ลางรัก

by จุลลดา ภักดีภูมินทร์

ธิติปรารถนาจะคุ้มครองให้เธอพ้นจากอธรรมทั้งปวงโดยมิมุ่งหวังสิ่งตอบแทน อาจจะเป็นเพราะความเวทนา...ความต้องชาตา...หรืออาจมีบางสิ่งบางอย่างซึ่งละเอียดอ่อนกว่านี้ซ่อนเร้นอยู่...เป็นความละเอียดอ่อนซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้สึก รู้เพียงว่ามีลางสังหรณ์บางอย่างชักนำให้เขาพัวพันอยู่กับเธอผู้นี้...ผู้เป็นเจ้าของนาม ศากุน

329 pages, Mass Market Paperback

First published May 1, 2009

Reviews

[Nonnin · Rating 5 out of 5]

5/5

"คุณเข้าใจไม่ผิดหรอก *** ผมยังคงเป็นนายธิติ ธราธร คนไร้สาระ และไม่มีแก่นสารอยู่นั่นเอง"

ถ้าอ่านในยุคนี้ จะเรียกว่าเป็นนิยายพีเรียดก็ได้ เพราะฉากหลังของเรื่องเป็นปัจจุบัน ณ ตอนที่นิยายเพิ่งออก ซึ่งนิยายพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ 2500
ภาษาในเรื่องไม่ได้โบราณมาก คนที่ไม่ชอบอ่านพีเรียดแบบเรา ก็อ่านรู้เรื่อง

เรื่องนี้ชอบความสัมพันธ์ระหว่างพระนาง การค่อย ๆ ทำความรู้จักตัวตนที่แท้จริง เรียนรู้ซึ่งกันและกัน การเสียสละเพื่อให้สถานการณ์โดยรวมออกมาดี

ส่วนตัวอ่านศรีฟ้าจบไปแค่ไม่กี่เรื่อง แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่คนส่วนใหญ่ชอบและเชียร์ อ่านจบแล้วไม่ผิดหวังค่ะ ไว้อ่านซ้ำอีกรอบ☺️

[Srisurang · Rating 4 out of 5]

นานๆ ทีได้หยิบหนังสือเก่ามาอ่าน ก็ชื่นใจกับภาษาวรรณศิลป์แบบโบราณ วิธีการดำเนินเรื่อง การพูดจา เหมือนได้ย้อนยุคไปหลายสิบปีดีค่ะ เรื่องนี้พิมพ์ครั้งแรกตั้งแต่ปี 2500 โน่น เพิ่งได้อ่านเพราะเพื่อนดีเพิ่งจัดพิมพ์ใหม่ ปกสวยเชียว
เวลาอ่านหนังสือเก่าๆ ต้องพยายามทำความเข้าใจกับสภาพสังคม การเมือง และความคิดความนิยมในยุคนั้นอยู่เหมือนกัน จึงจะสามารถเข้าถึงและซาบซึ้งกับบทประพันธ์ได้ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ยังไม่ล้าสมัยไปเลยก็คือความดี ความกตัญญู น้อบน้อมผู้ใหญ่ รู้จักการเสียสละ ซึ่งนิยายเรื่องนี้ สอดแทรกคุณธรรมในการดำเนินชีวิตอย่างแนบเนียน เป็นนิยายชั้นครูซึ่งต้องอ่านเพื่อศึกษา นอกจากได้ความรู้เรื่องเกี่ยวกับนวนิยายแล้วก็ยังได้ความรู้เกี่ยวกับสภาพสังคม ภาพความเป็นอยู่ภายในบ้านของผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ในสมัยก่อนด้วยค่ะ
สำหรับนิยายสมัยเก่าแล้ว คิดว่าเรื่องนี้ ทันสมัย มากพอสมควรเลยทีเดียว อ่านแล้วได้ซึมซับถึงความนุ่มนวล ละเมียดละไมของบทประพันธ์ของท่านผู้เขียนค่ะ ส่วนความหวานของพระนางนั้นก็มีพอสมควร เป็นแบบหวานลึกๆ ซึ้งกินใจในตอนท้ายๆ เรื่องค่ะ


(หลังจากนี้ขอสปอยล์นิดนึงนะคะ)


ที่จริงชอบเรื่องนี้มากๆ เลย ขัดใจนิดเดียว ถ้าหากคุณพระเอกไม่แอบไปมีลูกซุกซ่อนเอาไว้เหมือนคุณเปรมในสี่แผ่นดิน เราคงถูกใจสุดๆ ให้ห้าดาวไปแล้ว แต่สารภาพว่า แนวความคิดยังเป็นของผู้หญิงสมัยปัจจุบันมากหน่อย ยังไม่สามารถทำใจได้แบบ ศากุน ค่ะ ตอนแรกคิดว่าเจ้าเด็กๆ ทั้งหลายนี้เป็นลูกของธวัช พี่ชายพระเอกซะอีก เห็นเขาใจบุญสุนทานชอบอุปการะคนยากไร้ คนเฒ่าคนแก่ที่ไม่มีที่พึ่ง แต่ตอนหลังก็ปรากฏว่าลูกเขาเองละ ตั้งสี่คน ทำใจไม่หวายค่ะ แหะๆ ดีนะที่นางเอกเป็นคุณครูโรงเรียนอนุบาล รักเด็กอยู่แล้ว และก็ดีอีกข้อนึงที่เขาบอกให้นางเอกรู้ตั้งแต่แรก ไม่เก็บเอาไว้บอกทีหลัง แม้จะปิดบังคนอื่นๆ ไว้ก็ตาม ^^