กระจกเงา | เงากระจก

by อุทิศ เหมะมูล

...นี่เป็นนวนิยาย รัก...เรากำลังพูดถึงนวนิยายรักนอกขนบของ “ผม” “เขา” “เธอ” รักตัวตนของอีกคนอย่างไร้ข้อจำกัด เป็นความรักที่หวานล้ำ อบอุ่น เข้าใจ และ ขมปร่า เย็นชา เจ็บปวด ในความคู่ขนานของโลกแห่งความจริง มันคือความรักอันระแวดระวัง ขลาดกลัว กังวล และไม่กล้าที่จะเปิดเผย ...

...นี่เป็นนวนิยายรัก...รักสะเทือนใจ เศร้า เหงา และโดดเดี่ยวเหลือเกิน แต่ทว่า ในความโดดเดี่ยวนั้น แทรกเข้ามาด้วยรักอันสมหวัง รักอันเริ่มต้นจากการรอคอย...

260 pages

First published March 1, 2006

About the author

อุทิศ เหมะมูล เกิดเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2518 ที่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี เรียนชั้นประถมที่โรงเรียนแสงวิทยา ชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนแก่งคอย มีใจรักชอบการวาดรูป แต่ด้วยบิดาวาดหวังให้เป็นวิศวกร จึงแอบไปสมัครสอบเรียนศิลปะที่แผนกศิลปกรรม สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นครราชสีมา และสอบเข้าคณะจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (วังท่าพระ) กรุงเทพฯ ยังความปลาบปลื้มให้บิดาเป็นอย่างมาก

ปี 2542 ได้ร่วมงานกับฟิล์มไวรัส ดวงกมลฟิล์มเฮาส์ จัดฉายหนังตามสถานศึกษาต่างๆ และได้มีหนังสั้นเป็นของตัวเองชื่อ พิภพบรรฑูรย์ อีกทั้งจับพลัดจับพลูได้เป็นผู้กำกับศิลป์ ภาพยนตร์ไทยเรื่อง ดอกไม้ในทางปืน กำกับภาพยนตร์โดยมานพ อุดมเดช

ปี 2543 เริ่มเขียนบทความทางภายนตร์ให้กับนิตยสาร Movie Time ระหว่างนั้นเขียนเรื่องสั้นไปด้วย เรื่องสั้นเรื่องแรกที่ได้รับการตีพิมพ์ชื่อ เลือน: จุดจบของนามอันเป็นอื่น ที่สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ต่อมาใน ปี 2547 พิมพ์นวนิยายเรื่องแรก ระบำเมถุน ปี 2548 ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้น ปริมาตรรำพึง (ผ่านเข้ารอบ 20 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรต์

ปี 2549 ตีพิมพ์นวนิยาย กระจกเงา / เงากระจก (ผ่านเข้ารอบ 15 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรต์) ปี 2551 ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้น ไม่ย้อนคืน และบทวิจารณ์ภาพยนตร์ OUTSIDER IN CINEMA

ปี 2552 นวนิยาย “ลับแล, แก่งคอย” ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี พ.ศ. 2552

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 4 out of 5]

พอมองชื่อเรื่องอย่างกระจกเงา/เงากระจก ก็คิดไปเองว่าเส้นเรื่องทั้งสองเส้นที่เล่าตัดสลับกันไปมา อย่างความสัมพันธ์ของชายหนุ่มสองคน และการทำงานดังชาวฟรีแลนซ์ในย่าน RCA จะเป็นกระจกที่สะท้อนกันและกัน สิ่งหนึ่งส่งอิทธิพลต่ออีกสิ่งกลับไปกลับมา

แต่ปรากฏว่า มีแต่เส้นเรื่องความสัมพันธ์ที่ส่งต่ออิทธิพลความแตกร้าวภายในไปยังส่วนการทำงานที่ RCA แต่พาท RCA แทบจะดูแยกขาดเป็นอิสระจากเส้นเรื่องความสัมพันธ์ แม้ทั้งสองพาทนี้จะเชื่อมโยงกันอย่างตรงไปตรงมาก็ตาม

