What do you think?
Rate this book
De schoft
Tom Wilenski, een uitgerangeerde journalist, krijgt de opdracht om nog één reportage te schrijven; over een groep vrouwen die vluchtelingen redt op de Middellandse Zee. Eenmaal aan boord van hun naamloze schip bekruipt hem het gevoel dat hij in de val is gelokt. De vrouwen menen dat hij foute meningen is toegedaan en willen hem kwijt, maar de Italiaanse kustwacht weigert het schip toegang tot de havens. Dan besluiten ze uit te varen voor een nieuwe reddingsmissie. Voedsel en brandstof raken op, de euforie van de geredde mannen slaat om in wanhoop en als bij toverslag is zowel Sicilië als Malta uit de zee verdwenen. Tom vraagt zich af of hij het schip ooit nog levend zal verlaten.
De schoft raakt aan actuele thema’s, en is een scherpe roman over de eeuwenoude traditie om vrouwen te vereren die hun lichamen opofferen aan hun idealen.
De schoft raakt aan actuele thema’s, en is een scherpe roman over de eeuwenoude traditie om vrouwen te vereren die hun lichamen opofferen aan hun idealen.
- GenresRoman
224 pages, Kindle Edition
First published March 31, 2023
6 people are currently reading
210 people want to read
About the author
Marente de Moor
16 books39 followersMarente de Moor (b. 1972) studied Slavonic Languages and lived in the 1990’ s in Russia, where she worked for both Russian and Dutch media. Her columns about the absurdist Russian everyday life were collected and published as Petersburgse vertellingen in 1999. After her return to the Netherlands she worked several years at the weekly HP/De Tijd. Her highly praised debut novel De overtreder (The Transgressor) came out in 2007 and was published in German in 2010 by Suhrkamp Verlag, under the title Amsterdam und zurück. Since 2009 she has worked as a weekly columnist for the political magazine Vrij Nederland. In 2010 her second novel, the historical De Nederlandse maagd (The Dutch Maiden). was published, and translated into German (Die niederländische Jungfrau, Suhrkamp Verlag). In 2011, it was awarded with the AKO Literatuurprijs, the best known prize for literature in the Netherlands.
She's the daughter of Dutch writer Margriet de Moor
She's the daughter of Dutch writer Margriet de Moor
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
April 30, 2023
Mooi boek over de confrontatie tussen idealisme en de werkelijkheid, het vluchtelingendebat, generatieconflicten, de nuance.
January 16, 2024
“Alleen in het Westen is de misvatting ontstaan dat vaderlandsliefde iets verwerpelijks is.”
Interessante gedachte.
En zo staan er wel meer in ‘De Schoft’.
Helaas is Marente de Moor vergeten er een verhaal omheen te verzinnen dat je bij de les houdt.
Want als een les voelt het.
Zo een die ervoor zorgt dat je al snel naar buiten zit te turen.
Omdat je aandacht maar blijft wegglijden.
Bedenkinkje hier, meninkje daar.
Uhu.
Dat het hoofdpersonage een aan slapeloosheid en zelfhaat lijdende uitgebluste vijftiger is, maakt het er niet beter op.
Dat hij op een schip vol vluchtelingen - evacués - aanmonstert, is vreemd.
Dat de bemanning uit schaars geklede, marxistische modellen bestaat nog vreemder.
En de uitstapjes naar martelaren van toen lijken uit een ander manuscript getuimeld.
Manuscript van een boek dat ik wèl graag had gelezen.
Interessante gedachte.
En zo staan er wel meer in ‘De Schoft’.
Helaas is Marente de Moor vergeten er een verhaal omheen te verzinnen dat je bij de les houdt.
Want als een les voelt het.
Zo een die ervoor zorgt dat je al snel naar buiten zit te turen.
Omdat je aandacht maar blijft wegglijden.
Bedenkinkje hier, meninkje daar.
Uhu.
Dat het hoofdpersonage een aan slapeloosheid en zelfhaat lijdende uitgebluste vijftiger is, maakt het er niet beter op.
Dat hij op een schip vol vluchtelingen - evacués - aanmonstert, is vreemd.
