De laatste eer. Grafreden

by F. Bordewijk

A collection of obituaries of real and imaginary people, and places.

112 pages, Hardcover

First published January 1, 1935

About the author

Ferdinand Bordewijk was born in Amsterdam and studied law in Leiden. After graduation he worked at a Rotterdam law firm.

His first published work was a volume of poetry titled Paddestoelen ("Mushrooms") under the pen-name Ton Ven. It was not particularly well received.

His breakthrough came with the short novels Blokken ("Blocks", 1931), Knorrende Beesten ("Growling Animals", 1933) and Bint (1934), and two longer works Rood paleis ("Red Palace", 1936) and Karakter ("Character", 1938).

His style, which is terse and symbolic, is considered magic realism. He was awarded the P.C. Hooftprijs in 1953 and the Constantijn Huygens award in 1957.

Reviews

[Jorg · Rating 3 out of 5]

Intrigerend boek. De laatste eer bestaat uit verschillende grafredes of lofzangen op gestorvenen. Over het algemeen fictief, maar soms zit er ook een laatste eer bij aan mensen die echt hebben bestaan. Het boekje is dus een verzameling korte verhalen. Het ene is beter dan het ander.

[José Van Rosmalen · Rating 3 out of 5]

In deze kleine bundel staan eenentwintig ‘grafredes’ als laatste eer bij personen en ook zaken. Bordewijk gebruikte deze vorm om ironisch commentaar te leveren maar ook om oprechte liefde te betuigen. De eerste categorie betreft een oude bon-vivant, een advocaat, een bordeelhoudster, een filiaalhouder en nog enkele andere personages. Hier zeggen de toespraken vaak meer over de spreker dan over de besprokene die immers toch niks meer kan terugzeggen. Mooi vind ik vooral de odes aan gebouwen en plekken, zoals het oude station Utrecht Maliebaan, nu al lang in gebruik als het Spoorwegmuseum. Dit station was ooit het eindpunt van een verbinding tussen Amsterdam en Utrecht. In deze categorie van odes vallen ook bijdragen over de schilderkunst zoals die over de zeventiende eeuwse schilder Hercules Seghers, vooral bekend van zijn stillevens. Bordewijk toont hier zijn oprechte bewondering. Ook karakteristiek voor Bordewijk zijn zijn namen. Zo heet de bordeelhoudster Bernardine de Taeye, ‘ een Vlaamse die de ruwe tongval der Antwerpse dokken nooit gans had afgeleerd’. Ze eindigde in een tweede klasse graf, onder een nette steen.
Het boekje is na zijn oorspronkelijke uitgave in 1935 in 1976 uitgegeven in de Salamanderreeks van uitgeverij Querido. Je leest het als een tussendoortje. Het hoort niet tot de meesterwerken van Bordewijk, maar draagt wel zijn onmiskenbare signatuur.

[Idwer]

Taaie kost 🤪