Ένα λοξό περπάτημα στην Κωνσταντινούπολη του σήμερα. Το καθημερινό θρίλερ μιας πόλης που κρατά μέσα της θυμό, φόβο και ισόβιο έρωτα για εκείνους που ξέρουν τους κώδικες.
«Η Πόλη αλλιώς. Όπως την ένιωσα περπατώντας επίμονα στα σοκάκια, στις καινούργιες λεωφόρους, στους μπαχτσέδες και στις όχθες του Κεράτιου και του Βοσπόρου. Ψελλίζοντας τα τούρκικα με λάθη, που με παρασέρνουν σε περιπέτειες, φανερώνοντας την ασέβεια της ευσεβούς φήμης της, την ανάγκη της σιωπής μες στο πολύχρωμο και πολύβουο παρόν της, τη νοσταλγία των αληθινών της φόβων που οργάνωσαν το μεγαλείο της.»
Ο Γιάννης Ξανθούλης (English: Giannis Xanthoulis) είναι Έλληνας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη από οικογένεια προσφύγων και σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου. Από το 1969 εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα, Μεγάλος Θανατικός, κυκλοφόρησε το 1981. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τα χρονογραφήματά του στην Ελευθεροτυπία, καθώς και από τα σατιρικά του κείμενα και θεατρικά έργα, πολλά από τα οποία ανέβηκαν σε ελληνικές σκηνές. Έχει επίσης γράψει και εικονογραφήσει παιδικά βιβλία. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της ΕΣΗΕΑ.
Κωνσταντινούπολη. Για κάποιους είναι απλά μια πόλη στον παγκόσμιο χάρτη για μένα είναι αυτό που λέμε καψούρα, έρωτας κεραυνοβόλος, πάθος και ατελείωτη αγάπη. Αν μου έλεγαν διάλεξε ένα μέρος να πεθάνεις εκτός από τον τόπο σου θα τους έλεγα πετάχτε τις στάχτες μου στο Βόσπορο και αφήστε με να ακούω τους ήχους από τα κύματα του χιλιοτραγουδισμένου βοσπόρου, εκεί να στη θάλασσα του μαρμαρά, αφήστε με να αγναντεύω από κει ψηλά πίνοντας τσάι στα ουράνια. Συγχωρέστε με για τον εντελώς μακάβριο πρόλογο μου αλλά το κάνω για να σας δώσω να καταλάβετε τη συναισθηματική μου σύνδεση με όποιο λογοτεχνικό και μη κείμενο με ταξιδεύει νοητά στον τόπο της καρδιάς μου, στον δικό μου επίγειο παράδεισο που κάθε φορά που πατώ τα χώματα του νιώθω ότι είναι σαν την πρώτη φορά. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν η παρακάτω κριτική θα πρέπει πάραυτα να αγνοηθεί από ανθρώπους που δε μοιράζονται το ίδιο συναίσθημα ή μαλλον για να το πω στα τούρκικα τον ίδιο σεβντά μαζί μου. Όταν λοιπόν τυγχάνει να γράψει γι’ αυτην ένας από τους αγαπημένους σου Έλληνες συγγραφείς τότε η χαρά είναι διπλή. Δεν έχω να σας γράψω στην πραγματικότητα πολλά για αυτό το βιβλίο. Δε θα το χαρακτήριζες άλλωστε μυθιστόρημα για να κάνεις περαιτέρω κριτική και ανάλυση σοτυς χαρακτήρες, ούτε ένας συνηθισμένος ταξιδιωτικός οδηγός που θα διαβάσεις μια από τα ίδια. Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί μια νοητή βόλτα του συγγραφέα που αγαπά εξίσου αυτόν τον ευλογημένο τόπο όπως εγώ. Μέσα από την πένα του ο αναγνώστης περιδιαβαίνει τη δική του Πόλη, παίρνει μυρωδιά από τις κρυμμένες γωνιές της που δε θα τις ανακαλύψεις εύκολα γιατί δεν είναι πολυδιαφημισμένες, παίρνεις μυρωδιά από τους γαστρονομικούς της θησαυρούς. Μα τω Θεώ και τον Αλλάχ μαζί νιώθω λες και έχω στο στόμα μου το χανούμ μπουρέκ και το λουκούμι με γεύση φυστίκι, εισβάλλεις σε έναν υπο άλλες συνθηκες απαγορευμένο χώρο όπως ένα ανδρικό χαμάμ. Ο Ξανθούλης ζωγραφίζει με την άμεση πένα του ένα πορτραίτο της Πόλης που κανένας επαγγελματικός τουριστικός οδηγός δε μπορεί να σου γνωρίσει. Μια ξενάγηση υπό διαφορετικό πρίσμα που θα εκτιμηθεί από τους λάτρεις αυτού του τόπου. Δεν πρόκειται για βιβλίο που θα σας κάνει να το θυμάστε για πάντα, δεν είναι καν ένα μεγάλο βιβλίο και το καλύτερο που έχετε διαβάσει αλλά είναι ότι πρέπει για μια σύντομη και ψαγμένη βόλτα στα σοκάκια της Πόλης. Ένα μεγάλο λογοτεχνικό αντίο στο 2015 με μυρωδιά Κωνσταντινούπολης. Αγαπημένοι goodreads φίλοι μου σας ευχαριστώ για την συντροφιά σας αυτή τη χρονιά για τις προτάσεις, τα βιβλία που έμαθα από όλους εσάς, τα όμορφα σχόλια σας και σας εύχομαι η νέα χρονιά πέρα από υγεία και χαμόγελο να σας φέρει νέες αναγνωστικές προκλήσεις. Καλη χρονιά σε όλους.
Είμαι μία δεδηλωμένη. Δεν το κρύβω. Δεδηλωμένη φαν του συγγραφέα. Ακόμα και εάν του καταλογίζονται διάφορα για τις πλοκές ή τη γραφή του, θεωρώ μοναδικά γοητευτικό τον τρόπο που γράφει. Οπότε, δεν έχω να πω τίποτα για το βιβλίο. Πολύ ευχαρίστως θα ήθελα να ήμουν κουνούπι στην τσέπη του όταν ταξίδευε στην Πόλη. Να πετάξω για λίγο και να αγκιστρωθώ στην κουρτίνα του σπιτιού με τους καθρέφτες, μπροστά στη θάλασσα. Να καθίσω σε μια γωνιά του τραπεζιού, αόρατος συνδαιτημόνας, εκείνο το βράδυ στο φαγοπότι των παλιών Κωνσταντινοπολιτών. Να λιώσω από τη μεσημεριάτικη ζέστη και να χωθώ να πιω αριάνι σε ένα καφενέ. Να ζήσω τη νοσταλγία που αποπνέει το βιβλίο.
Ωραίο βιβλιαράκι και έκανε τη δουλειά για την οποία το άρχισα.Μου έδωσε κλίμα,χρώμα και οσμές από την Πόλη.Ο Ξανθούλης γράφει κάπως ιδιαίτερα,είναι η πρώτη μου επαφή με βιβλίο του και ειλικρινά δεν εχω καταλάβει ακόμα αν μου αρέσει το στυλ του,πάντως σίγουρα δεν το βαριέμαι.
