Talvez Roma seja apelidada de Cidade Eterna porque o tempo a atravessa com lentidão. Caótica e simultaneamente melancólica, acumula um cepticismo de séculos, mas mantém a luminosa vivacidade do Mediterrâneo. O catalão Enric González viveu em muitas cidades ao longo da sua vida enquanto correspondente do El País, mas escreveu apenas sobre algumas, e escreveu sempre a uma distância temporal confortável, que lhe permitisse recolher as memórias e experiências que de facto importam. Este livro não é um guia turístico nem uma antologia de lugares - é um percurso pessoal por uma Roma fascinante, às vezes secreta. Nas suas páginas, o leitor encontrará uma sucessão de histórias, personagens, momentos e cenários romanos: gatos, pinturas de Caravaggio, a casa e o túmulo de Keats, a melhor pizaria da cidade, o lugar onde se toma o melhor café do mundo, burocracia, a história de um marquês perverso, voyeur, assassino e suicida, o périplo de um pacote que corre meio mundo e regressa a Roma devido à incompetência dos Correios, papas, Berlusconi, uma igreja onde ninguém se quer casar, os códigos romanos de cortesia, futebol, conspirações maçónicas, barbearias, palácios, virgens, santos e milagres.
¿Cómo clasificar este libro? No estamos ante una guía turística ni ante un conjunto de tópicos. No encontramos ningún mapa, aunque sí direcciones y lugares de interés para visitar. "Historias de Roma" es un recorrido personal por una ciudad fascinante, en la que el autor vivió varios años como corresponsal. Se trata de los lugares de Enric: la casa donde vivió, la pizzería donde cenaba, su cafetería favorita.
En sus páginas encontraremos una mezcla de historias, personajes, y escenarios que sólo pueden darse en Roma. Así, Enric González mezcla a Caravaggio, Aldo Moro, el fútbol y Berlusconi, con vírgenes, papas, santos y milagros. Todo ello con un punto de humor, curiosidad y simpatía que sólo este autor es capaz de dar.
Jornalista de profissão, foi enquanto correspondente do jornal El Pais que o espanhol Enric González recolheu em Roma "o material" necessário à elaboração deste interessante livro, onde conta as suas experiências mais relevantes na capital italiana, alguns dos segredos da cidade e várias particularidades culturais da "bella Italia" .
"Histórias de Roma" é uma leitura agradável não só para quem ainda não conhece Roma e está curioso (como é o meu caso), como também para quem já lá esteve e pretende recordar e/ou reviver a sua experiência, acrescentando-lhe eventualmente um ou outro aspecto cultural ainda desconhecido (quer este seja mais de âmbito local, quer seja de âmbito mais nacional) e mais facilmente apreendido quando se vivenciam mais do que uns dias de férias nesta cidade.
Gran columpiada de mi estimado Enric. Un patinazo plano, aburrido y sin chispa. A diferencia de "Historias de Nueva York" e "Historias de Londres", no nos habla apenas de sus rincones favoritos y escondidos de Roma, ni se sumerge en el espíritu de la "ciudad eterna". Qué va. En esta ocasión se contenta con una historia de Papas, otra de la rivalidad Lazio-Roma... pero muy pocas pinceladas de la vida cotidiana en Roma. En sus chats, Enric siempre habla de lo poco que le gusta escribir libros, que no pensaba hacer el de Roma... veo que la presión de sus editores le ha empujado a escribir el librito (por tamaño y calidad) sin ganas, tal vez en una tarde. Una pena para un tipo cuya lectura (ágil, ácida, cáustica, informada) suele ser obligatoria.
Como siempre, magistral. Da igual que conozcas Roma, el libro te atrapa con sus historias secundarias, es como las Mil y Una Noches para urbanitas. Para los amantes de un lenguaje exquisito, sin caer en la pedantería.
“¿Qué me interesaba aprender? Cosas muy vagas. ¿Se pueden aprender la humanidad, la belleza, el tiempo? No, no creo. Pero si hay un lugar para intentarlo, ese lugar es Roma.”
