What do you think?
Rate this book
Der Unwissende Lehrmeister: Fünf Lektionen Über Die Intellektuelle Emanzipation
Der unwissende Lehrmeister Joseph Jacotot lehrt, was er nicht weiß, und verkündet die frohe Botschaft der intellektuellen Emanzipation: Alle Menschen haben die gleiche Intelligenz. Jacques Rancière zeichnet die Philosophie der intellektuellen Emanzipation nach und präsentiert sie unserer pädagogisierten und ungleichheitlichen Gesellschaft.
1818 begann Joseph Jacotot, exilierter Revolutionär und Lektor für französische Literatur an der Universität Löwen, Panik im gelehrten Europa zu verbreiten. Nicht damit zufrieden, flämischen Studenten Französisch beigebracht, ohne ihnen eine einzige Lektion gegeben zu haben, lehrte er, worüber er unwissend war und proklamierte die Losung der intellektuellen Emanzipation: Alle Menschen haben die gleiche Intelligenz. Es handelt sich hierbei nicht um amüsante Pädagogik, sondern um Philosophie und, wenn man will, um Politik. Die Vernunft lebt nur von der Gleichheit. Die soziale Fiktion jedoch lebt nur von Rängen und ihrer unaufhörlichen Rechtfertigung. Die große Lektion von Jacotot ist, dass die Bildung wie die Freiheit ist: Sie wird nicht verliehen, sondern genommen. Sie wird den Monopolisten der Intelligenz, die auf dem Erklärthron sitzen, entrissen. Es genügt, sich selbst zu erkennen und in jedem anderen sprechenden Wesen dieselbe Fähigkeit anzuerkennen.
1818 begann Joseph Jacotot, exilierter Revolutionär und Lektor für französische Literatur an der Universität Löwen, Panik im gelehrten Europa zu verbreiten. Nicht damit zufrieden, flämischen Studenten Französisch beigebracht, ohne ihnen eine einzige Lektion gegeben zu haben, lehrte er, worüber er unwissend war und proklamierte die Losung der intellektuellen Emanzipation: Alle Menschen haben die gleiche Intelligenz. Es handelt sich hierbei nicht um amüsante Pädagogik, sondern um Philosophie und, wenn man will, um Politik. Die Vernunft lebt nur von der Gleichheit. Die soziale Fiktion jedoch lebt nur von Rängen und ihrer unaufhörlichen Rechtfertigung. Die große Lektion von Jacotot ist, dass die Bildung wie die Freiheit ist: Sie wird nicht verliehen, sondern genommen. Sie wird den Monopolisten der Intelligenz, die auf dem Erklärthron sitzen, entrissen. Es genügt, sich selbst zu erkennen und in jedem anderen sprechenden Wesen dieselbe Fähigkeit anzuerkennen.
168 pages, Paperback
First published February 4, 1987
257 people are currently reading
4535 people want to read
About the author
Jacques Rancière
206 books486 followersJacques Rancière (born Algiers, 1940) is a French philosopher and Emeritus Professor of Philosophy at the University of Paris (St. Denis) who came to prominence when he co-authored Reading Capital (1968), with the Marxist philosopher Louis Althusser.
Rancière contributed to the influential volume Reading "Capital" (though his contribution is not contained in the partial English translation) before publicly breaking with Althusser over his attitude toward the May 1968 student uprising in Paris.
Since then, Rancière has departed from the path set by his teacher and published a series of works probing the concepts that make up our understanding of political discourse. What is ideology? What is the proletariat? Is there a working class? And how do these masses of workers that thinkers like Althusser referred to continuously enter into a relationship with knowledge? We talk about them but what do we know? An example of this line of thinking is Rancière's book entitled Le philosophe et ses pauvres (The Philosopher and His Poor, 1983), a book about the role of the poor in the intellectual lives of philosophers.
Most recently Rancière has written on the topic of human rights and specifically the role of international human rights organizations in asserting the authority to determine which groups of people — again the problem of masses — justify human rights interventions, and even war.
In 2006, it was reported that Rancière's aesthetic theory had become a point of reference in the visual arts, and Rancière has lectured at such art world events as the Freize Art Fair. Former French presidential candidate Ségolène Royal has cited Rancière as her favourite philosopher.
Rancière contributed to the influential volume Reading "Capital" (though his contribution is not contained in the partial English translation) before publicly breaking with Althusser over his attitude toward the May 1968 student uprising in Paris.
Since then, Rancière has departed from the path set by his teacher and published a series of works probing the concepts that make up our understanding of political discourse. What is ideology? What is the proletariat? Is there a working class? And how do these masses of workers that thinkers like Althusser referred to continuously enter into a relationship with knowledge? We talk about them but what do we know? An example of this line of thinking is Rancière's book entitled Le philosophe et ses pauvres (The Philosopher and His Poor, 1983), a book about the role of the poor in the intellectual lives of philosophers.
Most recently Rancière has written on the topic of human rights and specifically the role of international human rights organizations in asserting the authority to determine which groups of people — again the problem of masses — justify human rights interventions, and even war.
In 2006, it was reported that Rancière's aesthetic theory had become a point of reference in the visual arts, and Rancière has lectured at such art world events as the Freize Art Fair. Former French presidential candidate Ségolène Royal has cited Rancière as her favourite philosopher.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 204 reviews
March 20, 2016
The Ignorant Schoolmaster is a strange and strangely inspiring little book in the romantic tradition of Rousseau. Published in 1991, it would have been popular in the romantic educational sixties, focused as it is on individualism and deschooling (Ivan Illych). It recalls for me Writing Without Teachers by Peter Elbow and A. S Neill’s Summerhill and Jonathan Kozol’s anarchistic free schools. And, since it favors families over teachers (who are usually stultifying explicators rather than emancipators), maybe it echoes calls for home schooling (or even solo schooling, no schools at all) over what Rancierre’s fellow Althusser mentee Pierre Bourdieu claimed: Schools as primarily institutions for the purpose of reproducing society (and class divisions) and not for creating social revolutions and equity. Conformity, not freedom.
Rancierre separated himself from conservative notions of education, but he wasn’t any more hopeful about progressive education, with its equally essentialist assumptions about “what all kids” need. Both tend to explicate instead of liberate, according to Rancierre. But today the progressives are in retreat, beaten down by the Common Core and the worldwide and increasing schools-as-24/7-testing agencies. Argument reigns. Narrative and the imagination are in the back seat. Rancierre is uncompromising, though, in response. He says emancipation and liberation can’t take place in schools. Only stultification. Schools teach for conformity. We are not all alike, Rancierre says; human variety is the nature of the world. Learning to be emancipatory has to be free of prescribed curricula.
Rancierre uses as his guide a 19th century French educator, Jacotet, who in 1818 adopted an approach to “teaching what you don’t know how to teach.” You become ignorant, in other words, if you want to truly teach. I tend to look at this position as not literally true, but as a metaphor. As he says elsewhere, everyone is equally intelligent (or we are differently intelligent, or all intelligent in our own ways). If we buy this multiple intelligences approach, then there’s no such thing as absolute ignorance. The point as I take it is for the teacher to embrace humility, or to approach students democratically, not with arrogance but willing to listen to students sometimes and learn from them. To be an ignorant schoolmaster is to be a humble one, not starting with an assumption of the ignorance and inequality of the students.
So this approach seems a little optimistic, given that some students don’t always seem to have the will to learn. They can be bored, passive. But the solution in part is to keep honoring students and help them to engage in ways and ideas they see as fruitful and interesting. Rancierre takes a pragmatist position, not one outlined in advance; his is responsive teaching, reflective, inquiry-based. Improvisational. Learning is ideally local, contextual, problem-based/solving. Freedom is key to learning. But is it always practical? With some subjects it seems clearly naïve. Can you learn organic chemistry, for instance, completely through inquiry, through answering your own questions?
As with all romanticism, Rancierre’s approach is individualistic, not social. He doesn’t really believe any good can be accomplished when people of like minds come together. He thinks politics are basically futile. But how can you change the world? Not through mere individual freedom, surely. Rancierre doesn’t seem to have respect for citizenship. Or maybe he is implying we have to become free and self-efficacious human beings before we become citizens. If so, I’ll maybe buy that. But a teacher has things to contribute obviously, and should be part of the conversation, hopefully guiding it in useful ways. Holding back may be a good thing in some conversations, but complete silence on the part of the teacher seems stupid, a denial of experience. Rancierre privileges the learner over the teacher, but isn’t the teacher also potentially a learner, especially if humble? Doesn’t he overly-romanticize students as pure and innocent? Are they all born good (vs. the Calvinist view)? Has he ever taught seventeen last period sophomore boys, as I have? ☺
Folow your path, Rancierre says, just as Joseph Campbell said “follow your bliss” in the sixties. This sounds familiar and somewhat escapist to me. Possibly selfish. But I’m still provoked by this book in useful ways. Starting humbly with a view of everyone as fundamentally equal (or equally deserving of rights) sounds like a good approach especially in this vicious American political and educational environment.
Rancierre separated himself from conservative notions of education, but he wasn’t any more hopeful about progressive education, with its equally essentialist assumptions about “what all kids” need. Both tend to explicate instead of liberate, according to Rancierre. But today the progressives are in retreat, beaten down by the Common Core and the worldwide and increasing schools-as-24/7-testing agencies. Argument reigns. Narrative and the imagination are in the back seat. Rancierre is uncompromising, though, in response. He says emancipation and liberation can’t take place in schools. Only stultification. Schools teach for conformity. We are not all alike, Rancierre says; human variety is the nature of the world. Learning to be emancipatory has to be free of prescribed curricula.
Rancierre uses as his guide a 19th century French educator, Jacotet, who in 1818 adopted an approach to “teaching what you don’t know how to teach.” You become ignorant, in other words, if you want to truly teach. I tend to look at this position as not literally true, but as a metaphor. As he says elsewhere, everyone is equally intelligent (or we are differently intelligent, or all intelligent in our own ways). If we buy this multiple intelligences approach, then there’s no such thing as absolute ignorance. The point as I take it is for the teacher to embrace humility, or to approach students democratically, not with arrogance but willing to listen to students sometimes and learn from them. To be an ignorant schoolmaster is to be a humble one, not starting with an assumption of the ignorance and inequality of the students.
So this approach seems a little optimistic, given that some students don’t always seem to have the will to learn. They can be bored, passive. But the solution in part is to keep honoring students and help them to engage in ways and ideas they see as fruitful and interesting. Rancierre takes a pragmatist position, not one outlined in advance; his is responsive teaching, reflective, inquiry-based. Improvisational. Learning is ideally local, contextual, problem-based/solving. Freedom is key to learning. But is it always practical? With some subjects it seems clearly naïve. Can you learn organic chemistry, for instance, completely through inquiry, through answering your own questions?
