Ξεπερνώντας το ηθογραφικό πλαίσιο που προσφέρεται για να τροφοδοτήσει τη νοσταλγική μνήμη του συγγραφέα, ο Ιωάννης Κονδυλάκης πλάθει με τον Πατούχα του έναν ανθρώπινο τύπο, με διαστάσεις μονιμότερες και αναγνωρίσιμες σ' όλους τους χώρους της κοινωνικής ζωής. Ο πρωτόγονος έφηβος με τις αχαλίνωτες ορμές, την αθωότητα του πρωτόπλαστου και την πονηράδα του αγριμιού, δεν παραμένει μια φολκλορική φιγούρα, αλλά χάρη στο καταλυτικό χιούμορ του Κονδυλάκη, την ψυχογραφική του δεινότητα και τη δροσιά της ποίησής του, ξεφεύγει από τις σελίδες του βιβλίου και ζει δίπλα μας, γενιές ολόκληρες, σπαρταριστός, αληθινός και οικείος.
(Greek: Ιωάννης Κονδυλάκης) Ioannis Kondylakis (1861-1920) was born in Ano Viannos, Crete, scion of the family known fighters of the island. When he was in childhood he fled as a refugee with his family in Piraeus and he returned to his hometown in 1869. There he learned how to read and write and then he began his high school studies at Heraklion and in 1884 he graduated from high school Varvakeios in Athens.
His works are considered to be with remarkable psychological and psychographic data and special sense of humor. Also, it is a special case how he uses his language, which is a mixture literary expression and Cretan dialect. His best-known works are Patouchas, The First Love and When I was a Teacher.
"Μια αόριστος ανησυχία τον κατελάμβανεν, ως να του ελειπε κατι τι, το οποιο δεν εγνωριζε και δεν ηδύνατο να μαντεύση"
Εξαιρετική κρητική ηθογραφία με την απολαυστική πένα του Ι. Κονδυλακη. Ενας αληθινος λογοτεχνικος και λαογραφικός θησαυρός της πατριδας μας. Απολαυστικό
_______________ "Και κατα τας στιγμάς εκείνας του συνεβαινε να μενη ως απολιθωμένος εις αφαιρεσιν, με το βλεμμα προσηλωμένον εις το κενόν, χωρις να βλέπη και χωρίς ν ακούη. Και εις την ψυχήν του έσταζε νοσταλγίαν, παραπλήσια προς την μελαγχολία, με τη διαφορα οτι η νοσταλγια του νεαρου βοσκού δεν ειχε ορισμενην διευθυνσιν. Επόθει το άγνωστον. Δεν ειχε μαλιστα συνειδησιν οτι εποθει τι."
Σαν θεματολογία τίποτα το τρελά ιδιαίτερο. Ένα μυθιστόρημα της προεπαναστατικής περιόδου της Κρήτη. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι τόσο η γλώσσα της Κρήτης όσο και η λαογραφική σκοπιά του κειμένου. Διάρθρωση κοινωνίας,ήθη,έθιμα κ τρόπος ζωής που εμφανίζονται στο κείμενο.
αν ο αριστοφάνης ζούσε στον εικοστό αιώνα και αν ο αλ τσαντίρι είχε επίπεδο αυτό θα ήταν το αποτέλεσμα ωραίο, βγάζει γέλιο, περνάει μηνύματα, διασκεδαστικό
One of the most enjoyable stories of the Cretan literature of the 18th century! The main character is a young man full of wonder for the new world that awaits and puts him, inevitably, in (love) trouble. His innocence and impatience to live and experience everything makes you smile and feel for him even when he stubbornly makes the same childish mistakes again and again. A little bit difficult for those not familiar with the cretan dialect, but once you start reading it, you will keep catching yourself with a huge grin on your face!
Γεμάτο με λαογραφικά στοιχεία, σκιαγράφοντας τα ήθη και έθιμα της προεπαναστατικής Κρήτης και γραμμένο σε μια γλώσσα-μίξη καθαρεύουσας και κρητικής διαλέκτου, «Ο Πατούχας» αποτελεί ένα σύντομο αλλά ευχάριστο συγγραφικό έργο του Ιωάννη Κονδυλάκη. Αν και δεν έχει τρομερή πλοκή ή κάποιο plot twist, έχει χιούμορ και ηθογραφικό χαρακτήρα που σε ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή όπου η νιότη -και η παρορμητικότητα αυτής- έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Απολαυστικό ανάγνωσμα! Διαβάζοντάς το ο αναγνώστης νιώθει την ορμή της νεότητας, το αίμα που βράζει στις φλέβες του αγοριού, την ανυπομονησία και την ανάγκη της εκτόνωσης. Υπέροχα σκιαγραφείται και η ζωή στην Κρήτη, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου και της εποχής. Το διάβασα σε μια παλιά έκδοση στην καθαρεύουσα και η γλώσσα ήταν απολαυστική!
Ξεκίνησε "ωραία" κατά τη γνώμη μου , κάνοντας ένα έμμεσο "σχόλιο" για τις κοινωνικές νόρμες, αλλά μετά μετατράπηκε σε μια απλή χιουμοριστική ιστορία. Φυσικά έχει ενδιαφέρον, μια και έχει στοιχεία από τη ζωή στην Κρήτη του 1900 περίπου, αλλά περίμενα κάτι καλύτερο σε μηνύματα. Συνεχίζω όμως να λατρεύω τον Κονδυλάκη!
Επιεικώς ελλιπές κείμενο χωρίς κατάληξη, συμπαθητική ωστόσο προσέγγιση. βέβαια με την γλώσσα που έχουν διατηρήσει κάπως αρχαϊζουσα δε βοηθάει τα παιδάκια, αν αυτός ήταν ο στόχος, να κατανοήσουν το κείμενο. Τα πολλά μου αστέρια είναι κυρίως για την καταπληκτική εικονογράφηση από τον Σβετλιν.