'Nou ja, je weet zelf hoe het is. Je hebt me vaak genoeg vijf verschillende japonnen op een dag zien dragen. Denk je dat je dat aankunt als we getrouwd zijn?'
'Ik zal met genoegen toekijken hoe je je vijf keer per dag omkleedt,' zei Luciano.
Het is mij altijd opgevallen dat de oorspronkelijke drie Stravaganza-boeken redelijk snel na elkaar verschenen, zeker gezien hun lengte. Maar het duurde drie jaar voor Boek 4 gepubliceerd was - omdat Hoffman eerst nog de intentie had om het voor bekeken te houden, of omdat ze toch nog een paar goeie verhaallijnen moest uitwerken? Wie zal het zeggen...
Feit is wel dat er een frisse wind waait door de boeken. De romantische problematiek en wat de gevolgen daarvan waren in Boek 3, hebben we achter ons gelaten (in Talia, dan toch, want in Engeland zit 't er nog altijd tegen). Dat heeft een nogal verregaande uitwerking op het vervolg van de reeks: Luciano en Arianna treden terug volop naar de voorgrond, zoals in Boek 1. En ook Rinaldo di Chimici is terug (al is dat een iets minder positieve noot). Het is een beetje een nieuwe start.
Matt is weer een aangenaam personage, net zoals de meeste nieuwkomers in dit verhaal. De cast begint nu écht wel uitgebreid te worden, zo'n beetje à la Game of Thrones. En alleen messer Antonio is nogal een idioot. Een met een goed hart, maar nog steeds een idioot. Bij de oude garde zijn er ook duidelijk verschillen te merken (dat is het grote voordeel bij boekenreeksen die zich over een langere periode afspelen, dan merk je veel beter hoe personages evolueren). Bij de familie Di Chimici is lang niet alles koek en ei, en langzamerhand komen er toch problemen bovendrijven. Er wordt, eigenlijk al redelijk vroeg in het boek, een kleine aanzet gegeven naar een belangrijke ontwikkeling in Boek 5. Ook Enrico is weer van de partij, en die herken je helemaal niet meer - behalve aan zijn geur en blauwe mantel dan, natuurlijk. Zijn ontwikkeling is erg tof om te volgen, want persoonlijk heb ik hem altijd wel een goed personage gevonden. Nog een extra voordeel: er wordt heel wat minder aandacht besteed aan Londen, en dus aan Georgia en Nick. Oef.
De snelheid zit er ook weer goed in. Goede actie, goede plotwendingen, zoals gewoonlijk weer een pak intriges en... ja, dit boek heet natuurlijk niet voor niets Stad van Geheimen. De climaxen zijn van een kwaliteit die we toch al eventjes niet meer gezien hebben.
Het verhaal speelt zich af in Padavia. Zoals in het boek gezegd en in het nawoord uitgelegd wordt, is dat de Taliaanse variant van Padua, oftewel Padova in het Italiaans. Naast Venetië ligt ook deze stad mij toch wel nauw aan het hart: hier heb ik ruim vijf maanden gewoond. Ik heb er mijn Erasmus-uitwisseling gedaan, en dat is en blijft toch een onvergetelijke ervaring. (Dat het met de trein een halfuur naar Venetië is, hielp daar ook wel bij.) Ik ken de stad dus, en een aantal beschrijvingen herken ik ook heel goed. Bovendien blijkt, als je het nawoord leest, dat Mary Hoffman echt wel haar werk kent, de plaatsen kent waarover ze schrijft en dat ze ze bestudeert. Knap.
De vertaling is zoals gewoonlijk van Annelies Jorna. We zijn ondertussen aan de kwaliteit gewend. Het valt op dat er hier toch minder typfoutjes aanwezig zijn, en over het algemeen voelt het verhaal net iets beter aan dan de vorige delen. Alleen van twee woorden werd ik gek:
1) Asobak. Na het een jaar of tien genegeerd te hebben, heb ik het op een gegeven moment opgezocht in Van Dale. Die zegt: (NL; informeel) grote (terrein)wagen met een hoog brandstofgebruik. Dat 'NL' duidt er dus op dat het in Nederland gebruikt wordt, en inderdaad, ik had dus geen flauw idee wat dit moest zijn. Gelukkig kan ik me niet herinneren dat ik dat woord ooit ergens anders ben tegengekomen.
2) Afrijden. Ondertussen ken ik wat meer van het Nederlands van boven de Moerdijk, en weet ik dus dat ze met 'afrijden' bedoelen dat iemand een praktisch rijexamen aflegt (toch?). Maar ook dit woord is in Vlaanderen onbekend, en dus heb ik me jarenlang afgevraagd wat het betekent. Persoonlijk heb ik niet echt veel met afrijden: alleen het gras, van de oprit en van een helling.
Dus dat zijn twee woorden die ik hoop nooit meer in een vertaling te zien. Maar dat daar gelaten: mooi werk, zoals gewoonlijk!
8,2/10