نمایشنامۀ «شبهاى آوینیون» برندهٔ جایزهٔ بهترین نمایش به مفهوم مطلق در جشنوارهٔ هجدهم تئاتر فجر – «شبهاى آوینیون» رویکردى امروزین به شیوهاى اجرایى نمایش ایرانى است. نگاهى از منظر تئاتر مدرن به گونهاى از نمایش در ایران که سالیانى است با بىتوجهى و بىمهرى شکل موزهاى به خود گرفته و از دایرهٔ توجه عموم خارج شده است. این نمایشنامه داستان استاد عروسکگردانی است که همراه مشهورترین عروسک خویش یعنی «مبارک» و دیگر بازیچههایش، راهی دیار فرنگ شده تا نمایشی اجرا کند. با گم شدن «سوتک» استاد، عروسکها جان گرفته و مبارک، که مدتهاست در آروزی چنین فرصتی است، دست «طیاره» را گرفته و از وی میخواهد که با یکدیگر بگریزند. طیاره با وجود علاقه به مبارک دو دل بوده و در تصمیمگیری قاطع نیست. سرانجام استاد، سوتک خود را یافته با دمیدن در آن، دوباره نخ عروسکها را به دست گرفته و همه را مطیع خویش میکند. با این وجود، مبارک با سرسختی، ایستاده و حاضر به تسلیم نمیشود. استاد از نیروی استادی و مهارت خویش استفاده کرده و با اعلام پایان نمایش، مبارک را نیز تسلیم و مطیع خویش میکند. مجموعه حاضر علاوه بر متن نمایشنامه، دربردارنده چند نقد و نظر در باب آن است.
نمایشنامه شب های آوینیون رو دوست داشتم. به دو دلیل اول اینکه تلفیق بسیار جذاب و قابل توجهی از فرم سنتی اجرای نمایشنامه عروسک گردانی با محتوای دغدغه های انسان معاصر بود. دوم اینکه عروسک گردانی و نمایش های تخت حوضی جزو فرهنگ نمایشی ما هستن و باید حفظ بشن، اجرا بشن، دیده و نقد بشن تا از دست نرن. قطعا دبدن این کار لذت زیادی داره، اما من خوندنش رو هم پیشنهاد میکنم. چون با توجه به سابقه فرهنگی مون، به راحتی میتونیم صحنه هارو توی ذهنمون شبیه سازی کنیم و کیف ببریم.