Dat de bemanning uit schaars geklede, marxistische modellen bestaat nog vreemder.
En de uitstapjes naar martelaren van toen lijken uit een ander manuscript getuimeld.
Manuscript van een boek dat ik wèl graag had gelezen.
Read
April 18, 2023“Journalisten benadrukken het ene en laten het andere weg en krijgen daar goed voor betaald.“
Tom Wilenski, een oudere witte man, die zijn carrière al achter de rug heeft zal nog één keer schrijven. Een reportage vanaf een schip dat vluchtelingen opvangt op de Middellandse zee. Maar zal hij daadwerkelijk nog schrijven?
We maken mee wat Tom beleeft aan boord met een bemanning, nee bestuurders, die bijna allemaal vrouwelijk zijn en al vrij snel laten blijken niet blij te zijn met de komst van deze indringer. Want hebben we daar nou een kritische realist of toch een xenofoob en racist voor ons?
Tom krijgt het moeilijk en zowel voor hem persoonlijk als ook voor het schip lijkt de situatie te escaleren wanneer de Italiaanse kustwacht toegang tot de havens blijft weigeren.
Marente de Moor wisselt het verhaal af met terugblikken naar Tom’s verleden en passages over beroemde martelaressen die vreselijke offers brachten voor hun geloof.
Zoals uiteindelijk het schip zonder echte bestemming schijnt rond te varen, zo onbestemd voel ik me ook tijdens het lezen.
De Schoft is een actuele politieke roman waarin geen kant wordt gekozen. En wellicht is dat ook niet mogelijk.
“Je hebt me nog een verhaal beloofd.”hoort Tom meermaals van een vluchteling waarmee hij optrekt.
En ergens blijf ook ik achter met vragen, ronddwalend tussen de uitersten, tussen links en rechts, tussen idealisme en realisme.
En toch, of juist daarom, is dit boek een aanrader wat mij betreft. Want misschien mogen we allemaal wat vaker met een vraag achterblijven om nog naar dat ene verhaal van de ander te luisteren ipv een kant te kiezen.
Tom Wilenski, een oudere witte man, die zijn carrière al achter de rug heeft zal nog één keer schrijven. Een reportage vanaf een schip dat vluchtelingen opvangt op de Middellandse zee. Maar zal hij daadwerkelijk nog schrijven?
We maken mee wat Tom beleeft aan boord met een bemanning, nee bestuurders, die bijna allemaal vrouwelijk zijn en al vrij snel laten blijken niet blij te zijn met de komst van deze indringer. Want hebben we daar nou een kritische realist of toch een xenofoob en racist voor ons?
Tom krijgt het moeilijk en zowel voor hem persoonlijk als ook voor het schip lijkt de situatie te escaleren wanneer de Italiaanse kustwacht toegang tot de havens blijft weigeren.
Marente de Moor wisselt het verhaal af met terugblikken naar Tom’s verleden en passages over beroemde martelaressen die vreselijke offers brachten voor hun geloof.
Zoals uiteindelijk het schip zonder echte bestemming schijnt rond te varen, zo onbestemd voel ik me ook tijdens het lezen.
De Schoft is een actuele politieke roman waarin geen kant wordt gekozen. En wellicht is dat ook niet mogelijk.
“Je hebt me nog een verhaal beloofd.”hoort Tom meermaals van een vluchteling waarmee hij optrekt.
En ergens blijf ook ik achter met vragen, ronddwalend tussen de uitersten, tussen links en rechts, tussen idealisme en realisme.
En toch, of juist daarom, is dit boek een aanrader wat mij betreft. Want misschien mogen we allemaal wat vaker met een vraag achterblijven om nog naar dat ene verhaal van de ander te luisteren ipv een kant te kiezen.
June 20, 2023
Dit boek laat je enigszins in verwarring achter. Wie is de redder en wie is de geredde? Wat hebben vrouwelijke heiligen te maken met een cynische journalist? Wat is droom en wat is werkelijkheid. Waar is het einde van een verhaal en waar ontstaat een nieuw begin. Het perspectief vanuit Tom de cynische journalist die denkt te weten hoe de wereld in elkaar zit, maar die flink door elkaar wordt geschud. Ik ga er nog even op broeden.