As with all romanticism, Rancierre’s approach is individualistic, not social. He doesn’t really believe any good can be accomplished when people of like minds come together. He thinks politics are basically futile. But how can you change the world? Not through mere individual freedom, surely. Rancierre doesn’t seem to have respect for citizenship. Or maybe he is implying we have to become free and self-efficacious human beings before we become citizens. If so, I’ll maybe buy that. But a teacher has things to contribute obviously, and should be part of the conversation, hopefully guiding it in useful ways. Holding back may be a good thing in some conversations, but complete silence on the part of the teacher seems stupid, a denial of experience. Rancierre privileges the learner over the teacher, but isn’t the teacher also potentially a learner, especially if humble? Doesn’t he overly-romanticize students as pure and innocent? Are they all born good (vs. the Calvinist view)? Has he ever taught seventeen last period sophomore boys, as I have? ☺
Folow your path, Rancierre says, just as Joseph Campbell said “follow your bliss” in the sixties. This sounds familiar and somewhat escapist to me. Possibly selfish. But I’m still provoked by this book in useful ways. Starting humbly with a view of everyone as fundamentally equal (or equally deserving of rights) sounds like a good approach especially in this vicious American political and educational environment.
November 16, 2018
Öğrenmenin nasıl olacağıyla ilgili anti-pedagojik, anti-sokratik (anti-platonik) bir tez. Bir bebeğin ya da çocuğun dünyayı algılama biçimi esas alınarak edinilmiş öğrenmenin gerçek bir öğrenme olduğu savunuluyor. Gerçek bir hikayenin referansıyla cahilin cahili eğitmesi şaşırtıcı bir şekilde inandırıcı. Ama günümüzde zaten hocanın bir öğrenme arkadaşı olması gerektiği savunuluyor... Ne var ki, bir hoca olarak zekaların eşitliği tezi konusunda ikna edilmiş değilim. Böyle düşünmek güzel aslında. Eşitler teorisi tedavüle sokulursa insanın insana kulluk etmesi ve insanın insanı sömürmesi ortadan kalkacaktır belki de. Günümüzde soyluluk unvanlarının yerine kapasitelerin ya da liyakatin geçmesi insanın kaderinin değişmediğini gösteriyor... Yani öğrencilerimden biri diğerine göre daha az öğrenirken, az öğrenenin zihinsel özgürlüğe sahip olmadığını ya da iradesiz olduğunu ya da yabancılaştığını düşünmem gerekiyor ama bu bana fazla iyimser bir tespit olarak görünüyor. Yine de açık kapı bırakıyorum. Bu eşit zekalar teorisi konusunda günün birinde eğer ikna edilebilirsem hiç durmam, alıkoyduğum yıldızı iade ederim...
February 13, 2019
کتاب مختصر و خوشخوانیست که نیمه نخستش به وضوح بهتر و پرورده تر از نیمه دوم از کار درآمده است. رانسیر دو مفهوم آموزش عام و استاد نادان را پیش می کشد که با اتکا به آنها، همه افراد می توانند دست به تدریس همه چیز بزنند. او فصول کتابش را با الهام از روش مبتکرانه آموزشگر فرانسوی قرن نوزدهمی ای به نام ژاکوتو به نگارش درآورده است. ژاکوتو با روش خاص خود (آموزش عام) به این نتیجه رسید که حتا افراد بیسواد و عامی و فرودستان نیز قادر به آموزش فرزندان خود هستند و تنها کافیست تا اراده شان بر این تصمیم قرار گیرد (رانسیر می نویسد انسان عبارت از اراده ای است که هوش را به خدمت گرفته است). به عقیده ی نویسنده، باید جستجو، راستی آزمایی، دقت و به طور کلی روش آموزش عام را جایگزین روش های تبیینی کرد. چرا که تبیین مبتنی بر انقیاد شاگرد توسط استاد است و افراد را به دو دسته دارندگان هوش برتر و فروتر تقسیم می کند. تدریس بر مبنای «فهماندن» از اساس مشکل دار است زیرا سرچشمه دانش را منحصراً نزد استاد می داند و بدین ترتیب شاگرد را در وابستگی دائم به استاد قرار می دهد و نیز سلسله مراتب ذکاوت ها را ایجاد می کند. نظرگاه فیلسوف در این کتاب به وضوح فردگرایانه و متکی به اراده فردی است، و رویگردانی اش از تمام نهادهای اجتماعی (منجمله مدارس) و گذاشتن تمام بار آموزش بر دوش استاد و شاگرد، کمی خوشبینانه و عجیب به نظر می رسد؛ اما با تمام این تفاصیل، کتاب بسیار روشنگر و الهامبخش است. در تمام مدت معلمی ام، پیش نیامده که همکاری از من در باب تجاربم سوالی بپرسد یا مشورتی بگیرد، اما اگر روزی این اتفاق افتاد، بدون شک این کتاب در صدر لیست کتبی خواهد بود که به وی معرفی می کنم. ارزشمندی کتاب رانسیر، بیش از همه به سبب ایده هایی است که در باب برابری ذکاوت ها و امکان وجود آموزش رهایی بخش مطرح می کند و از این حیث قابل اعتناست.
January 4, 2020
Cahil Hoca, ciddi anlamda bir aydınlanma çağı ve sonrasında toplumda bireylerin, politikleştirilmiş eğitim sistemlerinin bir uzantısı olarak sınıflaştırılması eleştirisi yapıyor ve okurlara kendi kendilerine yetebilecekleri hatırlatmasını Joseph Jacotot referansıyla yapıyor. Denemeler Jacotot'un kendi öğrencileriyle denemiş olduğu bir öğretim sürecinden cahil- öğretmen ikilisinden başlayarak kademeli olarak yaşamın her alanına antik yunandan örneklendirmelerle genişletiyor ve totolojik yapılandırma ve örneklendirmeyle ilerliyor
Ranciére'in bu kitapta ana derdi kendi bireysel farkındalığını unutmuş ya da (toplumsal normlar ve sistemler yüzünden) unutulmaya zorlanmış, sınıflara ayrılmış bireylerin tekrardan kendi potansiyellerini hatırlatma isteği. Fakat, kitabı aşırı romantik bulduğumu belirtmek zorundayım.
Hatta bazen öğretmenler odasında oturduğumu, ülkeyi ve eğitim sistemini kurtarmaya dair hiç fikirleri bitmeyen, emekliliğine çok az kalmış bir öğretmenle konuştuğum hissine kapıldım. Dönüp dolaşıp aynı şeyleri defalarca tekrarlaması bir süre sonra "ee anladık hocam " dedirtti.
Özetle, Cahil Hoca okuması oldukça keyifli bir kitap.Okuma sürecinde tarihsel referanslarla antik ve aydınlanma çağının getirileri arasında gidip gelen, pedagojinin siyasal boyutunu tartışan ve en önemlisi insanlara kendi yetisinin sınırsız olduğunu hatırlatan bir kitap. Bana göre, Ranciére'in bir süre fazla tekrara düşmesi kitabın ana başlığı olan zihinsel özgürleşmeye kelepçe vurması oldu.
Deneme ya da felsefik metinlere fazla aşinalığınız yoksa/sevmiyorsanız, ama bu durumun eksikliğini bir nebze törpülemek istiyorsanız kesinlikle doğru kitap.
Her şeye rağmen, zihin açan güzel bir kitaptı.
İyi okumalar!
Ranciére'in bu kitapta ana derdi kendi bireysel farkındalığını unutmuş ya da (toplumsal normlar ve sistemler yüzünden) unutulmaya zorlanmış, sınıflara ayrılmış bireylerin tekrardan kendi potansiyellerini hatırlatma isteği. Fakat, kitabı aşırı romantik bulduğumu belirtmek zorundayım.
Hatta bazen öğretmenler odasında oturduğumu, ülkeyi ve eğitim sistemini kurtarmaya dair hiç fikirleri bitmeyen, emekliliğine çok az kalmış bir öğretmenle konuştuğum hissine kapıldım. Dönüp dolaşıp aynı şeyleri defalarca tekrarlaması bir süre sonra "ee anladık hocam " dedirtti.
Özetle, Cahil Hoca okuması oldukça keyifli bir kitap.Okuma sürecinde tarihsel referanslarla antik ve aydınlanma çağının getirileri arasında gidip gelen, pedagojinin siyasal boyutunu tartışan ve en önemlisi insanlara kendi yetisinin sınırsız olduğunu hatırlatan bir kitap. Bana göre, Ranciére'in bir süre fazla tekrara düşmesi kitabın ana başlığı olan zihinsel özgürleşmeye kelepçe vurması oldu.
Deneme ya da felsefik metinlere fazla aşinalığınız yoksa/sevmiyorsanız, ama bu durumun eksikliğini bir nebze törpülemek istiyorsanız kesinlikle doğru kitap.
Her şeye rağmen, zihin açan güzel bir kitaptı.
İyi okumalar!
February 15, 2019
از اون كتاب هايى بود كه موقع خوندنش هزار تا نكته ياد گرفتم و هزار تا انتقاد و سوْال هم به ذهنم مى رسيد. نكته جالب توى كتاب اين بود كه از زاويه اى به "برابرى" و "رهايى" نگاه مى كنه كه شايد ديگران زياد كارى به اين زاويه ندارن. از زاويه "هوش برابر"! همه انسان ها هوش برابر دارند، فقط كافيه اراده كنن! ولی مسئله اینه که افرادی وجود دارند که منافعشون در اینه که از دانش، سلسلهمراتب قدرت ایجاد کنن و با وابسته کردن دیگران به خودشون، دانش رو تبدیل به ابزار سلطه کنن.
June 2, 2010
This is, quite literally, one of the most inspiring books I have ever read. Ranciere basically tells the story of one Joseph Jacotot, a professor who, during the restoration in early 19th century France was forced to leave the country, wound up in Flanders, and found himself asked to teach local students the French language, which they did not know. Unfortunately, Jacotot himself knew no Flemish and was without a common language with his students. Not to be dissuaded, he left his students with a recently published bilingual edition of a work of French literature and advised his students to go through it, simply relating the French they didn't know to the Flemish they did, and report back to him on their progress in a few months. To his utmost surprise, all of his students obtained fluency in French in a few months time with little more than his injunction to work it out themselves.
This experience left Jacotot with the impression that all human intelligences are equal, and that anyone is capable of teaching anything at all, even subjects the teacher does not him/herself know. Jacotot set up an experiemtal school in Louvain and most of the book involves Ranciere recounting the various results and observations made on the basis of this experiment at intellectual emancipation, and its eventual reception by the wider society and the educational establishment.
This book is not without its flaws--the biggest one being Ranciere's apoliticism, his assertion that intellectual emancipation is a personal endeavor and not in any way the basis of a political movement. But his rigorous and devoted effort to proclaim that equality is a principle to start from whose consequences must be verified and practiced, and not a result to be obtained in some indefinitely postponed future, is an example and an inspiration. Read this book: it will not fail to inspire you with the idea that you are capable of understanding anything you want.
This experience left Jacotot with the impression that all human intelligences are equal, and that anyone is capable of teaching anything at all, even subjects the teacher does not him/herself know. Jacotot set up an experiemtal school in Louvain and most of the book involves Ranciere recounting the various results and observations made on the basis of this experiment at intellectual emancipation, and its eventual reception by the wider society and the educational establishment.
This book is not without its flaws--the biggest one being Ranciere's apoliticism, his assertion that intellectual emancipation is a personal endeavor and not in any way the basis of a political movement. But his rigorous and devoted effort to proclaim that equality is a principle to start from whose consequences must be verified and practiced, and not a result to be obtained in some indefinitely postponed future, is an example and an inspiration. Read this book: it will not fail to inspire you with the idea that you are capable of understanding anything you want.
November 1, 2012
The last two chapters of the book completely fail to live up to the promise of the initial premise and *critique* of both social and internalized pedagogical-epistemological hierarchies, falling back into a micro-politics of discourse and a secularized ideology-critique (i.e. intellectual superiority as "everybody's" ideology).
