Eindhoven is gehuld in een winters wit tapijt na de hevigste sneeuwval sinds jaren. De treinen rijden niet, de wegen zijn onbegaanbaar en alle colleges zijn geschrapt. Het weerhoudt de studenten Boris en Pjotr er niet van om het weer te trotseren en de warme kroegen van het Stratumseind te bezoeken. Die avond eindigt Boris in een plas bloed, dat uit zijn steekwonden gutst en de sneeuw rood kleurt. De daders laten hem voor dood achter. Hulp komt uit onverwachte hoek, in het duister van de nacht verschijnt de Wendigo aan Boris. Hij krijgt de kans om zich te wreken, maar niet voor niets. Boris krijgt zijn wraak. Is de prijs die hij betaalt het waard?
Mark Groenen (1989) is a history and Dutch language teacher from Veldhoven, the Netherlands. In his works he ventures into the surreal, the fantastic, and the horrific. While he is on the fence about the term, his work has been described as "grimdark magical realism". Even if it isn't 100% accurate, it at least sounds cool as hell.
"Wendigo" van Mark Groenen is een ontzettend origineel, spannend en ook vermakelijk (als onsmakelijk) verhaal dat zich afspeelt in Eindhoven.
Als een studente die in Eindhoven studeert, herkende ik de plaatsen, de namen van deze plaatsen en kon mijzelf een precies beeld inbrengen van waar de characters zich bevinden. Wat ontzettend leuk om dat te zien!
Ik had nog nooit een verhaal gelezen over Wendigo's, laat staan in Nederland! Maar wat heb ik mij vermaakt zeg. Het boek had een goed verloop, leuke kleine twists en ook was het ontzettend snel om te lezen. Een nieuwe kijk op een mythisch wezen en in een modern jasje gestopt dat zich perfect vormt naar dit boek. Het boek beschrijft ook meerdere bestaande problematieken rondom Eindhoven zoals het drugs circuit en onveilige testen rondom drugs dat zich vaak voordoet in de sociale kring van Stratum. Dat is goed verwerkt in dit boek en met respect beschreven.
Persoonlijk had ik het boek wat langer willen zien met meer informatie over de Wendigo en waar deze vandaan komen, of meer background informatie over het karakter zelf. Ook was het leuk geweest als er meer aandacht en opbouw was geweest van de moorden aan het begin van dit boek. Dat had het boek voor mij naar de 5 sterren getild.
Ik raad het zeker aan om eens te lezen! Ik ga nooit meer hetzelfde kijken naar wendigo's.
Per toeval ontdekte ik ‘Wendigo’ van Mark Groenen. Dit verhaal is meesterlijk! Vanwege de meerduidigheid in het verhaal en gebruik van metaforen is dit godijntje wat mij betreft literatuur! En wel om de volgende redenen. Om te beginnen evenaart dit godijntje de klassieker van Algernon Blackwood, ‘The Wendigo’ (1910). Enkele elementen uit het verhaal van Blackwood komen terug: kannibalisme, het verlangen om diep in de natuur te gaan zwerven en natuurlijk, de wendigo. En wat Groenen op de juiste wijze heeft gedaan is deze onderwerpen vertalen naar deze tijd en er leuke moderne wendingen aan gegeven, waardoor de verhalen samen een intrigerend complementair geheel worden. Dan de thematiek. In mijn ervaring gaat het over ‘wanderlust’ in twee verschillende vormen: onnatuurlijk en bovennatuurlijk. De eerste komt aan bod in de vorm van drugs. Het verhaal laat de lezer op een confronterende wijze zien wat de gevaren zijn van het gebruik ervan. Wat de motieven ook mogen zijn om het te gebruiken, het is en blijft een onnatuurlijke manier om diepere en intensere ervaringen te beleven. Het bovennatuurlijke in het verhaal is de wendigo. Niet alleen komt het wezen letterlijk in het verhaal voor, maar ook als metafoor. Dan is het monster een verwijzing naar een beweging, idee of persoon die uitermate hebzuchtig is en een slechte invloed heeft op de ecologie en zijn naaste omgeving. Met dit alles in gedachte zit er een aangename ironie in het verhaal. In mijn ervaring zit er ook een licht engagement in met betrekking tot de huidige milieuproblematiek en dat maakt het extra speciaal. Dat wordt op de juiste wijze aangestipt in het verhaal en het zou interessant zijn om daar met een aantal lezers over te praten. En het motief van vriendschap is erg intens. Boris, de hoofdpersoon heeft een sterke band met verschillende personages. De relaties die voor hem belangrijk zijn vormen hem. Bij beiden zijn ze sterk en toch verschillend. Waar de een namelijk altruïstisch en licht is, is de ander egoïstisch en extreem duister. Kortom, zonder al te veel spoilers te geven hoop ik genoeg argumenten aangevoerd te hebben om te bewijzen dat de meerduidigheid van de ‘Wendigo’ het tot horror literatuur maakt! #wendigo #markgroenen #godijnpublishing #godijntjes
De vrienden Boris en Pjotr, genieten van hun studentenleven. Ondanks dat ze niet in dezelfde stad studeren, hebben de vrienden besloten om samen een woning te huren. Hierdoor kunnen ze na hun colleges met elkaar genieten van dat wat Eindhoven te bieden heeft.