November 25, 2023
Tja, wat zal ik zeggen. Dit boek pakte me niet. Het voelde rommelig, niet volledig doordacht, en eigenlijk het enige dat me aansprak was alles over Sicilië en de plaatsen waar ik zelf geweest ben. Soms heb je een hit, soms een mis. Dit was een misser voor mij. Met moeite geef ik 2 sterren.
Read
February 23, 2025Aan de ene kant heb ik vooral in het begin genoten van de vileine manier waarop alle personages worden beschreven en niemand er echt goed van af komt. Aan de andere kant haalden de nogal barokke symboliek en de vele spiegelingen en kruisverbanden me na verloop van tijd uit het verhaal. Uiteindelijk leek dit boek me toch meer te gaan over generatiekloven dan over de vluchtelingencrisis, waardoor het boek een beetje op twee gedachten bleef hinken.
September 3, 2024
Boek 1/6 van de leesclub.
April 28, 2025
“Waarom wordt een vrouw pas bewonderd als ze haar vrouwelijkheid ontkent, als ze haar borsten afsnijdt of zich een baard aanmeet?”
Intelligent boek dat migratie- en generatieproblematiek combineert. Ondanks het ontsporende einde een aanrader.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
“‘Je bent een schoft,’ riep ze toen ze de scheiding aanvroeg, ‘een rechtse bal. Je had nooit recht moeten krijgen op alles wat ik je heb gegeven, wat dit land je heeft gegeven. Je bijt in de hand die je voedt!’” Hij is Tomasz Wilenski, zoon van een in Oekraïne geboren Poolse vader en een Nederlandse moeder, geboren en getogen in Nederland. Tomasz is journalist en reist onder het pseudoniem Tom Willens mee met een activistisch schip dat vluchtelingen in de Middellandse Zee redt. Tom heeft ruzie gekregen net een oude vriend annex hoofdredacteur van de krant waarvoor hij schreef. De vriend vindt dat Tom te rechts is geworden, Tom vindt dat hij de waarheid benoemd, politiek correct of niet.
Rechts en generatieconflict
De Moor slaagt erin om het rechts-populistische gedachtegoed geloofwaardig te laten verwoorden door Tom. Je krijgt er wel de indruk van dat Tom een angstige ouder wordende witte man is, bang voor verlies van privilege. Dat is ook wat zijn vriend hem verwijt. Tom is, naast journalist, vijftiger, ook vader van Lauren, studente, activiste, twintiger. Hiermee gaat dit boek ook over generatieconflicten. Tom vindt de generatie van zijn dochter zo serieus. Zijn generatie was op die leeftijd blij. “Veel te blij, aldus zijn dochter, die graag zijn generatie op de korrel neemt. Dom, egoïstisch en niet activistisch genoeg - moet je eens zien welke planeet ze haar hebben nagelaten: alles naar de kloten en geen huis om in te wonen, en bedankt, pa.” “Ergens is Lau van het dromerige meisje naar deze strenge vrouw gehinkeld. Lief, mooi en streng.” Tom op zijn beurt hekelt de generatie vóór hem, die alleen maar met zichzelf en privilege bezig zouden zijn, gesymboliseerd met de uitdrukking ‘een Goed Glas Wijn’. Het credo van Toms generatie is: “Vergeet niet te genieten.” “(…) al genietend dreigt hun generatie de vorige achterna te gaan, tevreden op de e-bikes, in een net wat vlotter jasje maar evengoed reddeloos in het niets trappend, met als worst voor de neus dus dat Goede Glas Wijn. La vita è bella.”, een “exclusieve cruise die dagelijks meer uitstoot dan de A1 in een week.” Over de jonge generatie onder hem denkt Tom: “het is de bedoeling dat iedereen denkt dat hij moe van het leven is, alsof hij het leven al gezien, geproefd en uitgespuugd heeft; wees vooral van niks en niemand onder de indruk, dat was de pose tegenwoordig, in modeadvertenties, in etalages, op instagram.”