Instead of making the qualitative leap from a radical Enlightenment notion of universal equality to grounding such possibility in objective, transformative social practices, we are left with the same old antinomy of potentially rational individual and ontologically irrational society. An almost literal retreading of Kant, steering us from 90 pages of "emancipation" within the palace of individualist reason to the violent, confusing bad-infinity of citizenship and the social (which ahistorically conflated).
Instead, we are told, the key to "progress" (a concept that re-inserts itself on the social level after being justly destroyed in the early chapters), can only be obtained through the missionary-like intervention of enlightened masters in the "self-contemptuous" plebeian masses. Steering a middle road between Althusserianism and post-structuralism proper, we wind up trapped in an individualist, liberal voluntarism.
Such a politics dovetails with the author's turning away from history and back towards philosophy, vis-a-vis the "master" Jacotot as well as the Classical masters, concatenation with the Enlightenment conte philosophique. An astonishing, enigmatic fall from his early work, especially "Proletarian Nights."
Instead of making the qualitative leap from a radical Enlightenment notion of universal equality to grounding such possibility in objective, transformative social practices, we are left with the same old antinomy of potentially rational individual and ontologically irrational society. An almost literal retreading of Kant, steering us from 90 pages of "emancipation" within the palace of individualist reason to the violent, confusing bad-infinity of citizenship and the social (which ahistorically conflated).
Instead, we are told, the key to "progress" (a concept that re-inserts itself on the social level after being justly destroyed in the early chapters), can only be obtained through the missionary-like intervention of enlightened masters in the "self-contemptuous" plebeian masses. Steering a middle road between Althusserianism and post-structuralism proper, we wind up trapped in an individualist, liberal voluntarism.
Such a politics dovetails with the author's turning away from history and back towards philosophy, vis-a-vis the "master" Jacotot as well as the Classical masters, concatenation with the Enlightenment conte philosophique. An astonishing, enigmatic fall from his early work, especially "Proletarian Nights."
October 2, 2020
Buram buram Fransız Devrimi ruhu: kendini yetiştiren zanaatkarlar, radikal ayakkabı ustaları, Louise Michel’ler geliyor okurken insanın aklına. Özgürlük, eşitlik ve yine eşitlik..
Çeviri de çok başarılıydı sanırım, sanki Türkçe yazılmış gibiydi.
Çeviri de çok başarılıydı sanırım, sanki Türkçe yazılmış gibiydi.
Read
October 4, 2016Temel düşünce şu: herkes üzerine düştüğü, dikkatini verdiği her şeyi öğrenebilir. Eğitimci, öğrenecek kişiye her şeyi kendi kendine öğrenebileceğini öğretmek dışında gereksizdir. Öğrenmek isteyen öğrenciye, herhangi biri hiç bilmediği bir konuyu bile öğretebilir.
Genel olarak eğitimde öğrencinin araştırma ve merakını esas alan görüşleri ben de benimsiyorum. Bence de öğretmenin vazifesi öğrenciye öğretmek değil, onunla beraber öğrenmeyi öğrenmek olmalı. Ama Jacques Ranciere bu fikre çok fazla sabitlenmiş bence. Böyle her şeyi tek bir solüsyonla çözebileceğine inanan düşünürler bana her zaman fazlaca idealist geliyor ve sunduğu çözümler inandırıcılığını kaybediyor bi yerden sonra.
Genel olarak eğitimde öğrencinin araştırma ve merakını esas alan görüşleri ben de benimsiyorum. Bence de öğretmenin vazifesi öğrenciye öğretmek değil, onunla beraber öğrenmeyi öğrenmek olmalı. Ama Jacques Ranciere bu fikre çok fazla sabitlenmiş bence. Böyle her şeyi tek bir solüsyonla çözebileceğine inanan düşünürler bana her zaman fazlaca idealist geliyor ve sunduğu çözümler inandırıcılığını kaybediyor bi yerden sonra.
February 4, 2025
Çağdaş Fransız felsefesinin önde gelen isimlerinden biri olan Jacques Rancière merak ettiğim bir yazardı. Külliyatından okuduğum ilk kitap olan Cahil Hoca, konusu ve yazarın izahatıyla temel noktada eğitilme/ eğitme - öğrenme/ öğretilme edimlerinin iç dinamiğini bilinenin aksine gözlerimizin önünde ters yüz ediyor. İktidarların sistematik olarak eğitim-öğretim adı altında tarihler boyunca bir kalıp içine sokulmuş bireyleri “ilerletilme-geliştirilme” hedefiyle onlarda özgürleşmeden sapmaya neden olmuştur. Fransız eğitimci ve filozof Joseph Jacotot tarafından ortaya atılan pedagojik görüşlerinin oluşma süreci ve olayları ile başlayan kitap bizlere eğitim konusunda çokça soru işaretlerinin oluşmasına yol açıyor. “Bütün insanların zekâsı eşittir.” şiarıyla ilerleyen bu eser her eğitimcinin etkileneceği, sorgulayıcı bir bakışla bazı kanıları yıktığı gibi yeni ufuklar açabileceğini düşünüyorum.
February 23, 2024
Kudretsizlik döngüsü hep mevcuttur; hatta toplumsal dünyanın, ilimle cehalet arasında görünüşteki ayrımsızlık altına saklanan gidişattır. (s.22)
Düzen insanları halkın kaba zevklerini inceltmek istiyordu, devrim insanları ise haklarının bilincine vardırmayı; ilerleme insanları sınıflar arasındaki uçurumu tahsille kapatmayı gönüllerinden geçiriyordu; sanayi insanları yine tahsille halkın en parlak zekalarına toplumsal terfi olanakları vermeyi hayal ediyordu. (s.23)
Bir insanın kendisine cevap veremeyen bir başka insanla konuştuğu yerde akıl kaybolur. (s.46)
Hakikat kendi başına var olur; hakikat olandır, söylenen değil. (s.62) Hakikat söylenmez. Hakikat bir ve bütündür, dil onu parçalar; hakikat zorunlu dil ise keyfidir. (s.64) Hakikati seziyor olsak bile söylemenin imkansızlığı bizi şairane konuşturur... (s.68)
Mümkün toplum diye bir şey yoktur. Mevcut toplum vardır. (s.77)
Düzen insanları halkın kaba zevklerini inceltmek istiyordu, devrim insanları ise haklarının bilincine vardırmayı; ilerleme insanları sınıflar arasındaki uçurumu tahsille kapatmayı gönüllerinden geçiriyordu; sanayi insanları yine tahsille halkın en parlak zekalarına toplumsal terfi olanakları vermeyi hayal ediyordu. (s.23)
Bir insanın kendisine cevap veremeyen bir başka insanla konuştuğu yerde akıl kaybolur. (s.46)
Hakikat kendi başına var olur; hakikat olandır, söylenen değil. (s.62) Hakikat söylenmez. Hakikat bir ve bütündür, dil onu parçalar; hakikat zorunlu dil ise keyfidir. (s.64) Hakikati seziyor olsak bile söylemenin imkansızlığı bizi şairane konuşturur... (s.68)
Mümkün toplum diye bir şey yoktur. Mevcut toplum vardır. (s.77)
July 28, 2020
Joseph Jacotot (1780-1840), Fransız edebiyatı hocası ve milletvekili iken sürgüne gönderilmiş, Hollanda Kralı'nın himayesiyle bir okulda öğretmenliğine izin verilmiştir.
Gençler Fransızca, hoca da tek kelime Flemenkçe bilmemektedir.
O sıralarda çevrilmiş olan Fenelon'un Telemak kitabınının iki dilli bir baskısı çıkmış ve Jacotot'yu tesadüfen bir yaratıcılığa yöneltmiştir.
Öğrencilerden, çeviriden yardım alarak Fransızca metni anlamalarını, kitabın ortasına gelince, oraya kadar öğrendiklerini ezberleyene dek sürekli tekrarlamalarını ve kitabın kalanını ise anlatabilecek kadar okumakla yetinmelerini (tercümanı aracılığıyla) söylemiştir.
Sonuç hocanın beklentilerini çok aşmış, gençler okudukları hakkındaki düşüncelerini birçok Fransız kadar iyi yazabilmiştir. Cahil Hoca, bilmeden ve hiç bir AÇIKLAMA YAP(A)MADAN öğrencilerin Fransızca öğrenmesini sağlayabilmiştir.
Evrensel eğitim (Telemak eğitimi), toplumsal bir yöntem değildir, olamaz da, ancak bireylere hitap edebilir.
***
Bu eğitimde ezberleme sırasındaki tek zorunlu koşul, söylenen her şeyin kitapta karşılığını göstermektir; sonra kompozisyon yazılması ve doğaçlama yapılması istenecektir: Kendi cümlelerini kurmak için kitabın kelime ve deyimlerini kullanmak ve akıl yürütmesinin kitapta hangi olgulara dayandığını göstermek zorundadırlar.
Öğrenciler bildikleri dildeki kelimelere karşılık gelen Fransızca kelimeleri kendi kendilerine aramış, çekim eklerinin ne anlama geldiğini kendi kendilerine anlamışlardır. Fransızca cümle kurabilmek için kelimeleri ve çekimleri nasıl kullanmaları gerektiğini tek başlarına öğrenmişlerdir.
İnsanların en iyi öğrendiği şey ana dilleridir. Çocuklarla konuşuruz, onlar da duyup kaparlar, taklit edip tekrarlarlar, yanılıp kendi kendilerini düzeltirler, şans eseri başarıp yöntemli olarak baştan alırlar: Açıklayanların onlara bir şey öğretemeyeceği kadar küçük yaşta, hepsi, cinsiyetleri, toplumsal durumları ve derilerinin rengi ne olursa olsun, anne ve babalarının dilini anlayıp konuşmaya kadirdir.
Anlamak tercüme etmekten başka bir şey değildir.
Jacotot'un "öğrencileri", geçmemeleri gereken bir yoldan geçmişler, çocuklar gibi el yordamıyla, tahminle yol almışlar, kendi güçlerinin dizginlerini ellerine geçirmişlerdir.
Öğrencilerin zekâsının kitabın zekâsıyla boğuşmasına izin verilmiştir; öğrencinin zekasını kitabın zekası ile kurduğu ilişki, eşitlikçi zihinsel bağdır.
Öğrenciyi özgürleştirmek, yani onu kendi zekâsını kullanmaya zorlamak, hocanın bilmediğini bile öğrenmesine yol açabilir.
Hoca cahili, kapasitesini düşünceden eyleme geçirmeye ikna ederse eğer, cahil o zaman hocanın bilmediği şeyi de öğrenir.
Bu evrensel eğitimin yolu yordamı şudur: Bir şey öğren ve geriye kalan her şeyi şu ilke uyarınca onunla ilişkilendir: Bütün insanların zekâsı eşittir.
Cahil Hoca'nın öğrencisinden istemesi gereken şey, dersine dikkatli bir şekilde çalıştığını kanıtlamasıdır.
Püf noktası dikkattir. Hoca, arayanı onun kendi yolunda, tek başına arayışa çıktığı ve aramaya devam ettiği yolda tutar.
Zihnin ilk günahı, acele değil dalgınlık, dikkatsizliktir; dikkatsizlik ise öncelikle tembelliktir, çabadan geri durma arzusudur. Ama tembellik de bedenin uyuşukluğu değil, kendi kudretini küçük gören bir zihnin giriştiği durumdur..
