω
Είναι τσεκούρι στα χέρια μας
Για τη δική μας λέω
Είναι τσεκούρι στα χέρια μας
September 7, 2025
Αν καμιά φορά μέ πιάσεις νά λέω ψέματα
-σταμάτα νά σοῦ πῶ-
μή βιάζεσαι καί μέ λές ψεύτρα.
Εἶναι τώρα πού δέν μπορῶ νά ξεχωρίσω πιά
και μπερδεύω που σταματάει τ' όνειρο
καί τοῦ ἀρχίζει ἡ ἀλήθεια...
-σταμάτα νά σοῦ πῶ-
μή βιάζεσαι καί μέ λές ψεύτρα.
Εἶναι τώρα πού δέν μπορῶ νά ξεχωρίσω πιά
και μπερδεύω που σταματάει τ' όνειρο
καί τοῦ ἀρχίζει ἡ ἀλήθεια...
January 5, 2026
..πάνω απ’τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει
December 26, 2016
Μπορεί η σαπίλα της μεγαλούπολης να έχει και κάποια γοητεία; Η ποίηση της Γώγου μπορεί να δημιουργήσει και αυτό το συναίσθημα. Το σκοτάδι και η απελπισία δεν φάνταζαν ποτέ πιο όμορφα.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews