Τα δοκίμασα όλα, χωρίς αποτέλεσμα... Χορτοφαγία, εθελοντισμός, αιθέρια έλαια, παραδοσιακοί χοροί, σεξ με ζώα, κομματικές νεολαίες, μπρέικ ντανς. Τίποτα... Τα ίδια άλυτα προβλήματα ξανά και ξανά, ο ίδιος φαύλος κύκλος με αρχή και τέλος την αποτυχία. Μετά, κάποιο βράδυ, γυρίζοντας σπίτι αργά, σκόνταψα πάνω σε ένα παλιό σκουριασμένο λυχνάρι. Να ήταν άραγε αυτό το τέλος όλων των προβλημάτων; Σήκωσα το λυχνάρι και άρχισα να το τρίβω και να το χαϊδεύω παντού με μανία. Δυστυχώς, λίγο πριν εμφανιστεί το τζίνι, με συνέλαβαν για σεξουαλική παρενόχληση σκεύους και χωρίς πολλά-πολλά με πετάξανε στη φυλακή, μαζί με άλλους υπόδικους για κάθε λογής εμμονές και αδιέξοδα. Δεν φανταζόμουν ότι είμαστε τόσοι πολλοί, και κάθε μέρα φέρνουν και άλλους. Σ' αυτό το βιβλίο καταγράφονται οι σημαντικότερες ανταρσίες και απόπειρες απόδρασης μέχρι στιγμής.
Ο Κωστάκης Ανάν (πραγματικό όνομα Αργύρης Ταλέκουρδας; English: Kostakis Anan) ζει στην Αθήνα. Χόμπι του η ψηφασκία και η εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη.
Διάβασα το βιβλίο σε λιγότερο από 12 ώρες (με ένα διάλειμμα για ύπνο) και αφότου το τελείωσα αναρωτιέμαι το εξής:
Τι διάολο έκανα με τη ζωή μου τόσα χρόνια και δε διάβαζα Κωστάκη Ανάν;;;
Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με το γράψιμό του και με άφησε τουλάχιστον ενθουσιασμένη.
Αγνός σουρεαλισμός made in Greece, ανελέητα γλωσσικά τερτίπια, ροκ αναφορές από Frank Zappa και Jethro Tull μέχρι Tool και Therapy?, χιούμορ εντελώς διαταραγμένο και κυρίως, μια βαθιά αηδία για το σημερινή ελληνοορθόδοξη πραγματικότητα και τους περιούσιους ελληναράδες εκπροσώπους της. Κι όλα αυτά πριν την έλευση της μεγάλης κρίσης. Ο Κωστάκης δίνει το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου με μαεστρία που θα ζήλευαν πολλοί συγγραφείς, χωρίς να γίνει ούτε μια στιγμή μίζερος και ακροβατεί στο λεπτό αυτό σχοινί με περισσή δεξιοτεχνία.
Το βιβλίο το διάβασα αφότου έτυχε να ακούσω από 3-4 διαφορετικά άτομα μία πολύ αστεία ατάκα, η οποία απ'ότι μου είπαν εμπεριέχονταν σε αυτό το βιβλίο. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως έπρεπε να με προβληματίσει το γεγονός ότι 4 άτομα που διάβασαν το βιβλίο θυμόντουσαν όλοι μία μόνο ατάκα. Τελικά κατά την γνώμη μου αυτή ήταν η καλύτερη (και η μόνη που γέλασα) ατάκα του βιβλίου.
Δεν προσπαθώ να πω ότι το βιβλίο δεν ήταν καλό, ίσως σε κάποιους να φαίνεται ενδιαφέρον αυτό το στυλάκι γραφής και να τους άρεσαν τόσο πολύ τα αστεία που εμπεριέχονταν στις απειρολογίες/ιστορίες του, που να μην τους ενοχλούσε το γεγονός ότι δεν κατέληγαν πουθενά. Σίγουρα πάντως σατίριζε ιδιαίτερα καυστικά και έξυπνα γεγονότα της (τότε) επικαιρότητας, με τρόπο όμως που σίγουρα δεν ταίριαζε με το είδος του χιούμορ μου.
Η πρώτη αγάπη και η παντοτινή- όχι πως δεν μ' αρέσουν και τα λοιπά του Κωστάκη, αλλά αυτές οι ιστορίες έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Ίσως επειδή τις διάβασα σε formative ηλικία, στις σελίδες της ΒΑΒΕΛ, ανάμεσα από κόμικ που ομοίως μ' έχουν σημαδέψει. Ίσως απλά επειδή είναι γαμάτες, μια προς μια. Το βιβλίο είναι πια εξαντλημένο, αν το βρείτε πουθενά χτυπήστε το χωρίς δεύτερη σκέψη.
Το ελληνικό σύμπαν από το '80 και μετά. Τηλε-αποχαύνωση, θρησκοληψία, σοουμπιζ, δημόσιο, φανταρικό, μπουζούκια κτλ. Καταστάσεις που ταλαντεύονται ανάμεσα στο θλιβερό και το γελοίο. Η παράνοια, υποκρισία και ηθική παρακμή που έχει ποτίσει μέχρι τα τσιμέντα τόσα χρόνια, παντρεύονται αριστοτεχνικά με την φαντασία και το χιούμορ του Κωστάκη, για να προκύψει ένα σχεδόν black mirror των ελληνικών 90ς. Loved it!
"Κάποιες φορές με πιάνει μια περίεργη νοσταλγία για εποχές που δεν έχω ζήσει. Θα 'θελα να είναι άνοιξη, κάπου σε ένα γρασίδι ξαπλωμένος, χίλια εννιακόσια οτιδήποτε, και τίποτε απ' όλα αυτά να μην έχει συμβεί. Είναι χαζή σκέψη, αλλά έχει το πλεονέκτημα ότι είναι φευγαλέα και απραγματοποίητη. Ευτυχώς, η πραγματικότητα είναι από τρισάθλια μέχρι πολύ καλύτερη και από το ομορφότερο όνειρο..."
Όταν παίρνουμε παραισθησιογόνα μανιτάρια καλό θα είναι να καθόμαστε σε μια μεριά και να μην γράφουμε γιατί το αποτέλεσμα θα είναι σαν αυτό το βιβλίο. Ξεκινώντας σκέφτηκα ότι θα ρίξω γέλιο...λίγες σελίδες μετά προσγειώθηκα σε μία ζοφερή πραγματικότητα. ΟΧΙ. Ασυνάρτητες ιδέες με υποτιθέμενες αστείες ατάκες δεν σου δίνουν ένα βιβλίο με χιουμοριστικά διηγήματα αλλά ένα συνοθύλευμα ανολοκλήρωτων ιδεών με εκνευριστικό περιεχόμενο. Η λογοδιάρροια δεν είναι τέχνη.