Zekânın en sık görülen uygulama tarzı, dehalar kusura bakmasın ama, tekrardır.
Zekamızın marifeti bilmekten ziyade yapmaktır. Bir şey yapma kapasitesinin en iyi kanıtı konuşmaktır. Konuşma eyleminde insan bilgisini aktarmaz, şairlik oynar, tercüme yapar ve başkalarına da aynı şeyi yapma mesajını iletir. Zanaatkâr misali alet olarak kelimeleri kullanır.
Konuşmanın aksine olarak retorikte ise amaç karşı iradenin ortadan kaldırılıp boyun eğdirilmesidir. Başkalarına boyun eğdiren kişi aynı zamanda en iyi boyun eğendir (Sokrates).
Telemak yöntemi ile ressam da yetiştirilebilir. Fakat amaç büyük ressamlar değil, ben de ressamım diyebilen özgür insanlar yetiştirmektir, bunda bir kibir yoktur; kibir başkalarına "Yoksa siz ressam değil misiniz?" diye fısıldamaktadır.
Güce adalet kazandırmanın bir yolu her zaman bulunmuştur ama adalete güç kazandırmanın yolunu bulmaya yaklaşan olmamıştır.
Gençler Fransızca, hoca da tek kelime Flemenkçe bilmemektedir.
O sıralarda çevrilmiş olan Fenelon'un Telemak kitabınının iki dilli bir baskısı çıkmış ve Jacotot'yu tesadüfen bir yaratıcılığa yöneltmiştir.
Öğrencilerden, çeviriden yardım alarak Fransızca metni anlamalarını, kitabın ortasına gelince, oraya kadar öğrendiklerini ezberleyene dek sürekli tekrarlamalarını ve kitabın kalanını ise anlatabilecek kadar okumakla yetinmelerini (tercümanı aracılığıyla) söylemiştir.
Sonuç hocanın beklentilerini çok aşmış, gençler okudukları hakkındaki düşüncelerini birçok Fransız kadar iyi yazabilmiştir. Cahil Hoca, bilmeden ve hiç bir AÇIKLAMA YAP(A)MADAN öğrencilerin Fransızca öğrenmesini sağlayabilmiştir.
Evrensel eğitim (Telemak eğitimi), toplumsal bir yöntem değildir, olamaz da, ancak bireylere hitap edebilir.
***
Bu eğitimde ezberleme sırasındaki tek zorunlu koşul, söylenen her şeyin kitapta karşılığını göstermektir; sonra kompozisyon yazılması ve doğaçlama yapılması istenecektir: Kendi cümlelerini kurmak için kitabın kelime ve deyimlerini kullanmak ve akıl yürütmesinin kitapta hangi olgulara dayandığını göstermek zorundadırlar.
Öğrenciler bildikleri dildeki kelimelere karşılık gelen Fransızca kelimeleri kendi kendilerine aramış, çekim eklerinin ne anlama geldiğini kendi kendilerine anlamışlardır. Fransızca cümle kurabilmek için kelimeleri ve çekimleri nasıl kullanmaları gerektiğini tek başlarına öğrenmişlerdir.
İnsanların en iyi öğrendiği şey ana dilleridir. Çocuklarla konuşuruz, onlar da duyup kaparlar, taklit edip tekrarlarlar, yanılıp kendi kendilerini düzeltirler, şans eseri başarıp yöntemli olarak baştan alırlar: Açıklayanların onlara bir şey öğretemeyeceği kadar küçük yaşta, hepsi, cinsiyetleri, toplumsal durumları ve derilerinin rengi ne olursa olsun, anne ve babalarının dilini anlayıp konuşmaya kadirdir.
Anlamak tercüme etmekten başka bir şey değildir.
Jacotot'un "öğrencileri", geçmemeleri gereken bir yoldan geçmişler, çocuklar gibi el yordamıyla, tahminle yol almışlar, kendi güçlerinin dizginlerini ellerine geçirmişlerdir.
Öğrencilerin zekâsının kitabın zekâsıyla boğuşmasına izin verilmiştir; öğrencinin zekasını kitabın zekası ile kurduğu ilişki, eşitlikçi zihinsel bağdır.
Öğrenciyi özgürleştirmek, yani onu kendi zekâsını kullanmaya zorlamak, hocanın bilmediğini bile öğrenmesine yol açabilir.
Hoca cahili, kapasitesini düşünceden eyleme geçirmeye ikna ederse eğer, cahil o zaman hocanın bilmediği şeyi de öğrenir.
Bu evrensel eğitimin yolu yordamı şudur: Bir şey öğren ve geriye kalan her şeyi şu ilke uyarınca onunla ilişkilendir: Bütün insanların zekâsı eşittir.
Cahil Hoca'nın öğrencisinden istemesi gereken şey, dersine dikkatli bir şekilde çalıştığını kanıtlamasıdır.
Püf noktası dikkattir. Hoca, arayanı onun kendi yolunda, tek başına arayışa çıktığı ve aramaya devam ettiği yolda tutar.
Zihnin ilk günahı, acele değil dalgınlık, dikkatsizliktir; dikkatsizlik ise öncelikle tembelliktir, çabadan geri durma arzusudur. Ama tembellik de bedenin uyuşukluğu değil, kendi kudretini küçük gören bir zihnin giriştiği durumdur..
Zekânın en sık görülen uygulama tarzı, dehalar kusura bakmasın ama, tekrardır.
Zekamızın marifeti bilmekten ziyade yapmaktır. Bir şey yapma kapasitesinin en iyi kanıtı konuşmaktır. Konuşma eyleminde insan bilgisini aktarmaz, şairlik oynar, tercüme yapar ve başkalarına da aynı şeyi yapma mesajını iletir. Zanaatkâr misali alet olarak kelimeleri kullanır.
Konuşmanın aksine olarak retorikte ise amaç karşı iradenin ortadan kaldırılıp boyun eğdirilmesidir. Başkalarına boyun eğdiren kişi aynı zamanda en iyi boyun eğendir (Sokrates).
Telemak yöntemi ile ressam da yetiştirilebilir. Fakat amaç büyük ressamlar değil, ben de ressamım diyebilen özgür insanlar yetiştirmektir, bunda bir kibir yoktur; kibir başkalarına "Yoksa siz ressam değil misiniz?" diye fısıldamaktadır.
Güce adalet kazandırmanın bir yolu her zaman bulunmuştur ama adalete güç kazandırmanın yolunu bulmaya yaklaşan olmamıştır.
May 20, 2020
به نظرم بهترین چیزیه که در مورد آموزش می شه خوند و به هرکس که به نحوی با آموزش درگیره پیشنهادش می کنم.
دو مسئله باهاش دارم اما. هرچقدر با قسمت شخصی مسئله موافق بودم قسمت فلسفه سیاسیش رو درک نمی کردم که شاید به خاطر ضعف من در فلسفه سیاسی باشه. دوم این که تاکیدش بر شروع آموزش در خانواده رو نمی پسندم چون نهاد خانواده به ذات خود رهایی بخش نیست مگر این که تجدید نظری در مورد تعریف خانواده می شد که نشده بود.
دو مسئله باهاش دارم اما. هرچقدر با قسمت شخصی مسئله موافق بودم قسمت فلسفه سیاسیش رو درک نمی کردم که شاید به خاطر ضعف من در فلسفه سیاسی باشه. دوم این که تاکیدش بر شروع آموزش در خانواده رو نمی پسندم چون نهاد خانواده به ذات خود رهایی بخش نیست مگر این که تجدید نظری در مورد تعریف خانواده می شد که نشده بود.
January 26, 2022
Kitap Jacotot'un karşılıklı dillerini bilmediği bir grup öğrencinin;Jacotot'un yardımı olmaksızın öğrenebilmesiyle başlıyor.Bu tesadüf hem Jacotot'un hem de bizim kafamızda birçok şeyi berraklaştırıyor.Eğitimcilerin hoşuna gitmeyecek bir kitap.Aracı olmadan öğrenilecek şeylerin daha kısa yoldan ve gereksiz bilhileri öğrenmeden öğretileceğini savunuyor.Herkesin eşit zihinlerle doğduğu ve gerekli özveriyi gösterdikleri zaman öne geçebileceklerini ve bizim üstümüze düşenin de bunu herkese yaymak olduğunu her bölümde ısrarla söylüyor.Öğrenmenin önündeki en büyük engelin öğretenler olduğunu düşünüyorum neden bir şey öğrenmek için ne kadar bildiğini bilmediğimiz ve bize bunu azar azar kimi zaman da çekinerek veren birinden öğrenmeye çalışalım ki?Toplumda belli bir düzen için çocukların okula gitmesine gerek olmadığı,anne babaların da bilmedikleri konular dahi olsa doğru yöntemle öğretebileceğini söylüyor.Saatlerce aynı yere tıkılmış bir yığın insanın o öğretimden alacağı fayda şüpheli.Hakkında konuşulacak,söylenecek o kadar çok şey var ki.Hem zihinlerine kilit vurduğumuz çocuklara hem de yıllardır bir öğretici aradğımız için kendimize kızacağımız bir kitap.Hala zihinleri özgürleştirmek için zamanımız vardır umarım.
June 26, 2017
Ranciere'in burada yapmaya çalıştığı şeyin içime sinmeyen bir yanı var. Nasıl desem, Ranciere'in kendisi Jacotot'nun önerdiği eğitim-öğretimin farkına, en nihayetinde, hiyerarşik eğitimin eleğinden geçen biri olarak bu kanıya ulaşıyor. Ancak bu mesele üzerinde biraz düşünmem lazım. Konuyu ele alış üslubu ise çok oturaklı, sanki bir Montaigne okuyormuş gibi hissettim. Oturaklı ve ne dediğini, lafının nereye gittiğini bilen bir üslup. Zaman zaman bu üslupta kayboluyorsunuz ama, şıp, bir anda hayatınızı değiştirebilecek bir pasajla sizi kendine getiriyor.
Demokratik bir nesne olarak kitap düşüncesiyse çok orijinal. Ayrıca duracağım bunun üzerinde.
Demokratik bir nesne olarak kitap düşüncesiyse çok orijinal. Ayrıca duracağım bunun üzerinde.
February 10, 2015
The wonderful premise of this book gets mired in an ultimately incoherent and unconvincing thesis. The aspiration to an instrumental equality of intelligence has an ethical drive that seems consistent with Rancierre's project of emancipatory politics, but there is absolutely no political content to the effects of this 'aspiration'. The master/slave antinomy that he sees animating Bourdieu, Milner and Althusser's critiques of 1968 discourse seems flattened and deferred onto an antimony between the will and the intelligence, where the will becomes an a priori phenomenon impervious to critique and no safeguard at all of an emancipatory system. Reading this felt much like reading John Stuart Mill, so individualising and humanistic was the language. Rancierre's conceit is delicious, but a convincing emancipatory politics it does not make.
July 3, 2023
Dije en febrero que iba a reseñarlo "mañana", bueno, me llevó sólo 4 meses.
Este libro fue un regalo, no es del tipo de temáticas que me interesan especialmente, aunque soy docente los libros contando experiencias docentes me dejan un poco fría. Soy escéptica, porque la experiencia docente, como la del aprendizaje, es intransferible en general. Hay determinados aspectos de la personalidad del que enseña y de los que aprenden que no se puede transmitir ni siquiera de un grupo al otro del mismo docente.