Vijftig
“In de rest van de wereld is vijftig geen leeftijd om nog een oversteek te maken, tenzij je daartoe nadrukkelijk bent uitgenodigd. (…) in de rest van de wereld is een halve eeuw eigenlijk geen leeftijd om nog het roer om te gooien.” Tom is journalist en vijftiger. Hij gaat opnieuw voor een oude krant een reportage maken. Over een groep jonge vrouwen die met een schip in de Middellandse Zee vluchtelingen oppikken. Als hij uit nieuwsgierigheid zijn opdrachtgever-krant leest, schrikt hij: “De pagina’s waren niet meer gevuld met reportages zoals hij die vroeger maakte, maar bijna alleen nog met meningen - bekende en voorspelbare meningen, vermanende meningen over verkeerde meningen (…).”
Martelaressen
Tom vaart mee op een boot die drenkelingen uit de Middellandse Zee opvissen. De bemanning bestaat uit hoofdzakelijk jonge vrouwen. Alternatievelingen uit Duitsland. “Als we dit overleven zijn de evacués hun leven zeker, maar wij niet, besef je dat?” “Onze namen staan op dodenlijsten van nazi’s.” Hij mag meevaren omdat de bemanning positieve publiciteit wil. Tussen de hoofdstukken door staat een in cursief gedrukte tekst over historische martelaressen: de heilige Agata en Lucia. Deze vrouwen lieten zich verminken en martelen door mannen, uit hoofde van hun geloof. In de moderne versie van dit verhaal laten activistische vrouwen zich gebruiken door mensensmokkelaars en opportunistische mannen. Eén van hen wordt zelfs aangerand door een migrant (of is hij smokkelaar, het blijft ambigu). Tom wordt door de vrouwen onder druk gezet om het voorval niet in zijn artikel op te nemen, want het zou van slachtoffers daders maken, en van redders slachtoffers. Plus het zou racisten in de kaart spelen.
Einde
Het eind van het boek is verwarrend. Omdat het schip waarop Tom meevaart maar niet aanmeert aan land, neem hij een gok en springt op een plek waar hij denkt dat het kan overboord. Om naar de wal te varen met een klein aanhangbootje. Wat volgt is een lange vreemde tekst die ik interpreteer als de hallucinatie van een onderkoelde Tom. De stijlbreuk is enorm en de inhoud is mysterieus.
“Overal staan uitroeptekens, pijlen en vraagtekens, als in het logboek van een alzheimerpatiënt die denkt dat hij orde moet scheppen in de wereld om hem heen in plaats van in zijn eigen hoofd.”
“Hij zei dat je nooit vriendschap moet sluiten met wie je redt, omdat na verloop van tijd zal blijken dat de ander geen redder was maar slechts een visser, en jij geen mens maar slechts een vis.”
“Nou, de meeste mensen die een revolutie willen, zien zichzelf nooit als volger, maar eigenen zichzelf de rol toe van leider van de kudde. Alleen hoe weet je zo zeker wat de wensen zijn van die kudde? Je gaat er voor het gemak van uit dat die jouw interesse deelt. Maar de meeste mensen willen geen verandering. De meeste mensen zijn redelijk tevreden met hoe het is.”
“Zij even mooi als haar bevlogenheid, hij even saai als zijn scepsis.”
“Zo ging dat in die tijd. Vrouwen moesten lijden. Zonder leed telde een vrouw niet mee, was ze niet interessant. Meisjes overtroeven elkaar in martelaarschap.“
“(Over vrouwen) Heel Europa staat onder het bewind van soepkippen en de krielkippen die op ze stemmen. Ze zitten op hun stokken, in regeringen en redacties, ze kakelen, de een nog verontwaardigder dan de ander, en maar opvoeden, o man, ze krijgen geen genoeg van dat opvoeden! Iedereen krijgt een standje, iedereen moet worden verbeterd, bij gebrek aan echte kinderen lezen ze iedereen oeverloos de les, en jullie watjes gehoorzamen ook nog.”