ทำให้น้ำหนักของเรื่องเล่าดูจะเอนไปในส่วนของความสัมพันธ์มากหน่อย หรืออาจพูดได้ว่าส่วนนี้แหละคือหัวใจของเล่มนี้ แล้วส่วน RCA เป็นเหมือนส่วนต่อขยายที่นำความอัดอั้นหม่นหมองที่ผู้อ่านจะได้รับจากส่วนความสัมพันธ์ไปเข้ากระบวนการเจือจาง ผ่านการถ่ายทอดชีวิตการทำงานกลางคืน หลังจากกระบวนการเจือจางเสร็จสิ้น ก็จะนำความหม่นหมองแตกร้าวกลับมาทำงานใหม่ เจือจางมันอีกครั้ง วนไปมาเช่นนี้เป็นกระบวนการทางเคมีของอารมณ์ เพื่อนำเสนอชีวิตวัยรุ่นต่างจังหวัดคนหนึ่งที่เข้ามาเติบโตเรียนรู้ชีวิตในกรุงเทพมหานครเมืองแห่งแสงสี

การเติบโตของวัยรุ่นคนนั้น ด่านสำคัญที่เขาต้องผ่านเผชิญ คือ บททดสอบความเป็นพิษของความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจากตัวเขาและคู่รักที่เป็นเหมือนกระจกเงาของกันและกัน พ่นพิษเรื้อรังย่อยสลายความรักกันไปมา ซึ่งเป็นส่วนที่ผมยังคงสงสัยว่า ทำไมผมต้องมาอ่านเรื่องราวของคนท็อกซิกันไปมาด้วย พอผนวกรวมกับลีลาการเขียนของพี่ม่อนที่ทำให้ภาพมันชัดเจนเหลือเกิน เลยยิ่งหงุดหงิดไปกันใหญ่ต่อเส้นเรื่องความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง ที่มีคำถามตลอดเวลาว่าถ้าพี่จะเหี้ยใส่กันขนาดนี้ ทำไมไม่เลิกราแล้วแยกย้ายไปใช้ชีวิตของแต่ละคนกันวะ แต่ก็นั่นแหละนะ ความเป็นจริงก็เป็นอย่างที่เรารู้ว่าของพวกนี้คนนอกอาจไม่เข้าใจเท่าคนในว่าทำไมพวกเขาถึงออกมาจากวงจรนี้ไม่ได้ซักที

เส้นเรื่องเส้นนี้เลยเป็นความสัมพันธ์แบบท็อกซิกของผมไปด้วย ประมาณว่า ตรูเหนื่อยที่จะอ่านพาทนี้มาก แต่มันก็เขียนดีจนเห็นภาพความสัมพันธ์ที่ผิดเพี้ยน จนเป็นแรงผลักเบาๆให้อ่านพาทนี้ไปจนลุล่วงได้

ตัดภาพกลับมาที่อีกเส้นเรื่องอย่างชีวิตใน RCA อันนี้ไม่ท็อกซิก อันนี้เลิฟมาก ชอบสัสๆ เพราะทุกจังหวะ ผมเห็นภาพและเข้าใจความสัมพันธ์ของตัวละครทุกตัว ทุกการตัดสินใจ หรือคำพูดโต้ตอบ มันคือชีวิตของการทำงานที่เราพบเจอได้ทุกเมื่อ พาทนี้เลยเป็นลมหายใจที่เจือจางความอิหยังวะของพาทความสัมพันธ์ได้ค่อนข้างดี ได้อ่านอะไรที่บันเทิงเริงใจหน่อย ถึงแม้ว่าในพาทนี้จะมีเรื่องของความสัมพันธ์ด้วยเหมือนกัน แต่มันก็อิหยังวะน้อยกว่าอีกพาทมาก แต่ก็ยังอิหยังวะในแบบของมันเองอยู่ดี (เศร้าชิบหาย)

ซึ่งก็ไม่ได้แปลกใจกับการขาดตรงนู้นล้นเกินตรงนี้ที่มีอยู่ในกระจกเงา/เงากระจกเท่าไหร่ หากคิดว่ามันเป็นนิยายเล่มที่สองของพี่ม่อนที่น่าจะเป็นช่วงเวลาที่พี่ม่อนกำลังหาวิถีทางในงานเขียนของตัวเอง และต้องการทดลองอะไรแปลกใหม่ อย่างวัยหนุ่มที่เน้นเดินหน้ามากกว่าการลังเลที่จะก้าวเดิน การเขียนมันออกมาดูจะเป็นคำตอบมากกว่าเลือกที่จะไม่ลองเขียน จึงไม่ประหลาดใจที่งานมันจะมีความขรุขระอยู่บ้างตามประสาของงานเขียนยุคแรก เพราะในเวลาต่อมา ช่องว่างที่ปรากฎในเรื่องนี้ก็ถูดอุดและต่อเติมให้สวยงามในไตรภาคแก่งคอยที่จะเขียนขึ้นในอีกไม่กี่ปีต่อมา

[iamkiko · Rating 3 out of 5]