Sin embargo, algunas reflexiones me parecieron acertadas, aunque el libro se torna repetitivo casi enseguida. Habla mucho de la emancipación intelectual de los alumnos y del maestro emancipador pero en varios momentos no queda claro qué es exactamente lo que hace para "emanciparlos".
Mañana quizás edite la reseña para agregar algunas citas que marqué, prometo no volver a tardar meses.
Este libro fue un regalo, no es del tipo de temáticas que me interesan especialmente, aunque soy docente los libros contando experiencias docentes me dejan un poco fría. Soy escéptica, porque la experiencia docente, como la del aprendizaje, es intransferible en general. Hay determinados aspectos de la personalidad del que enseña y de los que aprenden que no se puede transmitir ni siquiera de un grupo al otro del mismo docente.
Sin embargo, algunas reflexiones me parecieron acertadas, aunque el libro se torna repetitivo casi enseguida. Habla mucho de la emancipación intelectual de los alumnos y del maestro emancipador pero en varios momentos no queda claro qué es exactamente lo que hace para "emanciparlos".
Mañana quizás edite la reseña para agregar algunas citas que marqué, prometo no volver a tardar meses.
March 14, 2016
Primera lectura (agosto 2011) gracias al prof. AC, que me dedicó una clase sobre la deformidad en Francis Bacon y dijo “yo vengo de una generación que lucha por ser invisible”.
Segunda lectura (marzo 2016) gracias al prof. DC, que un día llegó tarde y dijo “estoy cansado de hablar”.
Sigo en lo mismo. Todos ‘estudiantes’ de Jacotot.
Segunda lectura (marzo 2016) gracias al prof. DC, que un día llegó tarde y dijo “estoy cansado de hablar”.
Sigo en lo mismo. Todos ‘estudiantes’ de Jacotot.
January 7, 2015
Güzel noktalar var. Özellikle zeka, irade ve çalışkanlık konusundaki çözümlemeler. Ama sonlara doğru laf kalabalığı olarak bulduğum, Fransa'ya has ayrıntılarla dolu yerler de oldu, bitirmekte zorlandım.
September 6, 2018
ARAYAN her zaman bulur. İlle de aradığını, hele ki bulması gerektiğini bulmaz. Ama bildiği ile ilişkilendireceği yeni bir şey bulur mutlaka.
HOCA, cahili tek başına arayışa çıktığı yolda tutar. Başkasını özgürleştirebilmek için, önce insanın kendisinin özgürleşmesi gerekir. İnsan, ancak kendisinin ne olduğunu, toplumsal düzende ne yaptığını düşünürse zihinsel olarak özgürleşir. ÖZGÜRLEŞTİRİCİ OLMAK ise bilginin anahtarını vermek değil, bir zekanın kendini başka her zekaya ve her zekayı da kendine eşit gördüğü zaman ne yapabileceğinin bilincini kazandırmaktır.
İnsanı aptallaştıran, öğrenimsizlik değil, ZEKASININ AŞAĞI OLMASINA İNANMASIDIR. Aşağı olanları aptallaştıran şey, üstün olanları da aptallaştırır. Çünkü ancak iki zekanın eşitliğini doğrulayabilecek bir benzeriyle konuşan kişi kendi zekasını doğrulayabilir.
KONUŞMAYI ÖĞRENMEK herşeyden önce, kendini yenmeyi öğrenmek, alçakgönüllülük kılığına bürünen, şu, başkasının önünde konuşamadığını (yani başkasının yargısına tabi olmaya yanaşmadığını) söyleme kibrini yenmeyi öğrenmektir. İkinci olarak, başlamayı, bitirmeyi, kendini bir bütün kılmayı, DİLİ BİR ÇEMBERE KAPATMAYI öğrenmektir.
Önceleri, Saint-Lambert, “İnsan, bir zekanın hizmet ettiği canlı bir organizasyondur” demişti. Ancak, kolektif organizasyonun hizmetine girmiş kral, şeklinde özetlenen bu cumburiyetçi modelden hoşlanılmadı ve karşı devrim sonrası hiyerarşik açıklamaya dönüldü ve Vikont de Bonald, “İnsan ORGANLARIN HİZMET ETTİĞİ BİR ZEKADIR” dedi.
Oysa, insan bir ZEKANIN HİZMET ETTİĞİ BİR İRADEDİR. İrade, fikirciler ile şeycilerin kavgasından kurtarılması gereken rasyonel güçtür. İnsanlar arası zihinsel performansların eşitsizliği için; “dikkat farkları” ve “iradelerin eşit olmayan ölçülerde egemen olması” açıklamaları yeterlidir.
İRADE VE ZEKA İLİŞKİSİNİ açıklamak üzere, Jacotot, Descartes’in analizini, evrensel eğitimin ilkelerine göre şöyle tercüme etti. “Bakmak istiyor ve görüyorum, dinlemek istiyor işitiyorum, dokunmak istiyorum kolum uzanıyor, nesnelerin yüzeyinde geziniyor, içlerine giriyor, parmaklarım irademe itaat etmek için açılıp kapanıyor. Bu edimde kendi irademden başka bir şey tanımıyorum. BU İRADE, BENİM, O BENİM RUHUM, KUDRETİM, YETİMDİR. Bu iradeyi duyumsarım, bende mevcuttur, bizzat bendir. İtaat edilme biçimimi ise duyumsamam, ancak edimlerimden tanırım. İstediğim zaman birtakım fikirlerim oluyor, zekama fikirleri aramasını, el yordamıyla bulmasını buyuruyorum. EL VE ZEKA kendine özgü vasıfları olan BİRER KÖLEDİR.
Zekayı hataya sürükleyen iradesizliktir. ZİHNİN İLK GÜNAHI acele etmek değil, dalgınlık, DİKKATSİZLİKTİR. İrade olmadan eylemde bulunan zihinsel edim üretemez.
Zekanın en sık görülen uygulama tarzı TEKRARDIR. Tekrar ise can sıkıcıdır. İlk kötülük tembelliktir. Kaytarmak, yarım gözle görmek, görmediğimizi, gördüğümüz sandığımız şeyi söylemek her zaman daha kolaydır.
İradenin, zekanın çalışmasını sıklaştırması veya gevşetmesine bağlı olarak SÖZÜN İÇİ DOLAR VEYA BOŞALIR. Anlam iradenin eseridir.
EVRENSEL EĞİTİM, “bir birey ne isterse yapabilir” der. Ancak bu “isteyen yapabilir” den ziyade, ZEKALARIN EŞİTLİĞİNİ VURGULAMALIDIR.
Generaller, bilginler, finansçılar gibi HIRSLILAR, kendilerini kimseden aşağı saymamakla kazandıkları zihinsel gücü, kendilerini herkesden üstün saymakla kaybederler.
Bizi ilgilendiren, İNSANIN KENDİNİ HERKESLE, HERKESİ DE KENDİYLE EŞİT SAYDIĞI zamanki gücünün keşfidir.
HAKİKAT bizden bağımsızdır, kendi başına var olur. HAKİKAT OLANDIR, SÖYLENEN DEĞİL. Söylemek ise insana bağımlıdır. Herbirimiz hakikatin etrafında kendi meselemizi anlatırız. Hiçbir yörünge diğeri ile çakışmaz. YÖRÜNGE ÇAKIŞMASI APTALLAŞMA DEDİĞİMİZ ŞEYDİR. Çakışma griftleştikçe, fark edilmezlikleştikçe aptallık derinleşir.
SOKRATES YÖNTEMİ en korkunç APTALLAŞTIRMA YÖNTEMİDİR, at terbiyesici yöntemidir. Hoca, geçişleri, dönüşleri yönetir. Zihin, sonunda aklına bile gelmeyen bir noktaya gelir, sonra döner arkasına bakar, hocasını görür, hayranlık duyar ve hayranlık onu aptallaştırır.
Kendi YÖRÜNGESİNDE OLMAYAN KİMSENİN, HAKİKATLE İLGİSİ YOKTUR. “Aristo’yu severim ama hakikati daha çok severim” der Platon, ama Aristo’dan başka bir şey de yapmaz.
HAKİKAT BÜTÜNDÜR, DİL ONU PARÇALAR. Hakikat zorunlu, dillerse keyfidir. Düşünce, kendini hakikat olarak söylemez, doğru sözlülük içinde ifade eder. Düşünce, bölünür, anlatılır, başkası için tercüme edilir, başkası bundan başka bir anlatı çıkarır, bir başka tercüme yapar.
Konuşma sırasında, konuşmacı, kendi kastının yanısıra bir sürü başka şey söyler. Söylenen ne olursa olsun, konuşmacı sonunda şunu eklemelidir, “KASTIM O DEĞİLDİ”.
Hakikati seziyor olsak bile, SÖYLEMENİN İMKANSIZLIĞI BİZİ ŞAİRANE KONUŞTURUR. Bilmek hiç bir şey değildir. Yapmak herşeydir. Yapmak edimi esasen iletişim edimidir. YAPMA KAPASİTESİNİN EN İYİ KANITI KONUŞMAKTIR.
HATİP şeklinde konuşan, bir şey SÖYLEMEK DEĞİL BUYURMAK İSTER. Zekalara gem vurmak, iradelere boyun eğdirmek, belirli bir eyleme zorlamak ister. Hatibin kazandığı başarılar anın eseridir. Başkalarına en iyi boyun eğdiren kişi aynı zamanda en iyi boyun eğendir. Halkın efendisi olmak isteyen onun kölesi olmaya mecburdur.
ŞAİRİN ÇABASI ise, her kelimenin, ifadenin etrafında bir aura uyandırmak içindir. Herşeyi söylemeye gayret eder, ama bilir ki, her şey söylenemez. Çünkü, dil herşeyi söylemeye izin vermez.
AÇIKLAMACININ EŞİTSİZLİĞE, SANATÇININ İSE EŞİTLİĞE ihtiyacı vardır. Sanatçı, hocanın aptallaştırıcı dersine taban tabana zıttır. Özgürleşmiş bir sanatçılar toplumu, bilenle bilmeyen ve zeka denen mülke sahip olanla olmayan arasındaki ayrımı reddeder. Bilirler ki, KİMSE DAHA FAZLA ZEKİ DOĞMAZ. Filancanın aşağı olması, koşulların onu daha fazlasını istemeye zorlamamış olmasının sonucudur.
ZEKA, başkasının doğrulamasından geçebilecek şekilde kendini anlaşılabilir kılma kudretidir. EŞİTLİK VE ZEKA EŞANLAMLIDIR.
DİKKATSİZLİK öncelikle tembelliktir, çabadan geri durma arzusudur. Tembellik, bedenin uyuşukluğu değil, kendi KUDRETİNİ KÜÇÜK GÖREN ZİHNİN giriştiği edimdir.
KENDİNİ KÜÇÜMSEME, her zaman, AYNI ZAMANDA BAŞKALARINI KÜÇÜMSEMEDİR. Eşitsizlik tutkusudur. Toplumsal kötülüğün kaynağı “sen benim eşitim değilsin” demeyi ilk akıl eden kişidir. EŞİTSİZLİK İLKEL BİR TUTKUDUR. Eşitsizlik tutkusu, eşitliğin verdiği baş dönmesidir.
