What do you think?
Rate this book
Quentin Bell #1
Soldaten huilen niet
In de zomer van 1937 meldt Julian Bell, 21 jaar oud, zich aan bij de Internationale Brigades, om te gaan meevechten in de Spaanse Burgeroorlog.
Julian is communist. Zijn jongere broer Quentin wil schrijver worden en heeft de beste leermeesteres die hij zich kan zijn tante, de schrijfster Virginia Woolf.
In Soldaten huilen niet vertelt Quentin over de twaalf jaren die aan Julians vertrek vooraf gaan. Hij vertelt over Charleston, het fantastische huis op het Engelse platteland waar ze in 1925 zijn gaan wonen, en over de kleurrijke bewoners en bezoekers van dat huis.
Het is een rijke, inspirerende wereld van schrijvers en schilders waar de kinderen in opgroeien – allemaal mensen die hun geheel eigen weg gaan, zonder zich iets aan te trekken van hoe het zogenaamd hoort of wat de buitenwereld vindt.
Maar dan ineens is er de leugen die aan het licht komt, die ene onwaarheid van lang geleden – een leugen die enorme gevolgen zal hebben…
Soldaten huilen niet is een op feiten en bestaande personen gebaseerde roman. Quentin, Julian en hun jongere zusje Angelica waren de kinderen van de schilderes Vanessa Bell. Vanessa en haar zus Virginia Woolf waren centrale figuren in wat wel de Bloomsbury Groep wordt genoemd, een bonte verzameling van voornamelijk kunstenaars die woonden en werkten in Engeland in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw.
Julian is communist. Zijn jongere broer Quentin wil schrijver worden en heeft de beste leermeesteres die hij zich kan zijn tante, de schrijfster Virginia Woolf.
In Soldaten huilen niet vertelt Quentin over de twaalf jaren die aan Julians vertrek vooraf gaan. Hij vertelt over Charleston, het fantastische huis op het Engelse platteland waar ze in 1925 zijn gaan wonen, en over de kleurrijke bewoners en bezoekers van dat huis.
Het is een rijke, inspirerende wereld van schrijvers en schilders waar de kinderen in opgroeien – allemaal mensen die hun geheel eigen weg gaan, zonder zich iets aan te trekken van hoe het zogenaamd hoort of wat de buitenwereld vindt.
Maar dan ineens is er de leugen die aan het licht komt, die ene onwaarheid van lang geleden – een leugen die enorme gevolgen zal hebben…
Soldaten huilen niet is een op feiten en bestaande personen gebaseerde roman. Quentin, Julian en hun jongere zusje Angelica waren de kinderen van de schilderes Vanessa Bell. Vanessa en haar zus Virginia Woolf waren centrale figuren in wat wel de Bloomsbury Groep wordt genoemd, een bonte verzameling van voornamelijk kunstenaars die woonden en werkten in Engeland in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw.
265 pages, Hardcover
First published January 1, 2010
6 people are currently reading
268 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 62 reviews
October 23, 2016
Rindert Kromhout – Soldaten huilen niet
April is de wreedste maandag
Vertel me wie wij waren
Een bijzonder mooi geschreven historisch drieluik over de Bloomsbury Group in het Engeland van de jaren 20/30/40 vorige eeuw, geschreven voor iedereen vanaf ongeveer 16 jaar.
De drie boeken hebben me meegenomen naar het leven in en om Charleston House zoals een groep mensen, kunstenaars, vrijdenkers hem een kleine eeuw geleden leefden. Mensen die deel uit maakten van de Bloomsbury Group zoals Vanessa Bell (schilder) en haar zus Virginia Woolf (schrijfster), maar ook Duncan Grant (schilder), Lytton Strachey (schrijver) en Clive Bell (kunstcriticus). Mensen die dichtbij zichzelf bleven en afgingen op hun eigen smaak en mening, wat anderen daarvan ook mochten denken. Rindert Kromhout die schrijft als Quinten (de zoon van Vanessa Bell) heeft zich enorm in de geschiedenis van deze mensen verdiept en is overduidelijk ook van deze mensen en hun levens gaan houden. Hij heeft het allemaal zo mooi onder woorden weten te brengen dat ik helemaal opging in hun wereld.
Fragment
“April is the cruelest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.”
T.S. Eliot - Het Barre Land (1922)
“Angelica bekeek het boek. Het was Het barre land, het lange gedicht van Tom Eliot. Angelica had het thuis weleens ingekeken, maar er niet veel van begrepen. ‘April is de wreedste maand…’ Dat snapte ze nog wel, want in april kon het flink koud en nat zijn, maar de rest…
‘Het is veel te moeilijk voor me, ‘ zei ze.
