Argonautica

by Gaius Valerius Flaccus

Valerius Flaccus, Gaius, Latin poet who flourished in the period ca. 70-90 CE, composed in smooth and sometimes obscure style an incomplete epic "Argonautica" in eight books, on the Quest for the Golden Fleece. The poem is typical of his age, being a free re-handling of the story already told by Apollonius Rhodius, to whom he is superior in arrangement, vividness, and description of character. Valerius's poem shows much imitation of the language and thought of Virgil, and much learning. The chief interest of the epic lies in the relationship between Medea and Jason, especially the growth of Medea's love, where Valerius is at his best. The long series of adventures and various Roman allusions suggest that the poet meant to do honour to Vespasian (to whom the epic is dedicated) with special reference to that emperor's ships in waters around Britain.

Genres: Poetry, Classics, Mythology, History, Epic Poetry, Epic, Ancient History

480 pages, Hardcover

First published January 1, 70

Reviews

[Jesús De la Jara · Rating 4 out of 5]

"A ti los reinos felices de tu pueblo, a ti esposa e hijos te aguardan; yo partiré traicionada y no me quejo, y por ti también la luz abandonaré contenta"
Muy contento de haber leído todas las versiones del mito de Jasón y los Argonautas, en este caso a cargo de Valerio Flaco, es decir la versión latina (romana) de la leyenda.
La obra en general me gustó aunque la traducción me resultó un poco pesada, supongo (no hay muchas traducciones en español como para ver bien eso) que el estilo del autor no era el más sencillo pues a veces no por erudición sino por orden y gramática se me complicó y tuve que releer algunos párrafos. El libro trata de la leyenda de los Argonautas, Jasón (favorito de la diosa Juno) y un conjunto de héroes y semidioses parten juntos a la Cólquide en busca del vellocino de oro que el cruel rey Pelias (tío de Jasón) ha impuesto al joven príncipe. Hay desde el inicio variaciones de la leyenda, una de ellas es la composición de la flota, en este caso se introducen Meleagro, Tideo, Menecio, Néstor y otros más que no figuraban en las versiones corrientes.
Aunque algunos episodios son nuevos, o tienen descripciones más detalladas que me resultaron muy entretenidas por ser acontecimientos no narrados antes, o en todo caso con más paciencia; es también lamentable que otros episodios no son narrados (por una parte obviamente porque el poema está incompleto) o simplemente no son considerados en el libro. Digo lástima porque por ejemplo la introducción de héroes tan importantes como Meleagro (hijo de Eneo, hermano de Tideo y de Deyanira, la esposa de Hércules) no tienen casi importancia; hay un déficit en general de protagonismo de Néstor, Meleagro, los Bóreadas, cosa que no pasa en las "Argonáuticas" de Apolonio de Rodas en que parece que el poeta tuvo cuidado en ensalzar a todos los integrantes con hazañas muy conocidas.
Por momentos parece que algunos episodios están de más pero al fin y al cabo conocer otra versión de la leyenda me causó mucha alegría.
Demás está decir que la parte del enamoramiento de Medea es una de mis favoritas, y es que el trato que recibe la hechicera de Hécate es uno de los mejores creo yo en este episodio, tanto por Valerio Flaco como por todas las versiones de la leyenda que he leído. Lástima porque en Valerio Flaco se nombran constantes presagios o indirectas hacia el fin trágico que aquí no se narra.

[André · Rating 4 out of 5]

Review : Vertaald en ingeleid door Stefan van den Broeck, met een inleiding van Stefan van den Broeck en Frits Naerebout. Stefan van den Broeck vertaalde eerder werk van Apuleius, Longos, Sophocles en Molière, en schreef romans en verhalen. Hij werkt momenteel aan een biografische roman over de Romeinse dichter Ovidius. De Argonautica is een episch gedicht, het bekendste werk van de hand van de Alexandrijnse dichter Apollonius Rhodius, geschreven tijdens zijn adolescentie in de 3e eeuw v.Chr. (rond 250 v. Chr) Het verhaal gaat over de zoektocht van Jason en de Argonauten naar het Gulden Vlies, en hoe ze uiteindelijk met hun schip de Argo (gebouwd door scheepmaker Argos en door Athena van een sprekende balk voorzien) in het mythische Colchis aankwamen. Het Gulden Vlies is de gouden schapenvacht van de god Chrysomallos. Deze behoorde eigenlijk toe aan de gouden ram die de kinderen van koning Athamas, Phrixus en Helle wegvoerde, om hen te redden uit de handen van Athamas en zijn nieuwe vrouw, Ino. Op hun vlucht keek Helle, juist toen ze over de Hellespont vlogen, naar beneden en stortte in zee. Phrixus bereikte alleen zijn doel, offerde de ram en hing de gouden vacht op. Het gulden vlies was het doel van een queeste ondernomen door Jason en de Argonauten. Jason had hiertoe opdracht gekregen van zijn oom Pelias, aan wie voorspeld was dat hij door toedoen van Jason zou sterven. Het vlies was in het bezit van koning Aietes, die Jason, om het vlies te verkrijgen, drie opdrachten gaf: span de vuurspuwende stieren in en ploeg hiermee een veld om plant drakentanden en versla het leger dat uit deze drakentanden groeit (dat deed Jason door een grote steen in hun midden te gooien) versla de altijd wakende draak die het vlies bewaakt Bij het uitvoeren van de opdrachten kreeg Jason hulp van Medea, zijn geliefde, de dochter van Aietes. Nadat Jason en de Argonauten het vlies veroverd hadden, zette de koning langs twee kanten de achtervolging in; de Argonauten wisten koning Aietes met een list op afstand te houden door de lichaamsdelen van Absyrtus, het gedode broertje van Medea, overboord te gooien, die alle door haar vader werden verzameld, waardoor hij slechts langzaam vooruitkwam. Uiteindelijk kwamen de Argonauten weer in Pagasai aan, vanwaar ze hun reis begonnen waren.