ahora que las golondrinas ya están de vuelta y ocupadas dando de comer a sus polluelos, @alterotra y yo hemos viajado hasta Roma con las historias de #enricgonzalez. una lectura muy placentera sobre el hedonismo que puede ofrecer la ciudad cuando alquilas un palazzo para vivir y lo amueblas subiendo tu sofá favorito a la azotea del vecino y desde allí, planear la entrada a puerta como imagino que hizo Iniesta al marcar el gol que nos llevó a la gloria. porque eso es lo que hace Enric, contar historias que son gloria bendita sobre la ciudad eterna y que se podrían considerar como una guía para todo hijo de vecino que, por la causa que sea, se instala en Roma a vivir. Enric desvela como nadie los secretos más recónditos del Vaticano o aquellos que puede. Constata que si quieres que alguien abra una carta sin dudar, nada tan infalible como enviarla desde ciudad del Vaticano aunque no haya intención de canonizar a nadie! Pero para burocracia romana la de hacerle sacar pasaporte a su grey gatuna, a pesar de que Alberti escribió una balada inedita sobre los gatos romanos y su Kabir trasteverino. El caso es que Enric que viajó hasta Roma con su gata Enough, el cual me parece un gran nombre para una gata, le tocó vivir la pérdida del animal y para que su otro gato no se sintiese tan sólo, adoptaron a Bounty que junto a Serria disfrutan de su pasaporte gatuno... cosa que ni Isidoro que en el mundo de los gatos es el amo.!!!! Pero Enric no sólo fue a sacar pasaportes a Roma o a amueblar su casa por el tejado.... El verdadero motivo que lo llevó de Washington a Roma fue cubrir la decadencia y muerte del Papa Juan Pablo II algo que recuerdo como muy vivido aún a pesar del tiempo ya pasado..... pero hay algo aún más importante ¿ que ocurre con el idioma? pues nada tan sencillo para aprenderlo que desayunar cada día con algún estudiante romano a cambio de un buen cappuccino y lo que sea con lo que lo acompañen! @alterotra y yo seguimos con nuestro #pactodedamas al que le hemos incluido nuestros propios podcast caseros donde no intentamos arreglar nada pero a la vez le encontramos una solución a todo! #pongaunadamaensuvida #desayune encuentre su #historia y #seafeliz
Igual que las historias sobre Londres y sobre Nueva York, me ha encantado tanto lo que cuenta como la manera de contarlo. Imprescindible para conocer un poco mejor las ciudades mencionadas.
Maravilhoso. Adorei dos três “Histórias de…”, escritos por Enric Gonzalez, mas este foi o que mais gozo me deu ler. O estilo é o costumeiro: com base na sua experiência como correspondente durante alguns anos em Roma, EG partilha pequenos grandes segredos da cidade, que dão logo vontade de lá ir e fazer os percursos descritos. Ao mesmo tempo, faz sempre uns desvios para nos falar de política, futebol, Igreja, cinema. Uma pérola.
La última de las Historias de…, de Enric. Es más corta y un poco menos intensiva en historias personales o detalles, pero claro, Roma es fascinante y cada anécdota o detalle te lleva a querer dejar todo e irte a vivir a esa caótica y maravillosa ciudad. Ya tengo ganas de volver y recorrer Campo di Fiori, ir a la pizzería y restaurante que recomienda, tomar un café enfrente del Panteón…
Tercero de la serie de historias de Enric González (Historias de Londres, Historias de Nueva York). Estas historias no son tan líricas como los recuerdos que el autor nos brinda sobre sus compañeros muertos Ricardo Ortega y Julio Anguita en Historias de Nueva York, pero en más de una ocasión el autor, tan parco en palabras cuando se trata de volver la cámara hacia él, baja por un momento la guardia y nos suelta cinco o seis párrafos seguidos desde dentro, y podemos apreciar que bajo la crónica amable de la ciudad hay un escritor que podría escribir muchas más cosas. En este volumen EG nos habla del fútbol, cómo no, de Berlusconi, de la historia de una ciudad que se ha reinventado muchas veces a sí misma para seguir siendo siempre ella. Nos cuenta historias de burócratas y del Vaticano, del Opus y de la mafia. Nos guía por los paseos en la neblina romana buscando cúpulas que le ponen a uno en paz con el mundo. Me ha gustado mucho este libro. En el epílogo que añade al final de su obra conjunta de las tres historias menciona que no habrá unas "Historias de Jerusalén", ciudad a la que fue de corresponsal tras Roma. Una auténtica lástima.
Para acabar, una cita de un escritor que ha pasado a estar entre mis favoritos: "No soy un admirador fanático de la especie humana, fruto de la evolución y de la supervivencia genética de los ejemplares más astutos y agresivos. No creo en Dios porque nunca he percibido indicio alguno de su existencia, pero mi escepticismo ante lo humano es tan grave que defiendo una norma de vida técnicamente insostenible e indudablemente conservadora: pensar y obrar como si Dios existiera, como si hubiera que rendir cuentas; recurrir, en fin, a aquello que antes, cuando existía, se llamaba conciencia. Es una tontería, ya lo sé. Aún me parece más tonto, sin embargo, proclamar la existencia de Dios basándose en una cita de Kant. Admito, en todo caso, que el impulso irracional en búsqueda de lo divino puede producir maravillas. Nadie sabrá nunca si MIguel Ángel creía o no creía y, si creía, en qué creía. Pero dejó la cúpula de San pedro. Obsérvenla, si pueden en una noche de neblina. No solo es hermosa. Es moralmente elegante."