‘Dat geeft niet, ‘ zei Virginia. ‘Je was erbij toen Tom er voor het eerst uit voorlas, daarom wil ik dat je het hebt. We hoeven niet alles te begrijpen. Soms is het genoeg als iets ons betovert, of fascineert of desnoods irriteert, zonder dat we precies weren waarom.”
April is de wreedste maandag
Vertel me wie wij waren
Een bijzonder mooi geschreven historisch drieluik over de Bloomsbury Group in het Engeland van de jaren 20/30/40 vorige eeuw, geschreven voor iedereen vanaf ongeveer 16 jaar.
De drie boeken hebben me meegenomen naar het leven in en om Charleston House zoals een groep mensen, kunstenaars, vrijdenkers hem een kleine eeuw geleden leefden. Mensen die deel uit maakten van de Bloomsbury Group zoals Vanessa Bell (schilder) en haar zus Virginia Woolf (schrijfster), maar ook Duncan Grant (schilder), Lytton Strachey (schrijver) en Clive Bell (kunstcriticus). Mensen die dichtbij zichzelf bleven en afgingen op hun eigen smaak en mening, wat anderen daarvan ook mochten denken. Rindert Kromhout die schrijft als Quinten (de zoon van Vanessa Bell) heeft zich enorm in de geschiedenis van deze mensen verdiept en is overduidelijk ook van deze mensen en hun levens gaan houden. Hij heeft het allemaal zo mooi onder woorden weten te brengen dat ik helemaal opging in hun wereld.
Fragment
“April is the cruelest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.”
T.S. Eliot - Het Barre Land (1922)
“Angelica bekeek het boek. Het was Het barre land, het lange gedicht van Tom Eliot. Angelica had het thuis weleens ingekeken, maar er niet veel van begrepen. ‘April is de wreedste maand…’ Dat snapte ze nog wel, want in april kon het flink koud en nat zijn, maar de rest…
‘Het is veel te moeilijk voor me, ‘ zei ze.
‘Dat geeft niet, ‘ zei Virginia. ‘Je was erbij toen Tom er voor het eerst uit voorlas, daarom wil ik dat je het hebt. We hoeven niet alles te begrijpen. Soms is het genoeg als iets ons betovert, of fascineert of desnoods irriteert, zonder dat we precies weren waarom.”
March 18, 2016
Wat een mooi en origineel boek. De titel en de voorkant van het boek deden mij een heel ander soort verhaal verwachten. Ik had eigenlijk een oorlogsboek verwacht. Terzijde gaat het hier ook wel over, maar het grootste gedeelte gaat over de jeugd van de hoofdpersonen, de broers Julian en Quintin.
Tijdens het eerste hoofdstuk hoor je vrij snel, dat 2 broers worden gescheiden, doordat de oudste broer zich aan heeft gemeld om tijdens de oorlog mee te vechten in Spanje. In de hoofdstukken, die volgen, lees je, hoe hij tot deze beslissing gekomen is.
Het is erg leuk om te lezen over het leven van een groep kunstenaars. De tante van de jongens is Virginia Woolf en de ouders van de jongens werken ook in de kunstwereld. Het verhaal is geen biografie, maar de figuren en de setting zijn wel waargebeurd. Ik ga dus zeker even via google op zoek naar de genoemde huizen (Charleston en Monk's House) en de genoemde kunstwerken (Baigneuse ouvrant une cabine en La Guernica).
Ik vraag mij alleen af of dit boek kinderen zal aanspreken......
Boek 56 Boekenbingo 2016
Tijdens het eerste hoofdstuk hoor je vrij snel, dat 2 broers worden gescheiden, doordat de oudste broer zich aan heeft gemeld om tijdens de oorlog mee te vechten in Spanje. In de hoofdstukken, die volgen, lees je, hoe hij tot deze beslissing gekomen is.
Het is erg leuk om te lezen over het leven van een groep kunstenaars. De tante van de jongens is Virginia Woolf en de ouders van de jongens werken ook in de kunstwereld. Het verhaal is geen biografie, maar de figuren en de setting zijn wel waargebeurd. Ik ga dus zeker even via google op zoek naar de genoemde huizen (Charleston en Monk's House) en de genoemde kunstwerken (Baigneuse ouvrant une cabine en La Guernica).
Ik vraag mij alleen af of dit boek kinderen zal aanspreken......