Intelligent boek dat migratie- en generatieproblematiek combineert. Ondanks het ontsporende einde een aanrader.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
“‘Je bent een schoft,’ riep ze toen ze de scheiding aanvroeg, ‘een rechtse bal. Je had nooit recht moeten krijgen op alles wat ik je heb gegeven, wat dit land je heeft gegeven. Je bijt in de hand die je voedt!’” Hij is Tomasz Wilenski, zoon van een in Oekraïne geboren Poolse vader en een Nederlandse moeder, geboren en getogen in Nederland. Tomasz is journalist en reist onder het pseudoniem Tom Willens mee met een activistisch schip dat vluchtelingen in de Middellandse Zee redt. Tom heeft ruzie gekregen net een oude vriend annex hoofdredacteur van de krant waarvoor hij schreef. De vriend vindt dat Tom te rechts is geworden, Tom vindt dat hij de waarheid benoemd, politiek correct of niet.
Rechts en generatieconflict
De Moor slaagt erin om het rechts-populistische gedachtegoed geloofwaardig te laten verwoorden door Tom. Je krijgt er wel de indruk van dat Tom een angstige ouder wordende witte man is, bang voor verlies van privilege. Dat is ook wat zijn vriend hem verwijt. Tom is, naast journalist, vijftiger, ook vader van Lauren, studente, activiste, twintiger. Hiermee gaat dit boek ook over generatieconflicten. Tom vindt de generatie van zijn dochter zo serieus. Zijn generatie was op die leeftijd blij. “Veel te blij, aldus zijn dochter, die graag zijn generatie op de korrel neemt. Dom, egoïstisch en niet activistisch genoeg - moet je eens zien welke planeet ze haar hebben nagelaten: alles naar de kloten en geen huis om in te wonen, en bedankt, pa.” “Ergens is Lau van het dromerige meisje naar deze strenge vrouw gehinkeld. Lief, mooi en streng.” Tom op zijn beurt hekelt de generatie vóór hem, die alleen maar met zichzelf en privilege bezig zouden zijn, gesymboliseerd met de uitdrukking ‘een Goed Glas Wijn’. Het credo van Toms generatie is: “Vergeet niet te genieten.” “(…) al genietend dreigt hun generatie de vorige achterna te gaan, tevreden op de e-bikes, in een net wat vlotter jasje maar evengoed reddeloos in het niets trappend, met als worst voor de neus dus dat Goede Glas Wijn. La vita è bella.”, een “exclusieve cruise die dagelijks meer uitstoot dan de A1 in een week.” Over de jonge generatie onder hem denkt Tom: “het is de bedoeling dat iedereen denkt dat hij moe van het leven is, alsof hij het leven al gezien, geproefd en uitgespuugd heeft; wees vooral van niks en niemand onder de indruk, dat was de pose tegenwoordig, in modeadvertenties, in etalages, op instagram.”
Vijftig
“In de rest van de wereld is vijftig geen leeftijd om nog een oversteek te maken, tenzij je daartoe nadrukkelijk bent uitgenodigd. (…) in de rest van de wereld is een halve eeuw eigenlijk geen leeftijd om nog het roer om te gooien.” Tom is journalist en vijftiger. Hij gaat opnieuw voor een oude krant een reportage maken. Over een groep jonge vrouwen die met een schip in de Middellandse Zee vluchtelingen oppikken. Als hij uit nieuwsgierigheid zijn opdrachtgever-krant leest, schrikt hij: “De pagina’s waren niet meer gevuld met reportages zoals hij die vroeger maakte, maar bijna alleen nog met meningen - bekende en voorspelbare meningen, vermanende meningen over verkeerde meningen (…).”
