Twee jaar geleden kreeg Max Pam een hersenbloeding. Hij overleefde en kwam er weer bovenop. Naast het verslag van zijn fysieke herstel is Het ravijn ook een inventarisatievan de angsten die de mens bedreigen als er iets mis gaat in het hoofd.
Ik hou van de relativerende stijl van Max Pam en van zijn eerlijkheid. Dit boek gaat over zijn hersenbloeding, 15 jaar geleden, en zijn herstel en hij schrijft daar dus eerlijk en relativerend over. Zoals ik hem ken uit zijn columns. En niet te vergeten lekker dwars.
Hij behoort tot de 1% mensen die volledig herstelt van een hersenbloeding en hoewel hij daar erg zijn best voor heeft gedaan, zegt hij er ook eerlijk bij dat hij gewoon geluk heeft gehad. En misschien was hij net zo goed hersteld als hij een half jaar gewoon in bed was blijven liggen. Dat bedoel ik met eerlijk relativeren.