Μια κατάθεση ενός μοναχικού Έλληνα ταξιδιώτη που περιπλανιέται στην Κωνσταντινούπολη βλέποντας αυτά που τον ενδιαφέρουν και απασχολούν και ως πνευματικό συγγραφέα (μεταφυσικό, σεξουαλικότητα , τέχνη , ταυτότητα , ιστορία) μέσα από τα ματια των «ξεναγών» του. Διαφορετικο με αυθεντικότητα και Ευχάριστο . Δεν ξερω αν σε κάνει να αγαπάς την πόλη αλλά σίγουρα σου δίνει ένα επιπλέον κίνητρο να την επισκεφτείς . Η εμπειρία που καταθέτει είναι ειλικρινής και αναλυτική … Βεβαια το βιβλιο έχει ξανα κυκλοφορήσει με προσθήκη τόσο κειμένου όσο και ενός ενδιαφέροντος τμήματος με ζωγραφιές όποτε αν είναι να το αγοράσει κάποιος μάλλον καλύτερα να καταφύγει στην επόμενη έκδοση που θα ολοκληρώσω σε λίγο …
Έρωτας τρελός. Τα μνημεία της, τα τοπία της, η κουλτούρα της, η κουζίνα της, αυτός ο Βόσπορος......Θέλω να ξαναπάω και να ξαναπάω και να ξαναπάω......Ευτυχώς σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας δε με απογοήτευσε. Αν και μπλεγμένο μεταξύ μυθιστορίας και πραγματικών εντυπώσεων του συγγραφέα από τα ταξίδια του στην Πόλη δεν με χάλασε καθόλου. Κι ας μου πέταξε μες στη μέση του κειμένου πάλι κάτι περίεργες συμπτωματολογίες περί φαντασμάτων, ότι και καλά ένας φίλος φίλου που τον ξενάγησε στη μυστική πόλη ήταν φάντασμα, δεν νοιάστηκα καθόλου. Εγώ έμεινα στην Πόλη που ανακάλυψε ο συγγραφέας, όχι την τουριστική αλλά την περιπατητική. Πού κάνουν ξεχωριστά γλυκά, πού έχει πορνεία, που έχει χαμάμ (πολύ ωραίες οι περιγραφές στα ανδρικά χαμάμ, η διαδικασία, οι μυρωδιές, τα βλέμματα των γύρω σου), πικάντικες λεπτομέρειες για την ιστορία της οθωμανικής αυτοκρατορίας, μυστικά και ψέματα, κουλτούρα και πολιτισμός, πολύ ωραία πράγματα που με συνήρπασαν. Καλογραμμένο, απαραίτητο για όποιον ξαναπάει στην Πόλη και το σχήμα του βολεύει πολύ! Ευτυχώς απέχει αρκετά από τον κακογραμμένο σωρό των περισσότερων έργων του Ξανθούλη.
Ένα ακόμα υπέροχο δείγμα γραφής από τον κύριο Ξανθούλη! Όσοι έχουν ήδη επισκεφτεί την Πόλη, όπως εγώ, σίγουρα θα μπήκαν στα κλίμα κατευθείαν. Μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός πως ενδέχεται να εμπεριείχε και μυθιστορηματικά στοιχεία. Έχω υπογραμμίσει κάποιες προτάσεις που μου άρεσαν, οπότε αυτό κάνει ήδη το συγκεκριμένο βιβλίο ιδιαίτερο.
Αναρωτιέμαι πού βρίσκεται η λογοτεχνία στο συγκεκριμένο βιβλίο. Σα να πήγε ο Ευτύχης να κάνει εκπομπή για την Κωνσταντινούπολη, στο γραπτό. Ή σα να διαβάζεις ένα μεγάλο δήθεν άρθρο σε LIFO ή Athens Voice. Ασυναρτησίες, άσχετα ιστορικά εδώ και εκεί, σαν πεταμένες σημειώσεις. Απογοητεύτηκα επειδή μου άρεσε ο Ξανθούλης. Λες και έπρεπε να βγάλει ένα βιβλίο υποχρεωτικά και το έκανε από ανάγκη ή για να βγάλει λεφτά. Κρίμα.
Ο Ξανθούλης ως περιηγητής στην αγαπημένη του Κωνσταντινούπολη, μοιράζεται με τον αναγνώστη, εικόνες, γεύσεις, αναμνήσεις και ιστορικές πληροφορίες. Μου άρεσε πολύ σαν βιβλίο. Συγκλονιστική η σκηνή με το μεντιουμ στο τέλος. Ένας ταξιδιωτικός οδηγός της πόλης, γραμμένος αλλιώς, μέσα απο τα μάτια ενός Έλληνα.