Boek 56 Boekenbingo 2016
January 24, 2024
Heel erg genoten van deze historische jeugdroman over Quentin Bell, zoon van Vanessa en Clive Bell en neefje van Virginia Woolf. Ontroerend, grappig, leerrijk. Aanrader voor iedereen die interesse heeft in de Bloomsbury Group, Virginia en Leonard Woolf, Anglofielen en mensen die graag lezen over de vooroorlogse jaren!
Quotes: "Loop niet zomaar achter schreeuwers aan', zei mijn vader. 'Neem nooit klakkeloos aan wat iemand zegt. Blijf altijd zelf nadenken."
"Er komt hier geen telefoon in huis', zei mijn moeder. 'Ik weiger te praten met mensen die ik niet kan zien. Ik schrijf liever brieven.'
Quotes: "Loop niet zomaar achter schreeuwers aan', zei mijn vader. 'Neem nooit klakkeloos aan wat iemand zegt. Blijf altijd zelf nadenken."
"Er komt hier geen telefoon in huis', zei mijn moeder. 'Ik weiger te praten met mensen die ik niet kan zien. Ik schrijf liever brieven.'
May 14, 2020
5* omdat ik nog steeds, terug en voor het eerst verliefd ben op hun leven en het leven van al wie hen omgeeft met uitdagingen, adempauzes, hulp, inzichten, liefde(s), vriendschap, gesprekken, wandelingen, ontmoetingen...
Prachtig beschreven door de ogen van de jongste zoon van Vanessa, de zus van Virginia en de vrouw van Clive en Duncan.
Alleen de boeken van Virginia W maakten me in mn andere jeugd zo vol verlangen benieuwd naar haar andere boeken... Ook nu met deze verhalen van Rindert Kromhout, Ik ben benieuwd en vol verwachting voor z'n volgende verhaal!
Prachtig beschreven door de ogen van de jongste zoon van Vanessa, de zus van Virginia en de vrouw van Clive en Duncan.
Alleen de boeken van Virginia W maakten me in mn andere jeugd zo vol verlangen benieuwd naar haar andere boeken... Ook nu met deze verhalen van Rindert Kromhout, Ik ben benieuwd en vol verwachting voor z'n volgende verhaal!
November 6, 2018
LOVED IT. Review to come.
May 7, 2023
Wat een prachtig YA-boek, over twee broers die opgroeien in de omgeving van de Bloomsburygroep (kunstenaarsgroep in Engeland, jaren dertig). De een wil schrijver worden, de ander willen vechten tegen de fascisten. Die tegenstelling staat centraal.
August 20, 2025
4,75🌟
October 1, 2016
Der Hintergrund:
Quentin Bell (* 1910), der Icherzähler der fiktiven Geschichte, und sein Bruder Julian (* 1908) waren die Neffen von Virginia Woolf. Zusammen mit ihrer jüngeren Schwester Angelica wuchsen sie in einem exzentrischen Künstlerhaushalt im ländlichen Sussex auf. Ihr Vater kam regelmäßig aus London zu Besuch, Mutter Vanessa lebte und arbeitete zusammen mit ihrem Maler-Kollegen Duncan. Als Julian Bell in den Spanischen Bürgerkrieg zieht, kündigt Quentin an, er werde ein Buch über seinen Bruder schreiben, falls Julian nicht zurückkehrt. Dieses Buch halten die Leser in den Händen, können seine Entstehung mit verfolgen, doch geschrieben wurde es vom niederländischen Jugendbuchautor Rindert Kromhout. Kromhout war in Virginia und Leonard Woolf‘s Monk’s House bei Lewes zu Besuch und bekam so auch das nahegelegene Charleston Haus der Familie Bell zu Gesicht. „Brüder für immer“ ist das erste von insgesamt drei Büchern über die Familie Bell.
„Jeder andere Bruder hätte einen Angsthasen wie mich in diesem Moment ausgelacht oder später zu Hause erzählt, was für ein Feigling ich doch wäre, aber nicht Julian. Er sah mich ernst an, kroch wieder unter dem Stacheldraht durch und nahm mich an die Hand. „Wir gehen um die Weide herum.“ (Seite 12)
Die Brüder haben ein sehr inniges Verhältnis zueinander, das sicherst ändert, als der ältere Julian sich für Politik zu interessieren beginnt und kein Zimmer mehr mit seinem jüngeren Bruder teilen will. In einem exzentrischen Haushalt mit ständigen Besuchen anderer Künstler haben die Kinder bis dahin eine idyllische Kindheit verbracht, geliebt und beschützt von ihrer exzentrischen Großfamilie. Auch wenn der seltsame Lebensstil der Familie von den Dorfbewohnern misstrauisch beäugt wird und die komplizierten platonischen, hetero- und homosexuellen Verbindungen ganz ohne Diagramm nicht leicht zu durchschauen sind, herrscht innen große Warmherzigkeit. Bis eine Lüge alles zerstört.
