Szczeniaki

by Sylwia Siedlecka

Szczeniaki, debiutancki zbiór opowiadań Sylwii Siedleckiej, to hołd złożony wyobraźni i wolności pisarskiej. W polskiej prozie pojawił się nowy, wyrazisty talent.
Beniamin i Ole urodzili się zrośnięci plecami. Przeżyje tylko jeden. Który z chłopców zapłaci najwyższą cenę za życie brata? Lena jest agentką nieruchomości, ale tak naprawdę handluje śmiercią - interesują ją wyłącznie mieszkania z umierającymi ludźmi. Cyrkowy karzeł został porzucony przez matkę, kobietę piękną i sprzedajną. Przed odejściem zdążyła mu pokazać miłość i podarować kota, który ginie kopnięty przez jednego z kochanków. Pan Bóg zastanawia się, co zrobić z dziećmi, które nie mogą trafić do nieba tylko dlatego, że nie zostały ochrzczone. W końcu... nie robi nic.
Siedlecka mówi o tym, co trudne i bolesne, miesza starość z dzieciństwem, wiąże krańce życia. Akcja tych onirycznych opowiadań rozgrywa się nie wiadomo gdzie i nie wiadomo kiedy, bo zawsze i wszędzie ludzie odczuwają pustkę. Szczeniaki to książka wywołująca i podziw, i zgrozę.

232 pages, Hardcover

First published August 19, 2010

Reviews

[Maria]

nie rozumiem nieprzychylnych komentarzy i niskich ocen.
opowiadania jak pocztówki, dostajemy namiastkę ciekawych historii, chciałoby się je zgłębić, ale mamy tylko to, czym podzielił się z nami nadawca.
dostajemy przebłyski pięknych historii, jakbyśmy podsłuchali rozmowę w pociągu.
a potem ten ktoś wysiada i zostajemy z historią tego kogoś sami.
mnie to w zupełności wystarcza.

[Ala]

co się dzieje

[Amelia]

3,75 ⭐️

[Martyna]

2.5
Nie wiem co mam myśleć o tej książce. Jeżeli chodzi o początek książki to czułam, że czytam opowiadania, których nie rozumiem i do niczego nie prowadzą.
Zacytuję specjalnie dla Basi i Mai parę zdań:
,,Wprawdzie słyszałem, że w ciepłych krajach robi się z ludzi różne rzeczy, nawet smaży się ich na maśle (muszą mieć zapach podobny do jajecznicy, stężałe jajko i tak dalej).’’
,,Stara karlica jest bardzo brzydka i ma raka.’’
,,Wierzcie lub nie, ale moja matka była piękna. Jak anioł. Miała ciemne włosy, czarną aureolę wokół głowy, twarz z porcelany, bez rumieńców, zamyślone oczy. Nie patrzyła na mnie, tylko zawsze w dal, ale wiem, że mnie kochała. Była dziwką.”
Następnie historia Anny realnie mnie wciągnęła i zainteresowała. Trochę się gubiłam w tej książce i nie mogę powiedzieć, że była zła, ale po przeczytaniu tej książki, nie mam pojęcia o czym ona była. Zbiór opowiadań o życiu?
Gdybym miała to opisać jednym słowem, byłoby to: dziwne.
Czym dalej w las, tym było lepiej. Te historie były niezrozumiałe, ale jednocześnie wstrząsające, mocne i po prostu ładne.
Przez sekundę miałam ochotę dać 2 gwiazdki, chwilę później nawet 4.

[Slawka]

Z 17 opowiadań za tydzień pamiętać będę tylko 2. 3 uważam za dobre, ale nie na tyle, żeby do nich wracać. Reszta wydała mi się niestety napisana z jakąś dziwną manierą. Karły, zrośnięci plecami bracia syjamscy, dziewczynka bez stopy, która marzy o byciu baletnicą. Za dużo tych udziwnień, zupełnie jakby autorka bała się, że pisanie o rzeczach bardziej codziennych nie będzie ciekawe. A szkoda, bo właśnie te opowiadania poświęcone 'nudnej normalności' podobały mi się najbardziej. Dopiero w nich dostrzec można wrażliwość autorki. Mam nadzieję, że to właśnie w tym kierunku pójdzie w przyszłości.

[MisiaPysia]

3,5 gwiazdki.
Jest parę opowiadań przy których da się podyskutować. Niektóre są dziwne, niektóre zwyczajne, niektóre o niczym. Nie wszystkie zapamiętam, ale będę pamiętać to, że dobrze spędziłam czas przy tej książce.

[Zuza]

2.5

[julia anna]

3,5✨

[Zlyznajek]

Jedno z najlepszych zdań otwierających książkę, a do tego bohaterowie, którzy poddają się każdej, nawet najbardziej impulsywnej myśli

[Paulina]

3,5
pragnę dłuższych wersji niektórych z tych opowiadań

[Olena Storozhuk]

Świetne opowiadania o zwykłych-niezwykłych ludziach.

[Natalia]

#re-reading