KONUŞAN özne, kendisinin ve eşyanın şairidir. Şiir veya şair KENDİSİNİ HAKİKATMİŞ GİBİ SUNDUĞU ANDA SAPKINLIK ORTAYA ÇIKAR.
RETORİK SAPKIN BİR ŞİİRSELLİKTİR. Akla uygun bir retorik, akla uygun bir siyasal söylem yoktur. Retoriğin temel ilkesi savaştır. Retorikte amaç anlamak değil, karşıt iradenin ortadan kaldırılmasıdır. RETORİK SUSTURMAK İÇİN KONUŞUR. Artık konuşmayacak, düşünmeyeceksin, şunu yapacaksın der. Akıl hep konuşmayı buyururken, retorik ve akıldışılık sessizlik anı gelsin diye konuşur. Akıl sahibi insan bilir ki, “siyaset bilimi”, “hakikat siyaseti” diye bir şey yoktur. İki bilinç arasında çatışma başladığı an hakikat geri çekilir.
HOCA, cahili tek başına arayışa çıktığı yolda tutar. Başkasını özgürleştirebilmek için, önce insanın kendisinin özgürleşmesi gerekir. İnsan, ancak kendisinin ne olduğunu, toplumsal düzende ne yaptığını düşünürse zihinsel olarak özgürleşir. ÖZGÜRLEŞTİRİCİ OLMAK ise bilginin anahtarını vermek değil, bir zekanın kendini başka her zekaya ve her zekayı da kendine eşit gördüğü zaman ne yapabileceğinin bilincini kazandırmaktır.
İnsanı aptallaştıran, öğrenimsizlik değil, ZEKASININ AŞAĞI OLMASINA İNANMASIDIR. Aşağı olanları aptallaştıran şey, üstün olanları da aptallaştırır. Çünkü ancak iki zekanın eşitliğini doğrulayabilecek bir benzeriyle konuşan kişi kendi zekasını doğrulayabilir.
KONUŞMAYI ÖĞRENMEK herşeyden önce, kendini yenmeyi öğrenmek, alçakgönüllülük kılığına bürünen, şu, başkasının önünde konuşamadığını (yani başkasının yargısına tabi olmaya yanaşmadığını) söyleme kibrini yenmeyi öğrenmektir. İkinci olarak, başlamayı, bitirmeyi, kendini bir bütün kılmayı, DİLİ BİR ÇEMBERE KAPATMAYI öğrenmektir.
Önceleri, Saint-Lambert, “İnsan, bir zekanın hizmet ettiği canlı bir organizasyondur” demişti. Ancak, kolektif organizasyonun hizmetine girmiş kral, şeklinde özetlenen bu cumburiyetçi modelden hoşlanılmadı ve karşı devrim sonrası hiyerarşik açıklamaya dönüldü ve Vikont de Bonald, “İnsan ORGANLARIN HİZMET ETTİĞİ BİR ZEKADIR” dedi.
Oysa, insan bir ZEKANIN HİZMET ETTİĞİ BİR İRADEDİR. İrade, fikirciler ile şeycilerin kavgasından kurtarılması gereken rasyonel güçtür. İnsanlar arası zihinsel performansların eşitsizliği için; “dikkat farkları” ve “iradelerin eşit olmayan ölçülerde egemen olması” açıklamaları yeterlidir.
İRADE VE ZEKA İLİŞKİSİNİ açıklamak üzere, Jacotot, Descartes’in analizini, evrensel eğitimin ilkelerine göre şöyle tercüme etti. “Bakmak istiyor ve görüyorum, dinlemek istiyor işitiyorum, dokunmak istiyorum kolum uzanıyor, nesnelerin yüzeyinde geziniyor, içlerine giriyor, parmaklarım irademe itaat etmek için açılıp kapanıyor. Bu edimde kendi irademden başka bir şey tanımıyorum. BU İRADE, BENİM, O BENİM RUHUM, KUDRETİM, YETİMDİR. Bu iradeyi duyumsarım, bende mevcuttur, bizzat bendir. İtaat edilme biçimimi ise duyumsamam, ancak edimlerimden tanırım. İstediğim zaman birtakım fikirlerim oluyor, zekama fikirleri aramasını, el yordamıyla bulmasını buyuruyorum. EL VE ZEKA kendine özgü vasıfları olan BİRER KÖLEDİR.
Zekayı hataya sürükleyen iradesizliktir. ZİHNİN İLK GÜNAHI acele etmek değil, dalgınlık, DİKKATSİZLİKTİR. İrade olmadan eylemde bulunan zihinsel edim üretemez.
Zekanın en sık görülen uygulama tarzı TEKRARDIR. Tekrar ise can sıkıcıdır. İlk kötülük tembelliktir. Kaytarmak, yarım gözle görmek, görmediğimizi, gördüğümüz sandığımız şeyi söylemek her zaman daha kolaydır.
İradenin, zekanın çalışmasını sıklaştırması veya gevşetmesine bağlı olarak SÖZÜN İÇİ DOLAR VEYA BOŞALIR. Anlam iradenin eseridir.
EVRENSEL EĞİTİM, “bir birey ne isterse yapabilir” der. Ancak bu “isteyen yapabilir” den ziyade, ZEKALARIN EŞİTLİĞİNİ VURGULAMALIDIR.
Generaller, bilginler, finansçılar gibi HIRSLILAR, kendilerini kimseden aşağı saymamakla kazandıkları zihinsel gücü, kendilerini herkesden üstün saymakla kaybederler.
Bizi ilgilendiren, İNSANIN KENDİNİ HERKESLE, HERKESİ DE KENDİYLE EŞİT SAYDIĞI zamanki gücünün keşfidir.
HAKİKAT bizden bağımsızdır, kendi başına var olur. HAKİKAT OLANDIR, SÖYLENEN DEĞİL. Söylemek ise insana bağımlıdır. Herbirimiz hakikatin etrafında kendi meselemizi anlatırız. Hiçbir yörünge diğeri ile çakışmaz. YÖRÜNGE ÇAKIŞMASI APTALLAŞMA DEDİĞİMİZ ŞEYDİR. Çakışma griftleştikçe, fark edilmezlikleştikçe aptallık derinleşir.
SOKRATES YÖNTEMİ en korkunç APTALLAŞTIRMA YÖNTEMİDİR, at terbiyesici yöntemidir. Hoca, geçişleri, dönüşleri yönetir. Zihin, sonunda aklına bile gelmeyen bir noktaya gelir, sonra döner arkasına bakar, hocasını görür, hayranlık duyar ve hayranlık onu aptallaştırır.
Kendi YÖRÜNGESİNDE OLMAYAN KİMSENİN, HAKİKATLE İLGİSİ YOKTUR. “Aristo’yu severim ama hakikati daha çok severim” der Platon, ama Aristo’dan başka bir şey de yapmaz.
HAKİKAT BÜTÜNDÜR, DİL ONU PARÇALAR. Hakikat zorunlu, dillerse keyfidir. Düşünce, kendini hakikat olarak söylemez, doğru sözlülük içinde ifade eder. Düşünce, bölünür, anlatılır, başkası için tercüme edilir, başkası bundan başka bir anlatı çıkarır, bir başka tercüme yapar.
Konuşma sırasında, konuşmacı, kendi kastının yanısıra bir sürü başka şey söyler. Söylenen ne olursa olsun, konuşmacı sonunda şunu eklemelidir, “KASTIM O DEĞİLDİ”.
Hakikati seziyor olsak bile, SÖYLEMENİN İMKANSIZLIĞI BİZİ ŞAİRANE KONUŞTURUR. Bilmek hiç bir şey değildir. Yapmak herşeydir. Yapmak edimi esasen iletişim edimidir. YAPMA KAPASİTESİNİN EN İYİ KANITI KONUŞMAKTIR.
HATİP şeklinde konuşan, bir şey SÖYLEMEK DEĞİL BUYURMAK İSTER. Zekalara gem vurmak, iradelere boyun eğdirmek, belirli bir eyleme zorlamak ister. Hatibin kazandığı başarılar anın eseridir. Başkalarına en iyi boyun eğdiren kişi aynı zamanda en iyi boyun eğendir. Halkın efendisi olmak isteyen onun kölesi olmaya mecburdur.
ŞAİRİN ÇABASI ise, her kelimenin, ifadenin etrafında bir aura uyandırmak içindir. Herşeyi söylemeye gayret eder, ama bilir ki, her şey söylenemez. Çünkü, dil herşeyi söylemeye izin vermez.
AÇIKLAMACININ EŞİTSİZLİĞE, SANATÇININ İSE EŞİTLİĞE ihtiyacı vardır. Sanatçı, hocanın aptallaştırıcı dersine taban tabana zıttır. Özgürleşmiş bir sanatçılar toplumu, bilenle bilmeyen ve zeka denen mülke sahip olanla olmayan arasındaki ayrımı reddeder. Bilirler ki, KİMSE DAHA FAZLA ZEKİ DOĞMAZ. Filancanın aşağı olması, koşulların onu daha fazlasını istemeye zorlamamış olmasının sonucudur.
ZEKA, başkasının doğrulamasından geçebilecek şekilde kendini anlaşılabilir kılma kudretidir. EŞİTLİK VE ZEKA EŞANLAMLIDIR.
DİKKATSİZLİK öncelikle tembelliktir, çabadan geri durma arzusudur. Tembellik, bedenin uyuşukluğu değil, kendi KUDRETİNİ KÜÇÜK GÖREN ZİHNİN giriştiği edimdir.
KENDİNİ KÜÇÜMSEME, her zaman, AYNI ZAMANDA BAŞKALARINI KÜÇÜMSEMEDİR. Eşitsizlik tutkusudur. Toplumsal kötülüğün kaynağı “sen benim eşitim değilsin” demeyi ilk akıl eden kişidir. EŞİTSİZLİK İLKEL BİR TUTKUDUR. Eşitsizlik tutkusu, eşitliğin verdiği baş dönmesidir.
KONUŞAN özne, kendisinin ve eşyanın şairidir. Şiir veya şair KENDİSİNİ HAKİKATMİŞ GİBİ SUNDUĞU ANDA SAPKINLIK ORTAYA ÇIKAR.
RETORİK SAPKIN BİR ŞİİRSELLİKTİR. Akla uygun bir retorik, akla uygun bir siyasal söylem yoktur. Retoriğin temel ilkesi savaştır. Retorikte amaç anlamak değil, karşıt iradenin ortadan kaldırılmasıdır. RETORİK SUSTURMAK İÇİN KONUŞUR. Artık konuşmayacak, düşünmeyeceksin, şunu yapacaksın der. Akıl hep konuşmayı buyururken, retorik ve akıldışılık sessizlik anı gelsin diye konuşur. Akıl sahibi insan bilir ki, “siyaset bilimi”, “hakikat siyaseti” diye bir şey yoktur. İki bilinç arasında çatışma başladığı an hakikat geri çekilir.
May 29, 2007
The basic premise of Rancière’s work is to provide a history of the early nineteenth century French schoolmaster, Joseph Jacotot. Jacotot found himself in a position where he was asked to teach French to a group of Flemish students. The problem, however, was that the students knew no French and he knew no Flemish. In devising a method of teaching these students French by having them read and recite a book in French until they could understand and discuss it, Jacotot developed a “pedagogy” (in scare quotes because it is precisely an anti-pedagogy) based not on explication but on emancipation. The conclusion he reached by “teaching what he didn’t know” was that all students were of equal intelligence because they all had the same capacity for reason; the purpose of education, therefore, was not to explicate an established body of knowledge (which posits the schoolmaster as a “master” and the children as ignorant) but rather to have children realize their own capacity for reason and intelligence by recognizing the necessity of its use.