Selbst wenn später Quentins Begabung als Schriftsteller auf den Einfluss seiner berühmten Tante Virginia zurückgeführt werden wird, weiß er es besser. Auslöser für seine Liebe zum Schreiben war das Buch Alice im Wunderland, das seine Mutter den Kindern vorlas. Dieser Abschnitt zeigt in berührender Weise, dass Quentin schon früh unterschiedliche Perspektiven unterscheiden konnte. Zu dem auslösenden Ereignis gibt es unterschiedliche Interpretationen, die alle einen Teil der Wahrheit enthalten. Quentin wird von Virginia Woolf gefördert und sie rät ihm, regelmäßig eine Familienzeitung zu verfassen und seine Texte von anderen Personen lesen zu lassen.
„Höre gut zu, was sie zu sagen haben. Wenn sie etwas anderes verstanden haben, als du gemeint hast, taugt die Geschichte nicht. Geh dann noch einmal drüber und noch einmal, so lange, bis du den Leser dort hast, wo du ihn haben willst. So lernst du schreiben. Und lies! Lies alles, was du in die Finger kriegst. Ein Schriftsteller muss lesen und andere Schriftsteller studieren.“ (Seite 129)
Während sich in Deutschland und Italien der Faschismus ausbreitet, werden bei den Bells Gespräche darüber geführt, warum es Krieg gibt, was ein Feind ist, was Kommunismus, Anarchismus und was Faschismus. Diese Gespräche sind für die Zielgruppe ab 12 Jahren absolut verständlich – und eine der Stärken des Buches.
Fazit:
Anfangs habe ich mich gefragt, ob das Leben der Bloomsbury Group überhaupt ein Thema für Kinder sein kann. Doch Quentins Heranreifen und die Entdeckung seines Talents als Schriftsteller sind ein klassischer Coming of Age-Stoff. Vor dem Hintergrund des Spanischen Bürgerkriegs und mit dem anrührenden Verhältnis der ungleichen Brüder ein herausragendes Buch – nicht nur für Jugendliche.
Quentin Bell (* 1910), der Icherzähler der fiktiven Geschichte, und sein Bruder Julian (* 1908) waren die Neffen von Virginia Woolf. Zusammen mit ihrer jüngeren Schwester Angelica wuchsen sie in einem exzentrischen Künstlerhaushalt im ländlichen Sussex auf. Ihr Vater kam regelmäßig aus London zu Besuch, Mutter Vanessa lebte und arbeitete zusammen mit ihrem Maler-Kollegen Duncan. Als Julian Bell in den Spanischen Bürgerkrieg zieht, kündigt Quentin an, er werde ein Buch über seinen Bruder schreiben, falls Julian nicht zurückkehrt. Dieses Buch halten die Leser in den Händen, können seine Entstehung mit verfolgen, doch geschrieben wurde es vom niederländischen Jugendbuchautor Rindert Kromhout. Kromhout war in Virginia und Leonard Woolf‘s Monk’s House bei Lewes zu Besuch und bekam so auch das nahegelegene Charleston Haus der Familie Bell zu Gesicht. „Brüder für immer“ ist das erste von insgesamt drei Büchern über die Familie Bell.
„Jeder andere Bruder hätte einen Angsthasen wie mich in diesem Moment ausgelacht oder später zu Hause erzählt, was für ein Feigling ich doch wäre, aber nicht Julian. Er sah mich ernst an, kroch wieder unter dem Stacheldraht durch und nahm mich an die Hand. „Wir gehen um die Weide herum.“ (Seite 12)
Die Brüder haben ein sehr inniges Verhältnis zueinander, das sicherst ändert, als der ältere Julian sich für Politik zu interessieren beginnt und kein Zimmer mehr mit seinem jüngeren Bruder teilen will. In einem exzentrischen Haushalt mit ständigen Besuchen anderer Künstler haben die Kinder bis dahin eine idyllische Kindheit verbracht, geliebt und beschützt von ihrer exzentrischen Großfamilie. Auch wenn der seltsame Lebensstil der Familie von den Dorfbewohnern misstrauisch beäugt wird und die komplizierten platonischen, hetero- und homosexuellen Verbindungen ganz ohne Diagramm nicht leicht zu durchschauen sind, herrscht innen große Warmherzigkeit. Bis eine Lüge alles zerstört.