¿Qué hay mejor que oír hablar de un tema a alguien que lo domina? ¡Leerlo! En ‘Historias de Roma’, Enric González, periodista y corresponsal trotamundos, escribe sobre distintos aspectos de Roma, ciudad que conoce bien tras vivir en ella varios años.
Si quieres conocer una Roma diferente a la de las guías y blogs de viajes, este librito será tu gran aliado. Lleno de curiosidades, anécdotas, leyendas, chascarrillos y cotilleos, veras Roma como nunca antes porque muchas de las informaciones, se basan en su experiencia propia y no podrás encontrarlas en otro lugar. Desde la época romana a la actualidad, aprenderás una y mil cosas en esta obra-batiburrillo, donde el desorden que impera en ella es parte del encanto.
Personalmente la leí antes de mi último viaje a Roma hace unas semanas, pero puede leerse perfectamente por mero placer sin necesidad de un viaje programado. De hecho, planeo leer las Historias de Londres y Nueva York, porque estoy enganchada a esa contra-cultura y “otra” historia de la que González nos hace conocedores.
También os digo, que fui más allá y a pesar de haberlo acabado, metí el libro en mi maleta y se vino a Roma. Quería leer en voz alta algunos párrafos delante de esas estatuas y edificios que tantas veces han visto el sol ponerse. Quería asegurarme de encontrar la torre cuya luz nunca se apaga y contarle entre susurros a mi pareja la oscura leyenda que la acompaña. Quería recorrer paso a paso el paseo al que el autor nos invita en uno de los capítulos y ver con mis propios ojos a su barbero, probar su café favorito u oír al camarero presumir de que donde hoy se levanta su restaurante fue donde apuñalaron a Julio César.
‘Historias de Roma’ ha conseguido que en mi sexto viaje a Roma (una de mis mejores amigas vive allí y he ido muchas veces a visitarla), la ciudad haya vuelto a sorprenderme. Y como siempre, ya tengas de volver.
Un librito corto y ágil que continúa el éxito de sus historias de Londres o Nueva York. Un tanto pobre, dos o tres historietas y anécdotas, muchos nombres y poco más. Interesante pero escaso
Una meravella de llibre d’un des gèneres que més m’apassionen: perodistes que són enviats com a corresponsals i cobren d’escriure un parell de notícies mentres viven sa vida com toca. Els seus altres llibres són un poc lo mateix pero a altres ciutats (vivències i curiositats de l’estranger), encara que aquest sobre sa Ciutat Eterna aconsegueix destacar. No pots comparar ses curiositats de ses que xerra González a Historias de Nueva York (com pot ser on es fan les millors hamburgueses de la ciutat) a ses profundes trames de corrupció de Silvio Berlusconi i com aquestes s’originen en malentesos familiars un segle abans. Relats sobre el papat, cinema italià i els profunds origens feixistes del futbol italià aconsegueixen fer d’aquest llibre una petita finestra que observa cautelosament sa història d’una Roma contemporània, vista des d’uns ulls clarament enamorats.
Esperava que o livro contivesse relatos de situações que o autor tivesse passado em Roma, e apesar de conter algumas, a maioria do livro trata de estereotipar os italianos (mais concretamente os de Roma) e de criticar a sua política e políticos. Enric González tenta ainda dar-nos uma História de Roma, contudo incompleta e apenas para enquadrar temas que lhe interessava escrever. Não foi o livro de viagens que esperava, nem que seja porque não me fez realmente sentir em Roma como desejava.
Un librito muy chulo, tanto como sus compa��eros de Nueva York y Londres (mi favorito hasta ahora es Historias de Londres, pero porque vivo all�� y no soy objetiva). Presenta Roma con una visi��n que no encuentras en gu��as de viajes o libros de Historia. Me ha encantado conocer las an��cdotas y las vivencias de este fant��stico periodista, sobre todo porque eleg�� leer el libro d��as antes de viajar por primera vez a Roma. Me ha gustado visitar luego algunos de los lugares que aparecen en Historias de Roma, aunque estando s��lo 4 d��as no me ha dado tiempo a visitar tantos como habr��a querido. La ��nica pega que se le puede poner es su tama��o, ciento y pico p��ginas con letras gordas que intentas leer lento para que te dure lo m��ximo posible. Es un rollo que Enric Gonz��lez s��lo escriba libros tan cortos, siempre te quedas con ganas de m��s.