Martelaressen
Tom vaart mee op een boot die drenkelingen uit de Middellandse Zee opvissen. De bemanning bestaat uit hoofdzakelijk jonge vrouwen. Alternatievelingen uit Duitsland. “Als we dit overleven zijn de evacués hun leven zeker, maar wij niet, besef je dat?” “Onze namen staan op dodenlijsten van nazi’s.” Hij mag meevaren omdat de bemanning positieve publiciteit wil. Tussen de hoofdstukken door staat een in cursief gedrukte tekst over historische martelaressen: de heilige Agata en Lucia. Deze vrouwen lieten zich verminken en martelen door mannen, uit hoofde van hun geloof. In de moderne versie van dit verhaal laten activistische vrouwen zich gebruiken door mensensmokkelaars en opportunistische mannen. Eén van hen wordt zelfs aangerand door een migrant (of is hij smokkelaar, het blijft ambigu). Tom wordt door de vrouwen onder druk gezet om het voorval niet in zijn artikel op te nemen, want het zou van slachtoffers daders maken, en van redders slachtoffers. Plus het zou racisten in de kaart spelen.
Einde
Het eind van het boek is verwarrend. Omdat het schip waarop Tom meevaart maar niet aanmeert aan land, neem hij een gok en springt op een plek waar hij denkt dat het kan overboord. Om naar de wal te varen met een klein aanhangbootje. Wat volgt is een lange vreemde tekst die ik interpreteer als de hallucinatie van een onderkoelde Tom. De stijlbreuk is enorm en de inhoud is mysterieus.
“Overal staan uitroeptekens, pijlen en vraagtekens, als in het logboek van een alzheimerpatiënt die denkt dat hij orde moet scheppen in de wereld om hem heen in plaats van in zijn eigen hoofd.”
“Hij zei dat je nooit vriendschap moet sluiten met wie je redt, omdat na verloop van tijd zal blijken dat de ander geen redder was maar slechts een visser, en jij geen mens maar slechts een vis.”
“Nou, de meeste mensen die een revolutie willen, zien zichzelf nooit als volger, maar eigenen zichzelf de rol toe van leider van de kudde. Alleen hoe weet je zo zeker wat de wensen zijn van die kudde? Je gaat er voor het gemak van uit dat die jouw interesse deelt. Maar de meeste mensen willen geen verandering. De meeste mensen zijn redelijk tevreden met hoe het is.”
“Zij even mooi als haar bevlogenheid, hij even saai als zijn scepsis.”
“Zo ging dat in die tijd. Vrouwen moesten lijden. Zonder leed telde een vrouw niet mee, was ze niet interessant. Meisjes overtroeven elkaar in martelaarschap.“
“(Over vrouwen) Heel Europa staat onder het bewind van soepkippen en de krielkippen die op ze stemmen. Ze zitten op hun stokken, in regeringen en redacties, ze kakelen, de een nog verontwaardigder dan de ander, en maar opvoeden, o man, ze krijgen geen genoeg van dat opvoeden! Iedereen krijgt een standje, iedereen moet worden verbeterd, bij gebrek aan echte kinderen lezen ze iedereen oeverloos de les, en jullie watjes gehoorzamen ook nog.”
January 1, 2024
Boek kwam meermaals voorbij, en toen deze ook besoproken werd bij Eus boekenclub werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. Was toch wel benieuwd naar het boek.
Maar helaas zijn de verwachtingen niet waargemaakt. Het boek wordt erg warrig geschreven en het koest veel energie om bij te blijven.
Niet mijn boek…
Maar helaas zijn de verwachtingen niet waargemaakt. Het boek wordt erg warrig geschreven en het koest veel energie om bij te blijven.
Niet mijn boek…
June 29, 2025
Wat heb ik gelezen? Een verhaal over het personage Tom Wilenski, een journalist die in een soort van midlifecrisis is beland, of zo? Hij krijgt van zijn oude werkgever Hans nog een keer de kans om geschiedenis "te schrijven" door undercover mee te varen op een vluchtelingenboot. Uiteindelijk raakt hij te water, bewust omdat hij de ellende niet meer aankan en hij wordt zich gewaar van de dingen die er in zijn leven zijn gebeurd. Een soort van ongelukkige jeugd. Zijn moeder was eigenlijk niet verliefd op zijn Pools-Joodse vader en ze was een activist, een duidelijke aanhanger van het communisme. Tom is zelf inmiddels een PVV'er geworden althans zo wordt hij wel gezien door anderen op basis van zijn geschreven artikelen en columns. En uiteindelijk zijn de Russen misschien toch wel de grootste boosdoeners in de wereld of zo? En dit alles gelardeerd met oude verhalen, legendes over christelijke vrouwelijke martelaars, godinnen dan wel zeemeerminnen die van het geheel één verhaal moeten maken, of zo? De schrijfstijl was niet echt prettig, warrig of eerder wat stroef; de diverse elementen sloten niet mooi op elkaar aan. Heb er geen leesplezier aan beleefd, toch zaten er wel interessante vraagstukken in verwerkt. De Volkskrant noemde de roman 'cerebraal'; heeft De Moor te intellectueel geschreven, te geconstrueerd...? Misschien is de intentie van De Moor wel goed, alleen spreekt de executie me minder aan.
