Sinds eenige weken had in het hôtel de Londres de bezetting van het hoofd der tafel geene verandering ondergaan, het algemeen gesprek ‘Heeft u vandaag gewonnen, mevrouw Favrot?’‘Verloren, mijnheer Tagnoli, alweer verloren. Onbegrijpelijk, niet waar, met een inspiratie als de mijne? Ik raad letterlijk elken slag. Mevrouw Gauté kan getuigen of ik niet elken slag heb voorspeld’Mevrouw Gautié voelt zich genoopt een ‘'t is waar’ te laten hooren.‘Toch verlies ik omdat mij één ding ontbreekt... het zelfvertrouwen. Vandaag nog... ik zou van spijt kunnen huilen als ik er aan denk... ik had mijn laatste drie louis in de hand, vast besloten die tegelijk op te zetten. Rood moest uitkomen, het was een zekere slag. Ik strek de hand uit... aarzel een oogenblik... een seconde maar... de croupier faites le jeu, Messieurs... nog juist bij tijds laat ik één louis vallen... en crac rood komt uit, zooals ik voorspeld had.’‘Welnu?’
Marcellus Emants was a Dutch novelist who was one of the few examples of Dutch Naturalism. He is seen as a first step towards the renewing force of the Tachtigers towards modern Dutch literature, a movement which started around the 1880s. His most well-known work is 'A Posthumous Confession', published in 1894
Mooi boek, maar soms iets te lang voor mij. Het taalgebruik is zeer plechtig/over the top/19de eeuws dus je moet ervan houden (ik hou er wel van :p). Ik moest af en toe eens grinniken, maar ik was op bepaalde momenten enorm verveeld.