'Ik was in de supermarkt. Een mooie vrouw keek naar me en glimlachte. Ik glimlachte terug. Ik wilde indruk op haar maken. Ik kocht groenten.'Met Thijs de Boer leert de Nederlandse literatuur een nieuwe stem kennen. Een stem die snijdt, maar waar je naar moet luisteren.De tien verhalen in Vogels die vlees eten gaan over mensen die de zwaarte van het leven maar nauwelijks zonen en vaders, broers, geliefden en gekken. En hoe ze in hun onmacht vaak op nog slechtere plekken terechtkomen dan waar ze begonnen. In werelden die in eerste instantie veilig ver van de onze lijken te liggen maar die uiteindelijk toch meer dan herkenbaar zijn.In een bondige, eerlijke en vaak rauwe stijl vertelt De Boer je de waarheid, hij laat je lachen en breekt vervolgens je hart. En uiteindelijk kun je als lezer niets anders doen dan de personages vergeven, omdat ze even zwak en sterk zijn als wij allemaal.'Elke keer als ik bid, die paar keer per jaar, eindig ik "Je begrijpt wel wat ik bedoel."'Thijs de Boer (1981) publiceerde verhalen in De Tweede Ronde, Hollands Maandblad, Tirade en Passionate. Hij was een winnaar van de verhalenwedstrijd Duizend Woorden en in 2008 werd hem de Hollands Maandblad Prozabeurs toegekend. Vogels die vlees eten is zijn debuut.
Mooie stille verhaallijnen, kwetsbare hoofdpersonages. Een boek om weg te leggen en weer terug te pakken. Snijdende zinnen die enkel hun werk doen als het niet goed met je gaat. Soms wordt het pompeus. Benieuwd naar zijn werk over 5 jaar.
Ha, de eerste man die dit boek reviewt! En het is geen positieve recensie. Dit boek bestaat uit 6 of 7 verhalen, die meer weg hebben van losse gedachten van een narcistisch puberbrein. Hoofdpersonen zijn mannen zonder respect voor zichzelf en hun omgeving (m.n. vrouwen), zwaar destructief en verloren in hun eigen brein.. en toch oefenen ze een onweerstaanbare aantrekkingskracht op vrouwen uit. Narcisme ten top. Doordat de auteur blijkbaar geen talent voor echte verhalen schrijven heeft, moeten we het daarbij ook doen met flarden gedachten zonder enige (plot/karakter)ontwikkeling. Daar zijn 150 pagina's niet voor nodig. Dat kan op 1 kantje.
Een boek waarin de meeste hoofdpersonen in mijn ogen tegelijkertijd als naïef en alwetend gezien kunnen worden. Thijs de Boer is een echte zinnenschrijver en dat zijn de schrijvers die je moet hebben. Bijna elke zin is raak en sommigen steken in je ziel. Het was alsof iemand mij een tiental verzonnen verhalen over zichzelf vertelde met een kern van waarheid.
Het is zeker een aanrader voor ieder die van proza en korte verhalen houdt. Van naïeve maar toch ook slimme, lieve, alwetende hoofdpersonen.
Dit boek, of meer deze bundel, had ik in een paar uur uit. In één ruk ook. Geen onnodig gebruik van moeilijke woorden of te veel bijvoegelijke naamwoorden, dit boek is recht voor zijn raap. Maar zeker niet gemakkelijk, zeker een boek om vaker te lezen.
Tweede lezing: nog beter dan de eerste keer. Beetje boos dat ik sindsdien nog maar één nieuw verhaal van hem heb kunnen lezen.
Meisjes en jongens. Vrouwen en mannen. Jong en oud. Lezers en niet-lezers. Iedereen zal zich herkennen in (een van) de korte verhalen van Thijs de Boer. Een feestje om te lezen.
Jaren geleden gelezen, maar nog steeds een van de meest memorabele debutanten ooit. Oftewel: ijzersterke verhalen bundel die een regen aan prijzen had moeten krijgen.