Zelfs de ergste sneeuwval sinds jaren weerhoudt Boris en Pjotr niet van hun kroegentocht. Maar die noodlottige avond ziet Boris iets wat hij niet had mogen zien, en eindigt hij met een opengereten lichaam in de sneeuw. En Boris is niet het eerste slachtoffer.
“Hij voelde haar hartslag. Dat was alles wat hij wilde weten. Toen hij het traag en zachtjes voelde kloppen, rechtte hij zijn rug en keerde hij terug naar de schaduwen, waarin hij verdween.” Mark Groenen
Meer dood dan levend krijgt Boris een bloederig aanbod van een monsterlijk ogende Wendigo. Een aanbod dat niet zonder gevolgen zal blijven.
Wendigo van Mark Groenen is een spannend verhaal met fantasy- en horror elementen.
Mark Groenen neemt je mee naar het door kou geteisterde Eindhoven, en geeft je het gevoel dat je snel jouw verwarming aan moet gaan zetten. Zeker wanneer blijkt dat kou een zeer belangrijke en onontbeerlijke rol vervult in het boek.
Wendigo is een verhaal waarin achtergrondinformatie geen grote rol krijgt. Alles is gericht op het verhaal dat zich op dat moment afspeelt. Gezien de lengte van het boek is dat naar mijn mening een prettig gegeven. Je krijgt daardoor meer ruimte om de vrienden Boris en Pjotr ‘in het nu’ te volgen.
Dat betekent ook dat je de personages niet heel goed leert kennen, maar wat wel direct duidelijk is, is dat hun vriendschap hecht en belangrijk is. Ondanks de bizarre omstandigheden waar Boris in belandt, kan hij steun vinden bij zijn vriend. Die alles zonder veel moeite accepteert, waardoor je er als lezer ook zonder al te veel vragen in mee gaat.
Wendigo van Mark Groenen is een verhaal dat de lezer uitdaagt om met open vizier mee te gaan in de vreemde situatie die ontstaat na de aanval op Boris. Wendigo krijgt 4 sterren van mij.
Deze recensie schreef ik voor, en is terug te vinden op, de blog In de Boekenkast: https://indeboekenkast.com.
Ik ben gek van folklore en lees dan ook veel horror en supernatural boeken. Dit boek van Mark Groenen leek mij dan ook super tof… ik bedoel een wendigo in Eindhoven.
Maar helaas voldeed het niet aan mijn verwachtingen. Ik snap de elementen (wendigo, Eindhoven en drugs) maar het verhaal is te ongeloofwaardig. Ik bedoel… je vind je beste vriend ondood (boeiend, geen probleem hoor) terug en je helpt hem zijn moordenaars uit te moorden. Euh…? 🤔
Ja, nee…. Of ik lees het met de verkeerde pet op maar dit boek was het helaas niet voor mij.