เรื่องความพยายามทำตัวเป็นคนเท่ๆ คูลๆ ของคนบ้านนอกที่เข้ามาเรียนศิลปะในกรุงเทพ แต่ความจริงโคตร loser ไปเรียนรึก็ไม่ไป งานก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง จนก็จน เงินก็ไม่มีจะแดก ยังกระแดะทำตัวเทสดีฟังเพลงฝรั่งแล้วดูถูกคนฟังเพลงไทยว่าต่ำต้อย พูดจาภาษาวรรณกรรม เก่งแต่แกสไลต์คนที่ด้อยอำนาจกว่าไปวันๆ ขืนใจคนอื่นแล้วยังมีหน้ามาไม่สำนึกว่าตัวเองทำไม่ดีตรงไหน โดนเธอด่าหนึ่งหน้ากระดาษก็สมควรแล้ว ตอนจบแม่งยังไม่เห็นจะแสดงความรู้สึกผิดอะไรมากมายแถมมันยังได้เลี้ยงหมาอีก อ่านแล้วรำคาญอีเขานี่เหลือเกิน ไม่ได้รู้สึกดีกับมันเลยตั้งแต่ต้นยันจบเรื่อง เพ้อฟุ้งสไตล์ ps คนเมืองไลฟ์สไตล์เท่ๆ คงชอบมั้ง แต่พอดีไม่ใช่คนกรุงเทพเลยไม่รีเลท แกก็เขียนดีนะแต่แค่รู้สึกว่าคำพูดคำจาดูประดิษฐ์ไปเสียหมด

[Jija · Rating 4 out of 5]

คุณอุทิศ เหมะมูล เขียนสนุก และจริงราวกับมีชิ้นส่วนความทรงจำหลุดติดหน้ากระดาษมาด้วย (ไม่รู้เหมือนกัน แค่รู้สึกแบบนั้น) กระจกเงา | เงากระจก ฉายภาพชุมชนคนดนตรีย่าน RCA ได้อย่างมีเสน่ห์ เราไม่ได้ไปอยู่ใน scene ยุคนั้นหรอกแต่รู้สึกมัน cool แบบธรรมชาติดีจัง (ส่วนลีลาการเขียนถึงดนตรีที่ตัวละครนำชอบกลับเต๊ะท่าน่าเอ็นดู) น่าจัด playlist เพลงจากในเล่ม

ชอบความ fluid แรงปรารถนาของตัวละครนำ ไม่ต้องมานั่งพร่ำเรื่องเพศสภาพ เน้นย้ำเพียงแรงดึงดูดระหว่างบุคคล การใช้ภาษาพูดของ ‘เธอ’ กับคำอธิบายอาจจะขัด ๆ กันในหัวหน่อย แต่อาจเป็นเพราะยุคสมัยด้วย (เรื่องเกิดขึ้นช่วงปีพ.ศ. 254x)

ตั้งคำถามกับตัวเองว่าถ้าเส้นทางชีวิตของ ‘เธอ’ และ ‘นางสาวแก่นแก้ว’ สลับกัน เราจะอึดอัดใจแบบนี้ไหม มีประเด็นเรื่องเพศที่คาใจ แต่ก็ไม่เสียอรรถรส อ่านเพลิน และอยากเจอ ‘เขา’ สักครั้ง

[Lullabird · Rating 5 out of 5]

สิ่งที่ related กับนี่มากสุดคือการนั่งรถเมล์ 555555555
อาจไม่ค่อยเก็ตพาร์ทม่อนในส่วนร้านเหล้ามากเท่าไหร่ แต่ก็ร่วมไปได้

ชอบที่มันด่าตัวมันเองในเรื่อง เกือบจะไม่สังเกตสรรพนามแล้ว ชอบความโพล่งอะไรออกมายาวๆ ช่วงท้าย
ไม่มีความรู้สึกอยากสงสารตัวเอกเลย ชิชะ ด่าหนึ่งหน้ากระดาษนั่นคือสุดละ ขอบคุณที่เขียนตัวละครให้เราอยากทุบมัน พวกผู้ชายไบชั่วๆ มันเลวจริงๆ มาตงติสไรนักไม่รู้ ยังจะยัดเยียดความติสให้คนอื่นอีก

ช่วงแฟ้มข่าวคือดีที่ในปัจจุบันไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น แต่หัวข่าวบางส่วนก็ยังเห็นความเหยียดอยู่ ใครเขาจะอยากผูกติดหรือไม่ผูกติดเรื่องเพศก็เรื่องของเขาไป แค่เห็นคนในคอมมูเป็นคนนึงๆ ด้วยก็พอ

[Fhay S · Rating 4 out of 5]

สนุก วางไม่ลง