Selbst wenn später Quentins Begabung als Schriftsteller auf den Einfluss seiner berühmten Tante Virginia zurückgeführt werden wird, weiß er es besser. Auslöser für seine Liebe zum Schreiben war das Buch Alice im Wunderland, das seine Mutter den Kindern vorlas. Dieser Abschnitt zeigt in berührender Weise, dass Quentin schon früh unterschiedliche Perspektiven unterscheiden konnte. Zu dem auslösenden Ereignis gibt es unterschiedliche Interpretationen, die alle einen Teil der Wahrheit enthalten. Quentin wird von Virginia Woolf gefördert und sie rät ihm, regelmäßig eine Familienzeitung zu verfassen und seine Texte von anderen Personen lesen zu lassen.
„Höre gut zu, was sie zu sagen haben. Wenn sie etwas anderes verstanden haben, als du gemeint hast, taugt die Geschichte nicht. Geh dann noch einmal drüber und noch einmal, so lange, bis du den Leser dort hast, wo du ihn haben willst. So lernst du schreiben. Und lies! Lies alles, was du in die Finger kriegst. Ein Schriftsteller muss lesen und andere Schriftsteller studieren.“ (Seite 129)
Während sich in Deutschland und Italien der Faschismus ausbreitet, werden bei den Bells Gespräche darüber geführt, warum es Krieg gibt, was ein Feind ist, was Kommunismus, Anarchismus und was Faschismus. Diese Gespräche sind für die Zielgruppe ab 12 Jahren absolut verständlich – und eine der Stärken des Buches.
Fazit:
Anfangs habe ich mich gefragt, ob das Leben der Bloomsbury Group überhaupt ein Thema für Kinder sein kann. Doch Quentins Heranreifen und die Entdeckung seines Talents als Schriftsteller sind ein klassischer Coming of Age-Stoff. Vor dem Hintergrund des Spanischen Bürgerkriegs und mit dem anrührenden Verhältnis der ungleichen Brüder ein herausragendes Buch – nicht nur für Jugendliche.
July 13, 2024
Op zich best oke, maar wat mij bijzonder stoorde was dat Julian opeens 10 jaar jonger is, terwijl hij een volwassen man van 29 was toen hij naar de Spaanse burgeroorlog ging. Nog altijd een tragische dood, natuurlijk, maar hij was geen jong-volwassene meer. Ik snap de keuze niet om te rommelen met de feiten. Neem dan een fictief personage als je over een jonger iemand wil schrijven.
December 29, 2020
Dit was een van mijn favoriete kinderboeken en ik heb hem laatst weer gelezen. Ik vind het nog steeds een heel leuk boek!!!
March 19, 2023
Mooi verhaal over broers en tevens een fijne kennismaking met de Bloomsbury Group, een club van bekende Engelse schrijvers en schilders.
January 22, 2020
Mijn tweede Bloomsbury Rindert en ik kan niet wachten om de derde te lezen! Ligt al klaar...woehoe!
April 22, 2024
Pfff… wat een rit! Een waanzinnig mooi boek, bijzonder mooi geschreven ook en meeeeeeeega ontroerend. Meer weet ik er nu niet over te zeggen😅
August 4, 2022
Soldaten huilen niet. Lezers echter wel.
March 18, 2016
Door de titel en de kaft had ik een oorlogsbom verwacht, maar dat was het niet. Een bijzonder boek over de broers Julian en Quentin, geschreven vanuit het perspectief van Quentin. Ik heb genoten van hoe de personages in het boek omschreven werden, maar het verhaal kreeg me niet echt te pakken. Pas tegen het eind van het boek kwam het moment dat ik het boek echt niet meer weg wilde leggen.
August 17, 2021
Leuk boek, maar het voelt niet helemaal 'af'.
February 27, 2019
Schilderij van een familieverhaal
“‘Soldaten huilen niet’, zei Julian. ‘Mooie titel voor een boek’, zei Julian. ‘Het slaat nergens op’, zei ik. ‘Oorlog ook niet’, zei Julian. ‘Je wou toch een boek over me schrijven? Noem het Soldaten huilen niet. En zorg dat oom Leonard het uitgeeft.’” Na deze woorden spreekt Quentin met zijn broer Julian af: als jij doodgaat, schrijf ik een boek over je. Dat het boek er is gekomen, verraad al waar het verhaal naartoe gaat.. Met de dood van Julian staat Quentin op, en dan als schrijver die het verhaal van hemzelf en zijn authentieke familie op eerlijke wijze schetst.
