Avant

by Vassilis Alexakis

Avant. Pourquoi les gens qui sont ici ne se voient-ils pas ? Ils semblent distinguer le jour de la nuit uniquement grâce au bruit du métro de la station la plus proche. Mais proche de quoi ? Tous s'épuisent à creuser une galerie. Sont-ils seulement dans la bonne direction ? Ils n'essaient pas de se toucher. Ils ne parlent pas au gardien, ils en ont bien trop peur. Ils ne sont même plus sûrs du temps qui passe. Et pourtant, ils tiennent absolument à fêter l'anniversaire d'Olivier. Sont-ils encore capables d'éprouver du chagrin, des sentiments ? Ils ne sont pas si différents de nous. Certains sont nés au début du siècle, d'autres après la guerre, Olivier a onze ans. Des couples se font et se défont. Mais pourquoi se réjouissent-ils dès que l'on enterre quelqu'un ? Que leur est-il arrivé ? Vassilis Alexakis est né en 1943 et mort en 2021 à Athènes. Franco-grec, il écrivait ses livres dans les deux langues. Il est l'auteur d'une quinzaine de romans dont La Langue maternelle (Fayard, 1995) qui a été récompensé par le prix Médicis, et L'Enfant grec (Stock, 2012). Il a reçu le Prix de la langue française pour l'ensemble de son œuvre en 2012.

Genres: Fiction, Greece

240 pages, Paperback

First published January 1, 1992

About the author

(Greek: Βασίλης Αλεξάκης)

Vassilis Alexakis is a Greek-French writer and self-translator of numerous novels in Greek, his mother tongue, and French.

Reviews

[Aggeliki · Rating 2 out of 5]

Πριν από τι ή μετά από τι; Κάτι τέτοιο αναρωτιέται και ο ίδιος ο συγγραφέας και μοιραία κι εμείς ως αναγνώστες. Μόλις μπαίνεις στο νόημα του βιβλίου, διαπιστώνεις ότι ο Αλεξάκης έχει παντρέψει με περίεργο τρόπο μια δυστοπική ιστορία όπου το μακάβριο και το μεταφυσικό έχουν τον πρώτο λόγο. Ταυτόχρονα έχουμε στα χέρια μας μια ιστορία για το μάταιο ή και όχι, όσων μπορεί να επιχειρήσει ένας άνθρωπος προκειμένου να απελευθερωθεί από ό,τι τον κρατά δέσμιο, δηλώνοντας την ίδια στιγμή τον φόβο για το πώς θα διαχειριστεί αυτή την ελευθερία μόλις καταφέρει τον στόχο του. Σε αυτό το σκοτεινό χρονικό της παράξενης συμβίωσης τόσων πολλών και διαφορετικών ανθρώπων, ελάχιστα μας αποκαλύπτονται για το παρελθόν τους με εξαίρεση κάποια αποσπασματικά flash back του ίδιου του αφηγητή που δυστυχώς μου φάνηκαν να στερούνται συναισθημάτων.
Επί της ουσίας, δεν έχουμε κάποια εξέλιξη της ιστορίας (σαν να μην ξεκινά από κάπου και να μην καταλήγει κάπου)με αποτέλεσμα να έχω την αίσθηση ότι όλοι οι ήρωές μας γυρνάνε γύρω γύρω εφαρμόζοντας την μέθοδο της τυφλόμυγας.
Ευελπιστούσα σε κάτι παραπάνω που ωστόσο δεν μου δόθηκε.

[Xristoforou Nitsa · Rating 5 out of 5]

Πολύ καλο βιβλίο, πολύ ανθρώπινο. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση δίνει την εντύπωση μια δημοσιογραφικής καταγραφής με έναν τρόπο ψιθυριστό, ήσυχο. "Η αρρώστια την είχε αλλάξει. Είχε αδυνατίσει, είχε χάσει τα μαλλιά της. Δεν έμοιαζε στον εαυτό της. Είχε μεταμφιεστεί σαν να ήθελε να φύγει με ξένη ταυτότητα χωρίς να μας πληγώσει. Η αρρώστια είχε αλλάξει ακόμα και τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, είχε αλλοιώσει το βλέμμα της. Είχε γίνει ένας άλλος άνθρωπος που αγαπούσα ωστόσο ακριβώς όσο τη μητέρα μου".

[Μίλτος Τρ. · Rating 4 out of 5]

Είναι δύσκολο να περιγράψεις με δύο προτάσεις τι συναισθήματα δημιουργεί αυτό το βιβλίο και δε νομίζω ότι αυτά τα συναισθήματα είναι κοινά σε όλους τους αναγνώστες του. Μια δύσκολη στιγμή του συγγραφέα ως αφορμή για μια τεράστια φιλοσοφική συζήτηση μέσα από τα νοήματα ενός απλού μυθιστορήματος.

[Andy S · Rating 3 out of 5]

One of those pieces of work that you're not sure what they were about. They definitely, got you curious, they stimulated your thoughts, left you thinking. But there was a lack of engagement. I just feel like the author left me to do too much work in dreaming up the intepretetations, finding the meaning.

[Sophia Simpou · Rating 4 out of 5]

Με ζόρισε αρκετά - εννοώ συναισθηματικά. Έξοχο!

[Mat C Sharp · Rating 2 out of 5]

Όταν το ξεκίνησα μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον. Μία εισαγωγή που σε παρακινεί να δεις τι γίνεται παρακάτω. Το πρόβλημά μου με αυτό το βιβλίο είναι ότι δε βρήκα παρακάτω. Ισχύει ότι λόγω θεματολογίας, δεν περίμενα κάποια φοβερή δράση, αλλά μια πλοκή την ήθελα, έστω κάποια flashback, να κινηθεί λίγο το πράγμα. Δυστυχώς απογοητεύτηκα.
Να σημειώσω εδώ ότι δε βοήθησε καθόλου το ότι διάβασα -και αγάπησα- φέτος το Λήθη και Λίνκολν, του οποίου οι πρωταγωνιστές βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση.

[Akaitsoti · Rating 1 out of 5]

Γουατεβερ...