Είναι κάτι ανάμεσα σε Γκάρφιλντ και Μαφάλντα. Έξυπνα αστεία, σταθεροί χαρακτήρες (τη μισώ την Κικίτσα που παίζει με τον ευαίσθητο Κθούλου), ένα περιβάλλον που επιτίθεται κατά του διαφορετικού κι όμως τόσο συγκινητικό. Προσπερνώ τα αστεία γύρω από το death-metal που δεν είμαι ακουστής, κατά τα άλλα περασα πολύ καλά. Με τρόμαξε η κατά βάθος σκληρή στάση των γονιών (ειδικά ο μπαμπάς που το γύνρναγε συνέχεια στην μπίρα και στο γκαζόν, όλα τα λεφτά). Ένα παιδάκι που θα ήθελα να γλυτώσω από την κακούργα κοινωνία. Ευφυές, εξαιρετικό και ελληνικότατο.
Τι κακός που είναι ο κόσμος :( Και οι συμμαθητές του και ο μπαμπάς του. Τους μισώ όλους. Ο μικρός Κθούλου είναι τόσο ευαίσθητος και έχει γνωρίσει την άσχημη πλευρά της ζωής λόγω της ξεχωριστής του εμφάνισης. Μου δημιουργεί όλη την ώρα την τρομερή επιθυμία να το υπερασπισθώ και να το σώσω από τα πειράγματα, να του προσφέρω την φιλία που τόσο ζητά και αναγκάζεται να εξαγοράζει από τα άλλα παιδάκια. Τί κακός που είναι ο κόσμος!!!