In ‘Soldaten huilen niet’ beschrijft Rindert Kromhout, die met dit boek zowel de Thea-Beckmanprijs als de Gouden lijst voor het beste jeugdboek heeft gewonnen, het verhaal van Quentin die rond de jaren ‘30 opgroeit in een wat typische, op zichzelf staande kunstfamilie. Eerlijk en herkenbaar vertelt Quinten over de plaats die zijn familie en dus hijzelf inneemt in de samenleving, over de band met zijn broer en door het hele verhaal heen ook over zijn volwassenwording en identiteitsvorming. In het verhaal komen overigens ook subtiele kenmerken tevoorschijn die verwijzen naar de persoonlijke interesses van Kromhout. Uitvoerige beschrijvingen van beschilderingen, kritisch beschreven schrijfwerken en prachtige muziek laten niet onverbloemd dat Kromhout zijn verhaal heeft gebaseerd op de Bloomsbury Group uit het Engeland van de jaren ’30. Overigens vertelt ‘Soldaten huilen niet’ meer een familieverhaal in historische context, dan dat het echt een historisch boek is. Het is goed om dat te weten voordat je het boek gaat lezen, voor het geval dat het historische gehalte tegen gaat vallen.
De onbevangen Quentin beschrijft herkenbare en soms confronterende thema’s als loyaliteit richting je eigen familie, veroordeling door anderen en het volwassen worden met alle bijkomende issues. En al die thema’s worden samengevat in de belangrijke, veel geciteerde woorden van Quentins vader: “Blijf altijd zelf nadenken. Doe waar je in gelooft. Loop nooit zomaar achter de mening van een ander na.” Een voorbeeld wat overigens heel treffend aan de hand van een schilderij wordt geschetst. Dit zorgt ervoor dat een boodschap die zonder context ietwat cliché overkomt, in het licht van het voorbeeld met een schilderij in een veel intenser licht komt te staan.
Quentins verhaal an sich is niet direct bijzonder. Hij is gewoon een opgroeiende jongen in een familie die anders is dan anders, die ook nog eens zijn broer verliest. Het zijn de levendige beschrijvingen van de kunst, de eerlijke weergave en reflecties van Quentin op zichzelf en zijn familie en de interessante politieke gesprekken tussen Julian en zijn vader die samengebundeld een prachtig verhaal vormen. Als lezer merk je dat Kromhout weet waar hij het over heeft als het gaat om zelfontwikkeling, kunst en (politieke) geschiedenis. Kromhouts kennis over deze zaken maken dat je als lezer de zaken niet alleen voor je ziet, maar er ook zelf ín belandt. Deze kracht is echter ook een zwakte, want als het gaat om het overlijden van broer Julian zijn de reacties en de beschrijvingen van zwakke kwaliteit. Nadat de familie bij elkaar wordt geroepen om het nieuws rondom het overlijden mee te delen, reageert Quentin ‘verbijsterd’, zijn zusje Angelica rent de kamer uit en zijn moeder ‘reageert nauwelijks’. Om het nog erger te maken beschrijft Quentin later ook nog eens ‘dat het gemis blijft, de pijn niet minder wordt maar dat het leven doorgaat.’ Echt veel gevoel, emotie en verbeeldingskracht wordt er rond nota bene de kern van het verhaal niet opgewekt. Een gemiste kans.
Levendigheid en eerlijkheid, maar ook: hier en daar een flinke portie oppervlakkigheid. Is dit een boek dat twee prijzen heeft verdiend, een verhaal waar je als lezer dolenthousiast van wordt? Vermoedelijk bestaan er duidelijk uiteenlopende opvattingen over. Er is maar één optie om erachter te komen wat je zelf vindt: het boek lezen. Vermoedelijk zal niemand er spijt van krijgen dit boek te hebben gelezen. De complete onderdompeling in de wereld van Quentin, waar geen enkele lezer aan kan ontgaan, is heerlijk om mee te maken.
“‘Soldaten huilen niet’, zei Julian. ‘Mooie titel voor een boek’, zei Julian. ‘Het slaat nergens op’, zei ik. ‘Oorlog ook niet’, zei Julian. ‘Je wou toch een boek over me schrijven? Noem het Soldaten huilen niet. En zorg dat oom Leonard het uitgeeft.’” Na deze woorden spreekt Quentin met zijn broer Julian af: als jij doodgaat, schrijf ik een boek over je. Dat het boek er is gekomen, verraad al waar het verhaal naartoe gaat.. Met de dood van Julian staat Quentin op, en dan als schrijver die het verhaal van hemzelf en zijn authentieke familie op eerlijke wijze schetst.