Parece y es un libro ligero, quizá hasta incluso un libro menor. Pero esa es su principal virtud: pesa poco la anécdota contada con pericia y cariño. Pesa poco lo que agrada y es menor lo que no hace sombra a las ganas de seguir leyendo. Lo que quedan son unas inmensas ganas de ir a Roma después de terminarlo.
bom! gostei particularmente por me ter identificado tanto com algumas descrições da vivência romana. ter feito erasmus em roma foi mesmo das melhores coisas que me podiam ter acontecido. que saudades...! que cidade...! que beleza inesgotável...!
estas foram algumas frases que acabei por deixar sublinhadas:
“A humanidade, a beleza, o tempo podem aprender-se? Não me parece. Mas, se há um sítio para tentar aprendê-los, é Roma.”
“Evidentemente, não demorou a verificar que Roma possui um encanto extraordinário.”
“O passeio ajudava a digestão, mas tinha outra vantagem: a cúpula. Especialmente nas noites húmidas de Inverno, quando a neblina, que em Roma costuma ser levíssima, quase imperceptível, brinca com as perspectivas.”
“a colunata semicircular de Bernini, o «abraço» à multidão de crentes, mantém o impacto visado pelo artista. No silêncio da noite, a praça oval é lindíssima.”
“Normalmente, eu demorava um quarto de hora, a pé, da minha casa até à Praça de São Pedro.”
“Vale a pena sair para caminhar de madrugada, quando a Fontana di Trevi ou a harmoniosa Piazza Farnese esperam na solidão e os gatos se fazem donos das ruas.”
“De forma inconsciente ao princípio, nesse Verão recuperei alguns dos hábitos do início, quando descobri a cidade. Como procurar a frescura e o silêncio nas igrejas. Ou refugiar-me no meu esconderijo do Castel Sant' Angelo. Não se tratava de nenhum esconderijo, mas para mim era como se fosse.”
“o Castel Sant' Angelo era um senhor castelo. Logo de manhã cedo, precisamente quando o castelo abria e antes de os turistas o invadirem, eu subia ao café no último andar e tomava um café enquanto olhava para a cidade. A visão do rio, dos telhados, das cúpulas causavam-me uma nostalgia inefável.”
En nuestro #pactodedamas, @belugui y yo seguimos aumentando nuestra colección de reliquias ajenas, cual golondrinas que reúnen ramas con su pico. Esta vez nos hemos ido de viaje con Enric Gonzalez a Roma, esa ciudad "que tiende a añorarse a sí misma". Cuánto hay que contar sobre Roma y qué ameno lo hace Enric. No sólo nos proporciona información de dónde comprar unos calcetines rojos de cardenal (quién no lo ha pensado alguna vez 😜), de dónde encontrar bibliotecas secretas, o de dónde disfrutar de un "festín de casquería" (esto os prometo que jamás se me pasará por la cabeza) sino que también nos retrata a trozos el alma de los romanos o su relación con la mamma, nos hace reír con anécdotas sobre su insufrible burocracia, a la misma vez que profundiza en personajes inigualables como Berlusconi o Alberto Sordi o nos conduce por las claves que trazaron la historia del Vaticano. Tan cercano, y con ese punto de humor necesario para contar historias, Enric me ha devuelto unas ganas enormes de regresar a esa ciudad en la que pasé miedo por mi integridad física montada en un taxi y me rebosaron los ojos de arte como en ningún otro lugar. Recuerdo esa inquietud al preparar el viaje pensando si todas esas expectativas antes de pisar suelo romano se verían cumplidas. Y se vieron cumplidas, con creces. Cuando regrese, seguiré el consejo de Enric: "vale la pena salir a caminar de madrugada, cuando la Fontana di Trevi o la armoniosa Plaza Farnese esperan en soledad y los gatos se hacen dueños de las calles"
Gostei muito de "Historias de Roma" do Enric González. Acho que é o quinto livro que leio deste jornalista espanhol do diário "El País". Os anteriores foram "Historias de Nueva York", "Historias de Londres" "Memorias líquidas" e "Historias del calcio"."Historias de Roma" não defrauda. Escrito no característico tom irónico do autor, o livro é uma crónica da estadia deste jornalista como corresponsal em Roma. A dizer verdade, é uma coleção de anecdotes pessoais, de lugares e pequenas histórias que permitem conhecer com maior profundidade a "cidade eterna". O Enric González consegue que possamos disfrutar com as historias que conta, como aquela do cura espanhol recem chegado a Roma e que deseja comprar um "cazzo grosso". Que perigo têm os falsos amigos! Através das páginas de "Historias de Roma" o leitor poderá saber onde está o Inocencio X de Velázquez, disfrutar do melhor cafê do mundo no Caffé San Eustachio ou da melhor pizza em "La Montecarlo". Tamém, que em Roma "todo el mundo acaba aceptando algún tipo de "cooperación amistosa" con dinero o favores de por medio", talvez a única maneira de contornar a sua terrível e ineficiente burocracia. Ler "Historias de Roma" é, do meu ponto de vista, uma das melhores maneiras de conhecer Itália.