9- Een van de leuke projecten van Godijn Publishing is de reeks Godijntjes (full disclosure: daar heb ik er ook een van geschreven), novelles geschreven door auteurs van de uitgever, gepubliceerd in een handzaam formaat, waardoor je op een toegankelijke manier kennis kunt maken met de schrijvers. En de Godijntjes bieden de schrijvers de kans te experimenteren en wellicht soms hun 'comfort zone' te verlaten. Ik was al nieuwsgierig naar het werk van Mark Groenen en had met plezier zijn Lovecraftiaanse horrorverhaal in '18 Verloren zielen' gelezen, dus toen ik een positieve recensie las over dit Godijntje was ik snel overstag. Sowieso ben ik altijd op zoek naar interessante horrorschrijvers uit het Nederlandse taalgebied. En dit verhaal viel me zeker niet tegen. Het is interessant hoe de auteur verschillende genres binnen de horror aan het verkennen is. Hij schreef al Lovecraftiaanse horror. 'Edine' moet ik nog lezen, maar als ik het goed begrijp is het vooral vervreemdend (mogelijk magisch realistisch). Dit verhaal is 'traditionele bovennatuurlijke horror' waarbij een wezen (vampier, weerwolf, ga zo maar door) in een gemeenschap binnendringt en daar huishoudt. Het is niet helemaal het type horror waar ik zelf van houd, maar ik vond het leuk te zien hoe de auteur er een frisse draai aan geeft. Ten eerste door het verhaal te situeren in Nederland en twee studenten die samen op kamers te wonen en baantjes hebben bij een supermarkt en een mediaketen de hoofdrol te geven. Ten tweede door te kiezen voor de Wendigo als bovennatuurlijk wezen, maar die voornamelijk in de schaduwen te laten. Ten derde door drugsgebruik en drugsdealers op te voeren, maar daarbij ook oog te hebben voor de milieu-effecten ervan. Dat alles leidt tot enkele innovatieve scenes (onder andere met een rat) en verrassende wendingen (wat de baas van de bende eigenlijk wilde). Kortom, een aanrader! Als ik dan nog wat kritiek moet hebben, dan is dat niet op de schrijfstijl, die is verzorgd en fris. Volgens mij is dit Godijntje ook voor jongere lezers geschikt - mede door de jonge hoofdpersonen. Ik vond wel ergens een paar anglicismen en een paar foutjes in zinsconstructies ('Eenmaal op de brancard reden ze haar terug naar de wagen' suggereert in het verband dat de ziekenbroeders op de brancard lagen). Misschien had het van mij wel wat gruwelijker mogen zijn. Ik herinner mij een kort verhaal (van King?) waarbij een kat zich in iemand mond wringt en hem doet stikken - een dergelijke scene hier is daarbij vergeleken tam. Aan de andere kant was het misschien de bedoeling dit boek voor jongere lezers geschikt te houden? Er bleef genoeg te griezelen over dat ik met plezier het boek in één middag heb uitgelezen. Ik ben erg benieuwd wat de auteur nog meer gaat produceren op het gebied van horror of speculatieve literatuur in het algemeen.
Een geweldig en lekker snel verhaal. Ik heb dit boek snel uitgelezen. Heerlijk gruwelijk maar niet te. Mooi einde dat ik niet verwacht had. Ik ga dit boek zeker aanraden aan iedereen die naar mij wilt luisteren!
Wendigo geeft je letterlijk de rillingen! Dat het verhaal zich in het bekende Eindhovense afspeelt, maakt het wellicht nog huiveringwekkender. Leest als een trein en is spannend tot het eind!
Lekker snel, haast nonchalant geschreven verhaal, dat me er in 1x doorheen sleepte. Beetje yukkie hier en daar, vooral als je net een broodje eet, maar spannend en origineel.
De Godijntjes van Godijn Publishing zijn kleine dunne boekjes, mini boekjes zoals de uitgeverij zelf zegt in een handig zakformaat. Oftewel fijn om mee te nemen als je op pad gaat en minder vermoeiend voor je lijf en ledematen als je aan het lezen bent. ‘Wendigo’ is dus ook zo’n Godijntje waarvan de titel en achterflaptekst een griezelig kort verhaal beloven.
