1. οι γυναίκες από την ασία πλέκουν, μηχανή, γαζί, βελόνα, κεντούν στα δεξιά του κέντρου κράτησης υπάρχουν χωράφια βαμβάκια
έφυγες και δεν είπες γεια τα μικρά παιδιά χορεύουν χούλα χουπ με το πλανόδιο τσίρκο. μου ζητάνε να κουβαλήσω ένα φανταστικό μπαούλο και όταν το ανοί- γω μέσα του ζει ένα άλογο
χλιμιντρίζει σ’ άλλη γλώσσα
πριν χαθείς έδεσες στο χέρι μου ένα κορδόνι κι έκαψες τις άκρες να μη μπορεί να λυθεί
ξηλώνεις το συρματόπλεγμα κι αλλάζεις χώρες σε παράλογη σεκάνς
ακόμα κι όταν σκηνοθετεί γυναίκα η φρίκη αποτυπώνεται πάντα συμβατικά
"Για σενα θα ετρεχα", θα συναντιόντουσαν οι παράλληλες ζωές μας σε ενα συντριβάνι, ως αλλοι πρωταγωνιστές του *εκεινη κι εκείνος* "κι έπειτα τιποτα απ όσα ειπαμε δε θα μετραει"
Ερπετό ο έρωτας σέρνεται μέρα νύχτα αναζητώντας τη θερμότητα και τον παλμό, κουνώντας με ρυθμικά, ψάχνοντας μικρές φωλιές, για να τις βρίσκεις ενώ σκαρφαλώνεις στο χωμάτινο σώμα μου.
Βραβεία και ξανά βραβεία. Μα κυρίως σπουδαία ποιήματα. Αυτή τη νέα ποιήτρια την αγαπώ πολύ μέσα από τα ποιήματά της. Την είχα δει και ζωντανά τον Σεπτέμβριο του 2023 στο Μπάγκειον όπου είχε γίνει παρουσίαση spoken word ποίηση και χιπ χοπ live. Ήταν τέλεια και ο τρόπος απαγγελίας των ποιημάτων της από την ίδια με είχε μαγέψει. Σε δύο μέρη έχει χωρίσει τα ποιήματά της. ''Κάτω από τη θάλασσα'' και ''πάνω από τη θάλασσα''. Δύσκολο να ξεχωρίσω αγαπημένο ποίημα αλλά θα βάλω δύο αποσπάσματα που λάτρεψα: ''Συζήτηση με τον νεκρό παππού που 'ταν δάσκαλος κοίτα, εμένα τα παιδιά μου μπορεί να μην έκαναν τον γύρο του κόσμου σε ογδόντα μέρες αλλά τους παίρνει δυο τρία χρόνια να διαβούν το σύνορο και μια θάλασσα αν δεν ανθίσουν στον πάτο της''. και το παρακάτω από το ''σπασμοί'' που συνομιλεί με το πιο γνωστό ποίημα της λατρεμένης μου Κατερίνας Γώγου: ''σε μια συζήτηση τόνου υπαρξιακού, σκέφτομαι πως η κατερίνα στη θέση μου ενδεχομένως δε θα δήλωνε, μα δηκτικά θα ρωτούσε εμένα, οι φίλοι μου, πού είναι;'' Πόσο απόλυτα με εκφράζει. Οι εκδόσεις Θράκα είναι σπουδαίες. Τα βιβλία ποίησης που εκδίδουν έργα τέχνης που τα έχουμε ανάγκη και μας κάνουν παρέα. Όχι σε όλους. Σε αυτούς που πρέπει.
"κι εμείς ανάμεσά τους ηδονοβλεψίες σ' ένα παρελθόν που δε μας ανήκει, παντοτινοί εραστές μιας κομμώτριας που φοράει το κόκκινο φλοράλ φουστάνι της και γεμίζει τους ξένους σβέρκους σαπουνάδες και κολόνια."