In het werk stelt de dichter zich op als poeta doctus (de geleerde dichter). Hij laat graag zien dat hij veel weet. De ene keer legt hij de oorsprong van een gewoonte uit, de andere keer verklaart hij de naam van de stad, weer een andere keer vertelt hij iets over de geografische verschijnselen en hun ontstaan. Deze verklaringen worden aetiologieën genoemd. Apollonius werd hierin beïnvloed door zijn wat oudere tijdgenoot Callimachus (ca. 310-240) die het dichtwerk Aetia (Oorzaken) schreef. Daarvan zijn slechts fragmenten overgeleverd. In de 1e eeuw v.Chr. werd de Argonautica naar het Latijn vertaald door de Romeinse dichter Valerius Flaccus. De eerste gedrukte uitgave van de Griekse tekst werd bezorgd door Janus Lascaris en verscheen in 1496 in Florence. Over Valerius Flaccus is weinig bekend. Hij is quindecimvir sacris faciundis geweest, een lid van een priestergenootschap belast met onder meer het toezicht op het correcte verloop van religieuze en andere culturele plechtigheden. Hij leefde gedeeltelijk onder de regering van keizer Vespasianus, aan wie hij zijn onvoltooide epos opdroeg. Hij overleed kort na 92. Zijn aan Vespasianus opgedragen epos Argonautica in 8 boeken is onafgewerkt gebleven, wellicht door de vroegtijdige dood van de dichter. Valerius Flaccus heeft het werk van Apollonius tot voorbeeld genomen, echter zonder hem slaafs te volgen. Hij onderging ook de invloed van Vergilius en Ovidius, maar bezit toch een zekere mate van originaliteit in het beschrijven en het oproepen van sfeer, zodat het werk in bepaald opzicht het Griekse model overtreft. Het mythologische thema brengt de lezer, na het gewaagde experiment van Lucanus, geheel terug naar de sfeer van het mythologische epos, waarin zelfs geen toespelingen op de eigen tijd meer voorkomen. Dit was één van de tekenen die erop wijzen dat de Latijnse literatuur het contact met het werkelijke leven aan het verliezen was... Dat Gaius Valerius Flaccus in de eerste eeuw na Christus opnieuw het verhaal van Jason en het Gulden Vlies als onderwerp voor een epos nam, was genoeg voor de filologen van de negentiende eeuw om hem als een afschrijver te brandmerken. Werkelijk niets origineels konden zij in zijn Argonautica ontdekken. Zijn onderwerp had hij gepikt van Apollonius, zijn taal van Vergilius en zijn versbouw van Ovidius. Inmiddels is het oordeel over Valerius Flaccus’ werk grondig herzien. Hij heeft niet alleen geprobeerd het rammelende epos van Apollonius tot een hecht geheel om te smeden en veel originele elementen toegevoegd; de Argonautica zit ook vol verwijzingen naar het Rome van zijn eigen tijd. Het boeiende verhaal is daarmee tevens een vlijmscherp commentaar op actuele ontwikkelingen.

[Tomás · Rating 4 out of 5]

Best retelling of the story I've read so far

[Cynthia Jimenez · Rating 3 out of 5]

a v colloquial translation; portrayal of Medea as a manipulated young girl was interesting ; translator takes a lot of liberties i don’t necessarily agree with

[Sarah Morgan Sandquist · Rating 2 out of 5]

Dnf. I really can't get into this preposterous translation. I will probably search for a better translator, because I'm interested in Flaccus' version of Apollonius' classic, however, sections like this one:

"Lo! At every moment" ... " whome does she strike with the sword?" "Yondwr I discern the bridal chamber all ablaze!"

Are tedious considering the work was translated just a few decades ago and not, in fact in Elizabethan England.

[Merima Kadić · Rating 3 out of 5]

the story itself is great and valerius flaccus does a wonderful job at fleshing out jason’s character, especially in comparison to apollonius’ argonautica. likewise, his medea is made out to be far more innocent which subsequently casts her as both a sympathetic and tragic character. here, medea’s actions are far more influenced by the gods rather than her still acting of her own free will, yet this version is still compelling. had valerius flaccus been able to finish his epic it would have been interesting to see how he would lead up with his foreshadowing of the events that take place at Corinth.

though i enjoyed the story, the translation was subpar. slavitt’s translation is awkward at times and leaves something to be desired. his short ending to tie up valerius flaccus’ unfinished book 8 followed normative myth for the most part, but nevertheless remains dissatisfying. perhaps the epic would have been better left unaltered without any additions from the translator.

regardless, this is a lesser known roman epic that’s worth reading, even if it happens to be slavitt’s translation.