Gelijk wordt de vlotte schrijfstijl van Mark Groenen duidelijk door de gemakkelijk lezende bewoording en moeiteloos verlopende zinnen. Ik vlieg al lezende met gemak door het verhaal heen. Omdat het maar zo’n kleine 150 pagina’s zijn ben je er voordat je er erg in hebt ook zo doorheen.
“Haar ruggengraat danste als die van een kat en al snel kwam de volgende stroom.”
Inhoudelijk gezien vind ik ‘Wendigo’ zeker vermakelijk maar helaas is alles voor mij enorm voorspelbaar. Ik heb gelijk door welke kant het op gaat met het verhaal van de hoofdpersoon Boris waardoor er voor mij geen verrassende wendingen of plottwisten te vinden zijn. De vriendschap van Boris en Pjotr is wel herkenbaar en bijzonder mooi om over te lezen. Verder is er weinig diepgang in menselijke gedachtegang en psychologie te vinden. Uiteraard is dat ook lastig voor een kort verhaal, je mag tenslotte niet te uitgebreid op alles ingaan. Maar hierdoor blijft alles naar mijn smaak te oppervlakkig in dit verhaal, leer je de personages niet goed kennen, blijven hun beweegredenen kortzichtig en bezorgd het geheel geen griezel gevoel of andere heftige reactie helaas.
“Sfeerverlichting was verwisseld voor felle lampen. De muziek stond uit. De avond was voorbij.”
Zoals ik al zei vond ik het wel een leuk boekje om te lezen, heb ik er plezier aan beleefd en geef ik het met liefde door aan de volgende lezer. Hij of zij zal het wellicht weer heel anders ervaren. Gelukkig is er voor iedereen wat wils en is elke lezer anders. Mark Groenen moet zich ook vooral niets aan trekken van mijn mening en lekker verder schrijven. Daarnaast zal ik misschien ander werk van hem wel top vinden.
Tof boek wat heerlijk snel weg leest en moeilijk is om weg te leggen! Ik had misschien nog wat meer informatie/momenten van de wendigo willen lezen, maar verder top!
Er wordt weinig urban fantasy in Nederland gescheven. Dark fantasy of horror nog veel minder. Als er dan een boek in die genres komt, duik ik daar gelijk op af. Zo op ook Wendigo. Ik ga niet in op het verhaal, want dat kun je lezen in de beschrijving. Ik ga alleen vertellen wat ik er van vind.
Het speelt zich af in het hier en nu en zelfs in Eindhoven, in ons eigen Nederland! Dat vind ik altijd een groot pluspunt omdat de "eng” factor dan veel meer binnenkomt. Het voelt realistischer en het kan jou zomaar overkomen. Brrr.
Het verhaal is geschreven zoals je dat van een modern horrorverhaal verwacht; snel en met de nodige bloedige scènes. Er wordt gebruik gemaakt van verschillende vertelperspectieven waardoor je gemakkelijker de wereld in komt. Taalgebruik is ook modern: korte, vlotte zinnen die prettig lezen.
Voor mij was er een minpuntje: doordat het een novelle is, ligt de nadruk erg op het verhaal dat voortraast, niet op de persoonlijke ontwikkeling en de onderlinge verhoudingen tussen de hoofdpersonen. Dat vind ik persoonlijk jammer. Ik vond bijvoorbeeld dat Pjotr iets te snel vrede had met wat Boris overkwam en dat Boris zich te snel neerlegde bij alle ellende. Ook de wendigo zelf, bleef iets te ongrijpbaar, qua drijfveren. Als dat uitgesponnen had kunnen worden, was het boek nagenoeg perfect geweest.
Het einde zie je wel aankomen, maar dat is voor mij geen belemmering.
Ik snap de keuzes die de auteur gemaakt heeft m.b.t de verhaallijn. Je moet je als auteur afvragen wat het verhaal dient en omdat het een novelle is, heb je niet de ruimte om helemaal los te gaan en moet je soms snijden waar het pijn doet. Dat doet niets af aan de vertelling op zich, laat dat duidelijk zijn. Het leent zich voor een middagje heerlijk griezelen. Ik zou het zeker niet vlak voor bedtijd lezen…