In ‘Soldaten huilen niet’ beschrijft Rindert Kromhout, die met dit boek zowel de Thea-Beckmanprijs als de Gouden lijst voor het beste jeugdboek heeft gewonnen, het verhaal van Quentin die rond de jaren ‘30 opgroeit in een wat typische, op zichzelf staande kunstfamilie. Eerlijk en herkenbaar vertelt Quinten over de plaats die zijn familie en dus hijzelf inneemt in de samenleving, over de band met zijn broer en door het hele verhaal heen ook over zijn volwassenwording en identiteitsvorming. In het verhaal komen overigens ook subtiele kenmerken tevoorschijn die verwijzen naar de persoonlijke interesses van Kromhout. Uitvoerige beschrijvingen van beschilderingen, kritisch beschreven schrijfwerken en prachtige muziek laten niet onverbloemd dat Kromhout zijn verhaal heeft gebaseerd op de Bloomsbury Group uit het Engeland van de jaren ’30. Overigens vertelt ‘Soldaten huilen niet’ meer een familieverhaal in historische context, dan dat het echt een historisch boek is. Het is goed om dat te weten voordat je het boek gaat lezen, voor het geval dat het historische gehalte tegen gaat vallen.
De onbevangen Quentin beschrijft herkenbare en soms confronterende thema’s als loyaliteit richting je eigen familie, veroordeling door anderen en het volwassen worden met alle bijkomende issues. En al die thema’s worden samengevat in de belangrijke, veel geciteerde woorden van Quentins vader: “Blijf altijd zelf nadenken. Doe waar je in gelooft. Loop nooit zomaar achter de mening van een ander na.” Een voorbeeld wat overigens heel treffend aan de hand van een schilderij wordt geschetst. Dit zorgt ervoor dat een boodschap die zonder context ietwat cliché overkomt, in het licht van het voorbeeld met een schilderij in een veel intenser licht komt te staan.
Quentins verhaal an sich is niet direct bijzonder. Hij is gewoon een opgroeiende jongen in een familie die anders is dan anders, die ook nog eens zijn broer verliest. Het zijn de levendige beschrijvingen van de kunst, de eerlijke weergave en reflecties van Quentin op zichzelf en zijn familie en de interessante politieke gesprekken tussen Julian en zijn vader die samengebundeld een prachtig verhaal vormen. Als lezer merk je dat Kromhout weet waar hij het over heeft als het gaat om zelfontwikkeling, kunst en (politieke) geschiedenis. Kromhouts kennis over deze zaken maken dat je als lezer de zaken niet alleen voor je ziet, maar er ook zelf ín belandt. Deze kracht is echter ook een zwakte, want als het gaat om het overlijden van broer Julian zijn de reacties en de beschrijvingen van zwakke kwaliteit. Nadat de familie bij elkaar wordt geroepen om het nieuws rondom het overlijden mee te delen, reageert Quentin ‘verbijsterd’, zijn zusje Angelica rent de kamer uit en zijn moeder ‘reageert nauwelijks’. Om het nog erger te maken beschrijft Quentin later ook nog eens ‘dat het gemis blijft, de pijn niet minder wordt maar dat het leven doorgaat.’ Echt veel gevoel, emotie en verbeeldingskracht wordt er rond nota bene de kern van het verhaal niet opgewekt. Een gemiste kans.
Levendigheid en eerlijkheid, maar ook: hier en daar een flinke portie oppervlakkigheid. Is dit een boek dat twee prijzen heeft verdiend, een verhaal waar je als lezer dolenthousiast van wordt? Vermoedelijk bestaan er duidelijk uiteenlopende opvattingen over. Er is maar één optie om erachter te komen wat je zelf vindt: het boek lezen. Vermoedelijk zal niemand er spijt van krijgen dit boek te hebben gelezen. De complete onderdompeling in de wereld van Quentin, waar geen enkele lezer aan kan ontgaan, is heerlijk om mee te maken.