Rancière's argument in support of Jacotot’s conclusions is easy to follow and quite convincing; the book also does well is recasting the basic premises of Jacotot’s system in the basic terminology of twentieth-century theory. Language, for example, plays an important role in the entire argument because Jacotot concluded that intelligence was prior to, and corrupted by, language: we are not intelligent because of language; rather, language is merely a tool by which we communicate with and understand each other. “Man does not think because he speaks – this would precisely submit thought to the existing material order. Man thinks because he exists” (62). Truth, therefore, cannot be expressed in language but must rather be grasped or felt in spite of its inadequacies.
On the whole, the conclusions of the book are at once hopeful and discouraging. Progress, especially in terms of the refinement of social institutions to reflect rationality, becomes a negative term because it constitutively perpetuates the very inequalities that it supposes itself to be overcoming. Equality, therefore, can never be realized on a social level because we need social institutions and they necessarily produce inequality. At the same time, however, the book is hopeful and potentially revolutionary insofar as emancipation is always possible – at least intellectually – because every human being has the capacity to realize his or her capacity for intelligence by submitting his will to rationality. As Rancière says, “There cannot be a class of the emancipated, an assembly or a society of the emancipated. But any individual can always, at any moment, be emancipated and emancipate someone else, announce to others the practice and add to the number of people who know themselves as such and who no longer play the comedy of the inferior superiors. A society, a people, a state, will always be irrational. But one can multiply within these bodies the number of people who, as individuals, will make use of reason, and who, as citizens, will know how to seek the art of raving as reasonably as possible” (98).
I also found this book extremely interesting in terms of Enlightenment thought. Having spent the last few months reading a lot of Kant (among others), the conclusions reached by Rancière (via Jacotot) provide an interesting counterpoint to Kant’s understanding of the relationship between politics and freedom: “One must choose between making an unequal society out of equal men and making an equal society out of unequal men. Whoever has some taste for equality shouldn’t hesitate: individuals are real beings, and society a fiction. It’s for real beings that equality has value, not for a fiction” (132).
This book - short and easy to follow - is a must-read for those who teach or who are interested in issues of justice, as it forces us to think about just what i
Rancière's argument in support of Jacotot’s conclusions is easy to follow and quite convincing; the book also does well is recasting the basic premises of Jacotot’s system in the basic terminology of twentieth-century theory. Language, for example, plays an important role in the entire argument because Jacotot concluded that intelligence was prior to, and corrupted by, language: we are not intelligent because of language; rather, language is merely a tool by which we communicate with and understand each other. “Man does not think because he speaks – this would precisely submit thought to the existing material order. Man thinks because he exists” (62). Truth, therefore, cannot be expressed in language but must rather be grasped or felt in spite of its inadequacies.
On the whole, the conclusions of the book are at once hopeful and discouraging. Progress, especially in terms of the refinement of social institutions to reflect rationality, becomes a negative term because it constitutively perpetuates the very inequalities that it supposes itself to be overcoming. Equality, therefore, can never be realized on a social level because we need social institutions and they necessarily produce inequality. At the same time, however, the book is hopeful and potentially revolutionary insofar as emancipation is always possible – at least intellectually – because every human being has the capacity to realize his or her capacity for intelligence by submitting his will to rationality. As Rancière says, “There cannot be a class of the emancipated, an assembly or a society of the emancipated. But any individual can always, at any moment, be emancipated and emancipate someone else, announce to others the practice and add to the number of people who know themselves as such and who no longer play the comedy of the inferior superiors. A society, a people, a state, will always be irrational. But one can multiply within these bodies the number of people who, as individuals, will make use of reason, and who, as citizens, will know how to seek the art of raving as reasonably as possible” (98).
I also found this book extremely interesting in terms of Enlightenment thought. Having spent the last few months reading a lot of Kant (among others), the conclusions reached by Rancière (via Jacotot) provide an interesting counterpoint to Kant’s understanding of the relationship between politics and freedom: “One must choose between making an unequal society out of equal men and making an equal society out of unequal men. Whoever has some taste for equality shouldn’t hesitate: individuals are real beings, and society a fiction. It’s for real beings that equality has value, not for a fiction” (132).
This book - short and easy to follow - is a must-read for those who teach or who are interested in issues of justice, as it forces us to think about just what i
February 1, 2022
Not: kitabı okuyalı çok oldu, yazısı bir doğa yürüyüşü ile geldi diyeyim.
"Başkasını özgürleştirebilmek için önce insanın kendisinin özgürle��mesi gerekiyor."*
Cahil Hoca kitabında bir şeyi bilmenin yolda olmakla ilişkisine değinir. Yani bilmek, öğrenmek o eylemi gerçekleştirirken gerçekleşir ve asla sonu olmayan bir deneyimin içerisinde öğrenme süreci devam eder. Bunun bir varış, bitiş noktası olmadığı gibi; öğrenmek için orada olanlar ile öğreticilerin de yolunun cehalet noktasında eşit olduğuna değinir. Yani cahil hoca tanımı tam da öğretirken de öğrenmeyi içeren bir eşitliği getirir. Bu kitap bana çok sevdiğim amatörlük tabirinin anlatımı gibi gelmişti başka yönlerde de. Amatör olmak, öğrenme sürecinin bitmediği, sürece yayıldığı ve senin amatörlüğün içerisinde dilediğin gibi at koşturabildiğin, kıyıya köşeye burnunu sokup sorular sorduğun, deneyimin hazzını doruklarında hissettiğin bir oluştur. Fanzin kültüründen geldiğim için seneler evvel “ruhun fanzinleşmesi”nin anlamlılığına değinilerde bulunmuş, hayatımın fiziksel olarak bir fanzin çıkarmaktan ruhumu fanzinleştirmeye evrildiğini gözlemlemiştim. Bilmek istediklerime her daim cahil, amatörlüğün özgürlüğünü tüm zamanlara yayarak hisseden, bilirkişi olmanın değil bilmeye açık olmanın bilirkişilikten daha keyifli geldiğini ve hayata yaydığım bu oluşu ömrümce de sürdürmek istediğim gerçeği... Mükemmelliyetçi biri hiçbir zaman olmadım. Hayatım “neyi ne kadar yapabiliyorsam o” dediğim yerlerde soluklandı hep. Şimdilerde biraz biraz yapamadıklarıma da göz dikiyorum işte.
O kadar amatörüm de, bir o kadar da biliyormuşum gibi işe bodoslama bir cesaretle de dalıyorum. Çünkü bknz. amatörlüğün at koşturmacası bu işte. “Karda hayatım boyunca hiç kaymamıştım, geçen denedim, inanılmaz iyiydi” dediğimde yürüyüş arkadaşım inanmadı. Bilmediğinden emin olan bir bilen. Onları da yüzyıl yapsam da o kadar amatör bir yerden gidiyorum ki, sorarak, hayatın içine karışarak, bilmediğime bilmiyorum diyerek yol alıyorum. “Bilmiyorum ama fikrim var, öğrenme isteğim var, birlikte öğrenebiliriz” de işte cahil hoca’nın özeti gibi bir cümle. Bu eşitliğin geldiği yer, hiyerarşisi ve cinsiyeti olmayan doğadan geliyor. Bir kar yürüyüşüne gitmek, gidebileceğin bir başka kar yürüyüşü için hiçbir zaman tam da referansını barındırmıyor. Her deneyim kendine özel. Bu böyle olunca ben biliyorum demek yersiz kalıyor. Rehberim yürüyüş öncesi çok güzel bir cümle söyledi, bir soruma karşılık. “Gittiğimizde göreceğiz, görmeden bilmemiz imkansız.” Belki yüzlerce yürüyüş yapmış biri bunu söylüyordu. O kadar iyi geldi ki. Cehalet eşitliktir, öğrenmek ve deneyimlemek birlikte yol almaktan geçer. Öğretmek, sunmak, olanak sağlamak kimseyi daha fazla biliyor yapmaz. Çünkü yolda öğrenilecek daha nice kurguları vardır hayatın. Yolda olmak cidden güzel… Bu yürüyüşte kar buza tutmuştu ve her adımım ritmik bir sese dönüşüyordu. Kalp ritmine yakın sesler meditasyona çok yakın bir duruştadır. Her adımım kalbimle eş zamanlı gidiyordu. Bir süre bunu dinleyip içimdeki coşkuya sarıldım. Eve dönmek için yola koyulduğumuzda kaydettiğim adımlarımın sesini dinledim. Özledim. Daha yürüyüş henüz bitmişti ki ben yürümeyi özledim. Bu ilk kez oluyor, 11. Yürüyüşümde oluyor. İyi ki oluyor.
*Cahil Hoca, Jacques Ranciere
"Başkasını özgürleştirebilmek için önce insanın kendisinin özgürle��mesi gerekiyor."*
Cahil Hoca kitabında bir şeyi bilmenin yolda olmakla ilişkisine değinir. Yani bilmek, öğrenmek o eylemi gerçekleştirirken gerçekleşir ve asla sonu olmayan bir deneyimin içerisinde öğrenme süreci devam eder. Bunun bir varış, bitiş noktası olmadığı gibi; öğrenmek için orada olanlar ile öğreticilerin de yolunun cehalet noktasında eşit olduğuna değinir. Yani cahil hoca tanımı tam da öğretirken de öğrenmeyi içeren bir eşitliği getirir. Bu kitap bana çok sevdiğim amatörlük tabirinin anlatımı gibi gelmişti başka yönlerde de. Amatör olmak, öğrenme sürecinin bitmediği, sürece yayıldığı ve senin amatörlüğün içerisinde dilediğin gibi at koşturabildiğin, kıyıya köşeye burnunu sokup sorular sorduğun, deneyimin hazzını doruklarında hissettiğin bir oluştur. Fanzin kültüründen geldiğim için seneler evvel “ruhun fanzinleşmesi”nin anlamlılığına değinilerde bulunmuş, hayatımın fiziksel olarak bir fanzin çıkarmaktan ruhumu fanzinleştirmeye evrildiğini gözlemlemiştim. Bilmek istediklerime her daim cahil, amatörlüğün özgürlüğünü tüm zamanlara yayarak hisseden, bilirkişi olmanın değil bilmeye açık olmanın bilirkişilikten daha keyifli geldiğini ve hayata yaydığım bu oluşu ömrümce de sürdürmek istediğim gerçeği... Mükemmelliyetçi biri hiçbir zaman olmadım. Hayatım “neyi ne kadar yapabiliyorsam o” dediğim yerlerde soluklandı hep. Şimdilerde biraz biraz yapamadıklarıma da göz dikiyorum işte.