August 16, 2023
Het boek begint als een simpel verhaal van nu over de tegenstelling tussen de witte rechtse man, de woke feministische vrouwen en non-binairen en de (zwarte) islamistische vluchtelingen die tot elkaar veroordeeld zijn om een schip. Een verhaaltje waar je de eerste pagina’s denkt: “ok, boomer! Stel je eens open voor de ander.” En dan… tergend langzaam beginnen de dingen anders te zitten dat je denkt.
De vrouwen zijn zijn zij heiligen op zoek naar hun marteling of wrokkige zeemonsters: Lamia, Skylla, Mami Wata? En de vluchtelingen, of misschien toch smokkelaars, zijn zij Adam of doodsengelen? En Tom, is hij niet eigenlijk de vluchteling? Hij is immers een halve Oekraïener.
Er is een verhaal beloofd, maar wat voor één?
De vrouwen zijn zijn zij heiligen op zoek naar hun marteling of wrokkige zeemonsters: Lamia, Skylla, Mami Wata? En de vluchtelingen, of misschien toch smokkelaars, zijn zij Adam of doodsengelen? En Tom, is hij niet eigenlijk de vluchteling? Hij is immers een halve Oekraïener.
Er is een verhaal beloofd, maar wat voor één?
May 3, 2023
Mooi hoe Marente de Moor een universeel verhaal over het menselijk lot inbedt in een actuele context van bootvluchtelingen en dat nog eens doorsnijdt met fraai vertelde verhalen van vrouwelijke martelaressen. Hoe vast ligt de rolverdeling slachtoffer en redder? Welke keuzes hebben we echt? Het boek doet je nadenken over zulke (existentiële) kwesties. Hoofdpersoon Tom maakt heel wat mee, leven we met hem mee? Of met de vrouwen op het reddingsschip, die koste wat kost ...?
May 8, 2023
Aan het begin dacht ik 'gaat dit boek nog ergens heen?', maar al snel bleek dit wel zo te zijn. Het verhaal is mooi opgebouwd. De vluchtelingenproblematiek zit verweven in een verhaal van een journalist en dat is een fijn perspectief. Zo voelt het niet belerend. Interessant zijn ook de vrouwen aan boord van het reddingsschip waar de hoofdpersoon Tom op terechtkomt. Zijn deze vrouwen alleen maar goed? Wat willen ze van Tom? En wanneer ben je slachtoffer?
April 21, 2024
Boek heeft interessant uitgangspunt: witte, conservatieve boomer gaat als journalist mee op een vluchtelingenschip welke wordt bestierd door alleen maar vrouwen. Nuance, vooringenomenheid en idealisme komen aan bod. Maar het verhaal is warrig geschreven. Tussendoor komen fragmenten van vroegere heiligen langs en ook af en toe passages over de geschiedenis van de hoofdpersoon. Dat wisselen van perspectief is niet goed te volgen, het is gewoon teveel.
October 15, 2025
Het deed me niet zoveel. De personages lieten me eigenlijk koud. Waar wil De Moor heen met dit boek? Wat wil ze nou laten zien? Werd mij niet duidelijk en kan absoluut aan mij liggen. En weér een oude witte man als protagonist, al is ie dan vergane glorie?!
Ik merkte weinig van de bijzonder goede schrijfstijl die ze zou hebben.
Ik merkte weinig van de bijzonder goede schrijfstijl die ze zou hebben.
