กระจกเงา | เงากระจก

by อุทิศ เหมะมูล

...นี่เป็นนวนิยาย รัก...เรากำลังพูดถึงนวนิยายรักนอกขนบของ “ผม” “เขา” “เธอ” รักตัวตนของอีกคนอย่างไร้ข้อจำกัด เป็นความรักที่หวานล้ำ อบอุ่น เข้าใจ และ ขมปร่า เย็นชา เจ็บปวด ในความคู่ขนานของโลกแห่งความจริง มันคือความรักอันระแวดระวัง ขลาดกลัว กังวล และไม่กล้าที่จะเปิดเผย ...

...นี่เป็นนวนิยายรัก...รักสะเทือนใจ เศร้า เหงา และโดดเดี่ยวเหลือเกิน แต่ทว่า ในความโดดเดี่ยวนั้น แทรกเข้ามาด้วยรักอันสมหวัง รักอันเริ่มต้นจากการรอคอย...

260 pages

First published March 1, 2006

About the author

อุทิศ เหมะมูล เกิดเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2518 ที่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี เรียนชั้นประถมที่โรงเรียนแสงวิทยา ชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนแก่งคอย มีใจรักชอบการวาดรูป แต่ด้วยบิดาวาดหวังให้เป็นวิศวกร จึงแอบไปสมัครสอบเรียนศิลปะที่แผนกศิลปกรรม สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นครราชสีมา และสอบเข้าคณะจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (วังท่าพระ) กรุงเทพฯ ยังความปลาบปลื้มให้บิดาเป็นอย่างมาก

ปี 2542 ได้ร่วมงานกับฟิล์มไวรัส ดวงกมลฟิล์มเฮาส์ จัดฉายหนังตามสถานศึกษาต่างๆ และได้มีหนังสั้นเป็นของตัวเองชื่อ พิภพบรรฑูรย์ อีกทั้งจับพลัดจับพลูได้เป็นผู้กำกับศิลป์ ภาพยนตร์ไทยเรื่อง ดอกไม้ในทางปืน กำกับภาพยนตร์โดยมานพ อุดมเดช

ปี 2543 เริ่มเขียนบทความทางภายนตร์ให้กับนิตยสาร Movie Time ระหว่างนั้นเขียนเรื่องสั้นไปด้วย เรื่องสั้นเรื่องแรกที่ได้รับการตีพิมพ์ชื่อ เลือน: จุดจบของนามอันเป็นอื่น ที่สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ต่อมาใน ปี 2547 พิมพ์นวนิยายเรื่องแรก ระบำเมถุน ปี 2548 ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้น ปริมาตรรำพึง (ผ่านเข้ารอบ 20 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรต์

ปี 2549 ตีพิมพ์นวนิยาย กระจกเงา / เงากระจก (ผ่านเข้ารอบ 15 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรต์) ปี 2551 ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้น ไม่ย้อนคืน และบทวิจารณ์ภาพยนตร์ OUTSIDER IN CINEMA

ปี 2552 นวนิยาย “ลับแล, แก่งคอย” ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี พ.ศ. 2552

Reviews

[Jija · Rating 4 out of 5]

คุณอุทิศ เหมะมูล เขียนสนุก และจริงราวกับมีชิ้นส่วนความทรงจำหลุดติดหน้ากระดาษมาด้วย (ไม่รู้เหมือนกัน แค่รู้สึกแบบนั้น) กระจกเงา | เงากระจก ฉายภาพชุมชนคนดนตรีย่าน RCA ได้อย่างมีเสน่ห์ เราไม่ได้ไปอยู่ใน scene ยุคนั้นหรอกแต่รู้สึกมัน cool แบบธรรมชาติดีจัง (ส่วนลีลาการเขียนถึงดนตรีที่ตัวละครนำชอบกลับเต๊ะท่าน่าเอ็นดู) น่าจัด playlist เพลงจากในเล่ม

ชอบความ fluid แรงปรารถนาของตัวละครนำ ไม่ต้องมานั่งพร่ำเรื่องเพศสภาพ เน้นย้ำเพียงแรงดึงดูดระหว่างบุคคล การใช้ภาษาพูดของ ‘เธอ’ กับคำอธิบายอาจจะขัด ๆ กันในหัวหน่อย แต่อาจเป็นเพราะยุคสมัยด้วย (เรื่องเกิดขึ้นช่วงปีพ.ศ. 254x)

ตั้งคำถามกับตัวเองว่าถ้าเส้นทางชีวิตของ ‘เธอ’ และ ‘นางสาวแก่นแก้ว’ สลับกัน เราจะอึดอัดใจแบบนี้ไหม มีประเด็นเรื่องเพศที่คาใจ แต่ก็ไม่เสียอรรถรส อ่านเพลิน และอยากเจอ ‘เขา’ สักครั้ง