Read
October 20, 2023Quentin und Julian wachsen mit ihrer Schwester Angelica in einer Umgebung auf, die für die damalige Zeit undenkbar war. Die drei sind die Kinder der berühmten Malerin Vanessa Bell, der Schwester von Virginia Woolf. Sie wachsen ohne große Regeln auf und lernen, dass jeder Mensch anders ist und das man diese Akzeptiert. Ihr „Onkel“ und Mitbewohner ist genau wie ihre Mutter ein Künstler und er ist Homosexuell. Der Vater von Quentin und Julian lebt in London und kommt die Familie regelmäßig besuchen, auch mit seiner aktuellen Partnerin. Julian möchte, dass Quentin ein Buch über ihn schreibt, sollte dieser vor Quentin sterben. Und genau dies tut Quentin. Er lernt das schreiben, von der großen Schriftstellerin Virginia Woolf und anderen Autoren aus der Bloomsbury Group. Leider muss Quentin, sein Versprechen einlösen, denn Julian stirbt im spanischen Bürgerkrieg. Dieses Buch zeigt einem wunderbar wie es ist mit Künstlern und deren Freiheitsdrang zu leben, aber auch die unheimliche Liebe zwischen zwei Brüdern. Wenn man das Buch liest ist es als würde man zur Familie Bell und der Bloomsbury Group gehören.
April 20, 2020
Bijzonder jeugdboek, dat net zo goed door volwassenen kan gelezen worden.
In tegenstelling tot wat de titel aangeeft, 'Soldaten huilen niet', is dit geen oorlogsroman, maar een beschrijving van een hele bijzondere familie, die ook in het echt heeft bestaan (Bloomsbury group met centraal de zussen, Vanessa Bell en Virginia Woolf).
Vanuit de ogen van de jongste zoon, Quentin, wordt het verblijf van deze onconventionele familie (en vele andere personages) in Charleston Farmhouse, trefzeker en meeslepend beschreven.
In tegenstelling tot wat de titel aangeeft, 'Soldaten huilen niet', is dit geen oorlogsroman, maar een beschrijving van een hele bijzondere familie, die ook in het echt heeft bestaan (Bloomsbury group met centraal de zussen, Vanessa Bell en Virginia Woolf).
Vanuit de ogen van de jongste zoon, Quentin, wordt het verblijf van deze onconventionele familie (en vele andere personages) in Charleston Farmhouse, trefzeker en meeslepend beschreven.
May 17, 2020
Fantastisch dat een jeugdschrijver de Bloomsbury groep tot leven brengt en heel wat thema's zoals pacifisme, homoseksualiteit, ... aankaart. Voor een ervaren lezer als ik ging het wat traag vooruit, was het een light-versie van 'Het boek van de kinderen' van A.S. Byatt maar ik ga zeker delen 2 en 3 ook lezen.
February 20, 2022
Wie op zoek is naar een oorlogsboek vol spanning kan beter verder zoeken. Wie echter interesse heeft in cultuur zit goed met dit boek.
Er zit zó veel in dit boek; familiebanden, tips voor het worden van een schrijver, opvattingen van de Bloomsburygroup, de cultuur in Engeland, de opgroeiende Quentin (van 6 t/m 18) en het past allemaal. Dit is een boek om nog eens te herlezen.
Er zit zó veel in dit boek; familiebanden, tips voor het worden van een schrijver, opvattingen van de Bloomsburygroup, de cultuur in Engeland, de opgroeiende Quentin (van 6 t/m 18) en het past allemaal. Dit is een boek om nog eens te herlezen.
November 25, 2022
Een fijn boek, over een fascinerende tijd en kunstenaarsgroep (Bloomsbury group) waar ik sowieso al in geïnteresseerd ben. Maar ik vind het een goede en bijzondere keuze van de auteur om de feiten los te laten en er een mooi persoonlijk verhaal van te maken. ‘Geschreven’ vanuit Quentin maakt dat je je als een familielid voelt.
July 4, 2025
slight virginia woolf mention: 😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭 😭😭
December 30, 2021
Dit boek stond al jaren bij mij thuis in de kast en ik ging het nu toch lezen om even iets luchtigs te hebben. Het was een mooi verhaal, over een Engelse alternatieve wereld uit begin 20e eeuw. Een kinderboek, maar wel met diepgang.
July 11, 2018
Zeer mooi geschreven jongerenboek over een boeiende groep mensen in het begin van de 20e eeuw. Nr 1 van 2018 voor mij tot nu toe.
December 14, 2018
Prachtig boek voor jeugdliteratuur. Het verhaal en schrijfstijl ontroerde me
Read
November 4, 2021erg goed boek, en vreemd genoeg mijn eerste ontmoeting met Virginia Woolf
March 8, 2022
het was prima en ik had het gelezen voor school.
April 27, 2022
Interessant en origineel boek!
Displaying 1 - 30 of 62 reviews