August 22, 2023
Mooi thema maar verwarrend geschreven. De relevantie van de mix tussen het actuele migranten / woke verhaal en de heiligenverhalen is me niet duidelijk. Ook het eind kwam verwarrend over : overleeft hij echt of is het een droom?
September 25, 2023
Dit is zo'n boek waar ik werkelijk niet mee heb. Dus maar heel snel doorgelezen en nu weer op naar een ander boek
Read
October 28, 2023Als luisterboek...
Read
December 14, 2023Spontaan zin in een Goed Glas Wijn
February 23, 2024
Dit boek was niet voor mij weggelegd. Mooie zinnen, maar in mijn ogen heel onsamenhangend.
December 1, 2025
Op zich interessant thema, maar er lopen zoveel verhaallijnen door elkaar dat het niet prettig leest
July 16, 2024
Het verhaal intrigeerde en tegelijkertijd stoorde mij de terugblikken van de vermoorde godinnen. En na het lezen bleef ik veel vragen hebben. Het boek gaat over vluchtelingen of evacuées, ieder met een eigen verhaal, soms verzonnen meestal echt. De journalist Thomas heeft als taak een artikel over de boot die hen redt te schrijven, maar redden zij nu echt de mensen of houden zij het verdienmodel in stand van de tussenpersonen?
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 26, 2024
Marente de Moor heeft een intrigerend boek geschreven. Of is het een pamflet in romanvorm? Een enigszins op een zijspoor belande journalist vaart mee met een schip dat vluchtelingen oppikt op de Middellandse zee. De bemanning bestaat uit fanatieke idealistische vrouwen en veder zijn er de vluchtelingen.
De gedachten die Tom, de hoofdpersoon heeft over de situatie, zijn soms ongemakkelijk en soms herkenbaar en die gedachten zijn de hoofdmoot van het boek. Veel ontwikkeling is er verder niet. Het idealisme van de vrouwen wordt eigenlijk teniet gedaan door hun ‘gestaalde kaders’ gedrag.
Nieuwe gedachten over het vluchtelingen vraagstuk leverde het boek mij niet op. Toms strijd leek mij vooral te gaan over de onvrijheid die hij hij ervaart om te kunnen denken en praten over dit onderwerp. Er zijn vaste kampen met vaste meningen en nuances, bedenkingen, passen daar niet bij. Al snel word je door een van de partijen in het kamp van de tegenstander geplaatst. Een relevant punt, maar de uitwerking vind ik niet heel geslaagd.
De gedachten die Tom, de hoofdpersoon heeft over de situatie, zijn soms ongemakkelijk en soms herkenbaar en die gedachten zijn de hoofdmoot van het boek. Veel ontwikkeling is er verder niet. Het idealisme van de vrouwen wordt eigenlijk teniet gedaan door hun ‘gestaalde kaders’ gedrag.
Nieuwe gedachten over het vluchtelingen vraagstuk leverde het boek mij niet op. Toms strijd leek mij vooral te gaan over de onvrijheid die hij hij ervaart om te kunnen denken en praten over dit onderwerp. Er zijn vaste kampen met vaste meningen en nuances, bedenkingen, passen daar niet bij. Al snel word je door een van de partijen in het kamp van de tegenstander geplaatst. Een relevant punt, maar de uitwerking vind ik niet heel geslaagd.
April 2, 2025
Een boek over actuele thema’s als de tegenstellingen in het vluchtelingendebat, generatieverschillen, aan idealisme grenzende waanzin, de oorlog in Oekraïne en… ja, zelfs de coronapandemie wordt nog even aangestipt. Maar Marente de Moor beschrijft de hoofdpersoon op zo’n afstandelijke, rationele manier, dat hij je niet echt raakt, zelfs niet ergert - ik zou hem niet eens echt een ‘schoft’ kunnen noemen.
October 9, 2024
Actueel verhaal over bootvluchtelingen en ‘ophaaldiensten’. Een uitgerangeerde journalist doet verslag vanaf een schip, dat geheel gerund wordt door vrouwen.
Displaying 1 - 25 of 25 reviews