Tekenaar David Berk erft het huis van zijn vader in de duinen bij Bloemendaal. Dan meent hij op een zandpad zijn moeder te zien, die al dertig jaar dood is. Vanaf dat moment wordt hij gekweld door herinneringen aan zijn moeder, hoe het was om als negenjarige jongen door haar uit het paradijs getild en naar de familie gevoerd te worden van rijke Brusselse rubberfabrikanten bij wie ze niet welkom waren. Wat gebeurde er daarna met zijn moeder? Hoe is ze gestorven?
Een op zich misschien niet eens zo onaardig verhaal, dat evenwel ernstig te lijden heeft onder een overvloed aan pretenties. Deze komen niet in de laatste plaats tot uitdrukking in volstrekt ongeloofwaardige dialogen, meer in het bijzonder van de kant van de belangrijkste protagonist.
In een duister verlden bezocht Nelleke Noordervliet mijn middelbare school onder het mom van algemene vorming. Als voorbereiding werd ons opgedragen een aantal van haar boeken te lezen. Millemorti en de naam van de vader geloof ik. Verplicht lezen is sowieso een krocht van de moderne scholing, maar dit spande de kroon. Om mijn waardigheid te behouden zal ik slecht zeggen dat deze boeken mij maar matig konden bekoren. Enkele jaren laten besloot ik het er toch maar weer eens op te wagen met dit boek. Weer een paar uur van mijn leven weg.