O kadar amatörüm de, bir o kadar da biliyormuşum gibi işe bodoslama bir cesaretle de dalıyorum. Çünkü bknz. amatörlüğün at koşturmacası bu işte. “Karda hayatım boyunca hiç kaymamıştım, geçen denedim, inanılmaz iyiydi” dediğimde yürüyüş arkadaşım inanmadı. Bilmediğinden emin olan bir bilen. Onları da yüzyıl yapsam da o kadar amatör bir yerden gidiyorum ki, sorarak, hayatın içine karışarak, bilmediğime bilmiyorum diyerek yol alıyorum. “Bilmiyorum ama fikrim var, öğrenme isteğim var, birlikte öğrenebiliriz” de işte cahil hoca’nın özeti gibi bir cümle. Bu eşitliğin geldiği yer, hiyerarşisi ve cinsiyeti olmayan doğadan geliyor. Bir kar yürüyüşüne gitmek, gidebileceğin bir başka kar yürüyüşü için hiçbir zaman tam da referansını barındırmıyor. Her deneyim kendine özel. Bu böyle olunca ben biliyorum demek yersiz kalıyor. Rehberim yürüyüş öncesi çok güzel bir cümle söyledi, bir soruma karşılık. “Gittiğimizde göreceğiz, görmeden bilmemiz imkansız.” Belki yüzlerce yürüyüş yapmış biri bunu söylüyordu. O kadar iyi geldi ki. Cehalet eşitliktir, öğrenmek ve deneyimlemek birlikte yol almaktan geçer. Öğretmek, sunmak, olanak sağlamak kimseyi daha fazla biliyor yapmaz. Çünkü yolda öğrenilecek daha nice kurguları vardır hayatın. Yolda olmak cidden güzel… Bu yürüyüşte kar buza tutmuştu ve her adımım ritmik bir sese dönüşüyordu. Kalp ritmine yakın sesler meditasyona çok yakın bir duruştadır. Her adımım kalbimle eş zamanlı gidiyordu. Bir süre bunu dinleyip içimdeki coşkuya sarıldım. Eve dönmek için yola koyulduğumuzda kaydettiğim adımlarımın sesini dinledim. Özledim. Daha yürüyüş henüz bitmişti ki ben yürümeyi özledim. Bu ilk kez oluyor, 11. Yürüyüşümde oluyor. İyi ki oluyor.
*Cahil Hoca, Jacques Ranciere
Read
April 17, 2015Çok ağır bir okuma oldu. Sakin ve duru bir kafayla okunması gereken ve çok güzel bir çalışma olmuş. İnsanların zeka eşitliği ve bunu destekleyecek uygulamalarla ilgili kısım eğitsel olarak zihnimi açtı. Hatta birkaç şeyi öğrencilerimle uyguladım. Bunların dışında siyaset-hakikat-felsefe üçlüsünü sorguladığı bölümdeki tespitler şahaneydi. İleri bir tarihte tekrar okumak istediğim kitaplar arasına girdi.
November 29, 2008
I quite enjoyed this book. The main reason I read it is to be able to understand the ways that Colectivo Situaciones, the Argentinean militant research and political theory group, draw from and extend upon his work. So that's the context I read this within. The basic gist that stood out for me is the idea of a kind of equality that one takes as a presupposition to start from rather than as a goal to be worked towards. So that's why you have the notion on radical self-education that comes out through his analysis of Jacob Jacotot, because it's premised on the assumption that all are equally intellectually capable. Now in a certain way the actual truth and falsity of this statement really isn't particularly important at all as much as the kinds of relations, capacities, and outcomes that are animated by social engagement based upon this assumption. And that's quite interesting. It reminds me quite a lot of the autonomist Marxist / workerist argument about the working class being autonomous and having an autonomous existence before, in, and through, and despite the existence of capital - and this primacy of resistance is what acts of as driving motor of capital's transformation. The way that is parallel is that in some ways it doesn't really matter whether the claim of an existing is true or not at all, but what kinds of relations, politics, organizing, and so forth are animated based on that claim. It becomes a strategic intervention that takes parts in creating forms of autonomous sociality. So what's important isn't the truth or falsity of the claim but that the claim itself takes part in creating the conditions for the realization of the autonomy that is claimed. And this seems the same dynamic that Ranciere is taking with the idea of equality and radical self-education, that the claim itself is not important in whether its true, but that its truth is realized through the effects it creates. And that seems pretty cool to me. Its a sort of relational / compositional approach to knowledge production and theorizing, and I can see what Colectivo Situaciones quite like him. He works on some similar themes in the other book of his (The Philosophy and His Poor) that I'm reading at the moment.
July 21, 2012
This book dares to reproduce several wild claims: 1.) All intelligences are equal; 2.) We can learn anything that can be learned by virtue of our own faculties and without the direction of a knowing-mentor; 3.) We can teach what we do not know. Rancière does not author these claims so much as retrieve them from the teachings of a nineteenth century pedagogue and pariah: Joseph Jacotot. Yet he asserts the claims anew and with a vigor that begs attention. And attention is exactly what is demanded.
Going further, Rancière addresses the counter arguments, both those documented in history and those that can be projected by today's skeptics. Throughout the text he dismantles these counter arguments, showing them to be the critiques of those invested in the preservation of inequality. He even goes so far as to reveal the consequences of progressives who would appropriate the tenets of emancipatory education in service of a new order, one which only rearranges the ranks of difference.
This is an excellent book, and one that will mark how I continue my life as a teacher AND learner. Part of me thinks that, given the choice, I would make this book required reading for any career educator, but that would be to make a program of something that must happen naturally. All I can really do is rate it highly and spread the word. All intelligences are equal. Anything that can be learned is open to you to learn by your own will. You can teach what you do not know.
Going further, Rancière addresses the counter arguments, both those documented in history and those that can be projected by today's skeptics. Throughout the text he dismantles these counter arguments, showing them to be the critiques of those invested in the preservation of inequality. He even goes so far as to reveal the consequences of progressives who would appropriate the tenets of emancipatory education in service of a new order, one which only rearranges the ranks of difference.
This is an excellent book, and one that will mark how I continue my life as a teacher AND learner. Part of me thinks that, given the choice, I would make this book required reading for any career educator, but that would be to make a program of something that must happen naturally. All I can really do is rate it highly and spread the word. All intelligences are equal. Anything that can be learned is open to you to learn by your own will. You can teach what you do not know.
January 4, 2021
ژاکوتو فیلسوف انقلابی فرانسوی قرن نوزدهم بعد از روی کار آمدن سلطنتطلبها به هلند تبعید میشود. از زبان مقصد هیچ نمیداند و استاد شاگردانی میشود که از فرانسه چیزی نمیدانند. در چنینی فضایی ژاکوتو شیوهای را برای آموزش به کار میگیرد که بعدها نامش را میگذارد «آموزش عام» و خودش میشود «استاد نادان». ژانسیر نویسندهی کتاب با روایت سرگذشت ژاکوتو و آموزش عام مفاهیم اصلی چنین روشی را طرح میکند. اصل پایهی آموزش عام «برابری ذکاوتها»ست. اصلی که به زعم ژاکوتو نه تنها راهگشا و هموارکنندهی فرآیند یادگیری برای همه است؛ که برآورندهی ایدهی رهایی فکر است. فقط کافی است ارادهای در این راستا به کار بیفتد. نقش استاد، شاگرد، خانواده و جامعه و تعامل اینها را در پیادهسازی این روش توضیح میدهد. آموزش عام برای حفظ خاصیت رهاییبخشی نهادگریز است. به نظرم ژاکوتو در مواجهه با نهادها برای حفظ اثربخشی روشش ترجیح داده بدبین باشد. البته آموزش عام با نهاد خانواده همان طور تا نمی کند که با نهادی مثل مدرسه و نهادهای تعلیم و تربیت. این جا حرفهاش کمی ضد و نقیض میشود و برای من ناروشن ماند که چطور مدرسه نمیتواند رهایی بخش باشد اما خانواده (که ازش با عنوان پدر بیشتر یاد میکند) میتواند. کتاب هم برای آموزشدهندهها جذاب است و هم برای کسانی که خودشان معلم خودشان هستند. از جهت دوم برای من خواندنیتر هم شد.
September 8, 2009
Amazing book about the human mind and its ability to think and learn. Ranciere posits that people have the unique ability to teach themselves and this ability gives everyone the ability for educational and political equality and participation. This is a gross over simplification but he rejects the standard student teacher relationship and rejects the idea of inborn class sorting. Much of the work is based on an obscure French educator of the 1820's who was able to teach his students stuff he did not know.
Must read for those in education and progressive/radical thinkers and activists. Not an east read. Took me most of August.
Must read for those in education and progressive/radical thinkers and activists. Not an east read. Took me most of August.
May 20, 2023
استاد نادان لقب استادی به نام ژاک ژاکوتو است که توانسته بدون انتقال هیچ آگاهیای چه فرمی و چه محتوایی و حتی بدون بلد بودن زبان هلندی به دانشجویان هلندیاش زبان فرانسه بیاموزد.
نظام آموزشی مدنظر او نظام رهایی فکر بود که در تقابل با سیاق کهنه یا نظام آموزشی کودنساز قرار میگرفت.
از نظر ژاکوتو برابری در هوش پیشفرض اولیه نظام رهایی فکر است. نیازی به تبیینگرانی دانا نیست که تا مسائل را به دیگران توضیح دهند بلکه آموزش به دستآوردنی و اکتسابی است.
فقط کافی است هر فرد با پذیرش پیشفرض برابری هوشها در این مسیر گام بردارد.
نظام آموزشی مدنظر او نظام رهایی فکر بود که در تقابل با سیاق کهنه یا نظام آموزشی کودنساز قرار میگرفت.
از نظر ژاکوتو برابری در هوش پیشفرض اولیه نظام رهایی فکر است. نیازی به تبیینگرانی دانا نیست که تا مسائل را به دیگران توضیح دهند بلکه آموزش به دستآوردنی و اکتسابی است.
فقط کافی است هر فرد با پذیرش پیشفرض برابری هوشها در این مسیر گام بردارد.
Read
October 25, 2022Not going to even try to rate this one - this was recommended to me by a friend who works in philosophy, and it sure delivered on that front. To be honest, most of it was over my head and hard to reason through, but the main premise of Ranciere is provocative and gave me a lot to think about when it comes to learning and teaching. If you're interested in deep philosophical discussions about emancipated learning and the equality of intelligence, then this is for you.
For everyone else, the main takeaway seems to be the idea that each one of us is capable of learning anything on our own - with proper resources, but not necessarily a "master" who decides what we should learn and at what pace. In this sense then we are capable of teaching others what we don't know by giving them the tools to do it without getting in their way by declaring whether or not they've understood.
For everyone else, the main takeaway seems to be the idea that each one of us is capable of learning anything on our own - with proper resources, but not necessarily a "master" who decides what we should learn and at what pace. In this sense then we are capable of teaching others what we don't know by giving them the tools to do it without getting in their way by declaring whether or not they've understood.
October 3, 2025
ben biraz yavaş okumuş olsam da okurken zevk veren ve düşündüren bir tarafı var. deneme şeklinde yazılmış ve örneklendirilmis bu eser aslında sadece öğretmenin değil, öğrencinin de okuması gereken, hatta birey olan herkesin faydalanması gereken bir eser. çünkü egitim-zeka gibi tabulari sorgulayıcı yaklaşmanıza sebep olarak, tek tip insan yaratan düzeni de eleştiriyor. sadece sonlara doğru artık fazla tekrar varmış gibi hissettiriyor ve biraz bu kısımlarda yorulduğumu hissettim. yine de yazar ve düşünürün diğer kitaplarina da göz atacağım .
Displaying 1 - 30 of 204 reviews