جلیل دوستخواه در سال ۱۳۱۲ خورشیدی در اصفهان زادهشد. دورههای مکتب و دبستان و دبیرستان و دانشسرای مقدّماتی را در همانشهر گذرانید و از سال ۱۳۳۱ بهخدمت آموزگاری در روستاها پرداخت. در سال ۱۳۳۶ به دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران پذیرفتهشد و تا سال ۱۳۴۴ درسهای دورههای لیسانس و دکترای زبان و ادبیات فارسی را با موفّقیّت گذرانید. در سالهای ۱۳۳۹–۱۳۴۲ بهدعوت زندهیاد «استاد دکتر محمّد معین» در کار تألیف و تدوین بخشی از «لغتنامهٔ دهخدا» (حرف «ر») و سامانبخشی پارهیی از مادّههای ادبی «فرهنگ فارسی» شرکتکرد. در همینسالها بهدعوت استاد زندهیاد «ابراهیم پورداود» کار نگارش گزیدهیی از «گزارش اوستا» را برعهدهگرفت که برآیند آن «اوستا/نامهٔ مینویی آیین زرتشت» از سال ۱۳۴۳ تا ۱۳۶۶ ششبار بهچاپرسید. دوستخواه پایاننامهٔ دانشگاهیی خود را زیر عنوان «آیین پهلوانی در ایران باستان»، در سال ۱۳۴۷ از تصویب گروه استادان راهنما در دانشگاه تهران گذرانید و ازآنپس، بیشتر فرصت و نیروی پژوهشی خود را در ایرانشناسی و شاهنامهپژوهی بهکاربرد. از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۶۹ در دانشگاه اصفهان و چهار دانشگاه دیگر در ایران و بیروناز ایران، در دورههای کارشناسی و کارشناسی ارشد، بهتدریس اشتغالورزید. گزارش متن کامل همهٔ بخشهای بازماندهٔ «اوستا» (کتاب کنونی) همراهبا پژوهشدر جنبههای گوناگون اوستاشناسی، دنبالهٔ خطّ پژوهشهای دوستخواه در فرهنگ کهن ایرانی استکه آنرا در سال ۱۳۶۴ برای گرامیداشت یکصدمینزادروز «استاد ابراهیم پورداود» منتشرکرد.