[Nicholas Whyte · Rating 4 out of 5]

http://nwhyte.livejournal.com/2835596.html

It's very much under the shadow of Virgil and Ovid, with lots of battle scenes and references to the mythology in which it is embedded; after a rather slow start it really kicks off with the introduction of Medea, here a very young woman who none the less is skilled in magic and poison, and her betrayal of her homeland to Jason.

Slavitt's more recent effort is much more readable, though he rather overeggs the pudding sometimes - eg the two words "Unde tubae[?]" become the entire line "Where in the score does it say that a clarion's blast must resound[?]".

[Nicholas Whyte · Rating 3 out of 5]

http://nwhyte.livejournal.com/2835596.html

It's very much under the shadow of Virgil and Ovid, with lots of battle scenes and references to the mythology in which it is embedded; after a rather slow start it really kicks off with the introduction of Medea, here a very young woman who none the less is skilled in magic and poison, and her betrayal of her homeland to Jason.

I must admit I found the Mozley translation for the Loeb Classicsc almost impenetrable.

[Emma Shemko · Rating 5 out of 5]

finally a version of the Jason and Medea myth that doesn’t vilify Medea. everything she did and everything that happened to her was because of how the gods and Jason manipulated her. i really liked this translation because the translator only used “maiden” or “girl” when referring to Medea and this felt so accurate when you consider how young women were in the ancient world when they were married off. Medea was probably only 14 or 15 when she met Jason. Medea isn’t a villain, she’s a child who deserved better. anyways this translation was super well done and i really enjoyed reading this!

[Wayde Compton · Rating 2 out of 5]

The translation is riddled with anachronisms. And ending a famously unfinished poem with an explanation that it is unfinished written in verse that sort of mimics the author is odd. A scholarly afterword would have been more respectful of the poet's work.

[Andrew Child]

surprised by how engaging and fresh this was!

[Kevin Nobel · Rating 1 out of 5]

This translation desperately needs an update. The archaisms are not cute.

[Santiago González · Rating 3 out of 5]

Buena introducción, aunque la traducción supongo por ánimo de literalidad se hace arcaica y pesada

[Evan Leach · Rating 3 out of 5]

For mythology buffs, few stories are more fun than the tale of Jason & the Argonauts. You’ve got adventure on the high seas, fire-breathing bulls, monstrous serpents, witchcraft, treachery, and much more (click here for a summary of the whole adventure). It’s a ripping good yarn, even if the Argonauts’ ultimate goal is a little…ummm…weird…



A dead sheep: the face that launched a single ship.

Going to all this hassle for a sheepskin, even a golden one, seems like an awful lot of trouble. But it was a long time ago (this story is actually set before the Trojan War), so I guess it was just a different age. Anyway, if you want to read the ancient version of this story, you have two choices: Jason and the Golden Fleece by Apollonius of Rhodes (written in the third century b.c.) and this Roman version written around the year 90. While both versions have something to offer, I would recommend Apollonius’ interpretation for two reasons:

1. Flaccus died before completing his version. Although it contains most of the story, including the snatching of the fleece, it isn’t 100% complete like Apollonius’ poem.

2. Apollonius made some interesting choices in his version, including his portrayal of Jason. Unlike your standard epic hero, Apollonius’ Jason has little martial ability, breaks down in tears in the face of adversity, and has no real skills other than the fortuitous ability to make powerful women fall head-over-heels in love with him. It all makes for a very different and rather refreshing take on the epic genre. Flaccus’ poem is more of a by-the-numbers epic tale.

So, if you are interested in reading one of the ancient versions of this story, I’d recommend grabbing the Apollonius poem as translated by Peter Green. I would only recommend Flaccus’ version for readers who have already read Apollonius’ poem and are interested in another take on the story. That said, Flaccus’ version really isn’t bad, and is different enough from Apollonius’ story to be interesting on its own merits. The Latin epics of the Silver Age tend to be uniformly dismissed as feeble imitations of Virgil, but I thought this was pretty good. David Slavitt does a nice job as translator, although he does have a bad habit of slipping modern idioms in there from time to time (for example, he once describes sex as “the joys of nookie”). But overall this was a good rendition of a great story…just not quite as strong as Apollonius’ Greek version. 3 stars.

[Nathan · Rating 3 out of 5]

A Romanized version of the Greek epic, up to the flight of the Argonauts with Medea (abridged due to the untimely death of the author). Lacks some of the Greek version's charm but the supporting characters emerge more fully developed in this version.

[Amy · Rating 2 out of 5]

Valerius Flaccus is not a widely read Roman author, and wasn't even in antiquity. There is a good reason for that.

[David Bird · Rating 3 out of 5]

Valerius Flaccus is a solid reminder that not all epic poets of the ancient world were great. He shows all the dangers of a writer who has read too much and is paralyzed by his reading.